Á áttunda áratugnum minnkaði bátafloti Vestmannaeyinga niður í 63 skip og hafði sú tala aldrei verið lægri, en tonnatalan jókst á þessum árum um 2.931 tonn, og réð þar mestu tilkoma skuttogaranna og stærri skipa sem keypt höfðu verið til loðnuveiða.

Efnisyfirlit 1 Skuttogarar koma til sögunnar 1.1 Vestmannaey 1.2 Klakkur 2 Truflun vegna eldgoss 2.1 Loðnu landað í gosinu

Skuttogarar koma til sögunnar

Togaraútgerð hófst að nýju frá Vestmannaeyjum árið 1973 eftir nær 20 ára hlé.

Vestmannaey

Fyrstir til að kaupa skuttogara voru útgerðir Bergs Ve-44 eigendur Kristinn Pálsson og Sævald Pálsson og Hugins Ve-55 eigandi Guðmundur Ingi Guðmundsson ásamt skipstóranum Eyjólfi Péturssyni er þeir létu smíða b/v Vestmannaey VE-54 fyrir sig í Japan árið 1972, en til landsins kom skipið fyrri hluta árs 1973.

Klakkur

Síðar kom skuttogarinn Klakkur, sem smíðaður var í Póllandi. Skip þessi voru 462 og 488 tonn að stærð.

Með þessum kaupum hófst blómleg togaraútgerð frá Vestmannaeyjum.

Truflun vegna eldgoss

Á vertíðinni 1973, eftir að eldgosið hófst á Heimaey, var ringulreið í útgerð Vestmannaeyjaflotans. Bátarnir hrökkluðust úr heimahöfn sinni og dreifðust á hafnir á Suður- og Suðvesturlandi. Voru þeir gerðir þaðan út yfir vetrarmánuðina og fram á haust, að sjálfsögðu við mun erfiðari aðstæður en þeir höfðu í heimahöfn sinni.

Loðnu landað í gosinu

Á meðan gosinu stóð var samt sem áður landað hér í Eyjum 23.300 tonnum af loðnu og brætt fram á vor.