<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="is">
	<id>http://heimaslod.is/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=Glumur</id>
	<title>Heimaslóð - Breytingar notanda [is]</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://heimaslod.is/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=Glumur"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php/Kerfiss%C3%AD%C3%B0a:Framl%C3%B6g/Glumur"/>
	<updated>2026-11-12T08:18:20Z</updated>
	<subtitle>Breytingar notanda</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.40.1</generator>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208534</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208534"/>
		<updated>2026-10-15T15:16:58Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum og Jón var með Ingileifi að mestu í æsku. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 18 ára aldur fór Jón til Vestmannaeyja og var hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]], og er hann skráður þar í manntali 1901. Hann hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] og var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður á honum veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón fjórðung í vélbátnum [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja.  Að auki tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands og var síðar hluthafi í Ísfélagi Vestmannaeyja.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1911 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1912. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208533</id>
		<title>Reykholt (eldra)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208533"/>
		<updated>2026-10-15T15:16:29Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Reykholt_Eldra2.jpeg|thumb|300px|Reykholt í sinni upprunalegu mynd]]&lt;br /&gt;
Húsið &#039;&#039;&#039;Reykholt&#039;&#039;&#039;, hið eldra, stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 15. [[Jón Ingileifsson]] og [[Elín Einarsdóttir]] reistu það árið 1911 ásamt [[Ólafur Ingileifsson|Ólafi Ingileifssyni]] og Karli Gränz, og var flutt inn í Reykholtið árið 1912.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eftir andlát Jóns Ingileifssonar flytur Magnús Sveinsson í Reykholt, þá giftur Elínu. Bjó Magnús þar til um 1935. Siðan bjuggu þar [[Unnur Jónsdóttir]], dóttir þeirra og eiginmaður [[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]] frá árinu 1930 eftir að [[Elín Einarsdóttir]], móðir Unnar lést. Fluttu þau í Reykholt hið yngra, að Urðavegi 11, árið 1946.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1953 bjuggu þar [[Björn Kristjánsson]] og [[Guðbjörg Gunnlaugsdóttir]] ásamt börnum&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í húsinu bjuggu hjónin [[Jón Ingólfsson]] og [[Halldóra Hallbergsdóttir]] og dætur þeirra [[Hallbjörg Jónsdóttir|Hallbjörg]], [[Berglind Jónsdóttir|Berglind]] og [[Stella Jónsdóttir|Stella]] samkvæmt manntali des 1972.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þegar byrjaði að gjósa bjuggu [[Grétar Skaftason]] og kona hans [[Guðný Sólveig Elíasdóttir]] í húsinu ásamt barni sínu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Myndir ==&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mynd:Hvoll-1.jpg|Reykholt fyrir miðri mynd&lt;br /&gt;
Mynd:Urðav.15.jpg&lt;br /&gt;
&amp;lt;/gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.&lt;br /&gt;
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. &#039;&#039;Vestmannaeyjar byggð og eldgos.&#039;&#039; Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.&lt;br /&gt;
*Húsin undir hrauninu, haust 2012.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Urðavegur]]&lt;br /&gt;
{{Byggðin undir hrauninu}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1992/Sj%C3%B3slysi%C3%B0_1._mars_1942&amp;diff=208532</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1992/Sjóslysið 1. mars 1942</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1992/Sj%C3%B3slysi%C3%B0_1._mars_1942&amp;diff=208532"/>
		<updated>2026-10-14T19:48:29Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: vísað í vitlausan Guðmund&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;[[Guðjón Ármann Eyjólfsson|Guðjón Ármann Eyjólfsson]]&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Sjóslysið 1. mars 1942&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Greinarhöfundur GÁE Sdbl. 1992.jpg|thumb|299x299dp|Greinarhöfundur, G.Á.E. uppi á Helgafelli 8 ára gamall sumarið 1943.]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;„Þegar hendir sorg við sjóinn“&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vorið 1990 skrifaði ég grein í [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja]], sem ég nefndi „Á bryggjunum heima“. Þar sagði ég fyrst og fremst frá hinni björtu hlið skemmtilegra æskuára á árunum 1940-1950, sem að vetrinum liðu við venjulega skólagöngu, bryggjuferðir og snatt við höfnina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í þessu rabbi minntist ég ekki á aðrar og dekkri hliðar á lífinu og lífsbaráttu hinna fullorðnu - hin tíðu sjóslys þessara ára, sem hafa alltaf fylgt harðri sjósókn við Íslandsstrendur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Allir bæjarbúar voru og eru á stað sem Vestmannaeyjum beint og óbeint þátttakendur í sjósókninni og vertíðarlífinu. Allt snýst í kringum sjóinn. Lífið í bænum slær í takt við aflabrögðin og hvernig gengur á sjónum. Þar eru orð skáldsins [[Jón Magnússon|Jóns Magnússonar]] í sálminum víðkunna - „Líknargjafinn þjáðra þjóða“ - sannari en víðast hvar annars staðar á Íslandi:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Föðurland vort hálft er hafið&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	helgað þúsund feðra dáð.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	Þangað lífsbjörg þjóðin sótti,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	þar mun verða stríðið háð.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	Yfir logn og banabylgju&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	bjarmi skín af Drottins náð.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	Föðurland vort hálft er hafið,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	hetjulífi og dauða skráð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Þegar brotnar bylgjan þunga,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	brimið heyrist yfir fjöll,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	þegar hendir sorg við sjóinn,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	syrgir, tregar þjóðin öll,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	vertu ljós og leiðarstjarna,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	lægðu storm og boðaföll,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	líknargjafinn þjáðra þjóða,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
	þegar lokast sundin öll.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Allt þetta kom fram í hugann, þegar einn jafnaldra minna sagði er við rifjuðum upp minningar frá Eyjum: „Í upphafi hverrar vertíðar bað maður til Guðs um að ekki yrðu sjóslys“.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Ég kannast vel við þetta. Sjómannsbörn og sjómannskonur hafa beðið fyrir ástvinum sínum á hverri tíð. Dæmin um hörmuleg sjóslys á síðastliðnu hausti og liðinni vetrarvertíð sýna, að þrátt fyrir aukna tækni, menntun og betur búin skip verða enn slys til sjós og skip farast.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Frá æskuárum í Vestmannaeyjum fara mér aldrei úr minni sjóslysin, sem urðu 1. mars 1942, 12. febrúar 1944 og 7. janúar 1950, þegar [[ms Helgi|m/s „Helgi“]] fórst við [[Faxasker|Faxasker]] og tveir skipverjar komust lífs af upp í skerið en króknuðu þar úr kulda og vosbúð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Hér verður nánar greint frá sjóslysum Vestmannaeyjabáta sunnudaginn 1. mars 1942. Það var mesta sjóslys í Vestmannaeyjum síðan 1918 eða í 24 ár, en þá fórust í sama veðrinu tveir bátar [[ms Adolf|„Adolf“]] og [[ms Frí|„Frí“]] með 9 mönnum. Það slys var einnig á sunnudegi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Á þessu 24 ára tímabili (1918-1942) fórust samtals 20 vélbátar frá Vestmannaeyjum; margir í ofviðrum með allri áhöfn, en aðrir strönduðu eða sukku vegna leka og einn bátur fórst vegna eldsvoða í rúmsjó. Með þessum vélbátum drukknuðu 36 sjómenn; sjö bátanna fórust með allri áhöfn, af tveimur bjargaðist hluti áhafnar, en mannbjörg varð af ellefu. Sjósóknin og Ægir konungur kröfðust mikilla fórna á þessum árum. Segja má að í Vestmannaeyjum hafi á fyrstu áratugum aldarinnar farist bátur á hverri vetrarvertíð og margir með allri áhöfn. Björgunar- og varðskipið [[Þór|„Þór“]], sem kom til Vestmannaeyja árið 1920 og fleiri íslensk varðskip eftir 1926, björguðu þó mörgum bátum og mannslífum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	[[Þorsteinn Jónsson|Þorsteinn Jónsson í Laufási]] flutti ræðu á sjómannadeginum í Vestmannaeyjum vorið 1942. Hann minntist þeirra sem fórust 1. mars þá um veturinn og róðra á sunnudögum, er voru aflagðir á línuvertíð nokkru eftir þetta slys. Um sjóslysin sagði Þorsteinn: „Af þeim um 30 bátum, sem í ofviðrum hafa týnst síðan er vélbátaútvegur hófst hér fyrir 36 árum hefir að minnsta kosti þriðji hver bátur farist úr helgidagsróðri.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Skólafélagarnir Sdbl. 1992.jpg|thumb|250x250dp|Skólafélagarnir og vinir, Helgi Magnússon smiður t.v., greinarhöfundur G.Á.E. t.v.]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Mannskaðaveðrið 1. mars 1942&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Sunnudaginn 1. mars 1942 gerði aftaka austan veður og snjóbyl í Vestmannaeyjum og á fiskimiðum hér sunnanlands. Upp úr miðnætti, þegar veðrið var sem harðast, vissi enginn um afdrif fimm Eyjabáta, sem höfðu farið í róður aðfaranótt þessa sunnudags. Það var ekki fyrr en kom fram á miðjan næsta dag, mánudaginn 2. mars, og miklu fárviðri af suðaustri hafði slotað, að tveir bátanna náðu höfn og frekari fréttir bárust. Allan þann dag hélt samt áfram leit að einum bátnum og bæjarbúar biðu milli vonar og ótta um afdrif þeirra sem voru ókomnir að landi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Bátarnir, sem saknað var að kvöldi 1. mars, voru: [[ms Þuríður formaður|„Þuríður formaður“ VE 233]] og [[ms Ófeigur|„Ófeigur“ VE 217]], sem fórust með allri áhöfn, samtals 9 mönnum, [[ms Aldan|„Aldan“ VE 25]], sem var siglt á land við Grindavík, [[ms Freyja|„Freyja“ VE 260]] og [[ms Frigg|„Frigg“ VE 316]], sem komu til hafnar á mánudeginum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Freyja“ hafði verið með „Öldu“ í togi frá miðjum degi, sunnudaginn 1. mars, og fram á kvöldið, er dráttartaugin slitnaði og „Alda“ hvarf út í stórsjó og myrkur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Um miðjan dag, 1. mars, fórst [[ms Bliki|„Bliki“ VE 143]], 22 tonna bátur, þegar skyndilegur og óstöðvandi leki kom að bátnum og bjargaðist áhöfnin naumlega um borð í [[ms Gissur Hvíti|„Gissur hvíta“ VE 5]]. Í þá daga voru bátarnir ekki búnir björgunartækjum eins og gúmmíbjörgunarbát, en það varð skipverjum á „Blika“ til lífs, að þeir vissu í hvaða stefnu „Gissur hvíti“ var og fundu hann þrátt fyrir blindbyl og dimmviðri, og mátti ekki tæpara standa.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Mannskaðaveðrinu og aðdraganda þess er svo lýst í [[Vestmannaeyjablaðið Víðir|Vestmannaeyjablaðinu Víði]] (XII. árg, 3.tbl. 18. mars 1942):&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Sunnudagurinn 1. mars 1942 mun Vestmannaeyingum lengi í minni. Aðfaranótt dagsins var sæmilega gott veður og fóru nærri þrjátíu línubátar í fiskiróður. Um dagmálaleytið var kominn stinningsvindur og kafaldsfjúk, sem skyndilega breyttist í stórviðri og allmikið snjóveður. Fram eftir deginum var háaustanvindur og harðviðri, en gekk nokkuð suðlægari er leið á daginn.&lt;br /&gt;
Þegar leið að rökkri fóru bátarnir að koma, einn og einn.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Í Tímanum birtist 3. mars 1942 eftirfarandi lýsing á ofviðrinu hinn 1. mars:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Á sunnudagsmorguninn var veður allsæmilegt í Eyjum og reru því flestir fiskibátarnir þaðan. En þegar kom fram á daginn, gerði afspyrnuveður með mikilli fannkyngi og stórsjó..“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Mér er minnisstætt, að um dimmumótin sunnudaginn 1. mars, böksuðu sjö bátar í röð fyrir Klettinn og austur [[Flóinn|Flóann]]. Fremstur fór [[Tanga-Ingólfur]] þá [[Pip]], [[Herjólfur veiðiskip|Herjólfur]] og [[Emma Ve-219|Emma]], sem faðir minn, [[Eyjólfur Gíslason|Eyjólfur Gíslason frá Bessastöðum]], en einnig oft kenndur við fæðingarstað sinn [[Búastaðir|Búastaði]], var skipstjóri með. Fylgdumst við eins og svo oft, jafnt á blíðum sumardegi sem í vetrarhreti, með siglingu bátanna frá hlaðinu á Búastöðum, en þaðan blasti við innsiglingin, [[Víkin]] og [[Flóinn]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Margir bátar komust ekki til hafnar áður en myrkur skall á og vantaði þá meira en helming þeirra, sem reru um nóttina eða 15 báta, „á þeim tíma, sem bátar áttu almennt að vera komnir úr róðri“ segir í [[Morgunblaðið|Morgunblaðinu]] þriðjudaginn 3. mars 1942.&lt;br /&gt;
[[Mynd:Frigg VE 316 Sdbl. 1992.jpg|vinstri|thumb|250x250dp|Frigg VE 316]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Freyja VE 260 Sdbl. 1992.jpg|vinstri|thumb|250x250dp|Freyja VE 260]]&lt;br /&gt;
Bátarnir voru að tínast til hafnar fram undir miðnætti. Þá vantaði enn þá fimm báta, sem hér hafa verið taldir og vissi enginn um afdrif þeirra. „Frigg“ kom að landi rétt fyrir hádegi á mánudeginum og nokkru síðar kom „Freyja“. Bræðurnir [[Oddur Sigurðsson|Oddur Sigurðsson í Dal]] og [[Ólafur Sigurðsson]], sem kenndir voru við [[Skuld]], fæðingarstað þeirra bræðra, voru skipstjórar með sitt hvorn bátinn; Oddur með „Frigg“ en Ólafur með „Freyju“.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Frigg“ VE 316 var 21 brúttórúmlest, byggð úr eik í Svíþjóð árið 1934 með 60-64 ha. June Munktell vél, árg. 1934.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Freyja“ VE 260 var 14,5 br.l., byggð úr furu í Noregi með 60 ha. Wichmannvél. Báðir bátarnir voru í eigu [[Einar Sigurðsson|Einars Sigurðssonar]], sem hafði í árslok 1940 keypt eignir kaupfélagsins [[Kaupfélagið Fram|Fram]] og stofnað [[Hraðfrystistöð Vestmannaeyja]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Frá þessu segir í frétt frá Vestmannaeyjum hinn 2. mars, sem birtist í [[Alþýðublaðið|Alþýðublaðinu]] hinn 3. mars 1942: „Þegar vélbáturinn „Freyja“ komst til hafnar í dag skýrðu skipverjar svo frá, að „Aldan“ hefði verið með bilaða vél í gær og hafði „Freyja“ tekið hana í slef og verið með hana „í slefi“ í 4 tíma, en klukkan 10 í gærkveldi slitnaði taugin og týndist „Aldan“ út í náttmyrkrið og ofviðrið...“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Sjóslysin snertu hvert mannsbarn í bænum&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Þeir voru góðir vinir og höfðu verið skipsfélagar, [[Þórður Þórðarson|Þórður Þórðarson á Sléttabóli]] við Skólaveg og pabbi. Þórður fórst í þessu veðri með „Ófeigi“, sem hann var formaður með.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Sunnudaginn fyrir slysið hafði ég farið í heimsókn að [[Sléttaból|Sléttabóli]] með pabba. Ég man hvað mér var vel tekið, en við [[Ási Þórðarson|Ási]], yngri sonur Þórðar vorum nærri jafnaldrar og saman í 1. bekk [[Barnaskólinn í Vestmannaeyjum|Barnaskólans]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Aldrei gleymi ég hvað við skólasystkinin fundum til með Ása fyrstu dagana eftir slysið, þegar bátarnir voru taldir af. Við fundum svo mörg okkar, að við hefðum vel getað verið í sporum hans. Nálægð þessara atburða hafði mikil áhrif á mig.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Þegar 50 ár voru liðin frá þessum atburði fannst mér tilhlýða að rifja upp þessa löngu liðnu tíð og geyma minningu og mynd þeirra sem fórust í Sjómannadagsblaði Vestmannaeyja. Þó að langt sé um liðið þá eru þessir dagar ferskir í minningunni.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Hrakningar &amp;quot;Ægis&amp;quot; GK 8&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Það var mikið skrifað í blöð þessa tíma um sjóslysin. Bátar frá Suðurnesjum lentu eins og Vestmannaeyjabátar í miklum hrakningum í þessu aftakaveðri og vélbátsins [[ms Ægir|„Ægis“ GK 8]] frá Keflavík var saknað.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Það lýsir vel breyttum aðstæðum, að „Ægir“ var hjálparlaus á reki um [[Faxaflói|Faxaflóa]] í nærri tvo og hálfan sólarhring, frá því skyndilegur og mikill leki kom að bátnum laust fyrir hádegi sunnudaginn 1. mars og til miðnættis þriðjudaginn 3. mars, þegar togarinn [[ms Óli Garða|„Óli Garða“]] fann „Ægi“, 35 sjómílur norðvestur af Malarrifi á Snæfellsnesi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Ægir“ hafði „ slegið úr sér “ í sláttinn (tróðið eða „kalfattið“) og eftir það urðu skipverjar að standa í stöðugum austri til þess að halda bátnum á floti. Þriðjudaginn 3. mars minnkaði lekinn þó skyndilega svo að skipverjar „unnu á og gátu að mestu tæmt bátinn“. Þeir komu vélinni í gang, en þorðu þó ekki að keyra í stefnu til lands við ótta við að lekinn myndi aukast við siglinguna. Það var ekki fyrr en um 10 leytið þriðjudagskvöldið 3. mars, þegar skipverjar á „Ægi“ voru að verða úrkula vonar um að þeir myndu finnast, þar eð veður var gott allan þann dag og skyggni ágætt, að þeir fóru að keyra á hægustu ferð til lands. „Og áttum við satt að segja von á, að flugvél myndi send til að svipast eftir okkur“!, sagði skipstjórinn á „Ægi“ í allri sinni hógværð í blaðaviðtali við Morgunblaðið næsta kvöld, hinn 4. mars (Mbl. 5. mars 1942).&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Óli Garða“ dró „Ægi“ inn til Akraness, þar sem fánar voru dregnir að hún til þess að fagna giftusamlegri björgun bátsins.&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ægir GK 8 Sdbl. 1992.jpg|thumb|250x250dp|Ægir GK 8]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Ægir“ GK 8 var 22 brl., smíðaður úr eik í Friðrikssundi í Danmörku árið 1934 með 84-96 ha. Tuxhamvél, árg. 1934.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Það sem bjargaði skipverjum á „Ægi“ , auk óbilandi þreks og kjarks áhafnarinnar, var að þeir áttu vararafhlöður fyrir talstöðina, þegar aðalrafhlöðurnar urðu óvirkar vegna sjóbleytu og heyrðist veikt neyðarkall frá bátnum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Skipstjórinn á „Ægi“, [[Marteinn Helgason]], sagði m.a. svo frá hrakningum þeirra í Mbl. hinn 5. mars: „Til þess að sjór ykist ekki í bátnum, urðum við að standa þrír við dekkdæluna, en tveir jusu með fötum. Þessum austri urðum við að halda áfram stöðugt til þess að báturinn fylltist ekki af sjó og sykki. Við skiptumst á að vera við dæluna, en gátum sama sem engu öðru sinnt, naumast matast og um hvíld var ekki að ræða.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Alda VE 25 Sdbl. 1992.jpg|thumb|250x250dp|Alda VE 25.]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Afdrif Vestmannaeyjabáta&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Bliki VE 143; 22 brl. smíðaður í Vestmanneyjum 1922 úr eik með 100 ha. June Munktel vél, árg. 1935 (Heimild: Sjómanna-almanak 1942); skipstjóri var [[Guðjón Þorkelsson|Guðjón Þorkelsson frá Sandprýði]], reyndur formaður, þá 34 ára gamall.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Morgunblaðið lýsti hinn 3. mars afdrifum „Blikans“: „Vjelbáturinn „Bliki“ frá Vestmannaeyjum sökk s.l. sunnudag, þar sem hann var að veiðum, um 25 sjómílur norðvestur af Vestmannaeyjum. Áhöfnin bjargaðist með naumindum yfir í vjelbátinn „Gissur hvíta“, sem var þarna á líkum slóðum.&lt;br /&gt;
	Áhöfnin á „Blika“ var að draga línuna á sunnudag og slitnaði hún þá. Veður var þá orðið slæmt. Þegar línan slitnaði, ætlaði „Bliki“ að færa sig á annað ból, en á leiðinni reið slæmur sjór undir bátinn.&lt;br /&gt;
	Einn skipverja, sem var í hásetaklefa, er sjórinn reið undir skipið, kom hlaupandi upp á þilfar og skýrði frá því, að sjór fossaði inn í bátinn. Var vjelin þegar sett á fulla ferð og siglt að vjelbátnum „Gissuri hvíta“, sem var að veiðum þarna skammt frá.,&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Stóð það á endum, að er „Bliki“ var kominn að „Gissuri hvíta“ stöðvaðist vjel hans og sökk báturinn skömmu seinna.&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ófeigur VE 217 Sdbl. 1992.jpg|vinstri|thumb|250x250dp|Ófeigur VE 217.]]&lt;br /&gt;
Einn skipverja af „Blika“ gat stokkið yfir í „Gissur hvíta“, en hinum fjórum var bjargað með bjargbeltum úr sjónum.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Skipstjóri á „Gissuri hvíta“ var [[Alexander Gíslason|Alexander Gíslason frá Landamótum]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Alda“ VE 25: 19 brl, smíðaður úr eik og furu á Fáskrúðsfirði árið 1935 með 50 ha. Skandia vél árg. 1935. Skipstjóri var [[Jónas Bjarnason]].&lt;br /&gt;
	Föstudaginn 6. mars 1942 ritaði Morgunblaðið um hrakninga Öldunnar. Greinin heitir því undarlega nafni: „Æfintýri v.b. „Öldu“ frá Eyjum.“ Hér var þó ekki um nein ævintýri að ræða &lt;br /&gt;
[[Mynd:Þuríður formaður VE 233 Sdbl. 1992.jpg|vinstri|thumb|250x250dp|Þuríður formaður VE 233 (áður Karl.)]]&lt;br /&gt;
heldur einstæðar mannraunir, en blaðið greinir svo frá:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
„Einn af Vestmannaeyjabátunum, sem talið hefir verið að farist hefði í sunnudagsóveðrinu, „Alda“, er heil í fjörunni í Grindavík og ekki ólíklegt, að báturinn náist út. En skipverjarnir fimm, sem á bátnum voru lentu í hinum mestu ævintýrum og virðist sem einstök mildi hafi ráðið, að þeir komust heilir til lands.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Skipverjar halda - þora þó ekki að fullyrða það - að báturinn hafi farið heila veltu í sjónum. En það eru þeir vissir um, að veltan hafi verið það mikil, að möstrin hafi snúið niður, hvort sem báturinn hafi farið „hringinn“ eða ekki.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Aldan“ lenti á eina staðnum, [[Hópið|Hópinu]], sem hugsanlegt var, að hægt væri að lenda í Grindavík án þess að brjóta bátinn. Hefði þá borið örlítið frá þeim stað, til austurs eða vesturs, þá var dauðinn vís.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Einn hásetanna á „Öldu“, [[Sigurjón Skaftason]] frá Vík í Mýrdal, skýrði Morgunblaðinu frá hinu æfintýralega ferðalagi þeirra fjelaga í gær. Frásögn hans er á þessa leið:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Teknir í eftirdrag&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Það var um kl. 12-1 á sunnudag, að vjelin hætti að ganga hjá okkur. Vindur var mikill á suðaustan, eða beint á móti í stefnu til Eyja. Það var ekkert hægt að gera annað en láta reka. Um kl. 5 hittum við vjelbátinn „Freyju“ frá Vestmannaeyjum og var hægt að koma dráttartaug á milli bátanna. Freyja lagði nú af stað áleiðis til Eyja með okkur í eftirdragi. Gekk það svo í um þrjár klukkustundir, en þá slitnaði taugin á milli bátanna. Komið var myrkur og svo að segja ógerningur að koma taug aftur á milli bátanna enda hafði Freyja nóg með sig. Urðum við viðskila þarna. Alla nóttina var látið reka, en kl. 10 á mánudagsmorgun sáum við land og kendum að þar var Krísuvíkurbjarg.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Var þá reynt að setja upp segl til að freista þess að komast vestur fyrir Reykjanes því landtaka var ekki fýsileg að sjá á hvítfyssandi öldurótinu og briminu sem var við ströndina.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Veltan&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Er við höfðum siglt dálitla stund, reið allt í einu sjór yfir bátinn. Velti sjórinn bátnum við og er okkur næst að halda að báturinn hafi farið heilan hring í sjónum. Ekki getum við samt fullyrt það, þar sem allt þetta skeði svo að segja í einu vetfangi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Við vorum fjórir á þilfari er ólagið skall á okkur. Þegar báturinn rjetti sig aftur, voru þrír okkar á þilfarinu, en einn var utanborðs. Tókst að ná honum inn í bátinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Við veltuna slitnuðu niður öll segl á bátnum. Reyndum við nú að kasta út báðum akkerum en báturinn dró þau bæði. Jeg var þarna nokkuð kunnugur frá því ég var í Grindavík á vertíðinni í fyrra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Vissi ég að einasta von okkar var Hópið, tvö sund vestan við Hópsnesvita, sem er rjett austan við [[Járngerðarstaðir|Járngerðarstaðahverfið]]. Tókst okkur að hitta á þann stað og sigla bátnum svo að segja alveg upp í fjöruborð. Blotnuðum við ekki nema eins og upp í mitti við að komast í land.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Þar voru fyrir Grindvíkingar og tóku þeir okkur með dæmafárri gestrisni og höfðingsskap. Skorti ekkert á þær viðtökur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Á næstunni mun verða reynt að ná „Öldu“ út. Er báturinn furðu lítið skemdur. Áhöfn Öldu bíður hjer skipsferðar til Eyja.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Maður verður að reyna að fá sér pláss á öðrum bát“ sagði Sigurjón að lokum.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Því má svo bæta við að „Aldan“ náðist giftursamlega út og var gerð út frá Vestmannaeyjum fram til ársins 1954, þegar hún var seld til Sandgerðis. Síðan fór báturinn til Vestfjarða og Raufarhafnar, þar sem hann hét [[ms Aldan|„Vilborg“ ÞH 66]]. Hann var dæmdur ónýtur og tekinn af skipaskrá í árslok 1974.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Þuríður formaður VE 233 (áður Karl) 16 brl. smíðaður úr eik í Reykjavík árið 1920, með 30 ha. Alpha vél. Skipstjóri var [[Jón Sigurbjörnsson|Jón Sigurbjörnsson frá Ekru]] við [[Urðarvegur|Urðaveg]] í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	í [[Þórkötlustaðahverfi]], sem er austast byggðarhverfa í Grindavík, rak síðari hluta mánudagsins 2. mars og næsta dag, hinn 3. mars, ýmislegt brak úr bátnum, t.d. fjöl merkt „Þuríður formaður“ og númeri bátsins, ennfremur brak úr byrðingi og þilfari. Var þá talið víst að báturinn hefði farist með allri áhöfn, samtals fimm mönnum, þarna skammt undan Grindavík.&lt;br /&gt;
[[Mynd:Bliki VE 143 Sdbl. 1992.jpg|thumb|250x250dp|Bliki VE 143]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gissur hvíti VE 5 Sdbl. 1992.jpg|thumb|250x250dp|Gissur hvíti VE 5]]&lt;br /&gt;
Nokkru síðar rak lík [[Sigvaldi Benjamínsson|Sigvalda Benjamínssonar]], sem var háseti á „Þuríði formanni„.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Ófeigur VE 217: 12 rúmlestir brúttó, smíðaður úr eik í Reykjavík 1916, með 42-48 ha. Tuxhamvél, árg. 1932 (Sjóm. almanak 1942). Skipstjóri var Þórður Þórðarson frá Sléttabóli við Skólaveg í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Síðast sást til Ófeigs frá varðbátnum [[ms Óðinn|Óðni]] klukkan 8 sunnudagskvöldið 1. mars. &lt;br /&gt;
Ófeigur var þá staddur 5 sjómílur norðvestur af [[Þrídrangar|Þrídröngum]] og virtist allt vera í lagi um borð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Aðfaranótt mánudagsins 2. mars og allan mánudaginn leituðu sjö togarar að „Ófeigi“. Þegar leit bar ekki árangur var á þriðjudeginum talin lítil von um að báturinn væri lengur ofansjávar og miðvikudaginn 4. mars var hann talinn af skv. frétt í Morgunblaðinu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Álitið var að „Ófeigur“ hefði farist við Landeyjasand. Lík Þórðar Þórðarsonar skipstjóra á „Ófeigi“ og Guðmundar Karlssonar háseta frá Akranesi rak á Hólafjöru, austan Þjórsár, einnig rak þar „eitthvað smávegis úr báðum bátunum í námunda við líkin“ að sögn Vestmannaeyjablaðsins Víðis hinn 27. mars 1942.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	„Það sannar að báðum („Ófeigi“ og Þuríði formanni“) hafa grunnföll orðið að grandi, sennilega næstu nótt eftir að þeir fóru að heiman“, skrifar Víðir í sama tölublað.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Utför þeirra Sigvalda og Þórðar fór fram frá Landakirkju hinn 21. mars og var þá einnig minningarathöfn um alla þá, sem fórust 1. mars. Verslunum í bænum var lokað á hádegi þennan dag „og sorgarfáni á hverri flaggstöng, bæði í landi og á bátaflotanum, sem nær allur lá kyr á höfninni“, ritar Víðir. Athöfnin var virðuleg og fjölmenn og mikill fjöldi fólks varð frá að hverfa, þó að stæði væru notuð auk sæta í [[Landakirkja|Landakirkju]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Vetrarvertíðin 1942&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Vetrarvertíðin 1942 var óvenju erfið og ógæfusöm, sérstaklega þó marsmánuður og segir Víðir svo frá hinn 27. mars 1942:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	&amp;quot;Fyrstu sex daga mars var óslitið stórviðri. í tvo sólarhringa var vindhraðinn aldrei undir 11 stigum og hina dagana aðeins minni öðru hvoru. Varð því ekki á sjó komist.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Síðan kom 14 daga blíðviðri, almennt róið og aflaðist vel, eftir því, sem hér gerist, bæði á línu- og dragnótabáta.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Rétt eftir miðjan mánuðinn kom loðna hér inn á grunn. Varð þá línufiskur brellinn, svo nokkrir gripu til þorskanetanna. En lítið hefir aflast í þau. Eftir nokkurra daga landlegu er nú aftur byrjað að róa, en sjóveður óhagstætt.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	[[Sveinn Guðmundsson]] á Arnarstapa var kunnur borgari í Vestmannaeyjum á sinni tíð. Dagblaðið Tíminn birti 14. apríl 1942 vertíðarfréttir eftir Sveini: „Sveinn Guðmundsson í Vestmannaeyjum var gestkomandi í bænum. Sagði hann Tímanum svo frá, að vetrarvertíð hefði verið með afbrigðum stopul fram að þessu í Eyjum, og eiginlega hefði verið mjög vindasamt síðan í fyrra sumar. Í marsmánuði mun aðeins hafa verið róið þrettán sinnum, þar með talinn slysaróðurinn mikli. Oft hefur verið róið í slæmu veðri í vetur. Botnvörpubátar, hinir aflahæstu, hafa fengið yfir 200 smálestir af fiski, það sem af er vertíðinni. Þetta verður í fyrsta skipti um langan aldur, sem enginn fiskur verður saltaður í Eyjum.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Í yfirlitsgrein í Ægi, tímariti Fiskifélags íslands, um vetrarvertíðina 1942 segir svo um vertíðina í Vestmannaeyjum: „Að þessu sinni var vertíðin í Vestmannaeyjum óvenju gæftastirð. Kom varla sá dagur að heitið gæti gott sjóveður. Almennt byrjuðu róðrar þar í janúar og öndverðum febrúar. Þegar í byrjun vertíðar virtist vera talsverður fiskur fyrir og hélst svo alla vertíðina. Þegar litið er á veðurfarið aflaðist frekar vel, eftir því sem þar er venja, og munu ógæftirnar eingöngu eiga sinn þátt í því hve aflafengurinn var misjafn og rýr í heild....&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Flestir stunduðu 92 bátar veiðar á vertíðinni það var í apríl. Eru þá trillubátarnir taldir með. Er það 9 bátum fleira en síðastliðið ár. Flestir voru farnir 70 róðrar að þessu sinni, en meðalróðrafjöldi mun vera 54. Er hæsti róðrafjöldi því 16 róðrum færri en í fyrra. -Veiðarfæratap var tiltölulega lítið, þegar litið er á hve stormasamt var.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Hæstur dagsafli á bát mun hafa verið um 2500 þorskar. Mestan heildarafla fram til 1. maí er vélbáturinn [[ms Ísleifur|„Ísleifur“ VE 63]] talinn hafa. Fór hann alls 70 róðra, er skiptast þannig eftir mánuðum; janúar 6, febrúar 22, mars 17, og 25 í apríl. Talið er að bátur þessi hafi aflað fyrir 140 þús. kr. auk lifrar, en lifrarfengur hans var 25.700 kg.....	verður hásetahlutur á þessum bát um 6.300 kr. ... Meðalhlutur í Eyjum er talinn vera um 4.500 kr. Hér er alls staðar miðað við apríllok.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
	Skipstjóri á „Ísleifi“ var [[Brynjólfur Brynjólfsson]], [[Vesturvegur 34|Vesturvegi 34]] og var hann 32 ára gamall. Þetta var önnur vertíð hans sem formanns.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Þeir sem fórust í mannskaðaveðrinu 1. mars 1942.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Með &amp;quot;Ófeigi&amp;quot; fórust:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Þórður Þórðarson Sdbl. 1992.jpg|thumb|392x392px|&#039;&#039;&#039;Þórður Þórðarson&#039;&#039;&#039; skipstjóri, 49 ára, Sléttabóli Skólavegi 31 Vestmannaeyjum, fæddur í Hörglandshreppi V-Skaftafellssýslu 12. janúar 1893. Hann var kvæntur Guðfinnu Stefánsdóttur og eignuðust þau 6 börn, hið yngsta var 7 ára, þegar Þórður drukknaði.|miðja]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Jón Auðunsson Sdbl. 1992.jpg|thumb|391x391px|&#039;&#039;&#039;[[Jón Auðunsson]]&#039;&#039;&#039; vélstjóri, 30 ára, Efra-Hóli Vestur-Eyjafjöllum, fæddur að Efra Hóli 14. apríl 1911, ókvæntur og barnlaus. Hann var á sumrin við búskap aldraðra foreldra, en reri á vetrarvertíðum í Vestmannaeyjum.|miðja]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Sævar Jónsson Sdbl. 1992.jpg|thumb|390x390px|&#039;&#039;&#039;[[Gísli Svavar Jónsson]]&#039;&#039;&#039; háseti, 19 ára, [[Engey]] við Faxastíg í Vestmannaeyjum, fæddur í Vestmanneyjum 21. september 1922, ókvæntur og barnlaus og dvaldi í foreldrahúsum.|miðja]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðmundur Karlsson Sdbl. 1992.jpg|thumb|390x390px|&#039;&#039;&#039;Guðmnndur Karlsson&#039;&#039;&#039; háseti, 16 ára, Völlum Akranesi,&lt;br /&gt;
fæddur í Reykjavík 23. mars 1925. Hann átti heimili hjá fósturforeldrum, en faðir hans [[Karl Jónas Þórðarson]] skipstjóri drukknaði með m/b „Þengli“ 7. febrúar 1939.&lt;br /&gt;
|miðja]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Myndir af bátunum eru úr myndasafni [[Jón Björnsson|Jóns Björnssonar frá Bólstaðarhlíð]], nema af Þuríði formanni og Ófeigi svo og mannamyndir, sem [[Helgi Hauksson]] lánaði, en hann hefur endurútgefið Virkið í norðri eftir [[Gunnar M. Magnússon]]. Með miklum myndarbrag. Við ritun æviágrips þeirra sem fórust er stuðst við heimildir í þeirri bók.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
	Með „Þuríði formanni“ fórust:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Jón Sigurbjörnsson Sdbl. 1992.jpg|miðja|thumb|395x395dp|[[Jón Sigurbjörnsson]] skipstjóri, 34 ára, [[Ekra|Ekru]], Urðavegi 20 Vestmannaeyjum, fæddur í Vestmannaeyjum 28. mars 1907. Hann var kvæntur [[María Kristjánsdóttir|Maríu Kristjánsdóttur]] frá Stöðvarfirði og áttu þau 11 ára gamla dóttur.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðlaugur Þ V Helgason Sdbl. 1992.jpg|miðja|thumb|389x389dp|[[Gunnlaugur Þ.V. Helgason]] vélstjóri, 28 ára, Vopnafirði, fæddur í N-Múlasýslu 30 desember 1913. Gunnlaugur hafði stundað sjóinn á hverri vertíð í Vestmannaeyjum frá 1932. Unnusta hans var [[Halldóra Jósepsdóttir]], ættuð úr Dalasýslu. Þau áttu eina dóttur, sem var á öðru árinu, þegar faðir hennar fórst.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Halldór Halldórsson Sdbl. 1992.jpg|miðja|thumb|[[Halldór Halldórsson]] háseti, 36 ára, [[Björgvin]], Sjómannasundi 3 Vestmannaeyjum, fæddur í Hull í Englandi 1905, þar sem foreldrar hans bjuggu um tíma. Hann fluttist ársgamall með foreldrum sínum til Íslands; ókvæntur og var fyrirvinna aldraðrar móður sinnar, [[Anna Sveinsdóttir|Önnu Sveinsdóttur]]. Anna var ekkja. sem missti eiginmann sinn og báða syni í sjóinn með stuttu millibili.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Sigvaldi Benjaminsson Sdbl. 1992.jpg|miðja|thumb|[[Sigvaldi Benjamínsson]] háseti, 61 árs, [[Hjálmholt|Hjálmholti]], Urðavegi 34 Vestmannaeyjum, fæddur 12. apríl 1878 í S-Múlasýslu. Fluttist upp úr aldamótum til Vestmannaeyja og stundaði þar sjómennsku til dauðadags, lengst af formaður eða allt til 1930, þegar hann hætti formennsku, en hélt þó áfram að stunda sjóinn. Hann var kvæntur [[Sigurlaug Ágústína Þorsteinsdóttir|Sigurlaugu Ágústínu Þorsteinsdóttur]] og áttu þau tvær uppkomnar dætur.]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Þorgeir Eiríksson Sdbl. 1992.jpg|miðja|thumb|[[Þorgeir Eiríksson]] háseti, 55 ára, Skólavegi 33 Vestmannaeyjum, bjó áður í [[Skel]] við [[Formannasund]] og var iðulega kenndur við það hús. Þorgeir var fæddur 8. ágúst 1886 að Berjanesi Austur-Eyjafjöllum; flutti til Vestmannaeyja árið 1913 og var þar sjómaður. Hann kvæntist [[Ingveldur Þórarinsdóttir|Ingveldi Þórarinsdóttur]] og áttu þau saman þrjú börn, tvö þeirra voru á lífi, þegar Þorgeir fórst. Sonur þeirra er [[Guðfinnur Þorgeirsson|Guðfinnur]], lengi skipstjóri í Vestmannaeyjum. Með [[Una Jónsdóttir|Unu Jónsdóttur]] skáldkonu frá Dölum átti Þorgeir áður þrjár dætur, sem dóu ungar.]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Guðjón Ármann Eyjólfsson&#039;&#039;&#039;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1986/Hrakningar_Tjalds_VE_225&amp;diff=208531</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1986/Hrakningar Tjalds VE 225</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1986/Hrakningar_Tjalds_VE_225&amp;diff=208531"/>
		<updated>2026-10-14T19:34:32Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;[[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]]:&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.34.35.png|300px|thumb]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.09.png|300px|thumb|Óskar Eyjólfsson]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.18.png|300px|thumb|Kristján Jónasson]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.25.png|300px|thumb|Helgi Bergvinsson]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.32.png|300px|thumb|Ragnar Helgason]]&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Hrakningar Tjalds VE 225 í febrúar 1941&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mótorbáturinn [[Tjaldur VE-225|Tjaldur]] var 15 rúmlestir að stærð, smíðaður hér í Eyjum af [[Magnús Magnússon|Magnúsi Magnússyni]] skipasmið og knúinn 40 hestafla Seffle-vél. Vertíðina 1941 voru þessir skráðir á bátinn:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Óskar Eyjólfsson]] frá Laugardal, skipstjóri, 25 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Kristján Jónasson]] frá Múla, vélstjóri, 38 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Helgi Bergvinsson]], háseti, 22 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Ragnar Helgason]], háseti, 25 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]], háseti, 18 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Róið skyldi með línu og síðan net.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Aðfaranótt 6. febrúar þennan vetur var kallað til róðurs. Veður var stillt eftir heldur rysjótta tíð frá áramótum. Róðrartími var kl. 3 eftir miðnótt. Þegar róðrarmerki var gefið var haldið vestur á Selvogsbanka. Eftir að línan hafði verið lögð, sem mun hafa verið um 8-leytið um morguninn, var farið að gæta suðaustan kalda. Þess vegna var látið liggja heldur stutt og línudráttur hafinn eftir um það bil klukkustund. Sæmilega gekk að draga línuna þó að alltaf bætti heldur í vindinn. Línudrættinum mhafa verið lokið milli kl. 2 og 3 síðdegis og vindur þá orðinn hvass af suðaustan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Afli var lítill, enda ekki gott línusjóveður. Var nú gengið í að ganga frá á dekkinu, línustamparnir m.a. settir í lestina, og er því var lokið var lagt af stað heimleiðis.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Segir nú ekki af ferðalaginu fyrr en við munum hafa verið komnir langleiðina austur undir Þrídranga að við fáum brotsjó og dettur báturinn harkalega. Vindinn hafði alltaf hert og um þetta leyti, líklega milli kl. 7 og 8, var komið öskurok.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skömmu síðar kom vélstjórinn upp úr vélarrúminu og kvað leka kominn að bátnum og væri vélin farin að „ausa upp á sig&amp;quot;. Ég, sem hafði verið á vakt, var nú sendur fram í að ræsa þá Helga og Ragnar. Var gengið í það að dæla með dekkdælunum, en þær voru tvær, önnur ventladæla framan við vélarrúmið en hin stokkdæla í bakborðsgangi. Litlu síðar stöðvaðist vélin vegna þess að mikill sjór var kominn í vélarrúmið. Fóru þá þeir Óskar og Helgi fram í lúkar að leita að lekastað. Þannig háttaði til í lúkarnum að í hvorri síðu voru tvær kojur og aftan við þilið aðrar tvær, svokallaðar þverkojur. í gólfi var lúga og er hún var opnuð kom í ljós að mikill sjóstrókur streymdi upp milli planka stjórn-borðs megin. Ekki var auðvelt að komast að lekastaðnum vegna þverkojanna fyrrnefndu. Þeim Óskari og Helga tókst þó með handafli einu að rífa frá kojustakkinn á neðri kojunni, svo og gólfborðin, enda heljarmenni að burðum, og komust að lekanum. Varð þeim það fyrir að þeir tóku vattsæng úr kojunni minni og gátu troðið í rifuna og var síðan neglt yfir. Við þetta þéttist rifan að mestu leyti. Var nú haldið áfram að dæla úr bátnum, sem rak fyrir sjó og vindi, og gátum við fimm verið verið við það verk.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Er komið var langt fram á nótt hafði okkur tekist að miklu leyti að dæla úr bátnum svo að hægt var að skiptast á einn og einn í einu við að hafa við lekanum, enda hafði vind lægt en enn þá var mikill sjór.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Okkur hafði nú tekist að mestu að stöðva Iekann, en um tíma mun sjór hafa verið kominn upp á miðja vél, og hefði báturinn þá ekki átt langt í að sökkva. Við vorum nú orðnir þreyttir og höfðum mikla þörf fyrir einhverja næringu. Fóru því allir, að undanskildum þeim sem átti dæluvakt, fram í og skyldi nú lagað kaffi, ketilkaffi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mér þykir rétt að lýsa í stuttu máli þeim aðbúnaði — og jafnframt öryggisleysi — sem sjómenn bjuggu við á þessum árum, en bátafloti Eyjamanna var þá á bilinu frá 12-35 rúmlestir að stærð. Ekki var matsveinn á neinum bát, heldur lifðu menn við skrínukost. Voru menn með svokallaða bitakassa, en þeir munu hafa verið sem næst 40x20x20 sm. Mjög algengt var að í þeim væru fyrir sjóferðina einn kjötbiti, peli af mjólk, brauð og oft eitt til tvö egg. Oftast mun hafa verið orðið framorðið í þeim er leið á róðurinn. A þessum árum voru talstöðvar komnar í sárafáa báta, en það stóð þó til bóta, og á næstu árum fjölgaði ört þeim bátum sem höfðu talstöðvar. Ekki var talstöð í Tjaldi. Gúmmíbátar fóru ekki að koma í bátana fyrr en rúmum áratug síðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar við komum fram í lúkar var brúsinn með vatnsbirgðirnar, sem tók um það bil 25-30 lítra, kominn á hliðina og allt úr honum. Nú voru góð ráð dýr. Þannig var að sumar af þeim vélum, sem voru í bátum á þessum árum, voru keyrðar á vatni með olíunni og var lítill vatnsgeymir í vélarrúminu. Kristján vélstjóri, sem var mikill kaffimaður, fór nú aftur í vélarrúm og kom til baka með ketilinn fullan af vatni. Ekki mun hafa verið frítt við að aðeins sæist olíubrák ofan á vatninu, en kaffi var lagaðog drukkið með góðri lyst.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Alla nóttina hafði okkur rekið vestur og munum við hafa verið komnir vestur í Háaleitisforir er við sáum til togara á veiðum. Var nú sett upp neyðarmerki, þjóðfáninn í frammastur, og skömmu síðar hífði hann upp og kom til okkar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta var enskur togari. Lagðist hann til kuls við okkur og lét belg með línu reka til okkar. Drógum við nú inn línuna og síðan togvírsendann og festum. Síðan setti togarinn á ferð í átt til Eyja.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar við vorum við togarann urðum við varir við flugvél sem flaug hringi yfir okkur meðan verið var að ganga frá festum í togarann. Fréttist síðar að þetta var flugvélin Haförn frá Flugfélagi Íslands, og mun það vera í fyrsta sinn sem flugvél var fengin til að leita að bát.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Togarinn hélt nú með fullri ferð í átt til Eyja og við ferðina lyftist báturinn upp að framan og var þá hægt að þétta rifuna betur og sem næst þurrausa bátinn. Þá var gengið í það að hreinsa upp sveifarhús vélarinnar og nokkru síðar var hægt að setja í gang.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 6. febrúar hafði varðskipið Ægir komið austan frá Seyðisfirði með flutningaskip. vélarvana, í togi og lagst með það undir [[Þrælaeiði|Eiði]] þar sem kominn var suðaustan stormur. Mun þess hafa verið farið á leit við varðskipið að það færi til leitar að bátnum, en varðskipsmenn ekki talið fært að skilja við skipið vélarvana eins og veður var. Þeir fóru þó strax til leitar er veðurlægði með morgni. Sjálfsagt hefir togarinn haft samband við Ægi og mættum við honum um 25 sm. frá Eyjum samkvæmt dagbók Ægis. Sleppti þá togarinn okkur og þar sem vélin var nú í gangi gátum við keyrt og fylgdi Ægir okkur að Eyjum og þangað komum við um kl. 20. Hafði róðurinn þá tekið tæpa tvo sólarhringa.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Báturinn var þá strax tekinn í dráttarbraut og kom í ljós að annar planki frá kjöl stjórnborðs megin hafði sprungið frá í endann og neðri kantur spennst frá á u.þ.b. tveggja metra bili. Var það samdóma álit allra sem sáu að undravert væri að báturinn skyldi hafa haldist á floti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Lýkur nú frásögn af þessum eftirminnilega róðri sem farinn var fyrir 45 árum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Karl Guðmundsson&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.34.47.png|500px|center|thumb|Tjaldur VE 255]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.40.png|500px|center|thumb|Þrídrangar]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2017-08-30 at 11.35.53.png|300px|center|thumb|Bitakassi]]&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1970/_Minnzt_30_%C3%A1ra_afm%C3%A6lis_Ver%C3%B0anda&amp;diff=208530</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1970/ Minnzt 30 ára afmælis Verðanda</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1970/_Minnzt_30_%C3%A1ra_afm%C3%A6lis_Ver%C3%B0anda&amp;diff=208530"/>
		<updated>2026-10-14T19:32:28Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;Minnzt 39 ára afmælis [[Skipstjóra- og stýrimannafélagið Verðandi|Verðanda]]&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
–– Stutt ágrip af sögu Skipstjóra- og stýrimannafélagsins Verðanda, flutt í afmælisfagnaði félagsins 15 nóvember 1969.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Góðir félagar og gestir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það hefur þótt hlýða, er minnzt er 30 ára afmælis Skipstjóra- og stýrimannafélagsins Verðanda að staldra nokkuð við og rifja í fáum orðum upp sögu félagsins og starf á liðnum árum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þó að 30 ár séu ekki langur tími í ævi þjóðar eða einstaklings, er sá tími nokkur í ævi og starfi félags. Og þegar litið er um öxl er breytingin, sem orðið hefur á þessu tímabili, firna mikil.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;I.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Við skulum reyna að bregða upp fyrir okkur mynd ársins 1938 og fletta til baka þessu 30 ára blaði í sögu lands og þjóðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Íslenzka þjóðin var þá rétt vöknuð og aðeins 20 ár, síðan Íslendingar fengu fullveldi. Þetta var í lok heimskreppunnar miklu, og meðal landsmanna ríkti mikil fátækt og víða örbirgð eftir 8 ára stopula vinnu og verðfall afurða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Úti í hinum stóra heimi voru miklar viðsjár, borgarastyrjöld í nálægum og mikilvægum verzlunarlöndum, eins og á Spáni, en yfir meginland álfunnar færðist skuggi einræðis og ófrelsis.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Siglingar hins unga kaupskipaflota þjóðarinnar voru einu tengslin við umheiminn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mannfjöldi á öllu Íslandi árið 1938 var tæplega 119 þús. Í Vestmannaeyjum var íbúatalan um 3.500 manns og hafði að mestu staðið í stað eftir hina öru uppbyggingu kaupstaðarins frá 1910 til 1930, en það ár var Vestmannaeyjakaupstaður stærsti kaupstaður landsins, á eftir Reykjavík. En svo kom kreppan með sína dauðu hönd og hlutum var um snúið. Þeir báru nú minnst úr býtum, sem mestan afla fluttu að landi og fallegasti fiskur Atlantshafs - stór saltfiskur frá Vestmannaeyjum - var svo til verðlaus á markaðstorgum suðurlanda.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sem fyrri daginn, var sjórinn samt sóttur af krafti frá Vestmannaeyjum og jafnframt barizt við að sigra úthafsölduna með varanlegum hafnargörðum. Hafði sú barátta staðið látlaust í rúm 20 ár. Höfnin var eins og nú lífæð byggðarlagsins, og þrátt fyrir þröngan efnahag höfðu Eyjamenn ráðizt í kaup á grafskipinu Vestmannaey, sem stöðugt vann að dýpkun hafnarinnar. Erfiðleikar við löndun voru ótrúlega miklir, þó að bátar flytu nú orðið að bryggju. Var öllum fiski kastað á stingjum úr lest og á þilfar og síðan upp á bryggju, en þaðan á bíl. Handvagnaöldin var þó liðin tíð, er hér var komið sögu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fátæktin var mikil, öryggi í sjósókn lítið og slys tíð. Um vertíðina 1937 segir í Ægi: „Vertíðin var svo með afbrigðum léleg, að það mun þykja minnisstætt.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skipin voru smá, og í öllu landinu voru aðeins 4 vélskip yfir 100 rúmlestir, meginhluti fiskiskipa yfir 100 rúmlestir voru þá gufuskip og línuveiðarar. Frá Vestmannaeyjum gengu 84 vélbátar, og voru 73 bátanna 12 lestir eða meira; 11 bátar minni en 12 lestir gengu þá héðan. Stærsti báturinn var 36 rúmlestir. Í nóvember 1938, skömmu fyrir stofnun Verðanda, kom nýr bátur til Vestmannaeyja frá Danmörku. Var það [[Skúli fógeti]], sem nú er með minnstu bátum í flota Vestmannaeyjabáta. Þessi nýi bátur, sem var 22 rúmlestir brúttó, mun hafa kostað hingað kominn rúmar 30 þúsundir króna, búinn 110 hestafla vél og öllum nýjustu tækjum, eins og segir í samtíma blaðafrétt. En hvað myndu þau tæki þykja nú á tímum?&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í skipum eru á þessum tíma engir dýptarmælar, engin ratsjá; sem sé hvorugt þeirra siglingatækja, sem sjómönnum þykja nú hvað nauðsynlegust til öruggra siglinga með ströndum fram í dimmviðri og náttmyrkri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;II.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Úr þessum jarðvegi og við þessar þjóðfélagsaðstæður vex Skipstjóra- og stýrimannafélagið Verðandi. Þrátt fyrir kröpp kjör er þó mikill framfarahugur og þróttur í sjómönnum hér.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Svo sem kunnugt er sjómönnum, er landtaka hér vestan Eyja erfið og hættuleg skipum, einkum vegna blindskerja og hættulegra grunna sunnan [[Þrídrangar|Þrídranga]]. Viti á Þrídröngum var því öllum sjófarendum ákaflega þýðingarmikið öryggismál. Sameinar þetta mál svo skipstjórnarmenn hér í Vestmannaeyjum, að þeim er ljós þörfin á sé stökum félagsskap til að ræða og túlka áhuga- og hagsmunamál sín. Höfðu formenn komið saman haustið og veturinn 1938 og rætt þetta mál. Hinn 26. febrúar 1938 er haldinn fjölmennur fundur skiptjóra og segir svo í fundargerð, sem síðar er send Alþingi ásamt áskorun, sem er undirrituð af 72 skipstjórum í Vestmannaeyjum: „Á þessum tímum, er áhugi íslenzku þjóðarinnar virðist vera fyrir alvöru að vakna fyrir slysavörnum, ættu vitabyggingar jafnhliða að vera fyrsta sporið, sem stigið væri, því hvað er beri slysavörn en góður viti á hættulegri leið?“ Koma skipstjórnarmenn í Eyjum síðan þessu máli farsællega í höfn, og gekk fyrsti formaður Verðanda, [[Árni Þórarinsson (Oddsstöðum)|Árni Þórarinsson]] hafnsögumaður, ósleitilega fram í málinu og hafði verkstjórn á hendi við byggingu vitans, sem gekk ótrúlega vel við erfiðar aðstæður. Var það skemmtilegt tafl örlaganna, að bygging vita á hættulegri leið skyldi tendra upphaf að félagi skipstjórnarmanna í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Formlegur stofnfundur Verðanda var síðan haldinn í húsi K.F.U.M. &amp;amp; K. hinn 27. nóv. 1938, og var félagið í fyrstu nefnt Skipstjóra-og stýrimannafélag Vestmannaeyja. Nafninu var að tillögu [[Þorsteinn Jónsson (Laufási)|Þorsteins Jónssonar]] í [[Laufás|Laufási]] breytt í Verðandi á aðalfundi hinn 3. janúar 1942. Legg ég og fleiri þann skilning í nafnið, að Verðandi sé bæði sá, sem verður, sá sem hverfur ekki af sjónarsviðinu og sá, er skapar framtíð, sbr. verðandi skipstjóri o.s.frv. Haga ég því beygingu nafnsins í samræmi við það, enda oftast verið beygt þannig og orðin hefð í máli hér.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;III.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í stofnlögum félagsins er sett fram markmið og ætlunarverk félagsins. Segir svo í 2. gr.: „Tilgangur félagsins er að vinna að hagsmuna- og launamálum skipstjóra og stýrimanna, efla samvinnu og viðkynningu þeirra á meðal og vernda rétt þeirra. Einnig vill félagið láta til sín taka hvers konar endurbætur, er snerta sjávarútveg og siglingar.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hefur félagið dyggilega fylgt þessari skorinorðu stefnuskrá, en auk þess gerzt merkur brautryðjandi í fjölmörgum öryggismálum sjómanna. Hafa félagar Verðanda stundum verið langt á undan öðrum landsmönnum. Merkast þessara mála er barátta Verðanda fyrir gúmmíbjörgunarbátum um borð í skipum. Flutti [[Sighvatur Bjarnason (Ási)|Sighvatur Bjarnason]] skipstjóri, sem alla sína skipstjóratíð starfaði mikið og vel í félaginu, tillögu um þetta mál. Öllum er kunnug heillavænleg þróun málsins og hverjum straumhvörfum í björgunarmálum gúmmíbátarnir hafa valdið. Hafa nú hundruð íslenzkra sjómanna bjargast vegna tilkomu þessara tækja.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Nokkra baráttu kostaði þetta mál, en þrjá fyrstu gúmmíbjörgunarbáta í íslenzk skip kaupa útgerðarmenn og skipstjórar héðan úr Vestmannaeyjum árið 1950. Og hér sönnuðu þeir fyrst afburða gildi sitt og yfirburði sem björgunartæki árið 1952. Þetta framtak Verðanda verður til þess, að Íslendingar eru taldir brautryðjendur á þessu sviði björgunar- og slysavarnamála. Leitaði núverandi skipaskoðunarstjóri iðulega liðsinnis og hjástoðar félagsins, er hann stóð í ströngu hér heima og erlendis að fá gúmmíbátana viðurkennda og lögleidda sem bjögunartæki. Kostaði þetta mikla baráttu á sinni tíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég ræði þetta mál hér allítarlega, þar eð þetta mun merkast mála, sem félagið hefur beitt sér fyrir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2016-07-06 at 10.10.37.png|center|500px]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Gúmmíbátamálið er mál, sem lengi má líta til og minnir okkur á, að félög eins og Verðandi geta áorkað ótrúlega miklu, ef félagar eru samstilltir og samtaka.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessi merka ábending lætur ekki mikið yfir sér í ítarlegum fundargerðum félagsins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta gerðist á 40. fundi félagsins, sem haldinn var þriðjudaginn 9. janúar 1945 og hófst kl. 8:30 e.h. í [[Akóges|Akógeshúsinu]]. Á fundi þessum er m.a. rætt um samninga fyrir komandi vetrarvertíð, sjómannadagsráð og byggingu kappróðrarbáta, styrktarheimili aldraðra sjómanna, minnismerki drukknaðra, bætta viðgeðarþjónustu á talstöðvum, stemmt verði stigu við áfengisflóðinu í bænum. Styrktarsjóðurinn er og til umræðu og hvetur [[Hannes Hansson]] félagsmenn til að róa með línustamp á línuvertíð og renni aflinn til sjóðsins. Um sjöunda og síðasta lið dagskrárinnar segir svo: „Sighvatur Bjarnason hóf máls á því, að nauðsynlegt væri að setja hlíf kringum dragnótaspilin, sem geti varnað slysum. Einnig að stjórn félagsins yrði falið að leitast fyrir um, hvort ekki væri hægt að fá gúmmíbáta, sem hver bátur hefði meðferðis til öryggis.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessi fundur er dæmigerður um ótal fundi í starfi félagsins á undanförnum 30 árum. Á fundinum er fjallað um kjaramál félagsmanna, menningarmál, félagslegt öryggi allra sjómanna og öryggismál.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta hafa verið helztu viðfangsefnin, og þegar gluggað er í fundargerðarbækur, er á fundum bryddað á mörgum málum, sem löngu síðar hafa áunnizt fyrir íslenzka sjómannastétt.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Komið var á skipulagðri hlustun milli Vestmannaeyjabáta þegar á árinu 1943, en ekki var mikill skilningur á þessu máli á hinum hærri stöðum. Ætlaði félagið að tilkynna hlustunartíma bátanna, en þá fékkst það aðeins gegn því, að félagið útvegaði og innheimti 2 heilsíðuauglýsingar í almanak Fiskifélagsins, en hver síða kostaði 110 kr., sem var talsvert fé í þá daga. Mikið gagn og öryggi var í þessari hlustun, en þessi kvöð varð til þess að þessi skipulagða tilkynningarskylda Eyja lagðist niður.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá beitti félagið sér fyrir föstu starfi hlustvarðar á Landsímastöðinni, og hafa þeir úrvalsmenn, sem hafa gegnt því, verið ómissandi liður í störfum og öryggi bátaflotans við Vestmannaeyjar. Á árunum 1940 til 1950 var mjög hvatt til endurresnar Björgunarfélags Vestmannaeyja og stofnunar björgunarsveitar innan vébanda [[Björgunarfélag Vestmannaeyja|Björgunarfélagsins]]. Var í Verðanda starfandi sérstök nefnd til björgunaræfinga og samþykkt, að í hverjum báti skyldi vera línubyssa til að koma línu á milli skipa. Eignaðist félagið björgunartæki á þessum tíma. Enn í dag er kjarni björgunarsveitar Björgunarfélagsins gamlir félagar Verðanda og úr þessari björgunarnefnd.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá hefur félagið beitt sér fyrir bættri þjónustu veðurstofunnar og öruggari og áreiðanlegri veðurfregnum. Veðurlýsingar á Mýrum fengust t.d. beinlínis fyrir tilstilli félagsins. Eins og ég gat í upphafi, hefur Verðandi frá stofnun haldið uppi baráttu fyrir bættum og öruggum ljósvitum við strendur landsins. Er aukið ljósmagn Skarðsfjöruvitans og stærri ratsjármerki á söndunum þar austur frá eitt af þeim málum, sem fulltrúar munu beita sér fyrir á næsta farmanna-og fiskimannaþingi, sem haldið verður í lok þessa mánaðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í siglingamálum er auk þess iðulega rætt um bætta leiðréttingu áttavita og örugga viðgerðarþjónustu Landssímans, svo og fleiri og langdrægari radíóvita.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Af menningarmálum, sem félagið hefur styrkt, vil ég nefna Fiskadeild [[Byggðasafn Vestmannaeyja|Byggðasafnsins]] og minnismerki drukknaðra og hrapaðra, en í seinni tíð hafa félagsmenn sýnt hinu lifandi fiskasafni [[Fiska- og náttúrugripasafnið|Náttúrugripasafnsins]] óskiptan áhuga og flutt því og gefið fjölda fiska og sjávardýra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;IV.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þessi upptalning er orðin nokkuð löng, en auk þessa hafa, sem eðlilegt er, kaup- og kjaramál tekið mjög mikinn tíma á fundum, og eru að sjálfsögðu stór liður í starfi félagsins. Hafa í samningum undanfarinna ára áunnizt áragömul baráttumál stéttarinnar, svo sem sjúkrasjóður og lífeyrissjóður allra sjómanna. En í þessu sambandi má geta um það, að tryggingarmál félagsmanna komu til umræðu þegar á öðrum fundi félagsins hinn 9. desember 1938. Var þá samþykkt, að sjómenn skyldu tryggðir í starfi allt árið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Lokasigur þessara mála verður lífeyrissjóður félagsmanna, sem stjórn félagsins hefur beitt sér mjög fyrir að undanförnu. Þegar minnzt er á þetta mál, geta bæjarbúar aldrei ofþakkað forráðamönnum Verðanda og öðrum forystumönnum sjómanna í Eyjum þá kröfu þeirra, að lífeyrissjóður sjómanna í Vestmannaeyjum verði sérsjóður heima í héraði og ávaxtaður hér í bæ. Er hér stórmál á ferðinni. Fái sjóðurinn að standa óhreyfður og safna vöxtum og félagsiðgjöldum eftir núverandi viðhorfi í peningamálum og sama aflamagni áætla fróðir menn, að hann verði eftir 20 ár orðinn um 400 milljónir króna. Getur því lífeyrissjóður bundinn hér í bæ gert sjómönnum og byggðarlaginu ómetanlegt gagn, auk síns aðalmarkmiðs, tryggingu lífeyris að loknu ævistarfi. Getur slíkur sjóður valdið straumhvörfum í lánamálum til íbúðarbygginga sjómanna og fleiri nauðsynlegum, en fjárfrek­um framkvæmdum. Hafa sjómenn og útvegsmenn hér í bæ nú komið þessu máli í höfn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;V.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Af almennum kjaramálum sjómannastéttarinnar, sem Verðandi hefur unnið að, má nefna samþykkt félagsins um sunnudagafrí. Var á fundi félagsins 3. júní 1942 samþykkt að róa ekki á sunnudögum yfir sumarmánuðina, og fyrir vetrarvertíð 1943 var samþykkt, að sunnudagaróðrar yrðu alveg afnumdir, nema á tímabilinu frá 15. marz til 15. maí. Var félagið þarna langt á undan sínum tíma. Nokkuð hafa þessi helgarfrí raskazt síðan, en eru ávallt sanngirniskrafa sjómanna. Bættur aðbúnaður sjómanna og vertíðarfólks, verbúðir og mötuneyti, svo og sjómannastofa, hafa iðulega verið til umræðu. Bætt aðstaða til löndunar og sérstakir löndunarkranar ásamt áskorun í hafnarmálum um umbætur á höfninni, svo og gerð bátakvíar fyrir enda [[Friðarhöfn|Friðarhafnar]], eru allt mál, sem gerðar eru samþykktir um.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Áskorun um verndun fiskimiðanna er oft á dagskrá, og skorað er á Alþingi að fiskileitarskip verði haft hér við suðurströndina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þrátt fyrir mikinn dugnað og ákefð félagsmanna að ná í þann gula, hafa þeir þó sýnt fiskivernd mikinn áhuga og af framsýni barizt fyrir friðun hrauna og bent á hættur þær, sem geti steðjað að fiskistofnunum hér í Norður-Atlantshafi. Veiði smásíldar er fordæmd og samþykkt tillaga um bann við smásíldarveiði löngu áður en slíkt var leitt í landslög.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bætt þjónusta í siglingamálum hefur alltaf verið ofarlega á baugi. Tillaga um gerð sérstakra fiskikorta, sem sýni botnslag greinilega, er mjög merkileg. Hefur sú tillaga ýtt við þessum málum, og var stuttu síðar allt [[Selvogsbanki|Selvogsbankahraunið]] mælt upp vegna þessa. Eru slík fiskikort algeng meðal annarra þjóða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skóla- og menntunarmál sjómanna hafa alltaf verið mikið rædd á fundum félagsins. Unnu margir félagsmenn mjög gott starf við að koma þeim málum í rétt horf aftur, eftir að námskeiðin, til mikils óhagræðis, svo ekki sé meira sagt, voru flutt úr héraði til Reykjavíkur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar á árinu 1943 var stofnun stýrimannaskóla í Vestmannaeyjum til umræðu á fundum félagsins. Frá stofnun [[Stýrimannaskólinn í Vestmannaeyjum|Stýrimannaskólans]] hér árið 1964 hefur stjórn og félagar Verðanda stutt skólann af fremsta megni og m.a. veitt til skólans mjög dýr og eftirsóknarverð verðlaun, sem er [[Verðandaúrið]]. Standa félagsmenn dyggan vörð um skólann, og hafa margir fært honum góðar gjafir. Vil ég hér við þetta tækifæri þakka stjórn og félagsmönnum Verðanda fyrir þann styrk og uppörvun, sem velvild þeirra og samhugur hefur veitt skólanum, mér og kennurum skólans í starfi okkar. Vona ég, að félagar Verðanda muni alltaf standa svo þétt saman um þessa stofnun sína, sem skólinn sannarlega er og á að vera.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;VI.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eins og þetta stutta og knappa yfirlit gefur til kynna, hefur félagið unnið gagnmerkt starf í þágu sjómannastéttarinnar. Flest af því, sem hér hefur verið talið, hefur verið unnið í kyrrþey, og er þá enn ótalinn styrktarsjóður félagsins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Stofnun styrktarsjóðs komst strax til umræðu á fyrstu fundum félagsins, og er tilgangur sjóðsins að styrkja ekkjur félagsmanna og félaga Verðanda vegna slysa, sjúkdóma og elli og þá, sem án eigin gjörða verða illa úti fjárhagslega. Var styrktarsjóður Verðanda stofnsettur á aðalfundi 3. jan. 1942. Við síðustu áramót var sjóðurinn um 270 þúsund kr. Heimilt er að veita úr honum vöxtum og helmingi tekna. Hafa félagsmenn oft heitið á sjóðinn og þótt gefast vel. Væri þó þörf á að efla hann enn meira.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Margur hefur notið sjóðsins, og hefur samtals verið veitt úr honum 187.400 kr. til 108 aðila, en fyrst var veitt úr sjóðnum fyrir jólin 1954.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;VII.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hér hef ég drepið á helztu störf félagsins undanfarin 30 ár. Vil ég þá geta að nokkru þeirra manna, sem hafa setið í stjórn félagsins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fyrstu stjórn félagsins skipuðu:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árni Þórarinsson, formaður; Sighvatur Bjarnason, varaformaður; [[Sigfús Scheving]], ritari; [[Ármann Friðriksson (Látrum)|Ármann Friðriksson]], vararitari; [[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]] frá [[Reykholt (yngra)|Reykholti]], gjaldkeri; [[Jónas Bjarnason]], varagjaldkeri. Var Árni Þórarinsson formaður næstu 6 árin. Tala formanna er síðan þannig:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hannes Hansson frá [[Hvoll (við Urðaveg)|Hvoli]] 1944-46&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Páll Þorbjörnsson]] 1947&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Jóhann Pálsson (skipstjóri)|Jóhann Pálsson]] 1948-51&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Júlíus Sigurðsson]] 1952-54&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Eyjólfur Gíslason (Bessastöðum)|Eyjólfur Gíslason]] 1955-56&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Sigurgeir Ólafsson (Víðivöllum)|Sigurgeir Ólafsson]] 1956—57&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Kristinn Pálsson (skipstjóri)|Kristinn Pálsson]] 1957-60&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Júlíus Sigurðsson aftur formaður 1961-62&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Friðrik Ásmundsson]] 1963-64&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Steingrímur Arnar]] 1964—66&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sigurður Gunnarsson 1966-68&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Guðjón Pálsson]] frá 1968.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Núverandi stjórn skipa: Guðjón Pálsson, formaður; Friðrik Ásmundsson, varaformaður; [[Gísli Eyjólfsson (yngri)|Gísli Eyjólfsson]], ritari; Eyjólfur Gíslason, vararitari; [[Einar Guðmundsson (Málmey)|Einar Guðmundsson]], gjaldkeri; [[Haraldur Hannesson (Fagurlyst)|Hannes Haraldsson]], varagjaldkeri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það er eftirtektarvert, að í 30 ára starfi félagsins hafa aðeins 5 menn verið kosnir ritarar, en lengst hafa gegnt því starfi tveir félagar eða samtals í 29 ár af 31 árs starfsferli. Eru það [[Runólfur Jóhannsson]], sem er ritari frá 1940 til 1952, eða samtals í 12 ár, og Gísli Eyjólfsson, sem hefur gegnt ritarastarfi frá 1955 og til þessa dags, eða samtals í 15 ár.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Er fundargerðabóka félagsins vandlega gætt, en þær eru sérstaklega vel og greinilega færðar og nú þegar orðnar mjög merkar heimildir um störf félagsins og félagsmál sjómanna í Vestmannaeyjum á þessu tímabili.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Karl S. Guðmundsson í Reykholti hefur lengst gegnt störfum gjaldkera, eða í 6 ár. Eyjólfur Gíslason hefur lengst setið í stjórn félagsins, aðalstjórn og varastjórn, - eða samtals í 23 ár og að mestu leyti samfleytt síðan árið 1944.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í félagið hafa verið skráðir frá upphafi 286 félagar, en virkir félagsmenn nú, flestir starfandi skipstjórar og stýrimenn, eru um 160 talsins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Samtals hafa verið haldnir 166 fundir frá stofnun, en auk þess fjölmargir fundir í fulltrúaráði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Níu félagar hafa verið gerðir heiðursfélagar. Þeir eru: Guðjón Jónsson, [[Heiði]]; [[Stefán Guðlaugsson]], [[Gerði-litla|Gerði]]; Þorsteinn Jónsson, Laufási; Runólfur Jóhannsson, skipaeftirlitsmaður, allir látnir; Árni G. Þórarinsson, Hannes Hansson, Eyjólfur Gíslason, Sighvatur Bjarnason og [[Júlíus Sigurðsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1964 færði frú [[Bjarngerður Ólafsdóttir]], ekkja Guðjóns heitins Jónssonar á Heiði, félaginu verðmæta gjöf, sem var neðsta hæð hússins Heiði. Var gjöfin gefin til minningar um Guðjón. Hefur Verðandi þar stjórnaraðsetur sitt, og hefur það orðið félaginu mikill styrkur og aflgjafi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í Verðanda hafa sem í öðrum félögum og á öllum sviðum þjóðlífsins skipzt á skin og skúrir. Ekki hafa allar gerðir né fundir félagsins verið jafnmerkilegir. En þegar tekin er heildarniðurstaðan, dregnir upp aðaldrættir og svipmót, sýnir það merkilegt starf í félagi manna, sem eru ávallt mjög störfum hlaðnir og eiga erfitt með að sinna félagsmálum vegna fjarvista og eðli atvinnu sinnar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
En á hverri tíð speglar Verðandi viðhorf og áhuga félagsmanna, en þróttur hvers félags er fundarsókn félaga og framlag. Þó hvílir aðalstarfið á stjórn félagsins hverju sinni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í kvöld minnumst við og þökkum öllum þeim mörgu, sem hér hafa lagt hönd að verki.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Félagið eru félagarnir - starfið innan vébanda þess. Þetta starf byggir gagnkvæmt upp félagið og þá, sem það rækja. Þegar harðnað hefur á dalnum, eins og í langvarandi vinnudeilum í upphafi þessa árs, þá fundu allir hvers virði stéttafélagið er þeim. Skipstjóra- og stýrimannafélagið Verðandi var þá félagsmönnum sínum sverð og skjöldur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við skulum vona og óska, að Skipstjóra og srýrimannafélagið Verðandi megi áfram vera hlutverki sínu trútt og félagið leggi áfram ómælt lið og tillag til allra framfara- og hagsmunamála sjómanna á Íslandi. Að Skipstjóra og stýrimannafélagið Verðandi í Vestmannaeyjum megi hér eftir sem í upphafi vera góður viti á torsóttum leiðum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Guðjón Ármann Eyjólfsson|G. Á. E.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1967/Haffaraslysi%C3%B0_9._apr%C3%ADl_1912&amp;diff=208529</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1967/Haffaraslysið 9. apríl 1912</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1967/Haffaraslysi%C3%B0_9._apr%C3%ADl_1912&amp;diff=208529"/>
		<updated>2026-10-14T19:00:28Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: leiðr link&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;[[Jón Sigurðsson|JÓN SIGURÐSSON]]:&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;HAFFARASLYSIÐ&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;9. APRÍL 1912&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2016-06-29 at 09.24.31.png|250px|thumb]]&lt;br /&gt;
Mótorbáturinn [[Haffari VE-116|Haffari VE 116]] var keyptur til Vestmannaeyja árið 1907. Hann var 7 1/2 tonn að stærð með 8 hestafla DAN-vél.&lt;br /&gt;
Eigendur voru: [[Guðmundur Magnússon (Löndum)|Guðmundur Magnússon]] á [[Lönd|Löndum]], sem ráðinn var formaður á bátnum vertíðina 1908, [[Gunnlaugur Sigurðsson]] [[Gjábakki|Gjábakka]], [[Elías Friðriksson]] [[Gröf]], [[Þorsteinn Ólafsson (Háagarði)|Þorsteinn Ólafsson]] [[Háigarður]], [[Helgi Jónsson (Steinum)|Helgi Jónsson]] [[Steinar|Steinum]] og [[Bjarni Einarsson (Hlaðbæ)|Bjarni Einarsson]] í [[Hlaðbær|Hlaðbæ]]. Þeir tveir síðastnefndu höfðu áður keypt bát, sem [[Ingólfur]] hét, og hafði [[Guðjón Jónsson (Sandfelli)|Guðjón Jónsson]] á [[Sandfell|Sandfelli]] haft formennsku á honum og gengið vel, svo að þetta voru nokkurs konar félagsbátar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Haffari VE 116 - 7 tonn.png|300px|thumb|Haffari VE 116 - 7,5 tonn.]]&lt;br /&gt;
Eftir vertíðina 1908 hætti Guðmundur Magnússon á Löndum formennsku á Haffara og seldi sinn hluta Guðjóni Þórðarsyni í Hlaðbæ (síðar í [[Hekla|Heklu]]). Tók hann við formennsku á bátnum og hafði til vertíðarloka 1911 og farnaðist alltaf ágætlega.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Nú vilja þessir eigendur stækka báta sína og selja bæði Ingólf og Haffara. Guðjón á Sandfelli kaupir allan Ingólf, en [[Jón Einarsson (kaupmaður)|Jón Einarsson]] á [[Stóri Gjábakki|Gjábakka]] kaupir Haffara.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hinir gömlu eigendur keyptu 2 nýja báta í staðinn, og voru það [[Happasæll VE-162|Happasæll]] og [[Sæfari VE-154|Sæfari]]. Hafði [[Guðjón Þórðarson]] formennsku á Happasæl, en [[Sveinn Jónsson (Landamótum)|Sveinn Jónsson]] á [[Landamót|Landmótum]] var formaður á Sæfara. Þetta voru 11 tonna bátar. Jón Einarsson á Gjábakka réði Sigurfinn Einarsson frá Borgum í Norðfirði fyrir formann á Haffara, og var hann með bátinn veturinn 1912.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Sveinn Jónsson, Landmótum.png|250px|thumb|Sveinn Jónsson, Landmótum.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðjón Jónsson, Sandfelli.png|250px|thumb|Guðjón Jónsson, Sandfelli.]]&lt;br /&gt;
Maður hét [[Jón Stefánsson]], hann bjó í Gerðakoti undir Eyjafjöllum um þessar mundir. Hann hafði verið formaður um fjölda ára við Fjallasand. Einnig hélt hann skipi sínu út á vetrum í Vestmannaeyjum, og var hann talinn með allra beztu brimformönnum við Sandinn. Hann hafði einnig verið formaður með m/b [[Fálkinn|Fálka]] frá Vestmannaeyjum vetrarvertíðina 1909.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón flutti með skyldulið sitt út til Vestmannaeyja vorið 1912, og ræðst hann jafnhliða formaður fyrir Haffara. Tekur hann við honum í ársbyrjun 1913 og hafði síðan formennsku á bátnum hverja vorvertíðina af annarri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Nú byrjar vertíðin 1916. Þann 5. janúar verður mikið slys. Þá ferst m/b [[Íslendingur]] við leit að öðrum báti, sem var m/b Sæfari, er áður var minnzt á. Bjargaði m/b Happasæll skipshöfn Sæfara, en þeir voru 4 að tölu. Einn þeirra var Tómas Þórðarson frá Varmahlíð undir Eyjafjöllum. Nú vantaði hann skiprúm. Hann hittir Jón Stefánsson, og talast það svo til, að Tómas ræður sig á Haffara, enda voru þeir sveitungar og gamalkunnugir, og hefur Jón víst talið sig heppinn að fá slíkan mann sem Tómas var.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Líður nú tíminn. Jón Stefánsson er með Haffara, og allt gengur sinn vana gang. Það er komið fram í apríl og almennt farið að liggja úti. Var þá róið með línuna síðari hluta dags og legið yfir nóttina, en byrjað að draga í birtingu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hinn 9. apríl kallar Jón Stefánsson hásetar hans keyra sínum bjóðum niður [[Bæjarbryggja|Bæjarbryggju]]. Bar þann dag upp á sunnudag. Margir formenn aðrir kölluðu, þar á meðal [[Kristinn Ingvarsson]], sem þá var formaður á m/b [[Hlíf]]. Einnig kallaði Guðjón á Sandfell í sína menn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jón Stefánsson ekur bjóðum sínum niður [[Edinborgarbryggja|Edinborgarbryggju]], því að hann hafði beituskúr hjá [[Jakobshús|Jakobshúsi]], en Kristinn Ingvarsson og hásetar hans keyra sínum bjóðum niður Bæjarbryggju.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðjón Þórðarson, Heklu.png|250px|thumb|Guðjón Þórðarson, Heklu.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Kristinn Ingvarsson, Lundi.png|250px|thumb|Kristinn Ingvarsson, Lundi.]]&lt;br /&gt;
Nú láta báðir bjóð sín í skjöktbátinn, og virtist þeim á Hlíf Jón hafa mikinn hug á því að komast á sjóinn. Jón og hásetar hans róa út á [[Botninn|Botn]], en Kristinn er aðeins seinni. Þegar Kristinn hafði látið bjóð sín í skjöktbátinn, segir hann við háseta sína: „Hinkrið þið aðeins við, ég ætla að ganga austur á [[Skansinn|Skans]], mér lízt ekki á útlitið.“ Kristinn fer nú austur á Skansinn, en á meðan fer [[Stefán Ingvarsson]] bróðir Kristins og háseti hjá honum upp úr skjöktbátnum og gengur um bryggjuna. Stefáni verður litið austur á Edinborgarbryggju, og sér hann þá Jón Stefánsson og alla háseta hans halda á milli sín skjöktbámum á hvolfi niður bryggjuna. Horfir hann á þetta 2-3 mínútur.&lt;br /&gt;
Nú kemur Kristinn austan af Skansi og segir við menn sína: „Keyrið þið bjóðunum upp aftur , ég ætla ekki að róa, mér lízt ekki á útlitið.“ Keyrðu þeir síðan bjóðunum upp aftur, og fór Stefán Ingvarsson heim að því verki loknu, en kom við hjá [[Valdimar Ottesen (kaupmaður)|Valdimar Ottesen]], sem þá verzlaði á Þingvöllum. Sagði þá Kristinn við Valdimar og fleiri, sem þar voru: „Það koma ekki allir að landi á morgun.“ „Þú spáir fallega,“ segir Valdimar. „Hvað um það,“ svarar Stefán, „þá verður það nú svo.“&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nú er að segja af Haffara, að hann lætur úr höfn um þrjúleytið, og er m/b Ingólfur, sem Guðjón á Sandfelli var formaður á, honum samskipa.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Báðir halda þeir fyrir sunnan [[Bjarnarey]] og keyra þar til þeir eru komnir austur á [[Holtshraun]], því að þeir héldu sig þar iðulega Fjallamennirnir og fengu oft góðan afla.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Lögðu þeir nú línuna, en þegar kom fram á kvöldið, fór að hvessa af suðaustri og gerir fárviðri með blindbyl og ofsaroki. Er þá Jón Stefánsson búinn að draga nokkur bjóð. Hann gengur nú frá stýrinu og sker á línuna og segir, að það sé ekki seinna vænna að komast heim, og er nú haldið af stað. En svo er bylurinn svartur, að ekki sér út úr augum, og er rokið að sama skapi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Allt gengur eðlilega í fyrstu, en eftir góða stund stoppar vélin, fer þó í gang aftur, en er alltaf að smástoppa, unz hún þagnar með öllu. Meðan á þessu gengur, ber bátinn suður með og hrekur síðan undan sjó og vindi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Jón Stefánsson.png|250px|thumb|Jón Stefánsson.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðlaugur Jónsson.png|250px|thumb|Guðlaugur Jónsson.]]&lt;br /&gt;
Loks rofar aðeins til, og sjá þeir þá ljósið á [[Stórhöfðaviti|Stórhöfðavita]]. Eru þeir staddir suður af Flúðatanga. Skiptir það engum togum, að Haffari lendir upp í stórgrýtið í Flugum. Þegar Jón Stefánsson sá, hvað verða vildi, tók hann öllu með ró og stillingu og segir við Tómas: „Það þýðir ekki að æðrast, Tumi minn.“ Báturinn fór á stóru ólagi upp í stórgrýtisurðina, og í útsogi féll Tómas út úr bátnum ásamt öðrum manni, [[Þórarinn Brynjólfsson|Þórarni Brynjólfssyni]]. Svömluðu þeir síðan upp klappirnar og upp á háan klett, og er þeir litu við, var Haffari klofinn í tvennt. Þarna urðu ævilok Jóns Stefánssonar, vélamanns hans og háseta.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þeir Tómas og Þórarinn hugðust nú reyna að komast upp. Urðu þeir að fara alllangan veg, því að hvergi var uppganga fær á þessum slóðum. Þurftu þeir að fara alla leið norður á móts við [[Flúð]], því að þar er eini staðurinn, þar sem hægt er að komast upp á brún úr urðinni. Tókst þeim það, þó að snjór og ófærð væri orðin mikil.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta var um tíuleytið um kvöldið, en um klukkan 11 komu hinir skipreika menn heim að Hlaðbæ.&lt;br /&gt;
Nú er það af Ingólfi að segja, að Guðjón skar einnig á sína línu og leitaði til lands um sama leyti og Jón Stefánsson. Var sami veðurofsinn hjá honum, og sáu þeir ekki út úr augum fyrir byl. Guðjón hafði alltaf menn frammi á bátnum, ef þeir kynnu að sjá land, en það ætlaði að ganga seint, þar til loks, að Þorsteinn Brynjólfsson, sem lengi bjó í [[Ásar|Ásum]] hér í bæ, kallar, að hátt fjall sé framundan. Reyndist það vera [[Hábarð]] á [[Elliðaey]]. Guðjón keyrir nú vestur fyrir eyna og leggst þar og segir síðan við menn sína: „Eigum við ekki að reyna að hita okkur kaffi?“ Voru allir því samþykkir, og drekka þeir síðan kaffi. Segir þá Guðjón: „Það væri betur, að öllum liði eins vel og okkur; einn var að fara núna“. Að lokum segir Guðjón: „Eigum við ekki að reyna að komast heim?“ Síðan halda þeir á Ingólfi yfir [[Flóinn|Flóann]] og til hafnar, en svo var bylurinn mikill, að þeir vissu ekki, hvernig þeir fóru inn [[Leiðin|Leiðina]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þeir sem fórust með Haffara voru:&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;Jón Stefánsson&#039;&#039; formaður. Hann var fæddur að Leirum undir EyjafjöIIum 18. júní árið 1870. Foreldrar hans voru Stefán Guðmundsson formaður og bóndi þar og kona hans Kristný Jónsdóttir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gunnar Gunnarsson.png|250px|thumb|Gunnar Gunnarsson.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Þórður Tómasson.png|250px|thumb|Þórður Tómasson.]]&lt;br /&gt;
Jón fluttist með foreldrum sínum á unga aldri að Mið-Skála í Vestur-Eyjafjallahreppi, og ólst hann þar upp. Hann byrjaði ungur sjómennsku með föður sínum við Fjallasand og tók fljótt við formennsku á opnu skipi þar. Einnig hafði hann á vetrarvertíðum formennsku á skipinu [[Trausti|Trausta]], sem var gert út frá Vestmannaeyjum. Trausti var áttæringur með íslenzku lagi, og voru eigendur hans þeir sr. Kjartan Einarsson prófastur í Holti og Magnús Sigurðsson hreppstjóri í Hvammi. Mun Jón hafa verið formaður á opnu skipi allt þar til mótorbátarnir hófu göngu sína. Gerðist hann þá sjómaður á þeim og tók við formennsku á m/b Fálka vertíðina 1909.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
Eins og áður segir bjó Jón að Gerðakoti, en vorið 1912 seldi hann bú sitt þar og fluttist með fjölskyldu sína til Vestmannaeyja. Byggði hann húsið [[Úthlíð]] við [[Vestmannabraut]] og réðst formaður fyrir  Haffara.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Var Jón heppinn og góður aflamaður. Hann var með hærri mönnum á vöxt, frekar grannvaxinn, ljós yfirlitum, glaður í viðmóti, enda mannsæll.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kona hans var [[Þuríður Ketilsdóttir]] frá Ásólfsskála. Börn þeirra eru: [[Björgvin Jónsson|Björgvin]] formaður, sem lengi hefur haft skipstjórn á vélbátnum Jóni Stefánssyni VE 49 og átt þann bát; [[Ísleikur Jónsson|Ísleikur]] bifreiðarstjóri á [[Heiðarbrún]]; [[Ólafía Jónsdóttir|Ólafía]], kona [[Guðjón Scheving|Guðjóns Schevings]] og Guðrún kona [[Þorgils Bjarnason|Þorgils Bjarnasonar]] í [[Fagurhóll|Fagurhól]] hér í bæ.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;Gunnar Gunnarsson&#039;&#039; vélamaður. Hann var frá Sléttu Í Mjóafirði og var fæddur 1883. Var þetta önnur vertíð Gunnars á Haffara. Hann hafði ungur byrjað sjómennsku á Mjóafirði og var talinn góður sjómaður. Fyrst mun hann hafa komið til Vestmannaeyja árið 1913 og var þá vélamaður á Norrönu hjá Magnúsi Jónssyni, en Jón Einarsson á Gjábakka átti hlut í þeim bát. Var Gunnar til húsa á Gjábakka þær vertíðir, sem hann var hér í Eyjum, og þar til hann fórst.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Guðlaugur Jónsson&#039;&#039; háseti. Hann var fæddur að Blautalæk á Brunasandi í Vestur-Skaftafellssýslu árið 1890. Foreldrar hans voru Jón Guðlaugsson bóndi á Blautalæk og kona hans Ingibjörg Sæmundsdóttir frá Sólheimahjáleigu í Mýrdal. Guðlaugur kom ungur til frændfólks síns að Sólheimahjáleigu og ólst þar upp.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta mun hafa verið þriðja vertíð hans á Haffara.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þeir sem komust af voru:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Tómas Þórðarson&#039;&#039; háseti. Hann er fæddur að Rauðafelli undir Austur-Eyjafjöllum 17. janúar 1886. Foreldrar hans voru Þórður Tómasson formaður og bóndi þar og kona hans Guðrún Tómasdóttir. Tómas var þriggja vikna gamall tekinn til fósturs að Varmahlíð af móðurbróður sínum Sigurði Tómassyni og konu hans Þóru Torfadóttur. Var Tómas hjá þeim til 30 ára aldurs. Hann byrjaði ungur sjómennsku á opnu skipunum og var oftast á Fjallaskipum, sem voru gerð út héðan frá Vestmannaeyjum á vetrum, allt þar til vélbátarnir komu. Þá fór Tómas á [[Lundi I|Lunda I]] til [[Guðleifur Elísson|Guðleifs Elíssonar]] á [[Brúnir|Brúnum]]; var Tómas síðan á ýmsum bátum, og formaður var hann með m/b [[Freyja VE|Freyju]] árið 1913. Sem fyrr segir bjargaðist Tómas ásamt félögum sínum af m/b Sæfara, þegar hann fórst í vertíðarbyrjun 1916. Var hann vélamaður á Sæfara. Tómas varð því tvisvar skipreika þessa vertíð. Ekki lagði hann samt árar í bát og fór háseti á m/b [[Svanur VE-152|Svan]] til [[Jón Ingileifsson|Jóns Ingileifssonar]] og var með honum til loka vertíðina 1916. Stundaði Tómas sjómennsku á vertíðum hér í Eyjum allt fram til ársins 1935.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Tómas var kvæntur Kristínu Magnúsdóttur frá Yzta-Skála. Bjuggu þau allan sinn búskap í Vallnatúni í Vestur-Eyjafjallahreppi. Þau eignuðust 4 börn, og meðal þeirra er hinn kunni sagnaþulur og fræðimaður Þórður, safnvörður Byggðasafnsins að Skógum undir Eyjafjöllum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Þórarinn Brynjólfsson.png|250px|thumb|Þórarinn Brynjólfsson.]]&lt;br /&gt;
Býr Tómas nú í Skógum og er glaður og reifur, þótt aldurinn sé orðinn nokkuð hár.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Þórarinn Brynjólfsson&#039;&#039; háseti. Hann var fæddur í Keflavík 14. nóvember 1895. Faðir hans var Brynjólfur Björnsson ættaður úr Mýrdal, en móðir hans var [[Helga Þórarinsdóttir]], hálfsystir [[Guðmundur Þórarinsson (Vesturhúsum)|Guðmundar Þórarinssonar]] frá [[Vesturhús|Vesturhúsum]] hér í Eyjum. Þórarinn missti báða foreldra sína barnungur. Fórst faðir hans á skútunni Kristjáni, þegar hann var 6 ára gamall. Var Þórarinn alinn upp hjá móðursystur sinni Guðrúnu Þórarinsdóttur og manni hennar Sigurði Gíslasyni járnsmið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þórarinn varð síðar vélstjóri og gegndi því starfi til æviloka, en hann andaðist 26. október 1946. Var hann alla tíð þróttmikill og dugandi sjómaður.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þórarinn var meðalmaður á hæð, en þrekinn. Það héldu sumir, að hann vissi ekki afl sitt. Var hann fríður sýnum, glaður í lund og ljóðelskur, enda hagyrtur. Hann var kvæntur Þórunni Bjarnadóttur, sem lifir mann sinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja|Sjómannadagsblaðinu]] 1966 minntist ég, sem þetta rita, á draum Stefáns Ingvarssonar í sambandi við Framslysið. Í draumnum talaði Stefán við Vilborgu í Kotvogi, sem var þá látin fyrir mörgum árum. Segir hún Stefáni, að hún hafi ráðið til sín tvo formenn úr Vestmannaeyjum. Þegar [[Guðjón Jónsson|Guðjón]] á [[Oddstaðir|Oddsstöðum]], segir í draumnum, að [[Magnús Þórðarson (Dal)|Magnús]] í [[Dalur|Dal]] sé farinn í sjóinn, segir Vilborg, að það sé verst, að hann Jón Stefánsson fari eins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Með slysinu á Haffara var þessi merkilegi draumur, sem Stefán Ingvarsson dreymdi vorið 1914, kominn fram.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Magnús í Dal fórst á [[Fram VE|Fram]] 15. janúar 1915, og rúmu ári síðar ferst Jón Stefánsson á Haffara. Fórust þeir báðir á þann hátt, að bátar þeirra fóru upp í Urðirnar. Fórst Jón Stefánsson á Haffara tæpri sjómílu sunnar en Magnús í Dal.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Aftur fékk svo Stefán fyrirboða að slysinu, þegar hann sá sýnina á Edinborgarbryggjunni, er Jón lagði upp í sína síðustu sjóferð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðjón á Sandfelli hafði svokallaða skyggnigáfu og sá oft fyrir óorðna hluti. Sagði hann oft löngu áður, hvað myndi koma fyrir og sagði það þá fleiri mönnum. Ég spurði Guðjón eitt sinn að því, hvernig þetta kæmi yfir hann, og sagði hann mér, að hann sæi atburðinn alveg eins og hann atvikaðist.&amp;lt;br&amp;gt; Venjulega sagðist hann sjá þessar sýnir í svefnherberginu sínu heima á Sandfelli.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Daginn, sem Haffari fórst, var þriðjungur Eyjabáta í landi, sökum þess hve veðurútlitið var ískyggilegt. Skrifar [[Þorsteinn Jónsson|Þorsteinn]] í [[Laufás|Laufási]] um veðurútlitið þennan dag í Formannasævi í Eyjum: „Sunnudaginn 9. apríl var veðurútlit svo ljótt, að ég hætti við að róa. Reyndi ég einnig að aftra öðrum frá því að fara, svo viss var ég um aðsteðjandi óveður. Um nóttina gerði stórviðri af austri og blindbyl.“&lt;br /&gt;
Nokkrir bátanna, sem fóru á sjó umræddan dag fengu útilegu um nóttina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Togarinn Kelvin, sem strandaði í Flugum árið 1924. Það er svo til á sama tíma stað og Haffari fórst 1916.png|300px|thumb|Togarinn Kelvin, sem strandaði í Flugum árið 1924. Það er svo til á sama tíma stað og Haffari fórst 1916.]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Eigi er ein báran stök;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;yfir Landeyjasand&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Dynja brimgarða blök,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
búa sjömönnum grand;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;magnast ólaga afl, -&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;einn fer kuggur í land;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;rís úr gráðinu gafl,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;þegar gegnir sem verst,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;níu, skafl eftir skafl,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;skálma boðar í lest.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;Eigi er ein báran stök&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;- ein er síðust og mest,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;búka flytur og flök,&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;búka flytur og flök.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Grímur Thomsen]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1988/Minning_l%C3%A1tinna&amp;diff=208528</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1988/Minning látinna</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1988/Minning_l%C3%A1tinna&amp;diff=208528"/>
		<updated>2026-10-14T18:59:30Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: leiðr. link&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;center&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Minning Látinna&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Bjarni Jónsson SDBL. 1988.jpg|thumb|256x256dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Bjarni Jónsson|Bjarni Jónsson]] frá [[Garðshorn|Garðshorni]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 28. september 1911 - D. 9. júní 1987&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
13. júní var til moldar borinn tengdafaðir minn, Bjarni Jónsson frá Garðshorni í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bjarni fæddist 28. september 1911 á Ísafirði, sonur hjónanna [[Jón Finnbogi Bjarnason|Jóns Finnboga Bjarnasonar]] frá Ármúla og konu hans, [[Margrét María Pálsdóttir|Margrétar Maríu Pálsdóttir]] frá Eyri við Ísafjarðardjúp. Bjarni var þriðji í röð sjö alsystkina. Bjarni missti ungur móður sína og ólst upp hjá vandalausum uns hann flutti til föður síns til Vestmannaeyja og bjó hann síðan í Eyjum alla tíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bjarni lauk gagnfræðaprófi frá Flensborgarskóla í Hafnarfirði árið 1929, og síðar Fiskimannaprófi frá Stýrimannaskólanum í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1935, þann 26. janúar, gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, [[Ásta Haraldsdóttir|Ástu Haraldsdóttur]] frá Garðshorni í Vestmannaeyjum, dóttur hjónanna [[Ágústa Friðsteinsdóttir (Garðshorni)|Ágústu Friðsteinsdóttur]] og [[Haraldur Jónasson (Garðshorni)|Haralds Jónssonar]]. Bjarni og Ásta eignuðust þrjú börn: Magnús, fæddan 5.júlí 1934, Ágústu Björk, fædda 2. febrúar 1939, og Ástu Birnu, fædda 26. janúar 1945.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þau Bjarni og Ásta hófu búskap í Vestmannaeyjum og fljótlega byggðu þau ofan á hús tengdaforeldra Bjarna í Garðshorni, síðar [[Heimagata|Heimagötu]] 40, og bjuggu þar uns Vestmannaeyjagosið hófst. En í gosinu lagðist hraunelfan að húsi þeirra hjóna, og eyðilagði húsið vegna mikils hita og gufu og var síðar jafnað við jörðu. Hin síðari ár bjuggu þau að Foldahrauni 40.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bjarni stundaði sjómennsku framan af ævinni, fyrst sem háseti, síðar sem stýrimaður og skipstjóri. Um tíma stundaði Bjarni útgerð í félagi við svila sína, þá [[Hlöðver Johnsen|Hlöðver Johnsen]] og [[Trausti Jónsson (bifreiðastjóri)|Trausta Jónsson]], en hin síðari ár vann Bjarni við netauppsetningu og viðgerðir, lengst af hjá Netum hf. í Vestmannaeyjum. Kunnugt er mér um að Bjarni mat eigendur og starfsmenn Nets mikils, og vissulega var hann mikilsmetinn starfsmaður hjá fyrirtækinu, enda verðugur fulltrúi eldri kynslóðarinnar sem kunni ekki annað en að sýna öllum verkum alúð og virðingu, skila sínu og standa við sitt.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kynni okkar Bjarna hófust er ég kvæntist eldri dóttur þeirra hjóna árið 1964. Bjarni var glæsimenni á velli, samsvaraði sér vel, hárprúður, og bar mjög sterkan ættarsvip eins og bræður hans, þeir Magnús og Ásgeir, og iðulega henti það mig að skjátlast, er ég mætti þeim bræðrum á götu í Reykjavík, og halda að þar færi tengdafaðir minn þó mér væri fullkunnugt um að Bjarni stundaði ekki Reykjavíkurferðir nema af brýnni nauðsyn. Bjarni var ekki mjög málgefinn maður án þess þó að vera þegjandalegur, og var einstaklega þægilegt að sitja með honum og hvíla hugann, þótt ekki væri sífellt verið að fitja upp á nýju umræðuefni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bjarni var mjög víðlesinn og ef sögu eða náttúrufræði bar á góma var hann í essinu sínu og var einstaklega laginn við að segja barnabörnum sínum sögur og ævintýri á þann hátt að ungviðið hlýddi opinmynnt á og fékk greið og skýr svör við öllum spurningum sem fram voru bornar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Eftirminnileg er mér sú stund er hann fyrst bauð mér til lundaveiða með sér og fór heldur lítið fyrir hetjunni í mér þegar gengið var, eða öllu heldur sitjandi dreginn við jörðu, á leið niður fyrstu brekkuna, og um hugarfylgsni þutu hugsanir um á hvern máta hægt væri að komast hjá slíkum svaðilförum í framtíðinni. En sem betur fer bar Bjarni þarna sem svo oft endranær gæfu til að leiðbeina á þann hátt að nú í mörg ár hefur það verið mér fastur og árviss atburður að fara með Bjarna og Hlöðver Johnsen í örfáa daga til lundaveiði í Bjarnarey og þar held ég að ég hafi kynnst tengdaföður mínum hvað nánast, og ógleymanlegar eru þær fróðleiksstundir sem ég hef notið með þessum heiðursmönnum, sem voru jafnvígir á hvort heldur um var rætt jarðsögu Íslands eða náttúrufræði almennt, og lúmskan grun hef ég um að þeir hefðu báðir staðið mörgum fræðingnum snúning ef til þess hefði komið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fyrir um það bil einu og hálfu ári gekkst Bjarni undir magaaðgerð, en eftir þá aðgerð fór heilsufari hans hrakandi hægt og sígandi, en hann dvaldist á heimili þeirra hjóna og naut þar umhyggju og styrks frá Ástu sem á undraverðan og stórbrotinn máta annaðist mann sinn af alúð og dugnaði þrátt fyrir langvarandi eigið heilsuleysi. Er okkur sem á horfðu undrunarefni hvaðan konan sú hefur öðlast það þrek og þann kraft sem hún hefur sýnt í veikindum Bjarna. Má þakka almættinu að hún fékk að annast mann sinn fram á síðustu stundu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Að leiðarlokum vil ég þakka fyrir að hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga Bjarna sem tengdaföður og vin og þakka allt sem hann hefur gefið mér og fjölskyldu minni um leið og ég votta tengdamóður minni mína innilegustu samúð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Anton örn Kærnested]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Þorsteinsson frá Laufási SDBL. 1988.jpg|thumb|274x274dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Gísli Þorsteinsson (Laufási)|Gísli Þorsteinsson]] frá [[Laufás|Laufási]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 23. juní 1906 — D. 10. júlí 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mig langar í nokkrum fátæklegum orðum að minnast Gísla Þorsteinssonar frá Laufási í Vestmannaeyjum, sem andaðist í [[Sjúkrahús Vestmannaeyja|Sjúkrahúsi Vestmannaeyja]] 10. júlí síðastliðinn. Hafði Gísli um nokkurt skeið háð vonlausa baráttu við sjúkdóm sinn, svo fráfall hans kom ekki á óvart, en þó er það svo að þegar gamall og góður vinur hverfur á braut, er sæti hans orðið autt og við finnum betur en ella hvaða sess hann skipaði í raun og veru í daglegu lífi okkar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli fæddist 23. júní 1906 í Vestmannaeyjum, sonur hjónanna [[Þorsteinn Jónsson (Laufási)|Þorsteins Jónssonar]] útvegsbónda og [[Elínborg Gísladóttir (Laufási)|Elínborgar Gísladóttur]], er um langan aldur bjuggu að Laufási í Vestmannaeyjum. Ólst hann upp í stórum systkinahópi á heimili mikilla umsvifa, sem hús útvegsbóndans var á þeim árum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli kvæntist árið 1940 [[Ráðhildur Árnadóttir|Ráðhildi Árnadóttur]] og tóku þau kjörson, [[Gísli Már|Gísla Má]], síðar rafmagnsverkfræðing er nú býr í Reykjavík. Þau slitu samvistum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísla mun lengst verða minnst fyrir þátt hans í atvinnuppbyggingu Vestmannaeyja, byltingunni sem varð í vinnslu sjávarafurða frá einhæfri söltun yfir í margslungna hraðfrystingu. Gömlu krærnar urðu að víkja fyrir stórvirkum fiskiðjuverum. Vestmannaeyjar breyttust úr verstöð í iðnaðarbæ, er nú veitti fleiri höndum atvinnu með meira öryggi en áður var.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli starfaði lengi sem verkstjóri í [[Hraðfrystistöð Vestmannaeyja|Hraðfrystistöð Vestmannaeyja]], hjá [[Einar ríki|Einari Sigurðssyni]], einum af brautryðjendum hraðfrystiiðnaðar á Íslandi, og þegar Einar flutti til Reykjavíkur, tók Gísli við rekstri hennar ásamt félögum sínum, þeim [[Ritverk Árna Árnasonar/Ágúst Matthíasson|Ágústi Matthíassyni]] og [[Þorsteinn Sigurðsson (Melstað)|Þorsteini Sigurðssyni]]. Síðar byggðu þeir félagar eigið fyrirtæki, [[Fiskiðjan|Fiskiðjuna]], á sanduppfyllingu þar sem gömlu krærnar stóðu áður. Á þessum árum var Fiskiðjan með myndarlegustu frystihúsum landsins og lengst af í hópi þeirra afkastamestu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kynni mín af Gísla byrjuðu fyrir alvöru árið 1953, þá er hann dubbaði mig, skólastrákinn, upp í aðstoðarverkstjóra með þeim [[Jóhann Guðmundsson|Jóhanni Guðmundssyni]] og [[Björgvin Pálsson|Björgvin Pálssyni]] yfirverkstjóra. Þetta voru erfið en skemmtileg ár. Það nánast flaut fiskur út úr öllum gáttum og þrátt fyrir langan vinnudag var alltaf tími til að slá á létta strengi og var Gísli þar fremstur í flokki.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli hafði skemmtilega kímnigáfu, var mjög fróður og víðlesinn. Fylgdist hann ávallt vel með öllum nýjungum í fiskvinnslu og var ávallt tilbúinn að reyna eitthvað nýtt. Hugmyndaauðgi hans var einstök og átti hann einkar gott með að koma hugmyndum sínum á framfæri, enda slyngur teiknari. Gísli málaði töluvert í frístundum sínum og liggja margar góðar myndir eftir hann. Var hann mjög gagnrýninn á myndir sínar, þær voru ekki falar og erfitt reyndist að fá hann til þess að sýna þær opinberlega. Hann var að þessu aðeins fyrir sig eins og hann sagði gjarnan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það var mjög gott að eiga Gísla fyrir vin. Hann var alltaf þarna. Það var alltaf hægt að ganga að honum vísum. Það var einstaklega notalegt að setjast niður og spjalla við hann. Iðulega kom hann á óvart með vangaveltum sínum og fékk mann til að hugsa. Ekkert var honum óviðkomandi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vil ég þakka þessar stundir, vináttu hans og tryggð.&amp;lt;br&amp;gt;	&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Magnús Bjarnason|Magnús Bjarnason]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ísleikur Jónsson SDBL. 1988.jpg|thumb|259x259dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Ísleikur Jónsson|Ísleikur Jónsson]], bifreiðastjóri.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 6. júní 1901 — D. 12. júlí 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ísleikur Jónsson var sonur hjónanna [[Þuríður Ketilsdóttir|Þuríðar Ketilsdóttur]] og [[Jón Stefánsson|Jóns Stefánssonar]] formanns, er bjuggu í Gerðakoti undir Vestur Eyjafjöllum. Þar fæddist Ísleikur og fluttist fjölskyldan til Vestmannaeyja þegar Ísleikur var á 12. aldursári, ásamt þremur systkinum sínum, sem síðar urðu þekktir og góðir borgarar hér í bæ. Systkini Ísleiks voru [[Björgvin Jónsson|Björgvin]] skipstjóri og útgerðarmaður, [[Ólafía Jónsdóttir|Ólavía]] húsmóðir, eiginkona [[Guðjón Scheving|Guðjóns Scheving]] málarameistara, og [[Guðrún Jónsdóttir (Úthlíð)|Guðrún]] húsmóðir, eiginkona [[Þorgils Bjarnason|Þorgils Bjarnasonar]] sjómanns [[Fagurhóll|Fagurhól]]. Þau systkini eru nú öll látin.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fljótlega eftir að fjölskyldan fluttist til Vestmannaeyja byggðu þau hús við [[Vestmannabraut|Vestmannabraut]], er þau nefndu [[Úthlíð|Úthlíð]]. Jón réðst sem formaður fyrir m/b [[Haffari|Haffara]] og fórst með honum fjórum árum síðar. Ísleikur varð því fljótt að byrja að vinna og afla heimilinu lífsviðurværis ásamt systkinum sínum og móður. Í fyrstu vann hann mest við fiskverkun. En eftir að bróðir hans gerðist útgerðarmaður á m/b [[Gotta VE|Gottu VE]] 108, sá Ísleikur um fiskverkun fyrir hann. Er heimsstyrjöldin skall á urðu þáttaskil hér á landi. Mest allur fiskur var fluttur ísvarinn til Englands, og fóru margir er unnu við fiskverkun í önnur störf. Þá gjörðist Ísleikur atvinnubílstjóri og varð meðlimur í [[Bifreiðastöð Vestmannaeyja|Bifreiðastöð Vestmannaeyja]] 1. júlí 1941. Í fyrstu á bifreið er útgerðin átti, 1 V2 tonns Chevrolet árgerð 1929 með handlyftum palli og bar skrásetningarnúmerið V-41. Bifreið þessa átti áður [[Guðmundur Ólafur Magnússon (London)|Guðmundur Magnússon]] frá [[London|London]]. En hann var einn af stofnendum Bifreiðastöðvar Vestmannaeyja árið 1929.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ísleiki farnaðist akstursþjónustan vel og eignaðist hann margar góðar bifreiðar er báru númerið V-79. Ísleikur var dugnaðarmaður, ósérhlífinn og eftirsóttur bifreiðastjóri. Á árum áður er hér voru fáir einkabílar átti hann fáar frístundir á degi sem nóttu. Þar sem bifreiðastjórar voru kallaðir til nær allrar þjónustu er nafni nefnist og kom jafnan nafn Ísleiks er ræsa þurfti út bílstjóra utan opnunartíma stöðvarinnar, sem sýnir hvern hug Eyjabúar báru til hans. Ekki lá hann heldur á liði sínu eftir að endurreisnarstörf hófust hér 1973. Þá kom hann til liðs við félaga sína, og gaf ekki öðrum eftir þótt kominn væri á áttræðisaldur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ísleikur varð fyrir alvarlegu slysi er hann var að vinna við bíl sinn árið 1975 og varð ekki vinnufær eftir það.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á unglingsárum tók hann þátt í íþróttum og var einn af stofnendum [[Knattspyrnufélagið Týr|Knattspyrnufélagsins Týs]] (1. maí 1921) og fylgdist jafnan vel með framgangi þess félags.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1930 hóf Ísleikur búskap með eftirlifandi eiginkonu sinni, [[Elínborg Pétursdóttir|Elínborgu Pétursdóttur]] frá Eyrarbakka. Þau festu kaup á húseigninni [[Heiðarbrún|Heiðarbrún]] við [[Vestmannabraut]], og hefur heimili þeirra staðið þar síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ísleikur lést á [[Sjúkrahús Vestmannaeyja|Sjúkrahúsi Vestmannaeyja]] 12. júlí s.l.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Að leiðarlokum er Ísleiki þakkað gott samstarf og fyrir frábæra þjónustu. Blessuð sé minning Ísleiks Jónssonar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Magnús Guðjónsson]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Karl Guðmundsson skipstjóri SDBL. 1988.jpg|thumb|254x254dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]], skipstjóri.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 17. júlí 1922 — D. 28. ágúst 1987&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Laugardaginn 5. september var borinn til moldar frá [[Landakirkja|Landakirkju]] Karl Guðmundsson skipstjóri, en hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 25. ágúst s.l. eftir langvarandi veikindi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kalli á Hafliða eins og hann var alltaf kallaður meðal Eyjamanna var sonur hjónanna [[Guðmundur Gíslason|Guðmundar Gíslasonar]] verslunarmanns og [[Marta Þorleifsdóttir|Mörtu Þorleifsdóttur]] og ólst hann upp að [[Brekastígur&lt;br /&gt;
|Brekastíg]] 25 hér í bæ.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kalli fór ungur til sjós eins og tíðkaðist hér í Eyjum á þeim árum, eða 15 ára gamall, fyrst sem háseti, en síðan sem vélstjóri og skipstjóri á mótorskipinu Gottu og Tjaldi áður en hann fór í útgerð sjálfur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1962 keypti hann með félaga sínum [[Ármann böðvarsson|Ármanni Böðvarssyni]] vélstjóra bátinn [[Hafliði VE|Hafliða VE]] 13 og var Kalli skipstjóri á honum. Reyndist þetta happa og gæfu útgerð hjá þeim félögum, ævinlega kom farkosturinn heill að landi og aldrei urðu nein óhöpp. Drjúgur er aflinn sem Hafliði hefur skilað að landi í gegnum árin, enda kunnáttumaður við stjórnvölinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1981, þann 7. júlí, er þeir voru að koma úr fiskiróðri komu þeir auga á litla stúlku sem hafði fallið í sjóinn af syðri hafnargarðinum, en þar hafði hún verið við leik ásamt fleiri börnum. Gat hún enga björg sér veitt þegar þeir félagar á Hafliða björguðu henni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kalli var mikill félagshyggjumaður, enda valdist hann til forystu og meðstjórnarstarfa í félögum sjómanna hér í Eyjum. Hann var í stjórn [[Útvegsbændafélag Vestmannaeyja|Útvegsbændafélagsins]], Skipstjóra- og stýrimannafélagsins og í stjórn Sjómannadagsráðs í mörg ár.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1943 var mikið gæfuár fyrir Kalla því þá giftist hann konu sinni [[Símonía Pálsdóttir|Símoníu Pálsdóttur]]. Byrjuðu þau búskap að [[Þrúðvangur|Þrúðvangi]], en keyptu síðan Brekastíg 25, æskuheimili Kalla, þegar foreldrar hans fluttu til Reykjavíkur, síðar þegar fjölskyldan stækkaði fluttust þau að Sóleyjargötu 4.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kalli og Símonía eignuðust 3 börn, þau eru Marta, gift [[Helgi Sigurlásson|Helga Sigurlássyni]]; [[Ingi Páll]], giftur [[Svana Högnadóttir|Svönu Högnadóttur]] og Áróra, en hún bjó með föður sínum að Sóleyjargötu. Kalli missti konu sína 1978.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég kynntist Kalla fyrst er ég fór að taka þátt í starfi Sjóstangveiðifélags Vestmannaeyja. Þá reri ég stundum á Hafliða þessa tvo daga sem sjóstangveiðimótin stóðu yfir. Var oft gaman að fylgjast með áhuga þeirra félaga, Kalla og Mannsa. Alltaf voru þeir tilbúnir með rúllugogginn til að hjálpa okkur sem vorum að veiða, ef vænir fiskar komu upp á yfirborðið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og eins er ég var kosinn í stjórn félagsins og þurfti að standa í því ásamt félögum mínum i stjórninni að útvega báta fyrir mótin, alltaf var Kalli tilbúinn til að lána okkur bátinn sinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Er ég heimsótti Kalla, þegar hann lá á Sjúkrahúsinu hér í vetur, vissi hann að Hvítasunnumótið var framundan hjá okkur. Sagði hann þá að við þyrftum ekki að hafa áhyggjur af Hafliða, hann væri búinn að gera ráðstafanir til þess að við fengjum bátinn í mótið, þó hann gæti ekki farið með okkur í þetta sinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Svona var Kalli, alltaf tilbúinn til að rétta okkur SJÓVE félögunum hjálparhönd.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég vil fyrir hönd félaga í Sjóstangveiðifélagi Vestmannaeyja þakka Kalla fyrir góð kynni og alla hjálpsemina á liðnum árum, far þú í friði vinur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég sendi börnum, barnabörnum og öðrum ættingjum Kalla mínar dýpstu samúðarkveðjur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Pétur Steingrímsson|Pétur Steingrímsson]], formaður SJÓVE.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Óli Kr. Sigurjónsson SDBL. 1988.jpg|thumb|253x253dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Óli Kr. Sigurjónsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 6. ágúst 1940. - D. 2.september 1988.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við vorum synir bræðra. Hjá okkur hét hann Óli frændi, en alls staðar var hann kallaður Óli Tótu, kenndur við móður sína, að gömlum og góðum vestmanneyskum sið. Það var að sínu leyti við hæfi, því frá henni og móðurfrændum sínum austfirskum fékk hann sitt dökka og framandi yfirbragð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Óli var tæpum áratug eldri en ég og þess vegna vorum við ekki félagar í venjulegri merkingu þess orðs. Samt er að svo að þegar ég hugsa til Vestmannaeyja bernsku minnar en hann einhvers staðar í grenndinni. Ég á bágt með að hugsa til [[Sólnes|Sólnessheimilisins]], sem hvarf í hraunið, án þess að sjá hann þar á vakki, annaðhvort að dedúa eitthvað eða þá að koma eða fara, mér var eiginlega aldrei almennilega ljóst hvort heldur var. Og herbergið hans niðri í kjallara var hálf dularfullt. Ekki var síður ævintýralegt þegar hann fór í siglingar uppúr tvítugu. Ég held að hann sé sá eini úr þessari fjölskyldu sem gerði alvöru úr því að sigla þangað sem aðra dreymdi um að fara og sungu um, svo sem eins og frá Singapúr til Mexíkó, og sjálfsagt hafa verið þar einhverjar stelpur á rölti með rós í hárinu, þó ekki sé víst að mikið hafi orðið úr gítarspili undir gluggum. Á þess konar flandri var hann í ein fjögur ár, en það endaði skyndilega þegar hann slasaðist mikið, langt úti í löndum, reyndar á Kanaríeyjum löngu áður en lífsþreyttir Íslendingar fóru að halda jólin þar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og þegar ég hugsa um lunda dettur mér líka Óli í hug, því hann var lunkinn við slíkan veiðiskap eins og frændur hans fleiri. Ætli það hafi verið mörg síðsumrin sem liðu án þess að hann kæmi kjagandi inní Bæ með eina kippu á bakinu sem hengd var útundir vegg, án þess að segja margt. Ekki þar fyrir, hann gat líka verið hinn mesti spjalljóri þegar hann vildi það við hafa.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og svo átti hann afmæli á þjóðhátíðinni eða þar um kring og auðvitað fékk hann sér þá svolítið í aðra öxlina og reyndar stundum oftar. Þá sté hann ölduna óvenju stíft og vaggaði án þess að það yrði neinum öðrum til tjóns.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Annars stundaði Óli alltaf sjó. Hann var að vísu fæddur í landi, en varla hefur hann verið nema stráklingur þegar hann fór á sjóinn. Ég þykist a.m.k. muna eftir honum róandi með honum pabba um miðjan sjötta áratuginn þegar hans útgerðarævintýri stóð sem hæst, í því harðsvíraða strákagengi, sem stundum var á honum Hersteini, og jafnvel fyrr. Gott ef hann átti ekki einhvern hlut í vísunni sem byrjaði svona: „Kaldir gæjar sigla sæ ...&amp;quot; nema það hafi verið hann sem sneri út úr henni, því hann var laginn við vísur og hafði gaman af skáldskap. Hann reri með mörgum og þó lengst af á litlum bátum, stundum með föður sínum og seinustu árin á sínum eigin bát. Þrautseigur og duglegur sjómaður sem kunni vel til sinna verka. Ævistarf hans var að veiða fisk, þó að ekki safnaði hann miklum veraldlegum auði á þeirri iðju frekar en margir starfsbræður hans, enda var hann svo sem enginn safnari.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Annars var hann Óli einhvern veginn þannig að hann passar alls ekki inn í neina skrifaða grein og allra síst eitthvað sem á að vera minningargrein.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
En svona er það þegar sviplegir atburðir gerast. Eftir að Hvítings var saknað hafa rótast upp minningar lengst aftan úr hugskoti sem tengjast þessum frænda mínum. Og ég sá hann svo sem fyrir mér glottandi að þessu öllu saman með pírð augu þar sem hann rær í hinni víkinni og ætli vinur hans, sá gamli á staurlöppinni, sé ekki að dorga þar í grenndinni. Og ætli þeir ... jæja, sleppum því. En ég veit að hann Óli fyrirgefur mér þetta pár.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við öll sendum Sigga og Tótu, Marý og Sigrúnu og þeirra börnum okkar heitustu kveðjur á þessum minningardegi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Gunnlaugur Ástgeirsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðfinnur Þorsteinsson SDBL. 1988.jpg|thumb|252x252dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Guðfinnur Þorsteinsson]], [[Brekastígur|Brekastíg]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 27. apríl 1951 — D. 2. september 1987&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
17. október var haldin minningarathöfn í [[Landakirkja|Landakirkju]] í Vestmannaeyjum um þá félaga, Guðfinn Þorsteinsson og [[Óli Sigurjónsson|Óla Sigurjónsson]], sem fórust með vélbátnum [[Hvítingi VE]] 22, þann 2. september s.l.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í litlu sjávarplássi grípur alltaf mikill ótti um sig þegar fréttist, að báts sé saknað og leit sé hafin. Það gerði vonskuveður eftir að þeir félagar lögðu á sjóinn í sína hinstu för og þeir áttu því miður ekki afturkvæmt, eins og alltof oft gerist á sjónum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðfinnur Þorsteinsson kom til starfa í fyrirtæki okkar í ársbyrjun 1981 og var vélstjóri á vélbátnum [[Heimaey VE]] 1 frá þeim tíma og til s.l. sumars. Hann hafði verið frá 1973 á bátum frá Vestmannaeyjum og var orðinn búsettur í Eyjum. Hann var samviskusamur starfsmaður, hugsaði vel um vélina og sína hluti og var kunnáttumaður á sínu sviði. Hann hafði líka fylgst með bátnum, þegar hann var í ýmsum breytingum og hafði leyst þau störf samviskusamlega af hendi. Allir starfsmenn fyrirtækisins, sem höfðu samvinnu við hann, gáfu honum hið besta orð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðfinnur var dulur að eðlisfari og tjáði ekki hug sinn öllum, en þeim sem náðu að kynnast honum vissu að þeir áttu þar hauk í horni. Hann fæddist í Kópavogi þann 27. apríl 1951, og ólst þar upp. Foreldrar hans voru [[Jóna Þorsteinsdóttir]] og Þorsteinn Sigurjónsson, sem er látinn, en Guðfinnur átti tvö systkini.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðfinnur var einhleypur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég vil votta öllum aðstandendum Guðfinns og Óla Sigurjónssonar dýpstu samúð vegna hins ótímabæra andláts þeirra og bið þeim Guðs blessunar í framtíðinni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Sigurður Einarsson|Sigurður Einarsson]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Stefánsson SDBL. 1988.jpg|thumb|252x252dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Gísli Stefánsson (Ási)|Gísli Stefánsson]], bifreiðastjóri.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 12. febrúar 1912 — D. 7. september 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Laugardaginn 19. september s.l. var til moldar borinn frá [[Landakirkja|Landakirkju]] kær vinur okkar, Gísli Stefánsson.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli var ekki allra, en þeim sem hann tók þá var það heit vinátta. Hann var dulur maður og flíkaði ekki hugsunum sínum við Pétur og Pál. Kær vinátta myndaðist milli okkar og var heit og óskert. Margt fór okkur í milli, sem fór ekki annað. Þegar ég giftist þá tók fjölskylda Gísla konunni frábærlega vel, en hún var frænka Ríkeyjar, konu Gísla, sem látin er fyrir allnokkrum árum. Þegar ég var drengur þá man ég vel eftir barnavininum Gísla í Boston, en þar verslaði Gísli um árabil. Margur kandísmolinn féll þá í minn lófa. Gott var að koma þar sérstaklega ef maður var blautur og kaldur eftir fjörulall, pallaferðir, [[Bæjarbryggja|Bæjarbryggju]]- og Edinborgartúra. Þá var tekið ljúflega á móti mér og gott var að fá að hlýja sér.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli bjó um árabil á [[Sigríðarstaðir|Sigríðarstöðum]] norðan í [[Stórhöfði|Stórhöfða]] og rak þar hænsnabú ásamt versluninni. Það voru oft slarksamar ferðir niður í bæ og heim. Fyrst man ég hann á reiðhjóli, en síðar á BSA-mótorhjóli, stóru og voldugu. Þá var Gísli aldeilis stór persóna í mínum augum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Farartæki voru þá ekki á hverju heimili eins og er í dag. Á þessu hjóli flutti hann flestar nauðsynjar til og frá heimilinu, og var oft lítið pláss fyrir ökumanninn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1961 urðum við vinnufélagar á Vörubílastöðinni og unnum saman í einn áratug. Þá urðum við perluvinir og upp frá því myndaðist vinátta, kærleiksvinátta við fjölskylduna á Faxastíg 21.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli var mikill náttúruunnandi og sá fegurð í öllu landslagi. Það var gaman að fara með honum í bíltúr um eyjuna okkar kæru. Margan fróðleikinn fékk ég um ýmis örnefni svo og sögu margra merkra staða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sameiginlegt áhugamál áttum við, en það var garðrækt. Við áttum kartöflugarða hlið við hlið. Oft var farið í garðaleiðangra og spáð í uppskeruna, það voru ógleymanlegir spjalltúrar sem enduðu með kaffisopa í Mjölni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gísli fór ekki víða í heimsóknir en hjá okkur var hann ævinlega eins og heima hjá sér, kom og fór þegar hann vildi. Það var stórt áfall fyrir hann þegar við tókum þá ákvörðun að flytja til Reykjavíkur síðastliðið sumar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Nú ert þú farinn á fund feðra þinna, eins og þú sagðir svo oft við mig. Ég og fjölskylda mín bið algóðan Guð að blessa börnin hans, tengdasyni og barnabörnin sem hann unni svo mjög.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guð blessi minningu þína, kæri vinur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Hilmar frá [[Grundarbrekka|Grundarbrekku]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Grétar Halldórsson SDBL. 1988.jpg|thumb|254x254dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Grétar Halldórsson]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 8. desember 1952— D. 19. september 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Laugardaginn 13. febrúar. var minningarathöfn um fyrrverandi mág minn. Grétar Halldórsson, í [[Landakirkja|Landakirkju]] í Vestmannaeyjum. Og þann dag hefði dóttir mín [[Guðrún Ágústa]] orðið 29 ára gömul ef hún hefði lifað, en hún dó 5 ára gömul og er hún fæddist var Grétar aðeins 6 ára gamall. Þegar ég lít til baka þá finnst mér það vel tilheyra, að þessa yngsta föðurbróður hennar skuli vera minnst á þessum degi, því þeim samdi mjög vel og lenti hann oft í að passa hana á meðan hún lifði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Grétar Halldórsson var aðeins 4 ára gamall er ég mægðist við hann. Þessi litli snáði var ósköp góður og meðfærilegur. Oft var hann hjá mér er móðir hans þurfti til lækninga í höfuðborgina. Stundum sögðum við að það væri eins og hann léki sér við einhvern ósýnilegan því svo gat hann dundað sér einn lengi. En svo var að hann var tvíburi, en hinn tvíburinn, líka drengur, dó í fæðingunni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Foreldrar Grétars voru hjónin [[Ágústa Sveinsdóttir]] og [[Halldór Jónsson]] frá [[Garðstaður|Garðsstöðum]] hér í bæ. Þau hjón eru bæði dáin. Halldór dó 4. júlí 1976, Ágústa dó í endaðan júní 1984. Þau hjón bjuggu í [[Byggðarholt|Byggðarholti]], Vestmannaeyjum, frá 1956, eða þangað til þau urðu að flæmast burt af eynni ásamt öllum öðrum 1973 er gosið hófst. En þau komu aftur í september 1973 og keyptu þá húsið númer 49 við [[Heiðarvegur|Heiðarveg]] og bjuggu þar allt til síðasta dags. En Grétar stofnaði þá heimili með unnustu sinni, [[Guðný Bóel Guðbjartsdóttir|Guðnýju Bóel Guðbjartsdóttur]]. Grétar og Guðný giftu sig 6. júní 1976 og eignuðust þau 2 börn. Mjög elskuleg og myndarbörn í alla staði. þau eru [[Guðbjartur Grétar]], fæddur 9. október 1973 og [[Sigrún Harpa]], fædd 5. mars 1975. Grétar var yngsta barn foreldra sinna ásamt tvíburabróðurnum sem dó. Eftir eru 3 eldri systkini hans, en þau voru 5 systkinin. Grétar ólst upp hér í Eyjum og eins og aðrir peyjar undi hann sér vel, dafnaði og varð glæsilegur ungur maður. A uppvaxtarárum sínum voru alltaf saman 5 peyjar sem allir voru jafn gamlir. Og er ég hugsa til baka finnst mér svo undarlegt, að af þessum 5 peyjum eru 3 farnir. Fyrst Alli Hjörtur, hann drukknaði fljótlega eftir gos, svo Þorvaldur sem dó í bílslysi í september 1979, og svo nú Grétar sem týndist á skipi sem hann var á út í Kanada og enginn veit um örlög þeirra sem á skipinu voru eða skipsins. Enginn veit sína ævi fyrr en öll er, stendur einhvers staðar og á það vel við hér því þegar ungur maður eða menn, eins og þessir, sem voru fullir af lífsorku fara svona, einn, tveir, þrír. Það er alveg hræðilegt í mínum augum. Ég held að ég geti seint sætt mig við örlög Grétars og held að ég tali fyrir hönd margra. Að fara lengst út í heim tæplega 35 ára gamall bara til þess eins að deyja.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það sannast best hér máltækið enginn ræður sínum næturstað. Svo sannarlega höfum við reynsluna af því hér. Ég mun alltaf meta tryggð og vináttu Grétars við mig og mína, bæði í þessi rúm 20 ár sem ég var honum tengd, og svo ekki síst árin sem á eftir komu. Það hallaðist ekki á vináttuna. Hann breyttist ekki í minn garð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ef litið er til baka og horft á þennan snáða verða að fulltíða manni þá er svo sem ýmislegt sem miður var, en hver er gallalaus í þessum heimi. En ég get borið um það, að hvenær sem var, var þessi drengur mér kær og góður allt til hins síðasta.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðný mín og börn, ég votta ykkur dýpstu samúð svo og systkinum hans. Eg veit að þið eigið bágt með að sætta ykkur við þessi örlög hans eins og við öll. Ef annað líf er til, sem ég efa ekki, þá veit ég að hann er hjá sínum foreldrum og öllum nánum ættingjum. Þau hafa glöð tekið á móti honum því hann var þeim svo kær.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Jóhanna&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Hinrik Jóhannsson SDBL. 1988.jpg|thumb|254x254dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Hinrik Jóhannsson|Hinrik Jóhannsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 13. apríl 1907 - D. 25. október 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hinrik Jóhannsson var fæddur að Skálum á Langanesi 13. apríl 1907. Foreldrar hans voru [[Jóhann Stefánsson]] bóndi að Skálum og [[María Jónatansdóttir]] frá Grímsey.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hinrik var í foreldarahúsum til 16 ára aldurs og vann þar þau störf sem til féllu, bæði til sjós og lands, á stóru og afskekktu heimili. Sextán ára hleypti Hinrik heimdraganum og réðst til Vestmannaeyja til þeirrra [[Eiríkur Ásbjörnsson|Eiríks Ásbjörnssonar]] og [[Björn Bjarnason|Björns Bjarnasonar]] frá [[Bólstaðarhlíð|Bólstaðarhlíð]] á bát þeirra [[Emma VE|Emmu Ve]] 219. Fyrstu árin fór Hinrik heim að Skálum á sumrin og stundaði þaðan róðra. Fljótlega eftir fráfall föðurins fluttist Hinrik alfarið til Vestmannaeyja og var til heimilis hjá þeim hjónum Eiríki og [[Ragnheiður Ólafsdóttir|Ragnheiði Ólafsdóttur]] að [[Urðavegur|Urðavegi]] 41 og taldist heimilismaður hjá þeim eftir það til ársins 1973 en síðan að [[Boðaslóð|Boðaslóð]] 26. Í ein þrjátíu og átta eða níu ár vann Hinrik við útgerð Eiríks, 36 ár á bátum hans, sem báðir báru nafnið Emma, Emma Ve 219 og Emma II Ve l. Fyrstu árin eftir að Rikki, en svo var hann oftast nefndur, hætti til sjós vann hann við fiskverkun hjá Eiríki. Síðan réðst hann til [[Fiskiðjan|Fiskiðjunnar]] og vann þar á meðan heilsan leyfði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Um störf Rikka til sjós þarf ekki mörg orð. Að vera hjá sömu útgerð í u.þ.b. fjörtíu ár segir meira en einhver upptalning á kostum hans. Hann var harður sjómaður og fylginn sér. Maður sem vinnur ekki nema hjá tveimur fyrirtækjum á langri starfsævi hefur ekki verið illa liðinn. Þó Rikki hafi ekki bundið bagga sína sömu hnútum og flestir samferðamenn hans þá komst hann vel af við sína samferðamenn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í ágúst 1976 veiktist Rikki alvarlega og er þá staddur á Selfossi, upp frá þessu á Rikki ekki afturkvæmt til vinnu. Frá Selfossi fer hann til endurhæfingar á Grensásdeildina og þaðan á [[Hraunbúðir|Hraunbúðir]] hér í eyjum eða 1977 og er þar vistmaður til ársins 1983 en þá leggst hann inn á [[Sjúkrahús Vestmannaeyja|Sjúkrahús Vestmannaeyja]] og lést hann þar 25. október 1987.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;SÓ/ÓL&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Stefán Guðjónsson SDBL. 1988.jpg|thumb|255x255dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Stefán Guðjónsson (Hólatungu)|Stefán Guðjónsson]], [[Hólatunga|Hólatungu]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 8. maí 1904 — D. 4. nóvember 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
14. nóvember s.l. var til moldar borinn frá [[Landakirkja|Landakirkju]] í Vestmannaeyjum Stefán Guðjónsson, sem andaðist á heimili sínu. Hólatungu, þann 4. nóvember. Stefán, eða Stebbi í Hólatungu eins og hann var alltaf kallaður í Eyjum, var fæddur að Raufarfelli, A-Eyjafjöllum. Foreldrar hans voru Ingveldur Jónsdóttir frá Lambafelli, A-Eyjafjöllum og [[Guðjón Tómasson]] frá Selkoti í sömu sveit. Þau bjuggu að Raufarfelli og eignuðust 13 börn, en 9 komust til fullorðinsára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hjörleifur, Guðný, Tómas, Þorbjörg og Gróa eru látin, en Anna og Ragnhildur búa undir Eyjafjöllum og Sigurjón býr í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Stebbi kom fyrst til Eyja á vetrarvertíð árið 1927 og réð sig á mb. [[Ófeigur VE|Ófeig]], og var þar í nítján ár, en það var einmitt í Eyjum að hann kynntist ungri stúlku, Rósu Runólfsdóttur frá Norðurvík í Mýrdal, V-Skaftafellssýslu, og þau giftu sig árið 1932. Þau byrjuðu sinn búskap að Búðarfelli í Vestmannaeyjum en fluttu síðan að Hólatungu, og var hjónaband þeirra alla tíð mjög gott. Þeim varð tveggja barna auðið. Þau eru Ingveldur, sem er gift Rögnvaldi og búa þau í Kópavogi og Guðjón, sem er giftur [[Erna Tómasdóttir|Ernu Tómasdóttur]] og búa þau í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1946 varð Stebbi að hætta á sjónum og fór að vinna í landi vegna veikinda konu sinnar og hófst nú sameiginleg barátta ungra hjóna við erfiðan sjúkdóm, sem sigraði að lokum og Rósa lést þann 25. apríl 1948, aðeins 38 ára gömul.&amp;lt;br&amp;gt; Þetta voru erfiðir tímar hjá Stebba með 2 börn, Ingveldi tæpra 16 ára og Guðjón 12 ára. Það síðasta sem þeim hjónum fór á milli áður en hún skildi við var það að halda fjölskyldunni saman, og það gerði hann. Það hefur oft verið erfitt í Hólatungu, en Stebbi og krakkarnir stilltu saman strengi sína og aldrei urðu erfiðleikarnir það miklir að ekki hefði ráðist fram úr þeim. En þannig var Stebba best lýst, tryggur, heiðarlegur, duglegur og mikill baráttumaður.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar Stebbi hætti á sjónum þá fór hann að vinna í [[Hraðfrystistöð Vestmannaeyja|Hraðfrystistöð Vestmannaeyja]] og vann þar í tæp 27 ár, eða fram að eldgosinu árið 1973. Eftir gos stefndi hugur hans til Eyja og um leið og byrjað var að takatil hendinni þá var Stebbi mættur og vann hann ötullega við hreinsun og uppbyggingu á eyjunni sem honum var svo annt um, enda gaf Stebbi okkur ungu mönnunum ekkert eftir í vinnu.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
Síðan fór hann að vinna hjá Vestmannaeyjabæ við Fjarhitun Vestmannaeyja undir stjórn [[Högni Sigurðsson (Vatnsdal)|Högna Sigurðssonar]] frá [[Vatnsdalur|Vatnsdal]], og fór alveg sérstaklega vel á með þeim félögum, sem og einnig öðrum starfsmönnum þar. Stebbi hafði það mikla ánægju af því að vinna, að það var ekkert á dagskrá hjá honum að fara að hætta að vinna, þegar hann var kominn á eftirlaun. Hann hætti ekki að vinna fyrr en árið 1985, þá 81 árs að aldri, og maður hafði það á tilfinningunni að honum hafi samt fundist hann hætta heldur snemma, enda voru það ekki margir vinnudagarnir sem Stebbi var frá á sinni starfsævi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Stebba kynntist ég fyrst í gosinu, en þá vorum við saman í vinnuhóp við hreinsun bæjarins. Síðan áttu leiðir okkar eftir að liggja meira saman, er ég giftist sonardóttur hans og frá þeim tíma hefur samband okkar verið mikið og gott, og nú er skarð fyrir skildi á [[Ásavegur|Ásavegi]] 26, en þangað kom hann oft og það var oft gaman að glettast yfir kaffibolla og þá kom oft í ljós þessi.. orgínal týpa&amp;quot; sem Stebbi var, háalvarlegar umræður urðu oft meinfyndnar á sömu mínútunni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Að leiðarlokum vil ég og fjölskylda mín þakka Stebba fyrir ánægjulegar samverustundir. Börnum og öðrum aðstandendum vottum við innilega samúð okkar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guð blessi minningu hans.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Guðjón Hjörleifsson|Guðjón Hjörleifsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Magnús Sigurðsson SDBL. 1988.jpg|thumb|259x259dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Magnús Sigurðsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 29. apríl 1924. - D. 18. nóvember 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Magnús lést að heimili sínu [[Valhöll]], 18. nóv. sl. Foreldrar hans voru hjónin [[Margrét Stefánsdóttir]] og [[Sigurður Þórðarson]] frá Neðri-Dal í Mýrdal.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þau bjuggu mest af sínum búskap á [[Boðaslóð|Boðaslóð]] 2, sem þau byggðu á kreppuárunum, og ætluðu að láta húsið heita [[Hraunból|Hraunból]]. En þar sem það hafði ekki verið tekið fram við þinglýsingu þá átti það að kosta aukalega nokkrar krónur, en þar sem þær voru ekki til þá varð nafninu aldrei komið á húsið. Svona var nú fátæktin á þessum árum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Maggi Sig, en svo var hann oftast nefndur, gekk ungur í skátahreyfinguna og starfaði þar af miklum krafti í fjölda ára, enda var hún mjög öflug og áhrifamikil á þeim árum, meðal ungs fólks hér í Eyjum. Hún efldi áhuga fyrir útilífi og þekkingu á Eyjunum, örnefnum og sögu þeirra á margan hátt. Og það kom enginn að tómum kofanum hjá Magga þegar um slíkt var að ræða. Það var gengið um [[Heimaey]] og úteyjar reyndar líka, þetta var skoðað og örnefni lærð og þekkt mið og annað sem laut að nánari þekkingu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Maggi fór ungur að vinna við skip og sjó, varð hörkumikill beitningamaður, handfljótur og kappsamur. Svo fór hann að róa og féll honum starfið strax mjög vel og var duglegur og lipur sjómaður. Hann náði sér í formannsréttindi og var stýrimaður á bátum einhvern tíma.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hann var lengi með [[Binni í Gröf|Binna í Gröf]] bæði sem háseti en þó lengst af sem matsveinn, þar sem hann hafði orðið fyrir áfalli er gerði það að verkum að hann átti erfiðara með að vinna á dekki.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá var hann líka með skáldinu og ævintýramanninum [[Ási í Bæ|Ása í Bæ]] á Hersteini í margar vertíðir, og það sagði hann að hefðu verið einhver skemmtilegustu árin sem hann hefði átt um dagana. Og var þar margt sem kom til. Mikill og góður afli og þessi ógleymanlegi félagsskapur sem ríkti þar um borð alla tíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Maggi var vel skýr og fylgdist vel með því sem var að gerast í Þjóðlífi voru hverju sinni. Hann ólst upp á kreppuárunum og kannaðist vel við fátæktina og mundi þau árin vel. Hann skipaði sér fljótlega í hóp hinna vinstrisinnuðu manna og tók ávallt svari hinna fátæku og smáu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hann las mikið og mundi vel það sem hann las. Einnig var hann góður útvarpshlustandi og er hann var til sjós var hann ávallt með útvarpið opið þó svo hann væri að vinna, það truflaði hann ekkert frá kokkaríinu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það var alltaf líf og fjör í kringum hann, margir komu til hans á loftið í Valhöll og sumir gistu þar stundum tíma og tíma.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1984 er hann varð sextugur voru þar margir samankomnir til þess að gleðjast með honum í mikilli veislu og góðum fagnaði í undrafögur veðri. Er þetta ein skemmtilegasta afmælisveisla er ég hefi setið. Það var Ási með gítarinn og aðrir úrvalsgóðir skemmtikraftar. Það var sungið og sögur sagðar af hreinni list meðan að dagur entist.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Seinustu árin átti Maggi við veikindi að stríða ásamt ýmsu öðru er á hann sótti. Hann varð oft að fara á sjúkrahús og dvaldi þar lengri og skemmri tíma.Hann gafst þó aldrei upp og sigldi þann sjó er hann taldi færan, en mér er þó til efs að hann hafi nú alltaf fundið rétt strikið á þeirri siglingu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ungur giftist hann góðri og myndarlegri konu, [[Guðrún Kristófersdóttir|Guðrúnu Kristófersdóttur]] Guðjónssonar frá [[Oddsstaðir|Oddstöðum]], og eignuðust þau fjögur börn. Sigmar sem er stýrimaður og skipstjóri á [[Sindri VE|Sindra VE]]. [[Kristín Þóra]] bankamaður og húsmóðir í Reykjavík. Bjarney bankamaður og húsmóðir í Reykjavík. Jónína fiskvinnslukona og húsmóðir hér í Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þau hjónin slitu samvistum og eftir það bjó hann einn utan seinustu árin að vinur hans og kunningi [[Georg Jensen]] hefur búið hjá honum og verið honum til halds og traust er veikindi höfðu plagað hann.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Börnum hans og ættingjum sendi ég innilegar samúðarkveðjur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Og villunótt mannkyns um veglausa jörð&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
svo voðalöng orðin mér finnst,&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
sem framfara skíman sé skröksaga ein&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
og skuggarnir enn hafi ei þynnst.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Því jafnvel í fornöld sveif hugur eins hátt&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
og hvar er þá nokkuð, sem vinnst.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Step. G. Step.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Sigmundur Andrésson|Sigmundur Andrésson]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðjón Pálsson SDBL. 1988.jpg|thumb|255x255dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Guðjón Pálsson]], skipstjóri.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 10. maí 1936 - D. 20. nóvember 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðjón var fæddur í Reykjavík 10. maí 1936, sonur hjónanna [[Páll Guðjónsson|Páls Guðjónssonar]] og [[Jónína Guðjónsdóttir|Jónínu Guðjónsdóttur]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Snemma hneygðist hugur hans til sjávar og er óhætt að segja að sjórinn hafi átt hug hans alla tíð. Árið 1957 lauk Guðjón fiskimannaprófi frá Stýrimannaskólanum í Reykjavík og 2. janúar 1958 kom hann til Vestmannaeyja, þar sem hann átti eftir að dvelja alla sína tíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í Vestmannaeyjum kynntist Guðjón eftirlifandi konu sinni, [[Elínborg Jónsdóttir|Elínborgu Jónsdóttur]] frá [[Laufás|Laufási]]. Eignuðust þau tvö börn, Eyjólf núverandi skipstjóra á [[Gullberg VE|Gullberginu]] og Önnu nema í FIV. Elínborg reyndist Guðjóni góð eiginkona og stóð sem klettur við hliða hans í öllum hans veikindum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í Vestmannaeyjum hóf Guðjón sjómennsku sína sem stýrimaður hjá [[Óskar Ólafsson (Garðsstöðum)|Óskari Ólafssyni]] á [[Sigurfari|Sigurfara]]. Árið 1960 gerðist Guðjón skipstjóri á Hafbjörgu VE, sem [[Ingólfur Theódórsson]] netagerðarmeistari gerði út. Frá þeim tíma var Guðjón síðan skipstjóri á ýmsum bátum fram til ársins 1970 er hann ásamt tengdaföður sínum, [[Jón Guðleifur Ólafsson|Jóni Guðleifi Ólafssyni]], og [[Ólafur Már Sigmundsson|Ólafi Má Sigmundssyni]] festi kaup á Gullbergi frá Seyðisfirði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1973 réðust þeir félagar út í nýsmíði og létu smíða [[Gullberg VE]] 292 fyrir sig í Noregi. Þann bát hafa þeir gert út síðan og hefur Guðjón verið þar skipstjóri alla tíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðjón var farsæll skipstjóri, hann aflaði vel og var margar vertíðir aflakóngur í Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Kynni okkar Guðjóns hófust fljótlega eftir að ég kom til Eyja og tengdumst við fljótlega vináttuböndum sem hafa haldist alla tíð síðan. Báðir vorum við í sama starfi og höfðum því um sameiginleg hagsmunamál að ræða, þannig að samstarf og samvinna var ætíð góð okkar á milli. Nánust varð þó samvinna okkar frá árinu 1973 en þá hófum við undirbúning að byggingu eins skipa, Gullbergs VE 292 og [[Huginn VE-55|Hugins VE 55]], sem við fengum afhenta á árunum 1974 og 1975. Upp frá þeim tíma höfum við mest stundað loðnuveiðar og þar sem um systurskip var að ræða þá var ætíð talsvert kapp á milli skipanna, en þó var það kapp ætíð meira af gamni en alvöru.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðjón var hugamaður mikill og keppnin var honum í blóð borin. Hann var hreinskiptinn og lá ekki á meiningu sinni. Hann talaði hreint út um alla hluti og vandaði því ekki kveðjurnar ef honum fannst óréttlæti vera á ferð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fyrir rúmum þremur árum kenndi Guðjón fyrst þess meins sem hann hefur á hetjulegan hátt barist við síðan. Það var ekki hans stíll að gefast upp. Guðjón hugsaði ætíð til framtíðarinnar og horfði fram á veginn. Hann lifði og hrærðist í útgerðinni og sló þar hvergi slöku við, þrátt fyrir veikindi sín. Hann stundaði sjóinn af kappi allt fram til þess síðasta og sýnir það ef til vill best þann kraft og vilja sem hann var gæddur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Síðast átti ég samtal við Guðjón fáum dögum áður en hann lést og kom mér þá ekki til hugar að það væri okkar síðasta samtal, þar sem hann virtist hress sem endanær og fullur af lífsvilja. Það var enga uppgjöf að heyra, hugurinn var allur bundinn við framtíðina og framkvæmdir í henni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðjón hefur nú lagt í sína síðustu ferð. Ég kveð vin minn Guðjón hinstu kveðju en eftir stendur minning um góðan vin og félaga sem ég veit á að ég á eftir að sakna.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við Kristín sendum Elínborgu, börnunum og öðrum ástvinum okkar innilegustu samúðarkveðjur og biðjum Guð að styrkja þau í sorg sinni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Blessuð sé minning Guðjóns Pálssonar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Guðmundur Ingi Guðmundsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Óskar Jónsson SDBL. 1988.jpg|thumb|254x254dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Óskar Jónsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 4. desember 1906 — D. 8. desember 1987.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Óskar var fæddur í Hallgeirsey Austur-Landeyjum 4. desember árið 1906 og var því nýlega orðin 81 árs þegar hann lést 8. desember s.l. Foreldrar Óskars voru [[Elín Magnúsdóttir]] og [[Jón Guðnason]] bóndi og sjómaður. Óskar var yngstur fimm barna þeirra hjóna og ólst upp ásamt systkinum sínum að Hallgeirsey. Þegar Óskar var 11 ára gamall missti hann föður sinn en elsti bróðir hans tók þá við búinu ásamt með móður þeirra. Óskar fór á vertíð til Eyja eftir að hann varð tvítugur eins og algengt var með ungt fólk í sveitum Suðurlands á þeim árum, en var heima í sveitinni í annan tíma. En örlögin haga því þannig að hér í Vestmannaeyjum verður heimili Óskars og ævisagan skráð þar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hér í Vestmammaeyjum var Óskar vertíðarmaður í [[Hlíð]] hjá [[Jón Jónsson|Jóni Jónssyni]] og [[Þórunn Snorradóttir|Þórunni Snorradóttur]] og þar kynntist hann [[Ásta Jónsdóttir|Ástu Jónsdóttir]] dóttur þeirra hjóna.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gengu þau í hjonaband 1. desember árið 1934 og það sama ár flutti Óskar alkominn til Vestmannaeyja og hér verður starfsvettvangur hans og heimili upp frá því. Fyrstu búskaparárin var heimili þeirra í Hlíð en lengst af var heimili þeirra að Sólhlíð 6, sem Óskar reisti ásamt svila sínum og flutti fjölskyldan þar inn árið 1946. Eignuðust Ásta og Óskar tvær dætur, Guðrúnu Lísu og Þórunni Ólý. Ásta lést fyrir tæplega tveimur árum 12. febrúar árið 1986. Hún var góð kona og eftirminnileg.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hafði hjónaband þeirra Óskars og Ástu staðið í meira en hálfa öld. Óskar var umhyggjusamur heimilisfaðir og einstaklega hlýr og góður faðir og afi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Óskar var vel af Guði gerður. Hagurmaður til munns og handa. Orðvar og hægur en ákaflega traustur og áreiðanlegur í hvívetna. Vinnusamur og drengur góður og var alls staðra vel liðinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Óskar gerðist útgerðar- og athafnamaður hér í Vestmannaeyjum. Hann gerði út tvo báta [[Sjöfn VE|Sjöfn]] og Kára ásamt [[Þorsteinn Gíslason|Þorsteini Gíslasyni]] og [[Jóhann Sigfússon|Jóhanni Sigfússyni]] og gekk útgerðin og samstarf ákaflega vel. Var Óskar bæði sjómaður og landmaður og síðustu árin áður en hann missti heilsuna þá var hann útgerðarstjóri. Óskar var þrekmenni og var á yngri árum íþróttamaður góður en rúmlega fimmtugur missti hann heilsuna á einum degi og hefur það verið honum og fjölskyldunni þungt áfall. En Óskar var þannig gerður að hann kvartaði ekki þótt hann væri oft sárþjáður. Erfiðast var að geta ekki haft neitt fyrir stafni. Hann náði sér þó aftur að nokkru leyti og gat farið að vinna. Hóf hann þá störf hjá Net h/f og líkaði starfið vel og sérstaklega líkaði honum vel samstarfsfélagarnir í Net. Hann var meðal stofnenda [[Sparisjóður Vestmannaeyja|Sparisjóðs Vestmannaeyja]] og einn af ábyrgðarmönnum hans til æviloka.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Hermann Einarsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Jóhann Pálmason SDBL. 1988.jpg|thumb|264x264dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Jóhann Pálmason (Stíghúsi)|Jóhann Pálmason]] frá [[Stíghús|Stíghúsi]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 4. mars 1895 - D. 7. janúar 1988&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jóhann var einkabarn [[Guðbjörg Sighvatsdóttir (Stíghúsi)|Guðbjargar Sighvatsdóttur]], formanns og bónda á [[Vilborgarstaðir|Vilborgarstöðum]] og [[Pálmi Guðmundsson (Stíghúsi)|Pálma Guðmundssonar]], sjómanns og fyrrum barnakennara.&lt;br /&gt;
Pálmi í Stíghúsi (áður París) fórst í fiskiróðri 20. janúar 1901, á heimleið skammt frá [[Bjarnarey]], og skipverjar allir sex.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Níu ára gamall fór Jóhann að beita línu hjá [[Þorsteinn Jónsson (Laufási)|Þorsteini í Laufási]] á mótorbátnum Unni. Um þetta segir Þorsteinn í bók sinni Formannsævi í Eyjum:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;quot;Þrjá drengi höfðum við til að beita. Var það nýung, því sjómennirnir höfðu sjálfir beitt alla lóðina fram að þessu. Drengirnir áttu að beita tvö bjóð hver, en hásetamir beittu sitt bjóðið hver, svo tíu hafa bjóðin verið alls, sem róið var með. En sex strengir voru í hverju bjóði. Drengirnir sem beittu voru [[Ársæll Sveinsson]] á Sveinsstöðum 12 ára, [[Hannes Hansson|Hannes Hansson]] í [[Landakot|Landakoti]] á líku reki og [[Jóhann Pálmason (Stíghúsi)|Jóhann Pálmason]] í [[Stíghús|Stíghúsi]]. níu ára. Hann var svo lítill, að hlaða varð undir hann, svo hann næði upp á beituborðið&amp;quot;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
En það teygðist fljótt úr Jóa í Stíghúsi og hvorki hlaðið né mulið undir hann. Hann var bráðger, stór og sterkur, eins og hann átti kyn til. Ég sá einu sinni Ólaf ferjumann, föðurbróður Jóhanns, er hann var í heimsókn hjá frænda sínum í Stíghúsi, mikil kempa. Ólafur var afi [[Magnús Kjartansson|Magnúsar Kjartanssonar]] ritstjóra og síðar ráðherra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jóhann stundaði sjóinn lengi ævinnar. Hann reri um 15 vertíðir hjá Þorsteini í Laufási. Féll honum vel við Þorstein, sem úthaldið ber vott um, og hafði hann verið frábærlega veðurglöggur. Nokkrar vertíðir réri Jóhann á sjó frá Austfjörðum. Eitt sinn voru þeir þrír saman á litlum báti. Í röst út af Skrúð fyllti bátinn svo sjór rann út á bæði borð. Þá var Jói handtakagóður og henti út öllum stóra fiskinum, og ofaná flutu þeir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég kynntist Stíghúshjónum á kreppuárunum. Ólafía Óladóttir, kona Jóhanns, vaskaði fisk hjá Lúðvík skipstjóra, en ég átti að heita vorvertíðarmaður.&amp;lt;br&amp;gt; Lúðvík hafði þá &amp;quot;Eilífðina&amp;quot; á leigu og átti mb. Ásdísi, sem Gísli Johnsen átti áður og var happaskip.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á þessum árum var verklýðsbaráttan hörð; er það jafnvel enn þrátt fyrir allt, en öðruvísi. Þá var ekki orðin atvinnugrein að skilja samninga, forstjórar ekki orðnir töskuberar. Og þá höfðu menn ekki fundið Stóra Sannleik um láglaunafólkið og verðbólguna.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jóhann í Stíghúsi var ákveðinn liðsmaður í baráttunni. Lóa var í forystuhlutverkinu og dró hvergi af, hélt miklar ræður á fundum og hvatti liðið.&lt;br /&gt;
Jóhann gerði glögg skil milli málefna og manna. Ég heyrði hann aldrei tala illa um menn. - Gott var að vinna með Jóhanni, glaður var hann og reifur á hverju sem gekk. Hann var afbragðs verkmaður, virtist sjaldan flýta sér en ekki eftirbátur þeirra yngri um afköst.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Stíghúshjónin fluttu til Reykjavíkur 1947. Þar stundaði Jóhann mest múrarastörf. Þau fluttu aftur heim til Eyja eftir 14 ár. Hér munu þau hafa unað hag sínum best. - Síðustu æviárin dvaldi Jóhann á dvalarheimilinu Hraunbúðum og féll vistin vel.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Gamlir félagar kveðja Jóhann að leiðarlokum með þökk fyrir góð kynni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Haraldur Guðnason&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Vigfús Sverrir Guðmundsson SDBL. 1988.jpg|thumb|255x255dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Vigfús Sverrir Guðmundsson&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 4. ágúst 1932. - D. 13. febrúar 1988.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
19. febrúar sl. var kvaddur frá kapellu kirkjugarðsins í Hafnafirði mágur minn, Vigfús Sverrir Guðmundsson. Hann lést á heimili sínu, Hátúni 10, Reykjavík, laugardaginn 13. s.m.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vigfús fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1932. Foreldrar hans voru Stefanía Einarsdóttir frá Steinavöllum í Flókadal, Skagafjarðarsýslu, og Guðmundur Vigfússon, fyrrverandi skipstjóri frá Holti í Vestmannaeyjum. Stefanía lést 22. september 1982, en Guðmundur lifir son sinn og býr í Hafnarfirði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vigfús ólst upp í Vestmannaeyjum. hann var til sjós eins og títt var með unglinga á þeim árum. Fór hann á síld með föður sínum bæði á reknet og hringnót. Var þá faðir hans með Vonina. Hann stundaði einnig handfæri tvær vetrarvertíðir með skáldinu og söngvaranum Ása í Bæ og fór afar vel á með þeim. Sagði Vigfús mér margar sögur af sjómannshæfileikum Ása og ratvísi hans á miðin við Eyjar. Vigfús keypti sér trillu og reri á henni nokkur sumur. Hann lauk prófi frá Gagnfræðiskóla Vestmannaeyja og fór síðan í Verslunarskóla Íslands og lauk þaðan prófi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Lífið blasti við ungum og efnilegum manni, en 24 ára gamall missti hann heilsuna og var óvinnufær uppfrá því. Varð það honum mikil raun að geta ekki starfað eins og aðrir. Það var hans gæfa að eiga góða og skilningsríka foreldra sem reyndust honum alla tíð frábærlega vel. Þau brugðu búi í Eyjum á þessum árum og fluttu til Hafnafjarðar til þess að búa honum heimili og koma honum undir læknis hendur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1979 giftist Vigfús eftirlifandi konu sinni, [[Kristín Davíðsdóttir|Kristínu Davíðsdóttur]]. Bjuggu þau í [[Hátún|Hátúni]] 10, Reykjavík.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vigfús var trúaður maður og sáttur við dauðann þar sem hann var viss um framhaldslífið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við kveðjum ágætan dreng og óskum honum góðrar ferðar yfir móðuna miklu.&lt;br /&gt;
Að lokum flyt ég Kristínu og Guðmundi innilegar samúðarkveðjur frá mér og fjölskyldu minni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guð blessi minningu [[Vigfús Sverrir Guðmundsson|Vigfúsar Sverris Guðmundssonar]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Stefán Vigfús Þorsteinsson|Stefán V. Þorsteinsson]].&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ingólfur Theodórsson SDBL. 1988.jpg|thumb|258x258dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Ingólfur Theódórsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 10. nóvember - D. 14. mars 1988&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég vil hér með nokkrum orðum minnast Ingólfs Theódórssonar netagerðarmeistara er lést á [[Sjúkrahús Vestmannaeyja|Sjúkrahúsi Vestmannaeyja]] 14. mars síðastliðinn á 76. aldursári.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Með Ingólfi er fallinn frá einn virtasti og áhrifamesti netagerðarmeistari landsins um langt skeið. Má segja að á skömmum tíma hafi verið höggvið stórt skarð í raðir netagerðarmeistara, því nú hafa á um einu ári látist þrír af helstu meisturunum. Aður létust þeir [[Guðmundur Sveinsson]] frá Ísafirði og [[Pétur Georgsson]] frá Akranesi. Báðir alveg einstakir heiðursmenn og stétt sinni til mikils sóma.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ingólfur hóf ungur nám í netagerð hjá Birni Benediktssyni í Reykjavík og starfaði við netagerð allan sinn starfsaldur. Árið 1939 settist hann að í Vestmannaeyjum og stofnsetur fyrirtæki sitt, Netagerðina Ingólf, 1947, þar sem hann rak umfangsmikla starfsemi við framleiðslu og viðhald á veiðarfærum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég kynntist fyrst Ingólfi er ég réðst til vinnu hjá honum í nokkra mánuði veturinn 1970. Þessir mánuðir verða mér alltaf minnisstæðir vegna kynna minna af Ingólfi og þeirri stemmningu og vinnugleði sem ríkti á netagerðinni þrátt fyrir mikið vinnuálag þar sem unnið var dögum saman langt fram yfir þau vinnutímamörk sem gilda nú til dags.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta var ekki síst því að þakka að Ingólfur dró ekkert af sjálfur og vann af lífi og sál við að skipuleggja verkefni og stjórna sínum mönnum af miklu kappi og áhuga sem var með ólíkindum því hann gekk ekki heill til skógar hvað heilsufar snerti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jafnframt fylgdist hann af ákafa mcð aflabrögðum alla tíð og sem dæmi um þetta má nefna að þegar Ingólfur dvaldi á Heilsuhælinu í Hveragerði sér til heilsubótar þá hafði hann með sér farsíma svo hann gæti betur fylgst með. Ég varð vitni að því þegar einn skipstjórinn hringdi og lét hann vita að hann væri á leiðinni til hafnar með fullfermi af loðnu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það mú segja að það hafi sjaldan ríkt lognmolla í kringum Ingólf Theódórsson því hann sagði umbúðalaust hug sinn ef því var að skipta hvort sem mönnum líkaði betur eða verr og naut virðingar fyrir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hann gat stundum verið hrjúfur á manninn en undir niðri sló stórt hjarta sem ávallt var reiðubúið að hjálpa þeim sem minna máttu sín ef svo bar við.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ingólfur var sæmdur riddarakrossi Fálkaorðunnar 1983 fyrir störf í þágu sjávarútvegsins og var kjörinn heiðursfélagi Landssambands veiðarfæragerða 1985, en hann átti lengi sæti í stjórn sambandsins, þar sem hann vann ötullega að málefnum netagerðarmanna.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég votta eftirlifandi eiginkonu Ingólfs. [[Sigríður Sigurðardóttir|Sigríði Sigurðardóttur]], og börnum þeirra beggja mína dýpstu samúð í sorg þeirra og flyt sérstakar þakkir til Sigríðar frá okkur Jonnu með þakklæti fyrir fyrir einstaklega góð viðkynni og samveru á undanförnum árum. Það var aðdáunarvert hvað hún annaðist Ingólf af kostgæfni og ástúð svo af bar. Guð blessi þig og styrki Sigga mín í framtíðinni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Guðmundur Gunnarsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Baldvin Nielsen SDBL. 1988.jpg|thumb|257x257dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Baldvin Nielsen]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 8 mars 1936 - D. 21 mars 1988.&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Baldvin var fæddur 8. apríl árið 1936 og var því aðeins 51 árs þegar hann lést eftir langvarandi veikindi 21. mars s.l á Sjúkrahúsi Vestmannaeyja. Hin langa þraut er liðin nú loksins hlaustu friðinn og allt er orðið rótt.&lt;br /&gt;
Baldvin var fæddur í Reykjavík og voru foreldrar hans Guðmunda Baldvinsdóttir og Villý Henry Nielsen, danskur maður, sem vann um árabil í Landsmiðjunni í Reykjavík. Baldvin flutti með foreldrum sínum til Danmerkur á fyrsta ári og var þar til tíu ára aldurs en þá flutti fjölskyldan aftur til Íslands. Ólst Baldvin upp ásamt systkinum sínum sex en fjölskyldan varð fyrir því áfalli að árið 1951 lést móðir Baldvins, en þá var Baldvin aðeins 15 ára. Vann Baldvin í Landsmiðjunni með föður sínum í nokkur ár en hingað til Vestmannaeyja kom Baldvin árið 1958 og átti hér heimili upp frá því. Hér stundaði hann sjómennsku á meðan heilsan leyfði. Síðustu árin var heimili hans að [[Hrauntún|Hrauntúni]] 36 en Baldvin átti við mikla vanheilsu að stríða síðustu misserin en tók því með æðruleysi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Baldvin eignaðist eina dóttur og er hún búsett hér í Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Síðustu árin voru Baldvin um margt þung í skauti. Hann var einmana maður en góður og traustur vinur vina sinna og ávallt skilaði hann sínu vel og samviskulega. Hann var góður drengur og vildi vel.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Róbert Sigurmundsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Tómas Sveinsson SDBL. 1988.jpg|thumb|255x255dp]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Tómas Sveinsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;F. 14. ágúst 1903 - D. 20. apríl 1988&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 20. apríl sl. andaðist hér á [[Sjúkrahús Vestmannaeyja|Sjúkrahúsi Vestmannaeyja]] Tómas Stefán Sveinsson eins og hann hét fullu nafni. Hann náði háum aldri. Fæddur í Selkoti undir Eyjafjöllum 14. ágúst 1903. Hann var kominn af myndarfólki, þar sem hagleikur var ættarfylgja, þar á meðal var Guðjón í smiðjunni náfrændi hans.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hann ólst upp hjá foreldrum sínum í Selkoti og var fjórða í röð sex systkina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á æskuárum Tómasar og raunar fram eftir öldinni var erfiðisvinna undirstaða lífsbaráttunnar. Börnin í Selkoti hafa því snemma lagt hönd að verki eftir því sem orka leyfði. Sextán ára gamall komst Tómas í skipsrúm hjá [[Vigfús Guðmundsson|Vigfúsi Guðmundssyni]] í Eystri Skógum og fékk strax heilan hlut sem fullgildur háseti. Má af því marka, að hann hefur þegar á æskuárum öðlast þrek og harðfylgi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1922 fluttist Tómas hingað til Vestmannaeyja og stundaði sjómennsku lengst af sem vélstjóri næstu tuttugu árin. Árið 1934 hóf Tómas útgerðarrekstur ásamt Guðjóni bróður sínum og bræðrunum Karli og [[Jón Guðmundsson|Jóni Guðmundssonum]]. Þeir keyptu þá bát frá Danmörku m.b. Ver VE 3 18. Þeim félögum farnaðist vel og ráku útgerðina til ársins 1963 er þeir seldu síðasta bátinn, enda var þá aldurinn farinn að segja til sín.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1942 gerðist Tómas verkstjóri hjá Netagerð Vestmannaeyja þar til hún hætti rekstri. Eftir það vann hann ýmis störf fram á áttræðisaldur. Hann lauk langri og farsælli starfsævi í þágu sinnar heimabyggðar, lands og þjóðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Tómas kvæntist árið 1930 [[Liney guðmundsdóttir|Líneyju Guðmundsdóttur]], myndarkonu, sem lifir mann sinn eftir langt og farsælt hjónaband. Þau eignuðust þrjú efnisbörn. Þau byggðu húsið að [[Faxastígur|Faxastíg]] 13 og áttu þar hlýlegt og snyrtilegt heimili til ársins 1983 að þau fluttu í vistheimili aldraðra hér í bæ.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mótlæti lífsins bar Tómas með karlmennsku og æðruleysi. Hann missti föður sinn ungur og Guðmar son sinn á besta aldri frá konu og ungum börnum. Þá slasaðist Líney alvarlega með þungum afleiðingum, sem hún verður að bera til æviloka. Sorgin gleymir engum, og síst þeim, sem ná háum aldri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Tómas var að vallarsýn vel á sig kominn og framkoman einkenndist af hlýleika og prúðmennsku. Með honum er góður drengur genginn. Hann var jarðsettur frá [[Landakirkja|Landakirkju]] 30. apríl sl. að viðstöddu fjölmenni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;[[Sigurgeir Kristjánsson|Sigurgeir Kristjánsson]]&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hvað er hel? &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Öllum líkn, sem lifa vel, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
engill, sem til lífsins leiðir, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
ljósmóðir, sem hvílu breiðir. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sólbros, er birta él, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
heitir hel.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þögla gröf,&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
þiggðu duftið, þína gjöf. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Annað er hér ekki að trega, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
andinn fer á munarvega,&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
þekkir ekki þína töf, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
þögla gröf.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eilíft líf,-&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
ver oss huggun, vörn og hlíf, &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
lif í oss, svo ávallt eygjum&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
œðra lífið, þó að deyjum. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hvað er allt, þá endar kíf? &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Eilíft líf.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Matth. Jochumsson&#039;&#039;&#039;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=%C3%93lafur_Tryggvi_Finnbogason&amp;diff=208527</id>
		<title>Ólafur Tryggvi Finnbogason</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=%C3%93lafur_Tryggvi_Finnbogason&amp;diff=208527"/>
		<updated>2026-10-14T18:28:06Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Ólafur Tryggvi Finnbogason&#039;&#039;&#039;, [[Vallartún]]i, fæddist 9. ágúst 1922 og lést 14. febrúar 1999. Hann var sonur [[Finnbogi Finnbogason|Finnboga Finnbogasonar]] skipstjóra og [[Sesselja Einarsdóttir|Sesselju Einarsdóttur]]. Kona hans var [[Unnur Jónsdóttir Vallartúni]] og gekk Ólafur sex börnum hennar í föðurstað.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ólafur hóf sjómennsku hjá föður sínum ungur. Hann sigldi síðar í mörg ár sem stýrimaður á norskum frakt- og olíuskipum víða um heim, meðal annars á Nýja Sjálandi. Ólafur rak [[Skýlið]] um tíma og síðar rak hann verslun í Reykjavík í þrjú ár. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Á sjómannadaginn 1987 var Ólafur heiðraður af sjómannadagsráði fyrir störf sín á sjónum og í desember 1987 var hann sæmdur gullmerki Skipstjóra- og stýrimannafélags Íslands fyrir 50 ár á sjó. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Óli í Vallartúni var fróðleiksfús og mikill trúmaður. Hann sótti mjög í kirkju og las Biblíuna á ólíkum tungumálum.&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
* Friðrik Ásmundsson. Sjómannadagsblað Vestmannaeyja, 1999.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Kaupmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Sjómenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Íbúar við Austurveg]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:KG-mannamyndir_9115.jpg&amp;diff=208468</id>
		<title>Mynd:KG-mannamyndir 9115.jpg</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:KG-mannamyndir_9115.jpg&amp;diff=208468"/>
		<updated>2026-10-01T07:35:14Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;{{Information&lt;br /&gt;
|Description=[[Karl Ólafsson]] [[Víðivellir|Víðivöllum]], síðar á Sólhlíð og [[Sigurjóna Ólafsdóttir (Görðum)]] kona [[Björn Guðmundsson|Björns Guðmundssonar]] kaupmanns, en þau bjuggu á [[Birkihlíð 17]]. Október 1928.&lt;br /&gt;
  {{KG}}&lt;br /&gt;
|Source=LV&lt;br /&gt;
|Date=&lt;br /&gt;
|Author=KG&lt;br /&gt;
|Permission=&lt;br /&gt;
|other_versions=&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Category:KG]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:KG-mannamyndir_9886.jpg&amp;diff=208467</id>
		<title>Mynd:KG-mannamyndir 9886.jpg</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:KG-mannamyndir_9886.jpg&amp;diff=208467"/>
		<updated>2026-10-01T07:34:44Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;{{Information&lt;br /&gt;
|Description=Standandi [[Sigurjóna Ólafsdóttir (Görðum)]] og [[Karl Ólafsson]]. Sitjandi [[Jóna Guðrún Ólafsdóttir]] og [[Sigurgeir Ólafsson]] Ingileifssonar og [[Guðfinnu Jónsdóttur]] frá [[Víðivellir|Víðivöllum]].&lt;br /&gt;
  {{KG}}&lt;br /&gt;
|Source=LV&lt;br /&gt;
|Date=&lt;br /&gt;
|Author=KG&lt;br /&gt;
|Permission=&lt;br /&gt;
|other_versions=&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Category:KG]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3hann_%C3%9E._J%C3%B3sefsson&amp;diff=208464</id>
		<title>Jóhann Þ. Jósefsson</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3hann_%C3%9E._J%C3%B3sefsson&amp;diff=208464"/>
		<updated>2026-09-30T08:04:19Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jóhann Þ. Jósefsson.jpg|thumb|250px|Jóhann]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:KG-mannamyndir 16336.jpg|thumb|220px|Jóhann og Jón Guðmundsson frá París.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Jóhann Þ. Jósefsson&#039;&#039;&#039; fæddist 17. júní 1886 og lést 15. maí 1961, 74 ára gamall. Foreldrar hans voru [[Jósef Valdason]] skipstjóri og [[Guðrún Þorkelsdóttir (Fagurlyst)|Guðrún Þorkelsdóttir]]. Þ-ið í nafni Jóhanns stendur fyrir Þorkel en Jóhann notaði ávallt skammstöfunina.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fyrri kona Jóhanns var Svanhvít Ólafsdóttir. Þau gengu í hjónaband 15. október 1915. Hún lést tæpu ári síðar, aðeins 22 ára gömul. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Seinni kona Jóhanns var [[Magnea Dagmar Þórðardóttir|Magnea D. Þórðardóttir]]. Þau gengu í hjónaband 22. maí 1920 í Reykjavík. Heimili Magneu og Jóhanns í Eyjum var í húsinu [[Fagurlyst-gamla|Fagurlyst]] sem Jóhann hafði látið reisa við Urðarveg 16. Í Fagurlyst ríkti menningarbragur og var þar gestkvæmt. Magnea og Jóhann eignuðust þrjú börn:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# [[Svana Guðrún Jóhannsdóttir (Fagurlyst)|Svana  Guðrún Jóhannsdóttir]], f. 20. febrúar 1921, d. 12. nóvember 1992.&lt;br /&gt;
# [[Ágústa Jóhannsdóttir (Fagurlyst)|Ágústa Jóhannsdóttir]], f. 10. desember 1922, d. 31. mars 2013.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Jóhannsson (Fagurlyst)|Ólafur Jóhannsson]], f. 20. september 1928, d. 31. janúar 1951.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fyrir átti Jóhann eina dóttur með Ingveldi Jónsdóttur, f. 11. nóvember 1889, d. 27. apríl 1913.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jóhannsdóttir (Fagurlyst)|Unnur Jóhannsdóttir]] f. 27. júní 1911, d. 4. nóvember 1931. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jóhann var fastur þingmaður Vestmannaeyja á tímabilinu 1923-59. Á þessum árum gerði hann fjöldamargt fyrir hag Eyjanna. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jóhann rak í félagi við [[Gunnar Ólafsson (kaupmaður)|Gunnar Ólafsson]]&lt;br /&gt;
fyrirtækið &#039;&#039;Gunnar Ólafsson &amp;amp; co.&#039;&#039; frá árinu 1910 og höfðu þeir umsvifamikinn atvinnurekstur bæði í verslun og útgerð. Jóhann var frumkvöðull í atvinnulífi Eyjanna og beitti sér meðal annars fyrir stofnun [[Björgunarfélag Vestmannaeyja|Björgunarfélags Vestmannaeyja]] og kaupum á björgunarskipinu Þór, fyrsta varðskipi Íslendinga sem var vísir að Landhelgisgæslunni. Hann var ræðismaður Þýskalands frá 1919 og lengi síðan.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hann var kjörinn í fyrstu bæjarstjórn Vestmannaeyja 1918 og átti sæti þar næstu tvo áratugi. Hann hlaut kosningu sem þingmaður Eyjamanna 1923 og sat á Alþingi allar götur til 1959. Hann var einn af stofnendum Íhaldsflokksins 1924 og Sjálfstæðisflokksins 1929. Jóhann var fjármála- og atvinnumálaráðherra í ríkisstjórn Stefáns Jóhanns Stefánssonar 1947-49 og atvinnumálaráðherra í ríkisstjórn Ólafs Thors 1950.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fjölskyldan fluttist búferlum til Reykjavíkur árið 1935 og bjuggu þau þar á Bergstaðastræti 86.  Jóhann lést í Hamborg í Þýskalandi 15. maí 1961 eftir að hafa veikst skyndilega þegar þau hjónin voru á leið heim af þingi Evrópuráðsins í Strassborg.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Tenglar == &lt;br /&gt;
* [http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=1259663&amp;amp;issId=106938&amp;amp;lang=0 Viðtal við Jóhann í &#039;&#039;Morgunblaðinu&#039;&#039; í tilefni af sextugsafmæli sínu]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
* Magnea Þórðardóttir, aldarminning, í &#039;&#039;Morgunblaðinu&#039;&#039;, 10. október 2001.&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Þingmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Íbúar við Birkihlíð]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3hann_%C3%9E._J%C3%B3sefsson&amp;diff=208463</id>
		<title>Jóhann Þ. Jósefsson</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3hann_%C3%9E._J%C3%B3sefsson&amp;diff=208463"/>
		<updated>2026-09-30T08:03:31Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jóhann Þ. Jósefsson.jpg|thumb|250px|Jóhann]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:KG-mannamyndir 16336.jpg|thumb|220px|Jóhann og Jón Guðmundsson frá París.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Jóhann Þ. Jósefsson&#039;&#039;&#039; fæddist 17. júní 1886 og lést 15. maí 1961, 74 ára gamall. Foreldrar hans voru [[Jósef Valdason]] skipstjóri og [[Guðrún Þorkelsdóttir (Fagurlyst)|Guðrún Þorkelsdóttir]]. Þ-ið í nafni Jóhanns stendur fyrir Þorkel en Jóhann notaði ávallt skammstöfunina.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fyrri kona Jóhanns var Svanhvít Ólafsdóttir. Þau gengu í hjónaband 15. október 1915. Hún lést tæpu ári síðar, aðeins 22 ára gömul. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Seinni kona Jóhanns var [[Magnea Dagmar Þórðardóttir|Magnea D. Þórðardóttir]]. Þau gengu í hjónaband 22. maí 1920 í Reykjavík. Heimili Magneu og Jóhanns í Eyjum var í húsinu [[Fagurlyst-gamla|Fagurlyst]] sem Jóhann hafði látið reisa við Urðarveg 16. Í Fagurlyst ríkti menningarbragur og var þar gestkvæmt. Magnea og Jóhann eignuðust þrjú börn:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Svana  Guðrún Jóhannsdóttir, f. 20. febrúar 1921, d. 12. nóvember 1992.&lt;br /&gt;
# Ágústa Jóhannsdóttir, f. 10. desember 1922, d. 31. mars 2013.&lt;br /&gt;
# Ólafur Jóhannsson, f. 20. september 1928, d. 31. janúar 1951.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fyrir átti Jóhann eina dóttur með Ingveldi Jónsdóttur, f. 11. nóvember 1889, d. 27. apríl 1913.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Unnur Jóhannsdóttir f. 27. júní 1911, d. 4. nóvember 1931. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jóhann var fastur þingmaður Vestmannaeyja á tímabilinu 1923-59. Á þessum árum gerði hann fjöldamargt fyrir hag Eyjanna. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jóhann rak í félagi við [[Gunnar Ólafsson (kaupmaður)|Gunnar Ólafsson]]&lt;br /&gt;
fyrirtækið &#039;&#039;Gunnar Ólafsson &amp;amp; co.&#039;&#039; frá árinu 1910 og höfðu þeir umsvifamikinn atvinnurekstur bæði í verslun og útgerð. Jóhann var frumkvöðull í atvinnulífi Eyjanna og beitti sér meðal annars fyrir stofnun [[Björgunarfélag Vestmannaeyja|Björgunarfélags Vestmannaeyja]] og kaupum á björgunarskipinu Þór, fyrsta varðskipi Íslendinga sem var vísir að Landhelgisgæslunni. Hann var ræðismaður Þýskalands frá 1919 og lengi síðan.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hann var kjörinn í fyrstu bæjarstjórn Vestmannaeyja 1918 og átti sæti þar næstu tvo áratugi. Hann hlaut kosningu sem þingmaður Eyjamanna 1923 og sat á Alþingi allar götur til 1959. Hann var einn af stofnendum Íhaldsflokksins 1924 og Sjálfstæðisflokksins 1929. Jóhann var fjármála- og atvinnumálaráðherra í ríkisstjórn Stefáns Jóhanns Stefánssonar 1947-49 og atvinnumálaráðherra í ríkisstjórn Ólafs Thors 1950.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fjölskyldan fluttist búferlum til Reykjavíkur árið 1935 og bjuggu þau þar á Bergstaðastræti 86.  Jóhann lést í Hamborg í Þýskalandi 15. maí 1961 eftir að hafa veikst skyndilega þegar þau hjónin voru á leið heim af þingi Evrópuráðsins í Strassborg.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Tenglar == &lt;br /&gt;
* [http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=1259663&amp;amp;issId=106938&amp;amp;lang=0 Viðtal við Jóhann í &#039;&#039;Morgunblaðinu&#039;&#039; í tilefni af sextugsafmæli sínu]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
* Magnea Þórðardóttir, aldarminning, í &#039;&#039;Morgunblaðinu&#039;&#039;, 10. október 2001.&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Þingmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Íbúar við Birkihlíð]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208460</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208460"/>
		<updated>2026-09-29T06:11:52Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum og Jón var með Ingileifi að mestu í æsku. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 18 ára aldur fór Jón til Vestmannaeyja og var hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]], og er hann skráður þar í manntali 1901. Hann hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] og var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður á honum veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón fjórðung í vélbátnum [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja.  Að auki tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands og var síðar hluthafi í Ísfélagi Vestmannaeyja.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208450</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208450"/>
		<updated>2026-09-26T05:32:40Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 18 ára aldur fór Jón til Vestmannaeyja og var hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]], og er hann skráður þar í manntali 1901. Hann hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] og var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður á honum veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja.  Að auki tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands og var síðar hluthafi í Ísfélagi Vestmannaeyja.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(yngra)&amp;diff=208449</id>
		<title>Reykholt (yngra)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(yngra)&amp;diff=208449"/>
		<updated>2026-09-25T06:27:18Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Reykholt_Yngra1.jpeg|thumb|500px|Urðarvegur 11]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Húsið &#039;&#039;&#039;Reykholt&#039;&#039;&#039;, hið yngra, byggt árið 1945 og flutt inn í það 1946, stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 11. [[Unnur Jónsdóttir]] og [[Magnús Karl Guðmundsson]] reistu húsið og bjuggu þar þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973 ásamt tveimur uppkomnum sonum sínum [[Guðmundur Karlsson|Guðmundi]] og [[Ellert Karlsson (Reykholti)|Karli Ellert]]. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
* Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.&lt;br /&gt;
* Húsin undir hrauninu, haust 2012.}}&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Urðavegur]]&lt;br /&gt;
{{Byggðin undir hrauninu}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(yngra)&amp;diff=208448</id>
		<title>Reykholt (yngra)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(yngra)&amp;diff=208448"/>
		<updated>2026-09-25T06:26:57Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Reykholt_Yngra1.jpeg|thumb|500px|Urðarvegur 11]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Húsið &#039;&#039;&#039;Reykholt&#039;&#039;&#039;, hið yngra, byggt árið 1945, stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 11. [[Unnur Jónsdóttir]] og [[Magnús Karl Guðmundsson]] reistu húsið og bjuggu þar þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973 ásamt tveimur uppkomnum sonum sínum [[Guðmundur Karlsson|Guðmundi]] og [[Ellert Karlsson (Reykholti)|Karli Ellert]]. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
* Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.&lt;br /&gt;
* Húsin undir hrauninu, haust 2012.}}&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Urðavegur]]&lt;br /&gt;
{{Byggðin undir hrauninu}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208447</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208447"/>
		<updated>2026-09-25T05:05:20Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 18 ára aldur fór Jón til Vestmannaeyja og var hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]], og er hann skráður þar í manntali 1901. Hann hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] og var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður á honum veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208446</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208446"/>
		<updated>2026-09-25T05:03:54Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: kom til Eyja 18 ára ekki tvítugur&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 18 ára aldur fór Jón til Vestmannaeyja og var hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]], og er hann skráður þar í manntali 1901. Hann hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] og var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður á honum veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_2004/_Nokkur_merk_afm%C3%A6li&amp;diff=208445</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2004/ Nokkur merk afmæli</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_2004/_Nokkur_merk_afm%C3%A6li&amp;diff=208445"/>
		<updated>2026-09-25T03:22:15Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Merkti inn Eros Link&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Nokkur merk afmæli&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Eitt hundrað ár frá því fyrsta vélin var sett í bát í Vestmannaeyjum&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Johnsen.png|250px|thumb|Gísli Johnsen]]Í maí 1941 birtist í blaðinu Sjómaðurinn sem gefið var út af Stýrimannafélagi Íslands viðtal við [[Gísli J. Johnsen|Gísla J. Johnsen]] (1881 - 1965) útgerðarmann og heiðursborgara Vestmannaeyja. Þetta viðtal birtist einnig í Sjómannadagsblaði Vestmannaeyja 2002.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þar segir hann m.a. um árið 1904, fyrir 100 árum, þegar hann var 23 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Á árinu 1904 byggði ég fyrstu verslunarhús mín og þótti mér það sögulegur viðburður í starfsögu minni. Á þessu ári gerðist fleira merkilegt. Þá tókst mér að senda fyrsta fisk - „slattann“ til Spánar frá Vestmannaeyjum og nokkuð af hrognum líka. Var það í fyrsta skipti sem slíkt var gert í nafni íslenskrar verslunar - og útgerðarmanns. Um þetta leyti eru mótorbátarnir fyrst að koma til sögunnar. Ég fór eina ferð mína þá til útlanda og keypti fyrsta mótorinn sem kom til Suðurlandsins. Þennan mótor keypti ég í Danmörku og var það Dan -mótor. Keypti ég þessa tegund vegna þess að hún var auðveld í meðförum. Jafnframt keypti ég efni í vélbát og kom með hvort tveggja heim samtímis. Hinn kunni bátasmiður, [[Bjarni þorkelsson]], byggði bátinn fyrir mig og var hann 6 tonn að stærð. Mótorinn kostaði 2 þúsund krónur en báturinn með útbúnaði 4 þúsund krónur. Þessi bátur hlaut nafnið í skírninni [[Eros VE-79|Eros]] en einhvern veginn festist hið óveglega nafn Rosi við hann. Þessi bátur var svo reyndur hér og gafst sæmilega. Vélamaður á honum var Ágúst Gíslason og skipstjóri Sigurður Sigurðarson báðir úr Eyjum. Vitanlega var gert gys að mér fyrir þessa bíræfni og töldu flestir að strákurinn myndi setja sig á hausinn með þessum glannaskap.&amp;lt;br&amp;gt; Þessi bátur varð þó til þess að ryðja brautina fyrir svo örri þróun í fiskiflotanum að annað eins höfum við ekki séð. Þó að einstaka sinnum gengi skrykkjótt með vélina - og hef ég grun um að nafnið á bátnum, stafi af því - sýndi sig það þó að vélbátarnir gjörbreyttu aðstöðu fiskimanna til sjósókna og allir vildu losna við róðrarbátinn og fá vélbát í staðinn.“&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þorsteinn Jónsson skipstjóri og útgerðarmaður í Laufási segir um þetta í bók sinni Formannsævi í Eyjum bls. 109. „Bjarni Þorkelsson sem var allþekktur bátasmiður við Faxaflóa og víðar, smíðaði bátinn. Var hann snotur. Hann var skírður Eros. Hann hefur líklega verið 3 - 4 smálestir að stærð. Í hann var settur tveggja sýlindra Möllemps-mótor.“&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Benóný Friðriksson, Ólafur Sigurðsson og Kristinn Pálsson.png|350px|thumb|Benóný Friðriksson, Ólafur Sigurðsson og Kristinn Pálsson]]&lt;br /&gt;
Hvort þetta hefur verið Dan - eða Möllerupsvél skiptir ekki öllu. Þarna er um upphafið að vélknúnum bát að ræða í Vestmannaeyjum. Og sá sem stóð fyrir því var aðeins 23 ára gamall athafnamaður sem átti eftir að marka djúp spor í at-vinnusögu Eyjanna.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Ágúst Gíslason]] hlýtur að teljast fyrsti vélstjórinn í Vestmannaeyjum. Hann var frá [[Hlíðarhús|Hlíðarhúsum]] en byggði síðar [[Valhöll]] við [[Strandvegur|Strandveginn]]. Á sama máta er [[Sigurður Sigurðarson]]fyrsti vélbáta skipstjórinn hér þótt [[Eros]] væri ekki gerður út til fiskveiða. Sigurður var frá [[Frydendal]] seinni maður Sigríðar móður Gísla.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;	&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;OG TIL VIÐBÓTAR ÚR ALMANAKI TRYGGINGAMIÐSTÖÐVARINNAR&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;2. ágúst 1874&#039;&#039; Þjóðhátíð haldin í fyrsta skipti í Vestmannaeyjum 130 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;3. júní 1894&#039;&#039; Eldey klifin í fyrsta sinn af þremur ofurhugum úr Eyjum 110 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta voru [[Hjalti Jónsson)) (Eldeyjar Hjalti) og bræðurnir [[Ágúst Gíslason|Ágúst]] og [[Stefán Gíslason|Stefán Gíslasynir]]. Hjalti var hálfþrítugur en bræðurnir voru um tvítugt.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&#039;&#039;24. mars 1934&#039;&#039;[[Slysavarnadeildin Eykyndill]] stofnuð 70 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;24. október 1934&#039;&#039; [[Sjómannafélagið Jötunn]] stofnað, 70 ára.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;15. mai 1944&#039;&#039; [[Sjómannadagsráð Vestmannaeyja|Sjómannadagsráð]] stofnað, 60 ára&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;19. desember 1944&#039;&#039; Fiskideild  Vestmannaeyja stofnuð, 60 ára&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Eros VE 79. Ur bókinni Islensk skip, 5. bindi eftir Jón Björnsson, Bólstaðarhlíð. Haukur Halldórsson teiknaði.png|250px|thumb|Eros VE 79. Úr bókinni Íslensk skip, 5. bindi eftir Jón Björnsson, Bólstaðarhlíð. Haukur Halldórsson teiknaði]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;10. júlí 1954&#039;&#039; M.b. Björgvin VE 271 skipstjóri [[Þórður Stefánsson]] hóf veiðar í humartroll og hafa þær verið stundaðar síðan í 50 ár.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
Hinn &#039;&#039;20. ágúst 1939&#039;&#039; hóf [[Guðmundur Vigfússon]] í [[Holt|Holti]] skipstjóri á Voninni VE 279 tilraunir með humartroll. Ekki varð framhald veiðanna þá.&lt;br /&gt;
&#039;&#039;1. október 1964&#039;&#039; Stýrimannaskólinn í Vestmannaeyjum stofnaður, 40 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;12. mars 1984&#039;&#039; [[Guðlaugur Friðþórsson]] vann það einstæða afrek, að bjarga sér á sundi er [[m.b. Hellisey VE 503]] fórst við [[Ledd]], rúmar 3 sjómílur, til lands austan á Heimaey. 20 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;8. desember 1984&#039;&#039; Básar, félagsmiðstöð: Björgunarfélags Vestmannaeyja, Sjómannadagsráðs, Slysavarnadeildarinnar Eykyndils, Skipstjóra - og Stýrimannafélagsins Verðanda og Vélstjórafélags Vestmannaeyja, vígt, 20 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt; Fleira má tilnefna.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Úr bók [[Haraldur Guðnason|Haraldar Guðnasonar]], Ægisdyr fyrra bindi, m.a. um árið 1954, 50 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Tíðarfar var fremur hagstætt, nema sumarið norðanlands. Vertíð hófst 23. janúar. Á vertíð voru 71 þilfarsbátur og nokkrir opnir bátar. 53 voru með net og línu. Heildarafli var 29,389 lestir (5899 1. meiri en f.á). Aflakóngur [[Benoný Friðriksson]] skipstjóri á Gullborgu með 877 tonn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Var þetta ein mesta framleiðsluvertíð í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og enn úr Ægisdyrum, fyrra bindi, m.a. um árið 1964, 40 ár síðan.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Ólafur Sigurðsson]] frá [[Skuld]] var aflakóngur (þetta er miðað við tímabilið áramót til miðs maí) á 30 ára skipstjórnarferli sínum. Afli hans var 1283 lestir, auk 10.500 tunna af síld og 3.500 tunna af loðnu frá áramótum. Ólafur var skipstjóri á Ófeigi 2. [[Kristinn Pálsson]] skipstjóri á Berg var með mest aflaverðmæti 1964 (miðað við allt árið) 10,5 miljónir kr.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Um 80 bátar voru gerðir út, en 90 þá flestir voru. Mikill afli í nót um miðjan mars (þorskur). Afli í vertíðarlok var 48 þús. lestir (bolfiskur). Afli í net ekki mikill og línuvertíð mjög rýr. Síldarafli var 48 þús. lestir.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;SÉRREGLUR FYRIR VESTMANNAEYJAHÖFN&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
EMBÆTTISMENN ÞVÖRGUÐU UM SIGLINGAREGLURNAR, ÁRIÐ 1934, FYRIR 70 ÁRUM&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í bréfasafni Vestmannaeyjahafnar eru til 3 bréf frá árinu 1934, 70 ára gömul, um ákvæðið, um siglingar í höfnum inni o.s.frv. Þetta eru bréf bæjarfógeta, bæjarstjóra og vitamálastjóra.&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Kristján Linnet, bæjarfógeti.png|250px|thumb|Kristján Linnet, bæjarfógeti]]&lt;br /&gt;
Í siglingareglunum. Tilskipun um alþjóðlegar sjóferðareglur, sem fylgja skal á íslenskum skipum (nr. 8 11. apríl 1933) og eru í Sjómannaalmanakinu 1934 segir:&lt;br /&gt;
Fyrirvari með tilliti til reglna fyrir siglingum, á höfnum eða innan fjarða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;30. gr. Ekkert sem stendur í reglum þessum, skal verða því til fyrirstöðu, að sérstakar reglur gildi fyrir siglingar í höfnum inni, á ám eða fjörðum, séu þær gefnar á tilhlýðilegan hátt af valdsmanni á hverjum stað.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það er þetta með „valdsmanni á hverjum stað“, sem embættismennirnir vilja fá skorið úr um hver er og einnig virðast bæjarfógeti og bæjarstjóri ekki vera á einu máli um hvort hér í Eyjum gildi sérreglur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hér er fyrsta bréfið frá bæjarfógetanum, Kristjáni Linnet, til hafnarnefndar Vestmannaeyja. skrifað 15. febrúar 1934.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Eftir beiðni eftirlitsmanna og hafnsögumannsins auglýsti jeg að við inn - og útsiglingu á höfnina skyldi ekki farið eftir alþjóðareglum heldur gagnstætt þeim. Var af vitamálastjóra og œðri stjórnvöldum ekki talið rétt að gera þetta og talið að þetta gæti komið að sök ef útlend skip sigldu beint inn.&#039;&#039;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Jeg auglýsti því að þessi regla (sem hefur verið hjer um allmörg ár) skyldi ekki gilda heldur hinar alþjóðlegu sjóferðareglur. En þar eð jeg hef orðið var við almenna óánægju meðal sjómanna út af þessu og hafnsögumaðurinn Hannes Jónsson meira að segja sagt að hann gœti ekki farið eftir hinum alþjóðalegu reglum við leiðsögn skipa vegna sérstakrar aðstöðu hjer þá leyfi jeg mér beiðast umsagnar hafnarnefndar um þetta mál og skal um leið taka fram að jeg gerði það ekki fyr vegna þess að hjer var að eins um viðhald reglu að ræða, sem gilt hafði áður en jeg tók við embœttinu.&#039;&#039;&lt;br /&gt;
:::::::::::::::&#039;&#039;Kr. Linnet&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skv. þessu bréfi hefur bæjarfógetinn Kristján Linnet auglýst að við siglingu inn - og út úr Vestmannaeyjahöfn skuli víkja öfugt þ.e.a.s. stjórnborð, á móti stjórnborði en ekki bakborð á móti bakborði eins og siglingareglurnar kveða á um. Gerði hann þetta að beiðni eftirlitsmanna og hafnsögumannsins ([[Hannes Jónsson]] á [[Miðhús|Miðhúsum]]). Í bréfinu kemur fram að vitamálastjóri og æðri stjórnvöld töldu ekki rétt að gera þetta, það gæti komið að sök, ef útlend skip sigldu „beint inn“.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í þessu sambandi á eftirfarandi við: Þegar útlend skip koma til erlendrar hafnar eiga skipstjórnarmenn þeirra að kynna sér hvort sérreglur séu þar í gildi. Vanþekking á þeim afsakar ekki brot.&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Innsiglingin fyrir gos.png|500px|center|thumb|Innsiglingin fyrir gos. bátur að nálgast Hringskersgarðinn við erfiðar aðstæður]]&lt;br /&gt;
Bæjarfógetinn auglýsti því, þrátt fyrir óánægju meðal sjómanna og Hannesar lóðs, að þessi regla, sem hefur verið í allmörg ár þ.e.a.s. stjórnborð á móti stjórnborði skyldi ekki gilda, heldur hinar alþjóðlegu sjóferðareglur. Í bréfinu biður bæjarfógetinn um umsögn hafnarnefndar um þetta mál.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Innsiglingin í dag.png|250px|thumb|Innsiglingin í dag - Þröng og brugðótt]]&lt;br /&gt;
Það er ekki óeðlilegt að Hannes lóðs hafi viljað víkja öfugt við inn - og útsiglingu í Vestmannaeyjahöfn, sérstaklega þegar hann hefur verið að taka skip inn í austan brælum. Fyrir gos átti austan aldan greiða leið að hafnargörðunum. Við þær aðstæður var betra að fara nálægt suðurgarðinum (Hringskersgarðinum), fara rétt með honum eins og aðstæður voru á þeim tíma. Þegar farið var fjær honum gat það skeð að skipin fengu sjó undir sig að aftanverðu á bakborða og snerust nærri flöt í það borð. Það var ekki gott. Þá gat reynst örðugt að víkja til stjórnborða fyrir skipi sem var að koma út úr höfninni, þannig að bakborði yrði á móti bakborða. Það var um að gera að fara sem næst Hringskersgarðinum á innleið og draga þannig úr beygjunum, þá var minni hætta á að skipin snerust. Auðvitað átti og á ekkert skip að fara út úr höfninni þegar skip kemur inn, það á að bíða innanhafnar þar til skip á leið inn er komið þangað. Það sýnir góða sjómennsku. En samt skeður það stundum og Hannes lóðs hefur greinilega lent í því að þurfa að mæta skipi í Leiðinni, eins og kemur fram síðar.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
I fyrrnefndum sjóferðareglum nr. 8 11. apríl 1933 segir:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar gufuskip er í mjóum sundum.&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Jóhann Gunnar Ólafsson, bæjarstjóri.png|250px|thumb|Jóhann Gunnar Ólafsson, bæjarstjóri]]&lt;br /&gt;
&#039;&#039;25.gr. Þegar gufuskip siglir í mjóum sundum, skal það, ef það er hættulaust, halda sér þeim megin í álnum eða miðsundinu. sem að stjórnborða veit.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessi regla fyrirskipar ef hættulaust er, að halda sig stjórnborðsmegin í mjóum sundum eins og í innsiglingunni okkar. Betra var tvímælalaust að fara inn bakborðsmegin þarna því hættulegra var að fara stjórnborðsmegin eins og sýnt hefur verið fram á. Það var ekki verið að brjóta þessa reglu, þótt farið væri bakborðsmegin inn og út úr höfninni. Þar eð það var ekki hættulaust við þær aðstæður sem voru.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í framhaldi af bréfi Kristjáns bæjarfógeta til hafnarnefndar skrifaði bæjarstjórinn í Vestmannaeyjum, [[Jóhann Gunnar Ólafsson]], eftirfarandi bréf h. 13. mars 1934 til Thorvald Krabbe vitamálastjóra:&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Jafnframt því að senda yður, herra vitamálastjóri, hjálagt bréf bœjarfógetans hér dags. 15. feb. s.l, þar sem hann fer því enn fram að fá breytt reglum um innsiglingu í höfnina hér, leyfi ég mér að mœlast til umsagnar yðar um það, hvort þér teljið ráðlegt hafa hér aðrar reglur en almennt gilda.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Það er ekki rétt hjá bœjarfógeta að hér hafi gilt aðrar reglur um innsiglingu í höfnina. Ég hef átt tal um þetta við marga formenn og segjast þeir alltaf hafa vikið eftir alþjóðareglum á Leiðinni, eins og annarsstaðar, og ekki hefi ég orðið var við óánægju þá, sem hann telur að sé meðal sjómanna út af fyrirskipun yðar um afturköllun á breytingunni.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Út af ummælurn Hannesar Jónssonar hafnsögumanns vil ég geta þess að hann hefur verið því fylgjandi, að þessi breyting yrði framkvœmd, og rökstutt þá skoðun sína með því, að hann gœti ekki vikið hafskipum eftir alþjóðareglum nema setja þau í strand. Um hafskip verður auðvitað að gilda sú regla, eins og verið hefur alltaf, að þau víkja alls ekki, enda er innsiglingin (Leiðin) svo grunn, að þau fljóta ekki inn nema urn mjóa rás, ef ekki er stórstraumsflóð.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Ennfremur væri nauðsynlegt að fá úr því skorið, hvort ekki sé átt við hafnarnefnd og bæjarstjórn í 30. grein tilskipunar urn alþjóðlegar siglingareglur o.s.frv. nr. 3, 20. janúar 1899, þar sem talað er um valdsmann. Virðist það liggja nœst að skilja greinina svo, eins og nú háttar til, og vœri rétt að atvinnumálaráðuneytið skæri úr því, svo engin glundroði komist framvegis í þessi mál.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
::::::::::::::::::::&#039;&#039;Jóhann Gunnar Ólafsson&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það er ekki rétt hjá bæjarstjóranum í þessu bréfi að bæjarfógetinn fari enn fram á að fá breytt reglum um innsiglinguna í bréfinu frá 15. febrúar. Hann biður um umsögn hafnarnefndar um þetta mál.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skýrt kemur fram í bréfi bæjarstjórans til vitamálastjóra að þeir, bæjarfógetinn og bæjarstjórinn, eru ekki sammála, hvaða reglur gildi hér um siglingu skipa í höfninni. Hafa reyndar misvísandi upplýsingar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í þessu bréfi bæjarstjórans til vitamálastjórans leitar hann umsagnar á því hvort rétt sé að breyta reglunum um siglingu í höfninni þ.e.a.s. hafa aðra reglur en almennt gilda.&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Thorvald Krabbe, vitamálastjóri.png|250px|thumb|Thorvald Krabbe, vitamálastjóri 1918 - 1937]]&lt;br /&gt;
Hann tekur fram við vitamálastjóra að Hannes lóðs vilji að breytingin gildi þ.e. að víkja öfugt miðað við alþjóðareglurnar. Og bæjarstjórinn óskar eftir við vitamálastjóra að úr því verði skorið hjá atvinnumálaráðuneytinu við hvað sé átt þegar talað er um valdsmann.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í framhaldi af þessu bréfi bæjarstjórans skrifar Thorvald Krabbe vitamálastjóri eftirfarandi bréf, h. 20. mars 1934, til atvinnu- og samgönguráðu-neytisins.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Með bréfi dags 13. þ. m. hefur bæjarstjórinn í Vestmannaeyjum sent mér bréf bæjarfógeta s. st. dags. 15. f. m. um reglur fyrir siglingu inn og út höfnina.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Eins og hinu háa ráðuneyti er kunnugt, auglýsti bæjarfógetinn í vetur, að við inn - og útsiglingu þessa skyldu skip er mættust víkja til bakborða, þrátt fyrir það að alþjóðasjóferðareglur fyrirskipa að þau víki til stjórnborða, og vildi hann telja þetta heimilað í 30. gr. í tilskipun nr. 8, 11. apríl 1933.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt; &#039;&#039;Þar sem þetta var mér kunnugt símaði ég bæjarfógeta í samráði við ráðherra og bað hann að afturkalla þessa auglýsingu, þar sem talið væri rétt að alþjóðareglan gilti einnig um þessa leið enda var það þegar gert. Ég er enn á þeirri skoðun, að ekki sé rétt að hafa sérstaka reglu þar&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Bæjarfógeta og bæjarstjóra ber ekki saman, en mér er ekki kunnugt að nokkur sérstök regla hafi verið gildandi fyrir Vestmannaeyjahöfn, ég hefi hvergi getað fundið hana. Mér virðist ekki geti komið til nokkurra mála, að slík afbrigði frá alþjóðareglunum geti gengið í gildi nema með samþykki ráðherra. Ég álít að sá „valdsmaður“ sem umrædd 30. gr. ræðir um, sé hafnarstjóri (hafnarvörður) eða formaður hafnarnefndar, sem eru til þess að halda uppi reglu á höfninni, sbr. IV kafla í Hafnarreglugjörð fyrir Vestmannaeyjakaupstað 30. ágúst 1926 og 5. - 8. gr. hafnarlaga fyrir Vestmannaeyjar 10. nóv. 1913&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Ég fæ ekki skilið ákvæði hafnarreglugerðarinnar og hafnarlaganna öðruvísi en svo, að allt framkvæmdavald við stjórn hafnarinnar sé falið hafnarnefnd og bœjarstjórn undir yfirumsjón Stjórnarráðsins, en ég get ekki séð neina heimild fyrir bæjarfógeta til að skipta sér af hafnarmálum, nema um brot gegn reglugerðinni sé að ræða. Ég tel alveg nauðsynlegt að framkvæmdavaldið liggi eingöngu hjá hafnarnefnd og bœjarstjórn undir umsjá ráðherra, og vil ég leyfa mér að fara þess á leit að hið háa ráðuneyti vilji staðfesta þetta og tilkynna það hlutaðeigendum í Vestmannaeyjum og víðar að þörfum.&#039;&#039;&lt;br /&gt;
:::::::::::::::&#039;&#039;Thorvald Krabbe&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Skv. þessu bréfi veit vitamálastjóri ekki til þess að sérreglur séu í gildi um siglingu skipa í Vestmannaeyjahöfn. Að hans áliti getur afbrigðið frá alþjóðasjóferðareglunum ekki gengið í gildi nema með samþykki ráðherra. Og hann telur að sá „valdsmaður“ sem umrædd 30. gr. fjallar um sé hafnarstjóri (hafnarvörður) eða formaður hafnarnefndar. Hann telur að ákvæði hafnarreglugerðar og hafnarlaga sé í höndum hafnarnefndar og bæjarstjórnar undir yfirumsjón stjórnarráðsins. Og hann telur ekki heimilt fyrir bæjarfógeta að skipta sér af hafnarmálum, nema þegar um brot á reglugerð er að ræða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ekki eru til fleiri heimildir um þetta mál. Trúlega hafa sjóferðareglurnar eins og siglingareglurnar voru kallaðar á þessum tíma, verið hafðar óbreyttar hér eftir þessi bréfa skipti embættismannanna.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Innsiglingin núna - þröng leið&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Engum hafnsögumanni eða skipstjóra dytti í hug að fá reglunum breytt hérna núna, eins og aðstæður eru eftir gos. Nú má segja að leiðin frá [[Klettsnef|Klettsnefi]] og inn sé þröng og bugðótt leið. Og sjólaus frá rauðubaujunni á miðri Víkinni og inn. Um siglingu á þannig hafsvæðum segir í núgildandi siglingareglum frá 1972 með breytingum, þeim síðustu frá 1993.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
9. regla Þröngar leiðir &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
a. &#039;&#039;Skip sem siglir þröngt sund eða ál, skal halda eins nærri ytri mörkum sundsins eða leiðarinnar, sem veit að stjórnborða, og unnt er án áhættu.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
b.&#039;&#039;Skip sem er styttra en 20 metrar, eða seglskip má ekki hindra siglingu skips, er aðeins getur siglt af fullu öryggi með því að þrœða þröngt sund eða ál&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
c.&#039;&#039;Skip sem er á fiskveiðum, má ekki trufla siglingu skips, er fer eftir þröngu sundi eða ál.&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
d.&#039;&#039;Skip má ekki sigla þvert yfir þröngt sund eða ál, ef það truflar með því siglingu skips, sem öryggis vegna verður að þræða sundið eða álinn. Á&lt;br /&gt;
síðarnefnda skipinu má nota hljóðmerki, sem kveðið er á um í d - lið 34. reglu, ef vafi leikur á um fyrirætlaða siglingu þess skips, sem ætlar þvert yfir&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta hljóðmerki er 5 stutt&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
e. 1. &#039;&#039;Sé þvi aðeins unnt að sigla fram úr skipi í þröngu sundi eða ál, að skipið hliðri til og beiti sérstökum stjórntökum, svo að sigla megi framhjá því með fullu öryggi, þá skal á skipinu, sem ætlar að sigla uppi og framhjá, láta þá fyrirætlun í ljós með viðeigandi hljóðmerki, eins og mælt er fyrir um í 1. gr. c - liðar 34. reglu&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessi hljóðmerki eru: 2 löng og 1 stutt: „Ég ætla að sigla fram úr á stjórnborða“, og 2 löng og 2 stutt: „Ég ætla að sigla fram úr á bakborða“.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Sé fallist á framúrsiglingu, skal á skipinu, sem sigla skal framúr, gefa rétt hljóðmerki, eins og ákveðið er í 2. gr. c - liðar 34. reglu, og gera viðhlítandi ráðstafanir til að sigla megi framhjá skipinu með fullu öryggi&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta hljóðmerki er: 1 langt 1 stutt 1 langt 1 stutt: „Ég er samþykkur“.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Ef nokkur vafi er á því, getur sama skip gefið frá sér hljóðmerki, eins og kveðið er á um í d lið 34. reglu&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þ.e. ef ekki er fallist á framúrsiglingu þá er gefið hljóðmerkið 5 stutt.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;2. Regla þessi leysir ekki þann, sem siglir fram úr. undan ákvæðum 13. reglu&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þ.e. skip sem siglir uppi annað skip ber alla ábyrgð á framúr siglingunni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;Skip sem nálgast bugðu eða svæði í þröngu sundi eða ál, þar sem önnur skip geta verið í hvarfi, skal sigla með sérstakri árvekni og varúð og gefa viðeigandi hljóðmerki, eins og mælt er fyrir í e - lið 34. reglu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta hljóðmerki er 1 langt hljóð. Auðvitað á að nota þetta hljóðmerki alltaf þegar skip nálgast Klettsnefið. Og á stórum skipum, afturbyggðum ætti skilyrðislaust að vera maður á útverði frammi í stefni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;g. Sérhvert skip skal, svo fremi aðstœður hverju sinni leyfa, forðast að varpa akkeri í þröngu sundi&#039;&#039;.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hér í Vestmannaeyjum gæti orðið mikið tjón ef skip lét akkeri falla á Víkinni eða í Flóanum, 2 vatnsleiðslur, 2 rafmagnskaplar og 2 ljósleiðarakaplar, liggja þar eftir botninum.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ef siglingareglurnar eru virtar og gætt er þeirrar varúðar sem sérstakar aðstæður kunna að útheimta gengur allt vel. Lóðsar og skipstjórar eiga líka að nota talstöð, VHF, hafa samband ef eitthvað er óljóst, eða þegar þær aðstæður skapast að sniðganga þurfi siglingareglurnar eins og heimilt er samkvæmt 2. reglu b.,og koma sér þá saman um viðbrögð við því. Beita síðan stjórntökum í tæka tíð svo um munar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og aldrei má vanrækja þann þátt að sýna góða sjómennsku, hverju sinn, bæði í blíðu og stríðu, fátt er farsælla fyrir góða siglingu, hvar og hvenær sem er.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;HANNES JÓNSSON MIÐHÚSUM&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Formaður og lóðs&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;f. 21. nóvember 1852 - D. 31. júlí 1937&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;[[Mynd:Hannes Lóðs sj.bjað.png|250px|thumb|Hannes lóðs]]&lt;br /&gt;
Hér verður stuðst við frásagnir, af Hannesi, úr bókinni Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum eftir [[Jóhann Gunnar Ólafsson]], úr bókinni Ægisdyrum 1. bindi, eftir [[Haraldur Guðnason|Harald Guðnason]] og óundirritaðri minningargrein í blaðinu Víðir frá 14. ágúst 1937, trúlega eftir ritstjórann [[Magnús Jónsson]] frá [[Sólvangur|Sólvangi]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Fyrst úr Sögum og sögnum: [[Hannes Jónsson]] hafnsögumaður fæddist 21. nóvember 1852. Foreldrar hans voru Jón Hannesson tómthúsmaður í [[Nýikastali|Nýjakastala]] og kona hans Margrét Jónsdóttir. Jón Hannesson drukknaði 21. október 1853, mánuði áður en Hannes varð ársgamall. Jón hafði farið í hákarlalegu með Lars Tranberg á áttæringnum Najaden.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Jón var seinni maður Margrétar. Áður hafði hún verið gefin Jóni Gíslasyni bónda í Túni. Drukknaði hann einnig í hákarlalegu. Margrét hafði eignast eitt barn með Jóni Gíslasyni, Sesselju, en með Jóni Hannessyni átti hún tvö börn, Hannes og Jóhönnu. Börnin voru öll í ómegð, þegar Jón Hannesson drukknaði. Átti Margrét því erfitt uppdráttar.&amp;lt;br&amp;lt;[[Mynd:Örin bendir á Hrútaskorunef og Hannesarstað.png|250px|thumb|Örin bendir á Hrútaskorunef og Hannesarstað]]&lt;br /&gt;
Hannes hafði varla slitið barnsskónum þegar hann byrjaði að draga til heimilisins. Um 10 ára aldur byrjaði hann að róa með fullorðnum. Á sumrin reri hann oft með Magnúsi Pálssyni, bónda á Vilborgarstöðum. Hafði Magnús með sér þrjá eða fjóra stráka og stundaði róðra á grunnmiðum og aflaði stundum vel. Kom fyrir, að þeir fengju drátt. Þótti mikið happ að stórum og feitum flyðrum, því þær eru matarmiklar og lostæti. Magnús var mjög aðgætinn og réttur barnaformaður. Var hann umvöndunarsamur og lærðu þeir drengirnir margt af honum sem að sjómennsku laut. Urðu margir þeirra, er með honum reru, miklir formenn og aflaklær.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hannes var aðeins 11 ára gamall, þegar hann réri fyrst á vetrarvertíð. Var hann alltaf að suða í því við móður sína, að hann fengi að róa, en hún var treg til þess að veita leyfi til þess. Magnús frá Austasta -Skála, maður Guðrúnar, systur Margrétar, var þá viðliggjandi hjá henni. Reri hann með Jóni Guðmundssyni frá Hól undir Eyjafjöllum á langskipi. Mælti Magnús eindregið með því, að Hannes fengi að skreppa með þeim og varð það úr. Réri hann með þeim tvo róðra þessa vertíð. Ekki varð Hannes sjóveikur, og vissi aldrei hvað það var.&amp;lt;br&amp;lt; Næstu vertíð réri hann upp á hálfdrætti hjá Jóni Péturssyni hinum fyrra í Elínarhúsi. Var hann formaður fyrir Haffrúnni. Árið eftir fór hann á Gidion til Árna Diðrikssonar í [[Stakkagerði]]. Eftir það reri hann á Gidion meðan hann flaut, utan eina vertíð, sem hann réri með Ólafi Magnússyni í [[Nyborg]]. Var hann þá að byrja formennsku, og gekk mjög illa að fá háseta, eins og þá tíðkaðist með alla byrjendur. Fyrstu vertíðina sem Hannes var til heils hlutar á Gidion, fékk[[Árni Diðriksson]] vont fingurmein, svo hann treysti sér ekki til að róa. Þegar kallað var til fyrsta róðursins, sem Árni reri ekki, sendi hann Hannesi þau skilaboð með Ögmundi Ögmundssyni í [[Landakot|Landakoti]], að hann treysti því, að Hannes reri skipinu fyrir sig. Hannes var 16 ára þessa vertíð. Á skipinu voru margir þrautreyndir sjómenn og gamlir formenn og var Hannes yngstur allra.&amp;lt;br&amp;lt; Fór Hannes nú til skips og lét færi sitt á venjulegan stað í skipinu. Þegar allir voru komnir til skips og Hannes sá að enginn bar sig að formannssætinu, spurði hann, hvort enginn ætlaði að láta færi sitt í formannssætið. Sögðu hásetar þá, að enginn þeirra hefði verið beðinn að taka við skipinu. Tók Hannes þá færi sitt og gekk aftur með skipinu, lagði það í formannssætið og sagði hásetunum að standa að í Jesú nafni, eins og formanna var siður. Settu þeir síðan á flot og fiskuðu vel um daginn. Bar ekki á neinni óánægju. Næstu vertíð tók Hannes alveg við formennsku á Gidion og var síðan formaður fyrir honum í 37 vertíðir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Margrét, móðir Hannesar, átti tómthúsið Nýjakastala og bjó þar. Fylgdi því engin grasnyt fremur en öðrum tómthúsum í Vestmannaeyjum. Höfðu tómthúsmennirnir lífsviðurværi sitt af sjónum, fuglaveiði á vegum jarðabændanna og lausavinnu við verslanir. Samhliða sjómennskunni lagði Hannes stund á öll þessi störf. Milli sumarróðranna fékkst hann mikið við fuglaveiði, enda þótt sú veiði væri honum ekki að skapi. Var hann enn á barnsaldri þegar hann byrjaði að leggja stund á fuglaveiði, og lenti hann þá í áfalli, sem hann beið aldrei bætur af meðan hann lifði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sumar eitt fór hann til lundaveiði í Bjarnarey með fleiri mönnum. Það mun hafa verið árið 1865, og var Hannes þá 13 ára gamall. Dag einn fór hann einsamall með 15 faðma langt lagnet suður á eyjuna og ætlaði að leggja það þar í lundabyggðina. Upp af Hrútaskorunefinu varð honum fótaskortur í brekkunní, og hrapaði hann fram af hamarsbrúninni. Vissi hann það næst af sér, að hann hékk í lausu lofti með höfuðið niður og annan fótinn flæktan í netinu, sem í fallinu hafði fests á snös, og var hann úr öklaliðnum á þeim fæti, sem hann hékk á. Með erfiðismunum tókst Hannesi að ná með höndunum í netið og rétta sig við. Í þeim svifum hrökk öklinn í liðinn. Spölkorn fyrir ofan Hannes, þar sem hann hékk í netinu, var sylla í berginu. Þangað tókst honum að lesa sig upp netið, en af syllunni sýndist honum ókleift standberg á alla vegu, og slútti það fram yfir sig víðast hvar. Syðst í hillunni var krókur inn í bergið, og virtist honum líklegast þar til uppgöngu. Hann vissi að árangurslaust var að kalla á hjálp, því að félagar hans voru allir fjarri. Mjakaði hann sér suður hilluna, með því að hoppa á öðrum fæti og styðja sig við bergið með hendinni. En þegar hann kom í krókinn syðst á hillunni, sá hann að bergið var einnig ókleift þar. Varð honum nú ekki um sel, og sagðist muna það síðast eftir sér á hillunni, að hann hefði haft eitt í huganum: „Hér verð ég að komast upp“. Hugur hans hefði verið fullur af þessu einu, og þá missti hann meðvitundina. Vissi hann síðan ekki af sér fyrri en uppi í grösum á eynni, langt frá brúninni, og var hann þá lamaður og ósjálfbjarga. Þar fundu félagar hans hann nokkru síðar. Hann vissi aldrei með hverjum hætti hann hafði farið upp, og eru menn í engum vafa um, að björgun hans hefur farið fram með aðstoð einhverra dularafla eða verndarvætta. Magnús Guðmundsson, formaður og bóndi á Vesturhúsum, tengdasonur Hannesar, athugaði nákvæmlega alla staðhætti þarna, og fullyrðir hann, að uppganga af syllunni sé algerlega óhugsandi og ómöguleg á venjulegan hátt, enda þótt fimasti fjallamaður ætti í hlut, hvað þá lamaður 13 vetra drengur. Í sömu átt hnígur álit annarra, sem staðháttum eru kunnugir. Þar sem hann hrapaði heita síðan Hannesarstaðir. Eftir áfall þetta lá Hannes [[Mynd:Lóðsinn Leó VE 400.png|250px|thumb|Lóðsinn Leó Ve 400 og Stígandi VE77 á innleið fyrir gos]]rúmfastur nær eitt ár og var búist við, að hann yrði örkumlamaður alla ævi. Reyndin varð önnur. Náði hann fullri heilsu, en varð upp frá þessu svo skjálfhentur, að hann átti erfitt með að drekka úr kaffibolla. Og nafn sitt skrifaði hann þannig, að hann lá ofan á handleggnum á meðan. Þrátt fyrir skjálftann var Hannes góð skytta og skaut fugl á flugi og hæfði vel. Lék hann þetta fram á gamals aldur, en skjót handtök hafði hann við, því ekki tjáði að tefja lengi við miðanir. Hannes var jafnan skjótráður og öruggur. Komu þau einkenni greinilega fram í formennsku hans. En hann var fjörutíu vertíðir formaður fyrir opnu skipi, og hætti þá sjómennsku. Eftir að hann hætti við Gideon var hann þrjár vertíðir með sexæringinn Halkion. Aldrei hlekktist Hannesi á, og aflaði með ágætum. Gideon var besta sjóskip undir farmi og sigldi skipa best. Jafnframt þorskveiðunum stundaði Hannes hákarlaveiðar á Gideon. Fór hann mest í níu hákarlalegur frá veturnóttum til vertíðar, en að jafnaði var sjaldnar farið. Yfirhafnsögumaður var Hannes skipaður af Jóni Magnússyni sýslumanni 19. april 1896, og var Guðjón Jónsson, sýslunefndarmaður, í Sjólyst, samtímis skipaður annar hafnsögumaður. Magnús Jónsson skipaði Hannes síðan 12. desember 1896 til að vera „einasta hafnsögumann hér í sýslu“. Þessu starfi gegndi Hannes þangað til í aprilmánuði 1937, að hann sagði því af sér vegna veikinda. Í æsku sinni hafði Hannes lært dönsku og kom það honum í góðar þarfir, er hann var orðinn hafnsögumaður. Hann andaðist 31. júlí 1937.“&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í bók Haraldar Guðnasonar, Ægisdyrum 1. bindi bls. 76, þar sem sagt er frá árinu 1936 er eftirfarandi: „Í blöðunum var minnst 84 ára afmælis Hannesar Jónssonar „lóðs“. Segir þar að hann sé líklegast elsti hafnsögumaður í heimi. Formaður í Eyjum hefur hann verið í 40 ár og hafnsögumaður í 50 ár, „og er það enn“.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;lt;&lt;br /&gt;
Og í minningarorðum í Víði, ritstjóri [[Magnús Jónsson]] á [[Sólvangur|Sólvangi]], er m.a. eftirfarandi:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Með Hannesi Jónssyni er í val hniginn einn af merkustu og elstu borgurum þessa bæjar. Þrek hans allt fram undir ævilok var alveg frábært. Alltaf var hann léttur í spori. Glaður var hann og reifur í máli og ævinlega tilbúinn að gera að gamni sínu, hvernig sem vindurinn blés. Starfsferill Hannesar Jónssonar var langtum lengri en almennt gerist. Stórvirkur var hann og sterk voru tök hans ef í harðbakkann sló. Skömmu eftir að vélbátarnir komu hætti hann formennsku til fiskveiða. Hefir líklegast ekki kunnað sem best við hinn nýja sið. En ekki var hann samt hættur sjómennsku að öllu leyti, því hafnsögumaður var hann hér í 30 ár eftir að hann hætti fiskveiðum, en áður hafði hann verið það í 20 ár eða 50 ár alls. Heppnaðist honum það svo vel, að erlendir skipstjórar, sem hingað sigldu, höfðu hinar mestu mætur á honum fyrir dugnað hans. Þeim starfa sagði hann af sér þremur mánuðum fyrir dauða sinn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1878 giftist hann Margréti Brynjúlfsdóttur, sem einnig var sjómannsdóttir, hér fædd og uppalin. Var faðir hennar formaður og afburða sjómaður. Var Margrét kvenskörungur, og hjálpuðust þau hjónin að gera heimili sitt hið prýðilegasta. Allir vildu hjá þeim vera á Miðhúsaheimilinu nafnkennda. Þau hjónin, eignuðust fjögur börn. Eitt dó í æsku, en tvö, Jóhannes og Rósa, dóu á fullorðins aldri. Ein dóttir þeirra er á lífi. Jórunn, kona Magnúsar á Vesturhúsum, sem frá unglingsárum var snjall formaður og útgerðarmaður.&amp;lt;br&amp;gt; Hannes var sæmdur heiðursmerki, fálkaorðunni, fyrir athafnir hans á sjónum, hafnsögumannsstarfið o.fl. Og á áttræðisafmæli hans 1932 var hann gerður að heiðursborgara Vestmannaeyja, fyrir ágæt afrek á sjó og landi. Hannes Jónsson var að öllu leyti hinn merkasti maður. Glaðlyndur var hann, með afbrigðum bjartsýnn, djarfur og duglegur alt til æviloka. Lengi verður hans minnst hér í Vestmannaeyjum, og sjómenn sem kynntust honum blessa minningu hans“.&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208444</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208444"/>
		<updated>2026-09-25T03:19:04Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Meira um Eros&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros VE-79&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru [[Gísli J. Johnsen]] kaupmaður, [[Ágúst Gíslason (Valhöll)|Ágúst Gíslason]] og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í Sjómannablaðinu Víkingi birtist árið 1955 grein um þetta og segir svo um Eros í lýsingu undirritaðri 14. janúar 1932 af Bjarna Þorkelssyni skipaeftirlitsmanni og skoðunarmanni, sem fyrr er nefndur:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
„Laust eftir nýárið 1904 kom Gísli Johnsen, þá kaupm. í Vestmannaeyjum til mín undirritaðs og leitaði samninga við mig um að byggja fyrir sig mótorbát. Tókust samningar greiðlega milli okkar um þetta. Síðan fór Gísli til útlanda og sendi hann mér eftir umtali, allt efni í bátinn frá Kaupmannahöfn, og var smíði bátsins lokið snemma í maímánuði þá um vorið. Einnig sendi Gísli vél í bátinn frá Kaupmannahöfn og var það 6 hestafla Dan-vél. Stærð bátsins mun hafa verið kringum 30 fet eða rúmlega það. Enginn annar en Gísli Johnsen samdi við mig eða hafði afskipti af smíð bátsins. Ekki varð úr því að Dan-vélin yrði sett í bátinn, heldur var sett í hann 6 hestafla tveggja cylundra Möllerupsvél, en Dan-vélin sett í annan bát, sem átti Guðmundur Diðriksson, og gekk sú vél sérstaklega vel í fjölda mörg ár. Það má segja, að bátur þessi, sem kallaður var „Eros“, eigi í raun og veru merkilega sögu, því hann mun mega telja fyrsta íslenska vélarfiskibátinn, sem smíðaður var með það fyrir augum, að setja í hann vél. Þó ber að geta þess, að nokkru áður hafði Árni Gíslason á Ísafirði látið setja vél í róðrarbát, er hann átti, en að öðru leyti eins og áður segir, er „Eros“, sem ég byggði fyrir Gísla Johnsen fyrsti vélbáturinn hér á landi, sem ætlaður er til fiskiveiða.“ Vélin í Eros reyndist illa og varð þetta til þess, að útgerð hans varð í hinu mesta basli og vandræðum, lítið sem ekkert aflaðist á bátinn. [[Þorsteinn Johnson]] í [[Jómsborg]], síðar bóksali, sem var meðeigandi og vélstjóri á fyrsta mótorbát Þorsteins í Laufási, [[Unnur VE-80|Unni VE 80]], áleit það hið mesta óhapp, að Möllerupsvél skyldi sett í Eros, sem var súðbyrtur og opinn, en yfir vélinni var hús úr járni. Yngri menn voru samt mjög hrifnir af bátnum og menn undruðust hávaðann í vélinni, sem var óskaplegur að sögn Þorsteins, enda var vélin án hljóðdeyfis. Vélin gekk þó vel til að byrja með og var Eros notaður til að draga uppskipunarbáta og skip til landsins.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Vélamaður eða „mótoristi“ á „Eros“ var Ágúst Gíslason í Valhöll, og þótti undravert hvað hann gat látið vélina ganga, því að þá var ekkert vélaverkstæði í Vestmannaeyjum. Stundum var [[Gísli Lárusson]], fyrrum formaður og frægur fjallamaður, en síðustu ár sín gullsmiður, fenginn til þess að gera við olíurör og sitthvað fleira, en Ágúst sýndi oft fádæma þrautseigju við vélina. Eitt sinn stöðvaðist vélin í landferð og komst Eros á seglum upp undir [[Bjarnarey]]. Þar lágu þeir alla nóttina, en klukkan 10 um morguninn tókst Ágústi, sótsvörtum eins og kolapilti, að koma vélinni í gang. Þetta er eftir frásögn Þorsteins Johnson í Jómsborg, sem var með í ferðinni.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1989/Vélvæðing bátaflotans]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1908 kom til Eyja annar bátur sem nefndist einnig [[Eros VE-121|Eros VE 121]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros&amp;diff=208443</id>
		<title>Eros</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros&amp;diff=208443"/>
		<updated>2026-09-25T03:12:21Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Glumur færði Eros á Eros VE-79: Stafsetningarvilla í titli&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;#tilvísun [[Eros VE-79]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208442</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208442"/>
		<updated>2026-09-25T03:12:21Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Glumur færði Eros á Eros VE-79: Stafsetningarvilla í titli&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros VE-79&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru [[Gísli J. Johnsen]] kaupmaður, [[Ágúst Gíslason (Valhöll)|Ágúst Gíslason]] og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1908 kom til Eyja annar bátur sem nefndist einnig [[Eros VE-121|Eros VE 121]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208441</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208441"/>
		<updated>2026-09-25T03:11:30Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros VE-79&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru [[Gísli J. Johnsen]] kaupmaður, [[Ágúst Gíslason (Valhöll)|Ágúst Gíslason]] og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1908 kom til Eyja annar bátur sem nefndist einnig [[Eros VE-121|Eros VE 121]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208440</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208440"/>
		<updated>2026-09-25T02:59:22Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður VE-5|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1972/_Markver%C3%B0ur_draumur&amp;diff=208439</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1972/ Markverður draumur</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1972/_Markver%C3%B0ur_draumur&amp;diff=208439"/>
		<updated>2026-09-25T02:57:26Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: leiðrétti Frið link&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;Markverður draumur&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Eyjólfsson.png|194x194px|thumb|Gísli Eyjólfsson, Búastöðum|miðja]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Lárusson.png|195x195px|thumb|Gísli Lárusson, Stakkagerði|miðja]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðjón Jónsson, Sjólyst.png|196x196px|thumb|Guðjón Jónsson, Sjólyst|miðja]]&lt;br /&gt;
Í SÍÐASTA Bliki er minnst á Hannibalsslysið á [[Leið|Leiðinni]] 1895 og af því tilefni skrifa ég þessar línur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Vetrarvertíðina 1893 byrjaði faðir minn, [[Gísli Eyjólfsson (eldri)|Gísli Eyjólfsson]], [[Búastaðir eystri|Eystri-Búastöðum]], formennsku með áttæringinn [[Friður VE-5|Frið]]. Tók hann við skipinu af [[Lárus Jónsson (Búastöðum)|Lárusi Jónssyni]] hreppstjóra og hafnsögumanni á [[Búastaðir-Vestri|Vestri-Búastöðum]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á áttæringnum Frið var 18-19 manna áhöfn, eins og á áttæringum af líkri stærð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessa fyrstu vertíð sína með Frið var faðir minn vel í meðallagi með aflabrögð og þótti sýna formannshæfileika, svo að hann var ráðinn með Frið næstu vertið, 1894, og þá varð Friður með hlutahærri skipum, svo að hann var ráðinn áfram með skipið. Báðar þessar vertíðir reru þeir feðgar, Lárus á Búastöðum og [[Gísli Lárusson]] í [[Stakkagerði]], á Frið og voru ráðnir á skipið vertíðina 1895.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á nýársnótt 1895 dreymdi föður minn eftirfarandi draum. Hann þóttist vera staddur niðri í [[Anesarviki]], allsnakinn, og liggja þar í sandinum. (Anesarvik var lítil sandfjara norðan við íbúðarhúsið [[Nýborg]], sem náði upp að [[Strandstígur|Strandstíg]]. Þar voru oft settir upp smábátar (jul)). Þangað kom þá til hans [[Guðjón Jónsson (Sjólyst)|Guðjón Jónsson]] formaður í [[Sjólyst]] og fór að skoða hann og athuga. Dró hann þá fimm fjörumaðka út úr holdi hans, en sagðist ekki ná tveimur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar faðir minn vaknaði á nýársdagsmorgun, mundi hann drauminn mjög skýrt, og varð honum illa við. Bjó hann móður okkar undir það, að eitthvað mjög erfitt myndi mæta sér á árinu og jafnvel að hún ætti að missa sig.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Screen Shot 2016-07-13 at 11.07.58.png|450x450px|thumb|center|Áttæringurinn Friður, sem einnig var með barkaróðri. Fremst stendur Pétur Lárusson bóndi, Vestri-Búastöðum. Hann var krúsarmaður og albróðir formannsins Gísla Lárussonar, sem situr í formannssæti við stýri.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Svo byrjar vertíðin á sínum venjulega tíma, 2. febrúar á Kyndilmessu. Margir formenn áttu þá fleiri og færri af sinni skipshöfn uppi á landi, í nærliggjandi sveitum. Landmenn höfðu&lt;br /&gt;
ekki ennþá komist hingað til vers vegna brims við sandana, og svo var það hjá föður mínum, að hann átti 11 af sínum mönnum undir Eyja-fjöllum og í Landeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þeir, sem gátu hafið róðra á réttum tíma þessa vertíð, urðu vel fisks varir. Helst fiskaðist á hraununum Mannklakk og Ledd. Þeim, sem ekki gátu byrjað róðra, leið því ekki vel, og var faðir minn og hans menn í þeim hópi. Það varð því að samkomulagi hjá þeim að fá léðan sexæringinn [[Hannibal, áraskip|Hannibal]], sem var sumar- og haustráðrabátur, og hófu þeit þá þegar róðra á honum. Sjö menn voru á Hannibal, og voru það þessir: Gísli Eyjólfsson, Búastöðum, [[Bjarni Jónsson (Ólafshúsum)|Bjarni Jónsson]], vinnumaður í [[Staðarbær|Staðarbæ]] á [[Kirkjubær|Kirkjubæjum]], Gísli Lárusson bóndi, Stakkagerði, [[Jón Brandsson (Oddsstöðum)|Jón Brandsson]] bóndi, [[Oddsstaðir eystri|Eystri-Oddsstöðum]], Lárus Jónsson bóndi, Búastöðum, [[Magnús Vigfússon (Presthúsum)|Magnús Vigfússon]] bóndi, [[Presthús|Presthúsum]] (þau stóðu þá vestast í röð Kirkjubæjanna). Um nafn á einum manninum er ekki full vissa. Um birtingu 9. febrúar var faðir minn búinn að fara tvisvar út og gá til veðurs, en leist ekki á loftslagið og veðurútlit og sagði við mömmu, að hann væri að hugsa um að gefa það eftir í dag að fara á sjóinn. En um fótaferðartíma kom Lárus nábúi hans, með sjóhattinn á höfðinu og sjóbitann í hendinni (tvær flatkökur), bauð góðan daginn og ávarpaði pabba þessum orðum: „Hvað ertu að hugsa, Gísli, Mangi litli og allir&lt;br /&gt;
eru komnir á flug, að kalla.“ (Mangi: Magnús á Vesturhúsum, þá ungur maður að byrja formennsku).&lt;br /&gt;
Þessi frýjunarorð þoldi faðir minn ekki, en hraðaði för þeirra á sjóinn og hélt til fiskileitar á Ledd. Þetta var þriðji róður þeirra á Hannibal.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ísleifur VE 63 - með mest skipaverðmæti Vestmannaeyjabáta árið 1971.png|450x450px|thumb|center|Ísleifur VE 63 - með mest skipaverðmæti Vestmannaeyjabáta árið 1971 - kr. 16.732.000]]&lt;br /&gt;
Á Ledd urðu þeir vel fisks varir og höfðu um 9 fiska hlut, er þeir héldu til lands. Það undarlega skeði, að Lárus á Búastöðum, sem var netfiskinn handfæramaður, varð ekki beins var og dró ekki einn einasta fisk þennan sinn síðasta róður. Það sannaðist því gamli málshátturinn á honum, að bregður hverjum á banadægri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Um Hannibalsslysið á Leiðinni og björgun þeirra manna, sem af komust, skrifaði [[Einar ríki|Einar Sigurðsson]] í „Gamalt og nýtt“, 1. árg., 7. tbl., des. 1949, eftir frásögn Magnúsar í [[Hlíðarás|Hlíðarási]], sem var háseti á sexæringnum Björgu, sem [[Kristján Ingimundarson]] í [[Klöpp]] var þá að byrja formennsku með. Var þetta hans útdráttur og fyrsti formannsdagur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessa vertíð varð svo faðir minn háseti hjá Guðjóni í Sjólyst, sem þá var formaður með áttæring, og var hann nærstaddur á skipi sínu við björgunina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fleiri staðreyndir á ég til um þetta slys, en læt þetta nægja.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;[[Eyjólfur Gíslason (Bessastöðum)|Eyjólfur Gíslason]].&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1961/_Aflak%C3%B3ngur_Vestmannaeyja_1906-1929&amp;diff=208438</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1961/ Aflakóngur Vestmannaeyja 1906-1929</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1961/_Aflak%C3%B3ngur_Vestmannaeyja_1906-1929&amp;diff=208438"/>
		<updated>2026-09-25T02:49:21Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Leiðrétti vitlaust tengd skip&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;[[Jón Sigurðsson|JÓN SIGURÐSSON]]:&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Það er nú orðin venja síðari árin, að skrá öll aflabrögð og aflakónga, en það nafn hafa þeir hlotið, sem mest hafa fiskað vertíð hverja, og er ekki nema gott um það að segja, að því sé haldið saman. Fram eftir árum var þessu enginn gaumur gefinn. Þess vegna hefur mér dottið í hug að birta nöfn þeirra manna, sem mest fiskuðu frá 1906-1929, að báðum árum meðtöldum. Hér er um 13 menn að ræða og verða þetta ekki neinar ævisögur, en aðeins stiklað á stóru.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Þorsteinn Jónsson, Laufási.png|300px|thumb|Þorsteinn Jónsson, Laufási.]]&lt;br /&gt;
Þessir menn voru ákaflega ólíkir hver öðrum, en þeir áttu þó það sameiginlegt, að þeir voru harðduglegir og urðu að treysta á sjálfa sig. Þá voru bátarnir litlir og illa útbúnir að öllu leyti.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
Þetta er 24 ára tímabil, sem um er að ræða og eru því töluvert misjafnar aðstæður, sem menn þessir höfðu við að búa. Fyrstu bátarnir voru um 7 lestir, en um 1929 eru þeir stærstu orðnir 30 lestir.&amp;lt;br&amp;gt; Starfstími þessara manna var mislangur, þeir fyrstu hlutu sína votu gröf, aðrir féllu frá á annan hátt, þriðji hópurinn hætti sjósókn, sá fjórði kembdi hærurnar o. s. frv.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Þorsteinn Jónsson]], [[Laufás|Laufási]], er fæddur í Gularáshjáleigu í Austur-Landeyjum, 14. okt. 1880. Foreldrar hans voru Þórunn Þorsteinsdóttir og Jón Einarsson. Þorsteinn kom þriggja ára með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Um fermingu fór Þorsteinn að stunda sjó, fyrst með [[Hannes Jónsson|Hannesi Jónssyni]] á [[Miðhús|Miðhúsum]] og síðar með [[Magnús Þórðarson (Dal)|Magnúsi Þórðarsyni]] í [[Sjólyst]]. Um aldamótin byrjaði Þorsteinn formennsku á vertíðarskipinu [[Ísak|Ísaki]] og hafði formennsku á því skipi í 5 vertíðir. Þá keypti Þorsteinn fyrsta vélbátinn, sem var [[Unnur VE-80|Unnur I]].&lt;br /&gt;
Þorsteinn varð aflahæstur árið 1906. Formennsku á Unni I. hafði Þorsteinn á hendi til ársloka 1911. Þá keypti hann annan bát, 101/2 tonn að stærð. Þessi bátur hét [[Unnur II]]. Formennsku á henni hafði Þorsteinn til ársloka 1922. Þorsteinn var aflahæstur á Unni II. 1912. Þá keypti Þorsteinn [[Unnur III|Unni III]]. og var með hana í 20 ár. Alla sína formannstíð var Þorsteinn mikill aflamaður. Það má segja, að hann var alltaf í toppnum. Hann er sá eini í Vestmannaeyjum, sem hefur skrifað aflamagn ár hvert, og er fróðleg heimild um aflabrögð frá ári til árs. Þorsteinn sótti fast sjó alla sína formannstíð og var mikið umtalaður fyrir mikla formannshæfileika á allan hátt.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:Unnur, 7 tonn.png|300px|thumb|Unnur, 7 tonn. Form. Þorsteinn Jónsson, Laufási.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Unnur VE 150 2.png|300px|thumb|Unnur VE 150.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Friðrik Svipmundsson]], [[Lönd|Löndum]], var fæddur 15. apríl 1871 að Loftsölum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Svipmundur Ólafsson og Þórunn Árnadóttir, og hjá þeim ólst hann upp. Til Vestmannaeyja kom hann 1893 og réðst til [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussonar]] í [[Stakkagerði]], sem þá var formaður með Vestmannaeyjaskipið [[Friður|FRIÐ]] og réri Friðrik lengi á því skipi, eða þar til hann gerðist formaður, sem mun hafa verið rétt fyrir aldamót. Var hann lengst með vertíðarskipið [[Ísafold|ÍSAFOLD]], en 1906 kaupir Friðrik vélbát með fleiri mönnum, Sá bátur var 71/2 tonn. Þann bát skírði Friðrik [[Friðþjófur|FRIÐÞJÓF]] og hafði hann formennsku á honum til vertíðarloka 1912, eða sex vertíðir. Á þessum bát var Friðrik aflahæstur 1907, 1909 og 1911. Ári síðar kaupir Friðrik 10 lesta bát frá Danmörku, sem hann skírði [[Örn|ÖRN]]. Formennsku hafði Friðrik á honum til vertíðarloka 1920. Þá kaupir hann 15 lesta bát, sem hann skírði FRIÐÞJÓF, og var formaður með hann í þrjár vertíðir. Síðan er hann formaður með [[Atlantis|ATLANTIS]] í tvær vertíðir og eina vertíð með [[Hjálpari|HJÁLPARA]]. Eftir það hættir Friðrik formennsku.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
[[Mynd:Friðrik Svipmundsson, Löndum.png|300px|thumb|Friðrik Svipmundsson, Löndum]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Friþjófur. 7 og hálft tonn.png|300px|thumb|Friðþjófur, 7 1/2 tonn. Form. Friðrik Svipmundsson]]&lt;br /&gt;
- Friðrik var mörg sumur formaður á Seyðisfirði og var þar jafnan aflahæstur. Hann sótti sjó manna fastast, en lenti þó aldrei í slyddum. Hann var manna veðurglöggastur og réri oft þó aðrir sætu í landi og fór þá oft veður batnandi. Það var líka alltítt, að Friðrik kæmi óvenju snemma að landi og þá gerði oft vonzkuveður. Hann var talinn með afbrigðum góður stjórnari. - Friðrik lézt 3. júlí 1935.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Magnús Guðmundsson (Vesturhúsum)|Magnús Guðmundsson]], [[Vesturhús|Vesturhúsum]], var fæddur að Vesturhúsum í Vestmannaeyjum 27. júní 1872. Foreldrar hans voru [[Guðrún Erlendsdóttir (Vesturhúsum)|Guðrún Erlendsdóttir]] og [[Guðmundur Þórarinsson (Vesturhúsum)|Guðmundur Þórarinsson]] og hjá þeim ólst hann upp. Magnús byrjaði snemma að stunda sjó, um fermingaraldur, á opnu skipi. Hann varð fljótlega formaður, lengst á [[Ingólfur, áraskip|INGÓLFI]], eða þar til vélbátarnir komu. 1906 keypti Magnús vélbát með öðrum fleirum, sem hann nefndi [[Hansína VE-100|HANSÍNU]]. Formennsku hafði hann á henni til vertíðarloka 1912, eða í sex vertíðir. Aflahæstur varð Magnús 1908. Aftur byrjaði Magnús vertíðinna 1915 og var með þennan sama bát til vertíðarloka 1916. Þá lét hann smíða 12 lesta bát, sem var [[Hansína VE-200|HANSÍNA II]]. Formennsku hafði hann á henni til vertíðarloka 1921. Eftir það hætti Magnús formennsku. Á yngri árum var Magnús formaður á Austfjörðum. Þar komst Magnús í kynni við þorskalínuna og kom með þá nýjung til Vestmannaeyja. Það mun hafa verið 1898 og varð til þess, að lína var tekin eingöngu í notkun hér í Eyjum, en áður voru hér eingöngu handfæri. Einnig byrjaði Magnús með þeim allra fyrstu að leggja þorskanet í sjó við Eyjar.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
- Magnús var alla tíð heppnis formaður, glöggur og athugull. Magnús lézt 24. apríl 1955.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Hansína 7 tonn.png|300px|thumb|Hansína 7 1/2 tonn. Form. Magnús Guðmundsson.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Magnús Guðmundsson, Vesturhúsum.png|300px|thumb|Magnús Guðmundsson, Vesturhúsum.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Sigurður Ingimundarson (Skjaldbreið)|Sigurður Ingimundarson]], [[Skjaldbreið]], er fæddur í Miðey í Austur-Landeyjum  22. maí 1877. Foreldrar hans voru Þuríður Árnadóttir og Ingimundur Ingimundarson. Til Vestmannaeyja kom Sigurður laust fyrir síðustu aldamót, þá um tvítugt og byrjaði formennsku á áraskipum. Jafnhliða fór Sigurður til sjóróðra til austurlandsins og hóf þar formennsku á opnum bát. Var hann þar formaður mörg sumur. Í Eyjum byrjaði Sigurður formennsku eftir aldamót með eitt af vertíðarskipunum og var formaður á þeim þar til vélbátarnir komu. Þá lét hann smíða vélbát með öðrum fleiri. Þetta var 71/2 tonna bátur, sem [[Vestmannaey|VESTMANNAEY]] hét. Þessum bát hafði Sigurður formennsku á til vertíðarloka 2. maí 1909. Í róðri þann dag kom leki að bátnum svo mikill, að hann sökk. Frönsk skúta bjargaði áhöfninni. Þá fékk Stgurður nýjan bát frá Danmörku 91/2 tonn, sem hann nefndi [[Gnoð|GNOÐ]]. Formennsku á henni hafði Sigurður til vertíðarloka 1919 og var aflahæstur 1910.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Sigurður Ingimundarson, skjaldbreið.png|300px|thumb|Sigurður Ingimundarson, Skjaldbreið.]]&lt;br /&gt;
Þá lét Sigurður smíða 13 lesta bát í félagi við [[Árni Sigfússon|Árna Sigfússon]] kaupmann, sem þeir nefndu [[V/b Atlantis|ATLANTIS]]. Þennan bát var Sigurður með til vertíðarloka 1922 og var aflahæstur 1921. Þá lét Sigurður smíða nýjan bát, sem var 21 tonn. Báturinn hét [[V/b Bliki|BLIKI]] og hafði Sigurður formennsku á honum til vertíðarloka 1929. Aflahæstur var Sigurður á þessum bát vertíðina 1923. Þá hætti Sigurður formennsku.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Eins og sjá má hér að framan, var Sigurður mikill aflamaður. Hann var líka mikill sjósóknari, svo mörgum þótti nóg um, því 1910 fékk hann ekki tryggðan bát sinn, GNOÐ, hjá Bátaábyrgðarfélaginu og borið við glannalegri sjósókn. Sigurður lét það ekki á sig fá, en sagði sig úr róðrasamþykktinni og réri alltaf á undan tímanum og var svo langhæstur í lokin, eins og áður segir. Margur leit Sigurð illu auga fyrir að róa á undan öðrum og skemmdu fyrir honum bæði ból og línu, en hann lét það ekki á sig fá og fór sínar leiðir. Sigurður var alla tíð mikill fiskimaður og harðsnúinn sjósóknari.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gnoði 9 tonn.png|300px|thumb|Gnoði, 9 1/2 tonn. Form. Sigurður Ingimundarson.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Magnús Þórðarson (Dal)|Magnús Þórðarson]] í [[Dalur|Dal]], var fæddur að Tjörnum undir Eyjafjöllum 21. sept. 1879. Foreldrar hans voru Kristólína Gísladóttir og Þórður Loftsson. Til Vestmannaeyja kom Magnús laust fyrir aldamótin og réðist á vertíðarskipið [[Ísak, áraskip|ÍSAK]], sem Þorsteinn í Laufási var formaður á. Magnús var á því skipi til 1905, að hann tók við því skipi af Þorsteini og var formaður með það veturinn 1906. Þann vetur pantar Magnús vélbát frá Danmörku ásamt fleiri mönnum. Hann sá, að vélbátarnir höfðu meiri möguleika til aflafanga. Var þetta þriðji vélbáturinn sem kom til Eyja. Bátur þessi hét [[Bergþóra|BERGÞÓRA]] og var 7 1/2 tonn. Kom hann hingað upp vorið 1906. Magnús byrjaði strax róðra á þessum bát og hélt honum úti yfir sumarið. Svo vel gekk honum að afla á þennan bát, að hann og hans félagar áttu hann skuldlausan eftir sumarúthaldið. Á þessum bát hafði Magnús formennsku þar til hann sökk aftan í enskum togara hér við Eyjar í afspyrnuroki 20. febrúar 1908. Allir menn björguðust. Þá fékk Magnús nýjan bát frá Danmörku með sömu eigendum að nokkru leyti. Bátur þessi var 8 1/2 tonn og hét [[karl tólfti|KARL TÓLFTI]]. Þessum báti hafði Magnús formennsku á til vertíðarloka 1914 og var aflahæstur veturinn 1913. Þá kaupir Magnús nýjan bát frá Danmörku og kom hann til Vestmannaeyja 1. ágúst 1914. Þessi bátur hét [[Fram VE|FRAM]] og var 9 1/2 tonn. Magnús átti hann mikið til einn. Þetta var mjög fallegur bátur á þeirra tíma mælikvarða. Magnús byrjaði róðra strax með nýári, eins og margir gerðu í þá daga. Honum brást ekki afli í þeim róðrum, svo enginn fiskaði viðlíka og hann, en 14. janúar 1915 fórst FRAM með allri áhöfn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Magnús var með beztu fiskimönnum þeirra tíma, og sjósóknari að sama skapi.-&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þessir fimm formenn, sem hér hefur verið lýst, eru þeir síðustu sem voru formenn með áraskip, og voru mest umtalaðir sem sjósóknarar og aflamenn, bæði í tíð áraskipanna og á fyrstu árum vélbátanna. Þó má segja, að þeir héldu velli alla tíð, sem þeir voru formenn, þó aðrir kæmu síðar, sem ekki urðu þeirra eftirbátar. Vertíðina 1913 fékk Þorsteinn í Laufási 21995 fiska, en Magnús í Dal var eitthvað hærri. Þetta var með lélegustu vertíðum, sem komið hafa í Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Magnús Þórðarson, Dal.png|300px|thumb|Magnús Þórðarson, Dal.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Karl tólfti.png|300px|thumb|Karl tólfti, 8 tonn. Form. Magnús Þórðarson, Dal.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Jón Ingileifsson (Reykholti)|Jón Ingileifsson]], [[Reykholt (eldra)|Reykholti]], var fæddur að Skurðbæ í Meðallandi 23. júní 1883. Foreldrar hans voru Þórunn Magnúsdóttir og Ingileifur Ólafsson. Jón kom til Vestmannaeyja 20 ára gamall, til [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussonar]] í [[Stakkagerði]] og byrjaði sjómennsku á vertíðarskipinu [[Friður VE-5|FRIÐ]], sem Gísli var formaður fyrir. Á þessu skipi var Jón í margar vertíðir og tók við formennsku á því 1906. Árið eftir kaupir Jón vélbát frá Danmörku með fleiri mönnum og var það [[Eros VE-121|EROS]]. Jón var formaður með hann 1908. Þessi bátur var einna minnstur af þeim bátum, sem þá voru hér. Jón hætti þá formennsku í bili. 1912 kaupir Jón 10 lesta bát frá Danmörku með [[Ársæll Sveinsson|Ársæli Sveinssyni]] o. fl. Þessi bátur hét [[Skuld VE-163|SKULD]] og var Jón með hann til vertíðarloka 1915 eða þrjár vertíðir. Aflahæstur varð Jón 1914. Eftir að Jón hættir við Skuld tók hann við mb. [[Svanur VE-152|SVAN]], sem hann átti einnig part í, og er með hann veturinn 1916. Þá fer Jón í Sjómannaskólann í Reykjavík, og svo vel gekk honum námið, að hann lauk við skólann á einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón mun hafa verið annar sá fyrsti frá Vestmannaeyjum, sem tók þetta próf. Jón tók aftur við formennsku á SVAN og var með hann veturinn 1918, en haustið eftir geisaði spánska veikin og Jón lézt úr henni 18. nóvember, aðeins 35 ára gamall. Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Skuld, 9 tonn.png|300px|thumb|Skuld, 9 1/2 tonn. Form. Jón Ingileifsson, Reykholti]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Guðleifur Elísson]], [[Brúnir|Brúnum]], var fæddur að Yztaskála undir Eyjafjöllum 29. ágúst 1880. Foreldrar hans voru Guðlaug Herónimusdóttir og Elí Hjörleifsson. Guðleifur byrjaði sjómennsku hér í Eyjum um aldamótin á Fjallaskipum, sem héðan gengu, og mun hafa fylgt þeim óslitið þar til vélbátarnir komu. Þá fór Guðleifur á mb. [[Ingólfur|INGÓLF]] til [[Guðjón Jónsson (Sandfelli)|Guðjóns Jónssonar]] á [[Sandfell|Sandfelli]]. 1909 fékk Guðleifur vélbát frá Danmörku í félagi við [[Gísli J. Johnsen|Gísla J. Johnsen]]. Bátur þessi var 7 1/2 tonn og hét [[Lundi VE-141|LUNDI]] og hafði Guðleifur formennsku á honum til vertíðarloka 1912. Veturinn 1915 var Guðleifur með mb. [[Íslendingur|ÍSLENDING]]. Þá vertíð er Guðleifur aflahæstur. En 5. janúar 1916 ferst Guðleifur á ÍSLENDINGI með alla sína skipshöfn, aðeins 35 ára að aldri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðleifur Elíson, Brúnum.png|300px|thumb|Guðleifur Elíson, Brúnum.]]&lt;br /&gt;
Guðleifur byrjaði sína sjómennsku á Austfjörðum 1907 á vélbátum og var þar formaður óslitið öll sumur til dauðadags. Þar var hann ævinlega með mestu aflamönnum og aflahæstur. Hann sótti fast sjó og var talinn mikill vitmaður í sínu starfi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Íslendingur, 11 tonn.png|300px|thumb|Íslendingur, 11 tonn. Form. Guðleifur Elíson, Brúnum.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Gísli Magnússon]], [[Skálholt|Skálholti]], er fæddur að Háarima í Ásahreppi, Rangárvallasýslu, 24. júní 1886. Foreldrar hans voru Guðrún Runólfsdóttir og Magnús Eyjólfsson. Gísli kom til Vestmannaeyja um fermingu og byrjaði ungur sjómennsku á opnu skipi. Þar var hann háseti þar til válbátarnir komu. Þá gerðist Gísli meðeigandi í einum þeirra. Sá bátur hét [[Geysir VE|GEYSIR]]. Formaður á honum var [[Ágúst Gíslason]] í [[Hlíðarhús|Hlíðarhúsi]], en Gísli var vélamaður á þessum báti í tvær vertíðir. Þá fékk Gísli bát frá Danmörku í félagi við Gísla J. Johnsen og fleiri. Þessi bátur var 7 lestir og hét [[Ísak|ÍSAK]]. Þennan bát var Gísli með í tvær vertíðir 1909-1910. Veturinn 1911 er Gísli formaður á mb. [[Frí|FRÍ]], sem hann átti einnig part í. Eftir þá vertíð kaupir Gísli bát frá Seyðisfirði, 9 1/2 tonn að stærð. Þennan bát átti Gísli einn. Hann hét [[Hlíðdal Ve-160|HLÍÐDAL]]. Formaður á honum var Gísli til vertíðarloka 1914. Þá lét Gísli smíða 17 lesta bát, sem [[Óskar VE-15|ÓSKAR]] hét. Hann var smíðaður hér í Eyjum. Bátur þessi var kantsettur og kútterbyggður, og er það fyrsti bátur, sem hér var smíðaður með því lagi. Hann var tilbúinn fyrir vertíðina 1915 og hóf Gísli róðra á honum strax eftir áramót. Bátinn varð Gísli að hafa á skipalegunni, því annars staðar flaut hann ekki, því svo var höfnin grunn í þá daga. Gísli hafði formennsku á þessum báti í tvær vertíðir, eða til vertíðarloka 1916 og var aflahæstur þá vertíð. Þá seldi hann ÓSKAR.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Gísli Magnússon, Skálholti.png|300px|thumb|Gísli Magnússon, Skálholti.]]&lt;br /&gt;
Næst lét Gísli smíða 12 lesta bát hér í Eyjum og stóð fyrir því sami maður og smíðaði Óskar. Þessi bátur hét einnig ÓSKAR og var hann tilbúinn um áramót 1916-17. Formaður var Gísli á [[Óskar II|ÓSKARI II]]. til vertíðarloka 1920 og var aflahæstur á hann 1917 og 1919. Þá lét Gísli smíða 18 lesta bát, sem var [[Alda|ALDA]] og var formaður með hana til vertíðarloka 1923, en þá seldi hann bát þennan. Þá keypti Gísli 40 lesta bát, sem líka hét ALDA og með hana var Gísli á netum, ýmsum veiðiskap og flutningum. Þessi bátur strandaði síðar. Einnig var Gísli með ýmsa báta, sem hann tók á leigu, svo sem [[Kári|KÁRA]], [[Höskuldur|HÖSKULD]] og [[Bifröst VE|BIFRÖST]]. Loks stundaði Gísli dragnótaveiðar á mb. [[Garðar VE|GARÐARI]], sem hann átti, og er það með því síðasta, sem Gísli var við formennsku. Gísli var mikill sjósóknari alla sína formannstíð og aflamaður með þeim allra beztu hér í Vestmannaeyjum, Hann var ávallt fyrstur með ýmsar nýjungar, sem að sjósókn laut. Hann er búinn að koma með marga góða báta til Eyja. Mér skilst, að það séu 18 bátar og skip, sem Gísli hefur átt sína útgerðartíð hér í Eyjum, þó þeir séu ekki allir taldir hér, og er óhætt að fullyrða, að það er það mesta hjá einum manni hér í Eyjum. Gísli fór aldrei troðnar slóðir. Hann byrjaði á mörgum nýjungum. Það má segja, að hann hafi byrjað fyrstur með net hér, ásamt [[Anders Förland]], þó sú tilraun bæri ekki fullan árangur. Gísli keypti 28 net og lagði þau austur af [[Bjarnarey]], en þegar hann fór að vitja um netin, voru þau horfin, og sá hann þau ekki framar. Nú voru eftir átta net og langaði Gísla til að leggja þau. Fór hann með þau inn fyrir [[Elliðaey]] og vitjaði þeirra daginn eftir. Er hann hafði dregið fjögur net kom skorið, og sá Gísli hin netin aldrei meira. Í þessi 4 net fékk Gísli 180 fiska, og sá hann þá, að hægt mundi að fiska í net við Eyjar. Þetta varð til þess, að Gísli bjó sig út með fullkomna netaútgerð, sem síðar bar mjög góðan árangur. Einnig byrjaði Gísli hér manna fyrstur með dragnót. Það var á mb. [[Ægir|ÆGI]] 1921. Hann var annar sá fyrsti, sem fór með reknet fyrir Norðvesturlandi. Mörgum fleiri nýjungum braut Gísli upp á og verður ekki skráð hér. Gísli var mikill fiskimaður alla sína formannstíð og sjósóknari með þeim allra fremstu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
[[Árni Þórarinsson (Oddsstöðum)|Árni Þórarinsson]], [[Oddsstaðir|Oddsstöðum]], er fæddur að Fossi í Mýrdal 25. maí 1895. Foreldrar hans voru Þórarinn Árnason og Elín Jónsdóttir. Árni kom til Vestmannaeyja með foreldrum sínum 1908 og settist fjölskyldan að á Oddsstöðum. Árni byrjaði sjómennsku 1915 á mb. [[Gídeon VE-154|GÍDEON]], sem [[Eyvindur Þórarinsson|Eyvindur]] bróðir hans var formaður á, og er á honum tvær vertíðir. Árið 1916 lét [[Jóhann Pétur Reyndal|Jóhann Reyndal]] bakari, sem þá var hér í Eyjum, smíða 12 lesta bát, sem var af sömu gerð og ÓSKAR Gísla Magnússonar. Þessi bátur var tilbúinn fyrir vertíð og tók Árni við formennsku á honum. Þessi bátur hét [[Goðafoss VE-189|GOÐAFOSS]]. Þessir bátar voru mjög vel útbúnir á þeirra tíma mælikvarða. Þeir höfðu báðir bezta netaútbúnað, sem þá var hér, en það mundi ekki þykja mikið nú. Árni tekur við GOÐAFOSSI í vertíðarbyrjun 1917 og er með hann til vertíðarloka 1925. Árni er aflahæstur 1918 og 1920. Þeir höfðu langmestan afla þessi ár ÓSKAR og GOÐAFOSS. Þá var að byrja netaútgerð hér í Eyjum. Það hafa verið 6-8 bátar aðrir með net og þeir allir miklu minni, svo þeir höfðu ekki yfirburði yfir hina. Eftir að Árni hætti formennsku á GOÐAFOSSI tók hann við [[Geir Goði|GEIR GOÐA]], sem var 20 lesta bátur. Árni er með hann vertíðina 1926 og 1927, og er aflahæstur 1926. Þá kaupir Árni línuveiðarann [[Venus|VENUS]], ásamt fleiri mönnum, sem hann hafði formennsku á í þrjár vertíðir, eða til vertíðarloka 1930. Þá hætti Árni formennsku, eftir að hafa verið 15 ár við það starf. Árni sótti sjóinn vel og var mikill fiskimaður alla sína formannstíð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Árni Þórarinsson, Oddstöðum.png|300px|thumb|Árni Þórarinsson, Oddstöðum.]]&lt;br /&gt;
Það skal tekið fram, að 1926, þegar Árni var hæstur á GEIR GOÐA, fékk hann 12800 á línuna og var þá kominn 1. apríl, en alls varð aflinn 57000. Það mundi vera um 500 tonn. Veiðarfærin, sem Árni var með, voru 15-16 bjóð af línu og þrjár trossur 15 neta, svo þetta getur talizt mikill fiskur á 20 tonna bát, og var að mestu aflað á einum mánuði, eða sem næst 400 tonn í apríl.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Mb. Goðafoss VE. 189.png|300px|thumb|Mb. Goðafoss VE. 189.]]&lt;br /&gt;
[[Ólafur Ingileifsson]], [[Heiðarbær|Heiðarbæ]], er fæddur að Ketilsstöðum í Mýrdal, 9. júní 1891. Foreldrar hans voru Þórunn Magnúsdóttir og Ingileifur Ólafsson. Ólafur kom fyrst til Vestmannaeyja 1907 og byrjar sjómennsku á vertíðarskipinu [[Olga|OLGU]], sem [[Kristján Egilsson]] á [[Búastaðir vestri|Búastöðum]] var formaður fyrir. Ári síðar fór Ólafur sjómaður á vélbát og var á þeim óslitið til ársloka 1911, og oft vélamaður. 1912 byrjar Ólafur formennsku á mb. SVAN, sem þá var nýr og fallegur bátur að þeirra tíma hætti. Ólafur er svo formaður á honum til vertíðarloka 1913 og hættir þá Ólafur formennsku í bili. En 1916 tekur Ólafur við formennsku á [[Ásdís|ÁSDlSI]], sem þá var einn stærsti bátur hér í Eyjum. Formaður er Ólafur á henni til vertíðarloka 1917. Þá kaupir hann [[Olga Esbjerg|OLGU ESBJERG]] með fleiri mönnum og er formaður á henni til vertíðarloka 1919. Þá kaupir hann mb. FRIÐ og hefur formennsku á honum veturinn 1920. Þá lætur Ólafur og fleiri smíða bát í Reykjavík. Bátur þessi hét [[Karl|KARL]], 14 1/2 tonn. Ólafur var formaður á KARLI til ársloka 1929. Aflahæstur var Ólafur 1922. Þá tók Ólafur við formennsku á [[Geir Goði|GEIR GOÐA]] og var með hann til vertíðarloka 1932. Þá tók Ólafur við formennsku á KARLI aftur og var með hann í þrjár vertíðir. Þá var hann formaður eina vertíð á mb. [[Loki|LOKA]]. Eftir það hætti Ólafur formennsku, eftir að hafa verið formaður í 23 ár. Ólafur var góður fiskimaður alla tíð og á tímabili alltaf í toppnum. Hann sótti sjó vel og var talinn með beztu formönnum sinnar tíðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Ólafur Ingileifsson.png|300px|thumb|Ólafur Ingileifsson.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:M.b. Karl VE 233.png|300px|thumb|M.b. Karl VE 233.]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Pétur Andersen]], [[Sólbakki|Sólbakka]], var fæddur í Fredrikssundi í Danmörku, 30. marz 1887. Faðir hans var Karl Willum Andersen. Pétur kom til Vestmannaeyja 1907 og byrjaði sjóróðra á ýmsum bátum, þó helzt vélamaður. Formennsku byrjaði Pétur á mb. LUNDA, sem var 7 1/2 lesta bátur. Var hann formaður á honum til vertíðarloka 1920. Þá kaupir Pétur bát í félagt við Gísla J. Johnsen. Þetta var 13 lesta bátur, smíðaður í Danmörku og hét [[Skógafoss VE-236|SKÓGAFOSS]]. Pétur var formaður á honum til vertíðarloka 1926. Pétur var aflahæstur á þennan bát 1924. Þá tók Pétur við formennsku á mb. [[Leó|LEÓ]] og var með hann eina vertíð. Eftir það hætti Pétur formennsku og hafði þá verið formaður 16 vertíðir. Pétur var alla tíð góður fiskimaður og sótti vel sjó. Fór hann vel að öllu, sem að sjómennsku laut. Það var almennt talið, að hvergi væri betri umgengni í bát en hjá honum. Vertíðina 1924 er Pétur var aflahæstur, var aflinn hjá honum 66000. Þetta mundi hafa verið hátt í 600 tonn, og er það mikill afli á 13 tonna bát.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Pétur lézt 6. apríl 1955.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Peter Andersen, Sólbakka.png|300px|thumb|Peter Andersen, Sólbakka.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Skógarfoss VE 236.png|300px|thumb|Mynd:Skógarfoss VE 236.png, 13 tonn. Formaður Pétur Andersen, Sólbakka]]&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
[[Valdimar Bjarnason]], [[Staðarhóll|Staðarhóli]], var fæddur að Kársdalstungu í Vatnsdal 17. marz 1894. Foreldrar hans voru Sigríður Hjálmarsdóttir og Bjarni Jónsson. Valdimar kom til Vestmannaeyja um 1914 og byrjaði sjómennsku á mb. [[Óskar|ÓSKARI]] hjá Gísla Magnússyni, en síðan á mb. [[Már|MÁ]] hjá [[Bernódus Sigurðsson|Bernódusi Sigurðssyni]]. Valdimar byrjaði formennsku 1919 á mb. [[Bragi|BRAGA]] og var strax heppinn fiskimaður. Ári síðar er Valdimar formaður á mb. [[Tjaldur VE-225|TJALDI]], sem var þá nýr bátur. En 1921 kaupir Valdimar bát frá Danmörku í félagi við [[Tómas M. Guðjónsson|Tómas Guðjónsson]]. Þetta var 13 lesta bátur og hét [[Lagarfoss VE-234|LAGARFOSS]]. Þennan bát var Valdimar formaður með til vertíðarloka 1927, eða alls 7 vertíðir og var aflahæstur 1925 og aftur 1927. Þá gerðist Valdimar formaður á mb. [[Bjarnarey VE-11|BJARNAREY]], sem þá var nýr bátur. Eigandi hans var Gísli J. Johnsen. Þetta var 30 lesta bátur. Valdimar var formaður á BJARNAREY til vertíðarloka 1929. Þá hætti Valdimar formennsku hér í Eyjum og flutti til Reykjavíkur. Valdimar var mikill heppnismaður, sótti fast sjó og var aflamaður alla sína formannstíð hér í Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Valdimar Bjarnason, Staðarhóli.png|300px|thumb|Valdimar Bjarnason, Staðarhóli.]]&lt;br /&gt;
 [[Mynd:Lagarfoss I. 12 tonn.png|300px|thumb|Lagarfoss I. 12 1/2 tonn. Formaður Valdimar Bjarnason, Staðarhóli]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Guðjón Jónsson (Heiði)|Guðjón Jónsson]], [[Heiði]], er fæddur í Indriðakoti undir Eyjafjöllum 18. maí 1882. Foreldrar hans voru Elín Jónsdóttir og Jón Arnoddsson. Guðjón kom fyrst til Vestmannaeyja 1898 og var þá sjómaður á Fjallaskipinu [[Trausti|TRAUSTA]], sem [[Friðrik Benónýsson]] í [[Gröf]] var formaður á. Á þessu skipi var Guðjón háseti i þrjár vertíðir. Þá fór Guðjón til [[Finnbogi Björnssson|Finnboga Björnssonar]] í [[Norðurgarður|Norðurgarði]] og var hjá honum eina vertíð. Næst fór hann svo til Sigurðar Ólafssonar á Núpi og þá til [[Magnús Magnússon (Hólshúsi)|Magnúsar Magnússonar]], [[Hólshús|Hólshúsi]], sem þá var formaður fyrir vertíðarskipinu [[Haukur|HAUKI]] og er á því skipi í fjórar vertíðir. Þá kaupir Magnús vélbát frá Danmörku, og er Guðjón einn af eigendunum. Þessi bátur hét [[Portland|PORTLAND]] og kom upp í ágústmánuði 1906. Litu nú eigendur PORTLANDS framtíðina björtum augum. Byrjuðu þeir félagar landferðir um haustið. 17. október fór PORTLAND undir Eyjafjöll í blíðuveðri. í þeirri ferð féll formaðurinn, Magnús Magnússon, fyrir borð og drukknaði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðjón Jónsson, Heiði.png|300px|thumb|Guðjón Jónsson, Heiði.]]&lt;br /&gt;
Þá tók Friðrik Benónýsson í Gröf við formennsku á bátnum, en Guðjón var háseti hjá honum til vertíðarloka 1909. Þá tók Guðjón við formennsku á PORTLANDI og var með það veturinn 1910. Þá hætti Guðjón formennsku í bili og gerðist háseti á FRIÐÞJÓFI hjá Friðriki Svipmundssyni og er hjá honum tvær vertíðir, en 1913 tekur Guðjón við formennsku á FRIÐÞJÓFI og er með hann til vertíðarloka 1914. Þá tekur Guðjón við formennsku á mb. [[Gammur|GAMMI]], sem hann var eigandi að ásamt öðrum, og er með hann til vertíðarloka 1918. Þá kaupir Guðjón 12 lesta bát, sem hét [[Kári Sólmundarson VE|KÁRI SÓLMUNDARSON]] og er hann formaður á honum til vertíðarloka 1927. Veturinn 1928 tók Guðjón við formennsku á GEIR GOÐA og var með hann tvær vertíðir 1928-29. Aflahæstur varð Guðjón vertíðina 1928. Með Kap var hann 1930. Þá er hann fjórar næstu vertíðir formaður með báta, sem gerðir voru út frá Faxaflóa, eða til vertíðarloka 1934. Næstu þrjár vertíðir er hann formaður á [[Freyja|FREYJU]], þá með [[Glaður|GLAÐ]] í fimm vertíðir. Með [[Óðinn]] er hann næstu fimm vertíðir, þá með [[Gullveig|GULLVEIGU]] eina vertíð og loks með [[Skallagrímur|SKALLAGRÍM]] eina vertíð. Þá hættir Guðjón formennsku eftir 40 ára skipstjórnarstarf. En samtals var Guðjón sjómaður í 50 ár. En Guðjón var víðar formaður en í Eyjum. Hann var mörg sumur fyrir Norðurlandi. Var þar formaður bæði á þorskveiðum og reknetum. Einnig var Guðjón formaður á Austfjörðum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Geir Goði VE 10.png|300px|thumb|Geir goði VE 10. 20 1/2 tonn. Formaður Guðjón Jónsson, Heiði.]]&lt;br /&gt;
Eins og sjá má af framansögðu hefur Guðjón ekki setið auðum höndum. Hann hefur verið mikill hreystimaður um dagana, aflamaður alla tíð og sjósóknari í fremstu röð. Hefur hann jafnan verið talinn mikill vitmaður við sitt starf.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Magnús Jónsson (Sólvangi)|Magnús Jónsson]], [[Sólvangur|Sólvangi]], var fæddur að Geldingalæk í Borgarfirði 1. september 1875. Foreldrar hans voru Kristín Jónasdóttir og Jón Jónsson. Magnús fór ungur til sjóróðra á Suðurnesjum. Þaðan fór Magnús til sjóróðra austur á Seyðisfjörð og gerðist þar fljótlega formaður, fyrst með sinn eigin bát, en síðar fyrir Sigurð Jónsson á Þórarinsstöðum í mörg ár. Magnús kom fyrst til Vestmannaeyja 1912, þá vélamaður á mb. [[Neptúnus VE-183|NEPTÚNUSI]] og ári síðar á mb. [[Þór|ÞÓR]]. Formennsku í Eyjum hóf Magnús 1914 á [[Ásdís|ÁSDÍSI]], og er með hana til vertíðarloka 1915. Þá lætur Magnús smíða bát í félagi við Gísla J. Johnsen og fleiri. Sá bátur hét [[Gullfoss VE-184|GULLFOSS]] og var 11 lestir að stætð. Magnús var formaður á GULLFOSSI til vertíðarloka 1925. Þá lét Magnús smíða bát í Danmörku með Gísla og öðrum sömu eigendum. Þessi bátur var 16 lestir og hét [[Pipp VE-1|PIPP]] og er Magnús með hann til vertíðarloka 1928. Þá fékk Magnús nýjan 20 lesta bát, sem hann átti hlut í. Hann hét [[Herjólfur VE-276|HERJÓLFUR]]. Með HERJÓLF var Magnús til vertíðarloka 1931 og aflahæstur var hann á HERJÓLF 1929.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Mynd:Magnús Jónsson, Sólvangi.png|300px|thumb|Magnús Jónsson, Sólvangi.]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Herjólfur VE 276.png|300px|thumb|Herjólfur VE 276. 21 1/2 tonn. Formaður Magnús Jónsson, Sólvangi.]]&lt;br /&gt;
Þá tók Magnús við formennsku á [[Gunnar Hámundarson, bátur|GUNNARI HÁMUNDARSYNI]] og var með hann eina vertíð. Þá var Magnús formaður á ATLANTIS eina vertíð. Hafði þá Magnús verið formaður 20 vertíðir í Vestmannaeyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Magnús sótti sjó af miklu kappi og var alla tíð með allra beztu fiskimönnum Eyjanna. Magnús lézt 6. febrúar 1946.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ég hef nú tekið saman aflakóngana frá 1906-1929. Eins og tekið er fram hér að framan, var ekki ætlazt til, að þetta yrði nein ævisaga þeirra, heldur aðeins stiklað á stóru. Það hefði sjálfsagt verið hægt að segja meira um þessa menn og þessi málefni, en hér verð ég að láta staðar numið. Bið ég svo lesendur velvirðingar á því, sem hér hefur verið skráð.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aflakóngar eftir áraröð 1906—1929&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1906 Þorsteinn Jónsson, Laufási.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1907 Friðrik Svipmundsson, Löndum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1908 Magnús Guðmundsson, Vesturhúsum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1909 Friðrik Svipmundsson, Löndum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1910 Sigurður Ingimundarson, Skjaldbreið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1911 Friðrik Svipmundsson, Löndum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1912 Þorsteinn Jónsson, Laufási.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1913 Magnús Þórðarson, Dal.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1914 Jón Ingileifsson, Reykholti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1915 Guðlaugur Elíson, Brúnum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1916 Gísli Magnússon, Skálholti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1917 Gísli Magnússon, Skálholti.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
1918 Árni Þórarinsson, Oddsstöðum.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
1919 Gísli Magnússon, Skálholti.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
1920 Árni Þórarinsson, Oddsstöðum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1921 Sigurður Ingimundarsson, Skjaldbreið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1922 Ólafur Ingileifsson, Heiðarbæ.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1923 Sigurður Ingimundarsson, Skjaldbreið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1924 Pétur Andersen, Sólbakka.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1925 Valdimar Bjarnason, Staðarhóli.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1926 Árni Þórarinsson, Oddstöðum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1927 Valdimar Bjarnason, Staðarhóli.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1928 Guðjón Jónsson, Heiði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1929 Magnús Jónsson, Sólvangi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208437</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208437"/>
		<updated>2026-09-25T02:37:40Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru [[Gísli J. Johnsen]] kaupmaður, [[Ágúst Gíslason (Valhöll)|Ágúst Gíslason]] og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1908 kom til Eyja annar bátur sem nefndist einnig [[Eros VE-121|Eros VE 121]].&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208436</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208436"/>
		<updated>2026-09-25T02:32:44Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Breytti Skuld Eros og Svan&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE-121|Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE-163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE-152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1998/%C3%8D_%C3%BAtger%C3%B0_me%C3%B0_%C3%B3bilandi_bjarts%C3%BDni_og_%C3%BE%C3%BAsund_kr%C3%B3nur_%C3%AD_vasanum_-_Svipmyndir_af_%C3%81rs%C3%A6li_Sveinssyni&amp;diff=208435</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1998/Í útgerð með óbilandi bjartsýni og þúsund krónur í vasanum - Svipmyndir af Ársæli Sveinssyni</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1998/%C3%8D_%C3%BAtger%C3%B0_me%C3%B0_%C3%B3bilandi_bjarts%C3%BDni_og_%C3%BE%C3%BAsund_kr%C3%B3nur_%C3%AD_vasanum_-_Svipmyndir_af_%C3%81rs%C3%A6li_Sveinssyni&amp;diff=208435"/>
		<updated>2026-09-25T02:32:06Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Breytti Skuld link&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;big&amp;gt;[[Guðmundur Sv. Hermannsson]]&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;Í útgerð með óbilandi bjartsýni og þúsund krónur í vasanum&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Svipmyndir af [[Ársæll Sveinsson (Fögrubrekku)|Ársæli Sveinssyni]] á Fögrubrekku&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Það er drepið á skrifstofudymar hjá [[Gísli J. Johnsen|Gísla J. Johnsen]], útgerðar- og verslunarmanni í Vestmannaeyjum, dag einn árið 1912. Fyrir utan stendur 18 ára unglingur með stóra framtíðardrauma. Gísli býður honum sæti og spyr hvað hann geti gert.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Geturðu ekki pantað fyrir mig bát?&amp;quot; segir unglingurinn. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Fyrir hvern?&amp;quot; hváir Gísli. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Fyrir mig&amp;quot; svarar ungi maðurinn. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Fyrir þig, áttu nokkuð?&amp;quot; spyr Gísli. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá dregur unglingurinn þúsund krónur upp úr vasanum og leggur á borðið. „Það hefur margur byrjað með minna&amp;quot; segir Gísli, sem sjálfur var aðeins um tvítugt þegar hann hóf verslunarrekstur og útgerð. Hann afræður að hjálpa unga manninum og útvegar honum 10 tonna   mótorbát frá Danmörku, smíðaðan í Frederikssundi, en stærri báta fluttu dönsku póstskipin ekki hingað til lands. Kominn í heimahöfn kostar báturinn 7.955 krónur og útgerðarmaðurinn ungi, og meðeigendur hans tveir, skulda því mestallt bátsverðið. Hann ákveður því að skýra bátinn sinn viðeigandi nafni: [[Skuld VE-163|Skuld]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þannig hóf Ársæll Sveinsson á Fögrubrekku í Vestmannaeyjum útgerð sína sem átti eftir að vaxa og margfaldast eftir því sem árin liðu. Og auk þess að standa fyrir umfangsmiklum fyrirtækjarekstri var Ársæll einn af forustumönnum bæjarfélagsins um áratuga skeið. Hér á eftir er þess freistað að draga upp svipmynd af þessum manni þótt augljóslega sé um lauslegt riss að ræða. Stuðst er við ritaðar og munnlegar frásagnir þeirra sem þekktu hann og einnig við viðtal við Ársæl sem birtist í Morgunblaðinu árið 1968.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ársæll Sveinsson fæddist í Uppsölum í Vestmannaeyjum á gamlárskvöld árið 1893, sonur hjónanna Sveins Jónssonar trésmiðs, sem ættaður var frá Steinum undir Eyjafjöllum, og Guðrúnar Runólfsdóttur húsmóður sem ættuð var frá Maríubakka í Vestur-Skaftafellssýslu. Systkinin urðu fimm, Sveinn, Sigurveig, Júlíana, Ársæll og Sigurður. Fjölskyldan fluttist að Sveinsstöðum í Vestmannaeyjum þar sem Ársæll ólst upp. Sveinn, faðir Ársæls, virðist ekki hafa unað hag sínum vel í Vestmannaeyjum þótt hann og fjölskylda hans hefðu komið sér þar ágætlega fyrir. Þegar Ársæll var fimm ára gamall hélt Sveinn einhverra erinda til Reykjavíkur með millilandaskipi eins og þá tíðkaðist, kom aldrei aftur til Eyja og skildi við Guðrúnu skömmu síðar. Í Reykjavík varð Sveinn umsvifamikill byggingarmeistari og byggði þar hús sem enn standa. Þá stofnaði hann timburverslunina Völund ásamt öðrum og rak lengi í félagi við Svein son sinn sem tók síðar við fyrirtækinu. Sveinn Jónsson giftist þrívegist eftir að hann fór til Reykjavíkur en eignaðist ekki fleiri börn. Þau Guðrún höfðu lítil samskipti eftir þetta en báru þó gagnkvæma virðingu hvort fyrir öðru alla ævi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í Vestmanneyjum sat Guðrún Runólfsdóttir eftir með börn sín, það yngsta aðeins nokkurra mánaða gamalt. Meðlag með fimm börnum var um 250 krónur yfir árið sem hrökk eðlilega skammt og Guðrún hóf því fiskverkun og útgerð báts í félagi við aðra og tók einnig að sér hjúkrun erlendra sjómanna. Þá urðu börnin snemma að hjálpa við að draga björg í bú. Ársæll sagði síðar frá því að á heimilinu hefði ekki verið neinn íburður í meðlætinu en alltaf verið nóg að borða.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessar aðstæður hafa vafalaust sett mark sitt á börnin á Sveinsstöðum. Ársæll og systkini hans þurftu snemma að hjálpa við að draga björg í bú og hann þróaði með sér ríka ábyrgðartilfinningu og heiðarleika og þá staðfestu vissu að hægt væri að sigrast á öllum erfiðleikum með vinnusemi, áræði og bjartsýni.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Guðrún Runólfsdóttir mun hafa verið ákveðin kona og eru til sögur um það. Enskur togari var eitt sinn tekinn í landhelgi við Vestmannaeyjar. Afli bátsins var gerður upptækur og boðinn upp og Guðrún fór til uppboðsins ásamt Ársæli syni sínum, og nokkrir karlar komu einnig til uppboðsins.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fiskurinn var settur í hrúgur með 100 fiskum í hverri og hófst uppboðið með því að boðnar voru upp þrjár hrúgur. Þá stökk Guðrún fram með krepptan hnefann og sagði: „Bjóðið þið á móti konunni?&amp;quot; Karlarnir tóku sér nokkurt hlé en gengu síðan til hennar og spurðu: „Guðrún á Sveinsstöðum. Hvað ræður þú við mörg boð?&amp;quot; Það kom nokkuð á Guðnínu en eftir nokkra umhugsun sagðist hún ráða við sex boð og þau fékk hún.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Vélbátaöld í Eyjum&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Um þessar mundir varð mikil breyting á útgerð í Vestmannaeyjum þegar vélbátar tóku við af árabátum. Fyrsti vélbáturinn kom til Eyja árið 1904 og fékk nafnið Eros en var kallaður Rosi. Hann var rúm 3 tonn að þyngd með svonefndri Möllerupsvél, í eigu Gísla J. Johnsens, Ágústs Gíslasonar og Sigurðar Sigurðssonar. Báturinn gekk ekki að vonum eigendanna og sérstaklega var vélin ógangviss og hávaðinn af henni illþolandi enda enginn hljóðkúturinn. Það kom fljótlega í ljós að Rosi var ónothæfur til veiða á vetrarvertíð. En sama sumar kynntist Þorsteinn Jónsson útgerðarmaður í Laufási vélbáti á Seyðisfirði sem virtist reynast betur og ákvað ásamt fjórum mönnum öðrum að kaupa 7,23 tonna vélbát með 8 hestafla Danvél sem nefndur var Unnur. Sama ár sótti Sigurður Sigurfinnsson hreppstjóri 14 tonna vélbát til Noregs. Reynslan af bátunum var góð, bæði voru mun færri menn í áhöfn þegar ekki þurfti að róa og vélbátarnir gátu oft róið þegar aðrir urðu að sitja heima. Því fjölgaði vélbátunum ört í Eyjum eftir þetta: árið 1907 voru þeir orðnir 18 og yfir 30 árið eftir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar vélbátaöldin hófst í Eyjum var tekin upp sú nýjung að ráða drengi til að hjálpa til við að beita línuna og áttu þeir að beita tvö bjóð hver þegar róið var. Fyrstu beitudrengirnir voru ráðnir árið 1905 á Unni, þeir Ársæll Sveinsson og Hannes Hansson í Landakoti, sem voru báðir 11 ára, og Jóhann Pálmason í Stíghúsi sem var 9 ára. Til er mynd sem tekin var af beitustrákunum þremur 61 ári síðar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Næstu þrjú árin var Ársæll beitningadrengur á útvegi móður sinnar og hann sótti einnig fyrsta mótornámskeiðið sem haldið var í Vestmannaeyjum á vegum Fiskifélagsins. Á sumrin reri hann, eins og fleiri unglingar, á smáferjum með Ólafi í Nýborg og Jakobi Tranberg. Ársæll hafði mikinn hug á að stunda framhaldsskólanám og vildi fara í Verslunarskólann í Reykjavík. Sveinn faðir hans hljóp undir bagga, eins og hann gerði þegar börn hans vildu til náms, og Ársæll settist í Verslunarskólann 17 ára gamall um haust og var í skólanum fram að jólum. Þá fór hann heim til Eyja í jólaleyfi, það var komin vertíð og sjórinn kallaði auk þess sem heimilisaðstæður voru erfiðar og skyldan bauð Ársæli að vinna. Það varð því úr að hann fór ekki aftur í skólann.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Útgerð og formennska&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Og nú var útgerðarsaga Ársæls að hefjast. Ársæll eignaðist fyrsta bátinn, Skuld VE 163, árið 1912 og átti hann að hálfu á móti Sveinbirni Jónssyni frá Dölum og Jóni Ingileifssyni í Reykholti sem var formaður á Skuldinni fyrstu þrjár vertíðirnar. Sjálfur var Ársæll vélstjóri, eða mótoristi eins og það var kallað þá, í þrjú ár en tók síðan við formennsku og var sex vertíðir með Skuldina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ársæll þótti snemma efnilegur og kappsmikill formaður og sækja sjóinn með góðu samblandi af gætni og hörku. Það var eftirsótt að vera hjá Sæla, eins og hann var kallaður, og sumir hásetar hans voru með honum alla formannstíð hans, í tvo áratugi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hann var raunar aflasæll á fleiri sviðum en þorskveiðum og segir sagan að þegar Heimalandið var opnað fyrir lundaveiði árið 1917, eftir 30 ára friðun, var Ársæll einn 24 veiðimanna sem stunduðu þar lundaveiði um sumarið. Hann var næsthæstur veiðimanna og munaði aðeins 100 fuglum á veiði hans og Jóns Péturssonar frá Þorlaugargerði sem var annálaður lundaveiðimaður. Hjá þeim báðum var sumarveiðin um 50 kippur eða um 5.000 fuglar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ársæll eignaðist sinn annan bát, Frans VE 159, árið 1919. Þetta var 10 tonna eikarbátur sem hann keypti af Gunnari Ólafssyni &amp;amp; Co. Og árið eftir seldi hann gömlu Skuld og lét smíða 16 tonna bát í Danmörku í félagi við Sigurð bróður sinn og Magnús Ísleifsson í London. Ársæll fór til Frederikshavn í júní 1921 til að sækja bátinn en brá heldur í brún þegar þangað var komið því aðeins var búið að leggja kjöl og bönd. En þá var drifið í að smíða bátinn og einum mánuði og þremur dögum síðar fór Ársæll með nýja Skuld VE 263 til Íslands og var formaður á bátnum næstu sex ár.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Ísleifarnir grænu&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1927 seldi Ársæll Skuldina og keypti sinn fyrsta Ísleif. Þetta var 30 tonna eikarbátur, smíðaður í Reykjavík árið 1916, og var búinn línulagningarrennu, þeirri fyrstu Í Eyjabát. Þetta þótti mikil tækninýjung sem gerbreytti línulengdinni og þar með aflabrögðum og létu allir aðrir smíða slíka rennu í báta sína. Báturinn hafði verið á Ísafirði en Ársæll keypti hann af Landsbankanum í Reykjavík. Síðar sagði Ársæll svo frá:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
„Ég fór til Reykjavíkur til að ganga frá kaupunum og þar sem ég var á gangi á götu stoppaði mig maður og spurði mig hvort ég væri ekki Ársæll Sveinsson. Ég játti því og þetta var þá Magnús heitinn Thorberg en hann hafði átt Ísleif áður. Hann sagði mér að þetta væri happafleyta og bað mig um tvennt í sambandi við bátinn: Að breyta ekki nafninu Ísleifur og ekki heldur litnum á bátnum sem var grænn. Hvort tveggja hef ég haldið og það hefur reynst mér vel. Og reyndar hef ég gætt Litarins svo vandlega að ég hef látið mála nýmálaða báta aftur, ef mér hefur eitthvað þótt athugavert við litinn.&amp;quot;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það reyndist rétt sem Magnús Thorberg sagði að Ísleifur var happaskip. Ársæll var formaður á Ísleifi í þrjár vertíðir og fékk á honum sinn stærsta róður, um 8.000 fiska í fjórar 15 neta trossur. Alls eignaðist Ársæll fimm Ísleifa áður en yfir lauk. Þann síðasta, 243 lesta stálskip, sótti hann til Noregs árið 1967, þá 73 ára gamall, og sigldi honum heim en þetta skip, sem þótti þá eitt glæsilegasta fiskiskip íslenska flotans, bar sama nafn og númer og sá fyrsti: Ísleifur VE 63. Það skip, sem nú ber þetta nafn, er m.a. í eigu Leifs, sonar Ársæls, sem haldið hefur sömu venju og faðir hans og lætur mála bátinn grænan og gulan; raunar er sérstakt málningarnúmer geymt í Slippfélaginu með rétta græna litnum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Haldið í land&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Upp úr 1930 stóð heimskreppan sem hæst og þá voru erfiðir tímar í íslenskum sjávarútvegi. Ársæll stóð um tíma tæpt eins og aðrir útgerðarmenn, en komst af vegna þess að hann var sjálfur við formennsku. En eitt af mörgum fórnarlömbum kreppunnar var velgjörðarmaður Ársæls, Gísli J. Johnsen, sem var með umsvifamikla útgerð í Vest¬mannaeyjum og í Reykjavík auk þess sem verslun hans átti mikið undir sjávarútvegi. Árið 1930 voru eignir Gísla seldar nauðungarsölu að kröfu viðskiptabanka hans og Gísli fluttist frá Vestmannaeyjum þar sem hann hafði um árabil rekið eina stærstu verslun á Íslandi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ársæll seldi Frans árið 1930 en keypti árið eftir nýjan 13 tonna bát, Sísí, og var með hann í þrjú ár en fór þá í land til að sinna stöðugt umfangsmeiri rekstri fyrirtækis síns. Ársæll hafði frá upphafi útgerðar sinnar verkað aflann af bátum sínum sjálfur og fékk húsnæði við Formannasund og hafði þar fiskverkun þar til hann byggði sjálfur fiskverkunarhús við Strandveg.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þetta fyrsta fiskverkunarhús Ársæls kom nokkuð við sögu bæjarstjórnar Vestmannaeyja síðar. &amp;lt;br&amp;gt;Formannasund var í upphafi óhrjálegt króasund og árið 1930 var ákveðið að breikka götuna. Þetta þótti einhver erfiðasta vegarlagning í Eyjum því að mikið þurfti að sprengja til að ná nægilegri breidd. Finnbogi Rútur Þorvaldsson verkfæðingur, faðir Vigdísar Finnbogadóttur fyrrv. forseta, gerði teikningar að götunni, en hann vann mikið við hafnargerð og hafnarviðgerðir í Eyjum á þessum árum. Gatan var skýrð upp og nefnd Formannabraut eftir andlitslyftinguna. Leyft var að tvö hús við götuna mættu standa, fiskhús Ársæls og verslunin Boston þar sem Einar Sigurðsson hóf verslun sína. Húsin tvö stóðu þó lengur en ætlað var í fyrstu því að Boston var rifið 1964 og fiskhúsið 1969. Formannabraut fór svo undir hraun í gosinu árið 1973. Við Strandveg rak Ársæll timburverslun sem hann stofnaði árið 1925, skipasmíðastöð ásamt dráttarbraut sem stofnuð var árið 1941 og þar var einnig skrifstofuhúsnæði og verbúð. Þegar árin liðu varð Ársæll umsvifamesti útgerðarmaður í Eyjum og til viðbótar þeim bátum, sem þegar hafa verið nefndir, eignaðist hann Ísleif II VE 36, 59 lesta eikarbát, árið 1954 og Ísleif III VE 336, 59 lesta eikarbát, árið 1955, báða í félagi með Lárusi og Sveini sonum sínum. Með þeim átti hann einnig Guðrúnu VE 163, 49 lesta eikarbát, sem fórst við Landeyjasand árið 1953 og var það eini báturinn í eigu Ársæls sem hlaut þau örlög. Einn átti Ársæll Leif VE 200, 19 lesta eikarbát, frá 1940 til 1950, Gísla J. Johnsen VE 100, 25 lesta eikarbát, frá 1957 til 1967, og Ísleif IV, 216 lesta stálskip, sem hann keypti árið 1964.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Forusta í bæjarstjórn&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Eins og er með marga athafna- og hugsjónamenn tók Ársæll mikinn þátt í félagsstörfum hvers konar, þó einkum eftir að hann kom í land. Hann settist í hafnarnefnd Vestmannaeyja árið 1929 og sat þar í þrjá næstu áratugi, oftast sem formaður. Þá var hann kosinn í bæjarstjórn Vestmannaeyja fyrir Sjálfstæðisflokkinn árið 1938 og sat þar til 1962, þar af var hann forseti bæjarstjórnar árin 1954-62. Hann var einnig um árabil framkvæmdarstjóri Björgunarfélags Vestmannaeyja, hann var formaður Bátaábyrgðarfélags Vestmannaeyja og var fulltrúi á fiskiþingi svo að eitthvað sé nefnt. Ársæll hafði ákveðnar pólitískar skoðanir. Þannig mun honum ekki hafa líkað vel að lengi var Alþýðuhúsið eina samkomuhúsið í Vestmannaeyjum, sérstaklega eftir að elstu börn hans fóru að komast á legg og sækja þar samkomur. Hvort sem það var ástæðan eða ekki beitti hann sér af krafti fyrir byggingu Samkomuhúss Vestmannaeyja sem var vígt árið 1938 og vann sjálfur við byggingu þess, fékk fólk til að leggja byggingunni lið gegn hlutabréfum í húsinu, og fór einnig í ferðir til Reykjavíkur til að afla efnis og fjármagns og gekkst í ábyrgð fyrir lánum til byggingarinnar. En í störfum sínum í bæjarstjórn gætti hann þess að mismuna ekki um bjóðendum sínum eftir stjórnmálaskoðunum. Petrónella, dóttir hans, minnist þess að eitt sinn kom kona að Fögrubrekku, gerði boð fyrir Ársæl og spurði hann allæst hvernig hann gæti hugsað sér að vinna með þessum kommúnistum í bæjarstjórninni. Ársæll spurði á móti hvort henni dytti í hug að hann ætti bara að sinna sjálfstæðismönnum. Sér bæri skylda til að sinna öllum bæjarbúum, í hvaða flokki sem þeir væru.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Bæjarfulltrúar leituðu gjarnan ráða hjá Ársæli þótt hann og sjálfstæðismenn væru í minnihluta því að menn töldu sig geta treyst því að hann réði þeim heilt. Hins vegar mun Ársæll hafa þótt nokkuð einráður þegar hann var í meirihluta og hlusta lítið á minnihlutamenn eða taka undir tillögur þeirra, og sjalfsagt hefur hann ekki heldur alltaf spurt samflokksmenn sína álits. Hvað sem því leið kaus bæjarstjórnin hann einróma heiðursborgara Vestmannaeyja á sjötugsafmæli hans árið 1963, en í nærri átta áratuga sögu bæjarstjórnarinnar hafa aðeins átta einstaklingar hlotið þennan heiður.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Við höfum einhver ráð&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Hafnarmálin voru meginviðfangsefni Ársæls í bæjarstjórninni.  Hafnarskilyrði í Vestmannaeyjum voru ekki upp á marga fiska eftir að bátarnir fóru að stækka, eins og Ársæll þekkti vel af eigin raun, einkum eftir að hann fékk Ísleif. Sérstaklega voru skilyrði til löndunar slæm. Bæjarstjórnin samþykkti árið 1934 að kaupa dýpkunarskip en undirbúningur að þeim kaupum var raunar langur. Upp úr því kom mikill skriður á hafnarframkvæmdir í Eyjum og Ársæll sagði síðar að dýpkunarskipið, sem hafnarnefndin gaf nafnið Vestmannaey, hefði verið besti banki Vestmanneyinga.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Eitt þeirra verka, sem Ársæli var einkum þakkað, var viðgerð á syðri hafnargarðinum sem skemmdist árið 1942 í vetrarbrimi. Brotnaði 10 metra langt og 3 metra breitt stykki og féll fram og kom mikil glufa í garðinn. Samþykkti bæjarstjórnin að láta fara fram viðgerð og var leitað til Ársæls að hafa umsjón með framkvæmdinni, sem hann gerði ásamt Axel Sveinssyni verkfræðingi. Til að fylla glufuna var lagður vegur upp í blágrýtisskriðu vestan við Fjósaklett og mulningurinn fluttur fram á hafnargarðinn. Þangað var einnig flutt steypuhrærivél og hrærð í henni steypa sem sett var í fjóra stóra poka sem kallaðir voru pylsur. Pylsunum var svo komið fyrir í glufunum og stórgrýti sett meðfram þeim. Þetta var mikið verk og dýrt og tók nokkra mánuði og á meðan sást Ársæll lítið heima hjá sér nema á matmálstímum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá hvatti Ársæll mjög til þess að hefju framkvæmdir við uppfyllingu fyrir botni hafnarinnar þar sem nú er Friðarhöfn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðlaugur Gíslason, sem lengi starfaði með Ársæli í bæjarstjórninni, skrifaði síðar að það sem einkenndi Ársæl, sérstaklega í sambandi við afskipti hans af hafnarframkvæmdum í Eyjum, hafi einkum verið þrennt. Hann hafi verið raunsær, verkséður og óvenjulega bjartsýnn og óragur þótt djarft væri teflt. Þegar hann mætti á fundum, hvort heldur voru nefndarfundir eða í bæjarstjórn, hafi hann borið með sér hressandi blæ sem örvaði til athafna og daða. Iðulega, þegar verið var að ræða fyrirhugaðar hafnarframkvæmdir og menn verið með vangaveltur um áætlun Vitamálaskrifstofunnar um heildarkostnað og hvernig ætti að komast fram úr því, þá enduðu þær bollaleggingar með því að Ársæll sagði: „Piltar. Við skulum ekki vera að eyða meiri tíma í þetta. Ef við höfum tök á að kaupa hið erlenda efni, sem með þarf, og koma því heim, þá höfum við einhver ráð með að koma því fyrir og framkvæma verkið.&amp;quot; Og það gekk alltaf eftir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þessi persónueinkenni Ársæls komu oft í ljós. Þegar ákveðið var að byggja nýtt áhaldahús bæjarins árið 1954 var það teiknað 10 metra breitt og þegar grafa átti fyrir grunninum kom Ársæll, sem þá var forseti bæjarstjórnar á staðinn. Hann skrefmældi húsbreiddina og sagði: „Húsið er of mjótt, við breikkum það um tvo metra.&amp;quot; Þetta var gert og eftir að húsið var tekið í notkun átti Ársæll oft leið þangað inn, skrefmældi þá stundum 10 metra, kallaði í næstu menn og sagði: „Haldiði það sé munur að hafa þessa tvo metra aukalega!&amp;quot;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bjartsýnin var raunar eins konar lífsmottó Ársæls. Hann sagði eitt sinn að það væri ekki dýrast að vera fátækur, það væri dýrast að vera ekki bjartsýnn og skorta von. Því ættu allir leggjast á eitt og draga fram ljósu hliðarnar í lífsbaráttunni og sýna landinu, fólkinu og hafinu alúð í samskiptum og verkum.&lt;br /&gt;
Ársæll var einnig gæddur ríkri kímnigáfu og hafði gaman af góðlátlegri stríðni. Ef hann var þungur á brún var það oftast vegna þess að veðurguðirnir voru honum ekki hagstæðir. Sjálfur sagðist hann alltaf hafa verið deigur við að róa í vondu veðri því það gerði ekki neitt gagn. „Veðrið varð annar hluti af manni og það fór margt eftir því&amp;quot; sagði hann.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#039;&#039;&#039;Líf og fjör á Fögrubrekku&#039;&#039;&#039;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ársæll festi ráð sitt snemma. Árið 1913 sá hann unga stúlku í bænum sem honum leist vel á. Þetta var Laufey Sigurðardóttir, 18 ára gömul, sem hafði þá skömmu áður komið til Vestmannaeyja til að vinna á Franska spítalanum svonefnda, en systir hennar, Lilja, var búsett í Eyjum. Laufey var ættuð af Suðurnesjum en ólst upp hjá fósturforeldrum í Reykjavík. Ársæll leitaði Laufeyju uppi og það leið ekki á löngu áður en þau ákváðu að giftast. Ársæll sagði síðar að hann hefði krækt í konu sína með dósaávöxtum. Svo ung hjónaleysi þurftu sérstakt konungsbréf til að fá að giftast. Það fengu þau Ársæll og Laufey og gengu í hjónaband 31. desember 1913, á tvítugsafmæli Ársæls. Þau byrjuðu búskap í kjallaranum í Kirkjulandi hjá hjónunum Láru Guðjónsdóttur og Birni Finnbogasyni, en fljótlega hófu þau að byggja eigið hús, Fögrubrekku við Vestmannabraut, þar sem þau bjuggu æ síðan. Á Fögrubrekku var nóg að snúast enda margt í heimili. Börn þeirra Laufeyjar og Ársæls urðu níu. Elstur var Lárus Ársæll, fæddur 1914 en hann lést 1990, þá Sveinn fæddur 1915 en hann lést 1968, Guðrún fædd 1920 en hún lést 1927, Petrónella fædd 1921, Ásta Skuld fædd 1925 en hún lést 1928, Guðrún Ásta fædd 1929 en hún lést 1977, Leifur fæddur 1931, Guðný Lilja fædd 1933 og Ársæll fæddur 1936. Það tíðkaðist lengi að útgerðarmenn veittu húsaskjól þeim aðkomuvertíðarmönnum sem unnu við útveg þeirra. Þetta gerði Ársæll allt fram á fimmta áratuginn þegar hann byggði verbúð við Strandgötu, og því var oft þröngt á þingi á Fögrubrekku. Mest munu hafa verið 24 karlmenn í heimili fyrir utan fjölskylduna og þá var matast við langborð og þurfti að tví- eða þrísitja til borðs. Á meðan sátu börnin á gólfinu og biðu þess að fá mat því að mennirnir gengu fyrir. Það var lítið næði en reynt að leysa úr hvers manns vanda. Eitt sinn kvartaði vermaður yfir því að geta hvergi sest niður til að skrifa bréf. Laufey sagði honum þá að fara upp í svefnherbergi þeirra hjónanna sem var nánast eini staðurinn í húsinu þar sem ekki var krökkt af fólki.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Börnin voru snemma látin taka þátt starfinu enda nóg að gera í tengslum við atvinnureksturinn. Þau voru vakin klukkan sjö á morgnana og send til þeirra verka sem vinna þurfti í það og það skiptið: út á stakkstæði að stakka, breiða fisk, vinna í heyskap en Ársæll hélt kýr og hesta, stafla timbri o.s.frv. Þá var nóg að gera við heimilisstörfin, þvo þvott, elda mat og hugsa um kostgangarana.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ársæll hefur sjálfsagt verið nokkuð strangur faðir á nútímamælikvarða og hann ætlaðist til þess að börn sín leggðu mikið á sig, en þó ekki um of og brýndi m.a. fyrir þeim að taka ekki fleiri fiska á börurnar en þau hefðu handleggi til. Og í endurminningunni er barnæska þeirra fyrst og fremst skemmtilegur tími og stöðugt líf og fjör. Þegar synir hans fjórir komust á legg fóru þeir allir til starfa við rekstur fyrirtækjanna. Laufey lést árið 1962 eftir langvinn veikindi og þá tók Ásta að sér húsmóðurskyldurnar á Fögrubrekku. Þótt margt breyttist við fráfall Laufeyjar hélt Ársæll áfram þeim sið, sem þau höfðu haft alla búskapartíð sína, að bjóða fjölskyldum þeirra til veislu að&lt;br /&gt;
Fögrubrekku á gamlárskvöld.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Undir það síðasta voru þetta mannmargar samkomur þegar barnabörnin og barnabarnabörn höfðu bæst í hópinn. Þessar samkomur voru tilhlökkunarefni þeirra yngstu allt árið. Þar var matast við langborð í stofunni og eftir matinn settist fólk að spilum og öðrum skemmtunum langt fram eftir nóttu. Á miðmætti var haldin mikil flugeldasýning í garðinum þar sem gjarnan fóru á loft afgangar af skiparakettunum úr bátunum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Síðustu æviárin átti Ársæll við veikindi að stríða en ekkert dró úr áhuga hans a sjónum og öllu því sem honum tengdist. Ásta ók Arsæli reglulega í Fordinum hans á bryggjurnar og á hverjum morgni var það hans fyrsta verk að fara með kíki í litla útsýnisgluggann á norðurvegg Fögrubrekku og fylgjast með bátunum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ársæll lagðist sína síðustu legu um páskaleytið 1969. Honum líkaði illa að vera í rúminu þegar vetrarvertíðin stóð sem hæst og sagði við Lilju dóttur sína: ,,Liggur ekki Ársæll í leti og það er páskahrota!&amp;quot; En hann réð ekki við manninn með ljáinn frekar en aðrir og lést 14. apríl 1969, 75 ára að aldri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Við ritun þessarar greinar var m.a. stuðst við eftirtaldar ritaðar heimildir:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Saga Vestmannaeyja I—II. Sigfús M. Johnsen. Reykjavík 1989.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Við Ægisdyr I-II. Haraldur Guðnason. Reykjavík 1991.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Aldahvörf í Eyjum. Þorsteinn Jónsson. Vestmannaeyjar 1958&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Íslensk skip 1-4. Jón Björnsson. Reykjavfk 1990. &amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það er dýrast að skorta bjartýni. Rætt við Ársæl Sveinsson útvegsbónda á Fögrubrekku í Vestmannaeyjum. Árni Johnsen. Morgunblaðið 1968.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ársæll Sveinsson útgerðarmaður Vesmannaeyjum - minning. Guðl. Gíslason. Morgunblaðið 1969.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
Heiðursborgari Vestmannaeyja Ársæll Sveinsson útgerðarm. Páll Scheving. Fylkir 1969.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Aldarminning. Ársæll Sveinsson útgerðarmaður. Davíð Ólafsson. Morgunblaðið 1993. Ómerkt grein eftir E.G. (Einar Gíslason).&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1957/_%C3%9Dmsir_erfi%C3%B0leikar&amp;diff=208434</id>
		<title>Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1957/ Ýmsir erfiðleikar</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Sj%C3%B3mannadagsbla%C3%B0_Vestmannaeyja_1957/_%C3%9Dmsir_erfi%C3%B0leikar&amp;diff=208434"/>
		<updated>2026-09-25T02:19:55Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: rangur Eros skráður&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;[[Þorsteinn Jónsson (Laufási)|ÞORSTEINN JÓNSSON]], [[Laufás|LAUFÁSI]]:&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;big&amp;gt;&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;Ýmsir erfiðleikar&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;/big&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;I&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Orðið útilega hefur víst frá því land byggðist haft í sér fólgna dulda ógn, og mun svo ennþá, þó komið sé fram á 20. öldina. Er þetta að vonum, því svo margir menn og konur hafa á umliðnum öldum komizt í hann krappan við að liggja úti, og afdrifin fyrir alltof marga, sem í þá raun hafa ratað, hefur orðið aldurtili eða örkuml.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þó hér í Eyjum sé nær óþekkt að menn hafi legið úti milli bæja, voru þó aðrar útilegur alltíðar, eftir að vélbátaútvegurinn hófst hér. Voru þessar útilegur ekkert skemmtiatriði, hvorki fyrir þá sem úti lágu, á litlum og illa útbúnum bátum án allra þæginda, þegar vetrarstormarnir hömuðust í öllu sínu veldi, og hamfarir sjávarins voru eftir því.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá ekki síður fyrir þá, sem í landi biðu á milli vonar og ótta um afdrif þeirra, sem ekki höfðu náð lendingu. Hef ég oft heyrt konur og fleiri segja, að þessar nætur hafi þeim orðið hinar lengstu og þungbærustu, sem þau hafi lifað, og þetta er eðlilegt, því óvissan heilar nætur um afdrif ástvina og meðbræðra er flestu geigvænlegra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Til þess að menn nú á dögum skilji, hvernig á þessum útilegum stóð hér í Vestmannaeyjum á fyrstu árum vélbátaútgerðarinnar, skal bent á sem aðalorsakir, hinir litlu og veikbyggðu vélbátar, sem sótt var á af dæmafáu kappi og hörku, svo var við að etja hina tíðu og stríðu austanstorma, sem mjög herja á Vestmannaeyjar og eru sérlega hættulegir vegna staðhátta hér. En af austanáttinni stafar hin erfiða sjóleið fyrir [[Ystiklettur|Yztaklett]], þegar vestan fyrir Eyjar er komið, sem endaði síðast á [[Leið|Leiðinni]], sem varð fljótt ófær, þegar austanstormarnir voru í algleymingi, en það var einmitt í þeim, sem allar útilegurnar, að einni undanskilinni, áttu sér stað. Sama gegndi einnig um hin tíðu sjóslys og bátstapa, því að þangað til 12. apríl 1944, að tveir vélbátar fórust héðan í suðvestanátt, hafði öllum hlekkzt á í austanveðrum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það er fátt, sem gefur gleggri hugmyndir um þær miklu framfarir, sem orðið hafa hér í Eyjum á öllum verklegum sviðum, en einmitt sú breyting, sem orðið hefur hér á, því síðan 1928 hafa engar teljandi útilegur átt sér stað. En munurinn nú og áður, þó bátar nái ekki heimahöfn að kvöldi, að geta nú að mestu fylgzt með líðan áhafnarinnar, ásamt margvíslegu öryggi til hjálpar og leiðbeiningar, ef í harðbakka slær.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þess í stað urðu menn á fyrstu 20 árum vélbátaútvegsins hér að berjast í þessum útilegum, flestir ljóslausir, sambandslausir við aðra, hálfsvangir og kaldir, og þó verst að vita af óttanum, sem grúfði yfir þeim, sem heima biðu.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fyrstu vélbátaútileguna hér í Eyjum hreppti ég, sem þetta rita, ásamt fjórum hásetum mínum, aðfaranótt 6. júlí 1906. Komumst við illan leik upp undir [[Þrælaeiði|Eiðið]] um kl. 12 um nóttina í stórviðri af austri. Ég gerði þó tilraun til að komast austur fyrir Yztaklett, því heimilisástæður mínar voru þær, að konan mín lá á sæng, — en varð frá að hverfa.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þetta var á „&#039;&#039;[[m/b Unnur|Unni I]]&#039;&#039;“, sem var hálfopin og svo þægindasnauð sem mest mátti verða, ekkert skýli, nema afþiljaðir báðir endar, þó vatnsþéttir að mestu, í framendanum gátu fjórir menn haft skjól, tveir á bekkjum sitt hvoru megin, og tveir á gólfinu, engin hlýja, lítill matur, en nóg vatn. Aftur í bátnum gat einn maður setið hjá vélinni, sem alltaf var höfð í gangi, þó að við lægjum fyrir akkeri, fyrir innan [[Miðklettur|Kambinn]], svo nærri landi sem hægt var, þó á nógu dýpi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Um morguninn fór að lygna, komum inn á höfnina um kl. 7, höfðum verið taldir af. Það var líka eðlilegt, því rokið var mikið og lítið álit á þessum fleytum í byrjun. Þar sem þessi fyrsta útilega átti sér stað um hásumarið og í hlýju veðri, er álitamál, hvort vert er að kalla þetta útilegu, enda líðan okkar góð, þótt ekki væri þurr blettur á nokkrum okkar, því slík hafði ágjöfin verið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ekkert bar svo sögulegt við á þessu sviði, þangað til 20. febrúar 1908; bar öskudaginn upp á þann dag, sem var blíður að morgni, svo allir bátar reru, en fór svo, að fjöldi báta lágu úti, flestir hér fyrir innan Eiðið. Veðrið var af austri og fór síharðnandi þá á daginn leið, svo að mörgum veittist örðugt að komast í landvar af [[Heimaey]]; var ég einn af þeim, en það voru um 20 vélbátar, sem ekki náðu höfn og neyddust því til að liggja úti, en áreiðanlegt er, að þeir nær 100 menn, sem úti lágu þessa nótt, voru ekki öfundsverðir og því síður aðstandendur þeirra, sem í landi biðu og flestir gjörðu sér vonir um, að þeir mundu koma fram, því svo var veðurofsinn mikill, þegar dimma tók, að ekkert sást. Menn í landi, sem brutust inn á Eiði, vissu, að nokkrir vélbátanna höfðu komizt upp undir um kvöldið, en hverjir það voru eða hvað margir, vissi enginn.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Ég hef þegar lýst að nokkru útbúnaði þeim, sem var á „Unni I“, þegar ég lá á henni innan við Kambinn í júlímánuði 1906, en nú, 1908, hafði verið sett þilfar í hana alla, en útbúnaður að öðru leyti óbreyttur, og þannig var útbúnaður hinna vélbátanna, sem úti lágu þessa minnisstæðu nótt. Sömuleiðis var stærð allra vélbátanna, sem úti lágu, svipuð, frá 6—9 tonnum, flestir með 8 hestafla vélum, þó einstaka með 10 hestöflum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þar sem þetta var eina útilegan, sem ég hreppti, að undanteknu því, sem fyrr er frá sagt, varð mér þessi nótt allminnisstæð. Þó höfðum við það á Unni miklu betra en allir þeir aðrir vélbátar, sem þarna lágu úti, því að við lágum fyrir akkeri innan við Kambinn, fast við bergið, því að alda af vestri var engin, en svo leiddi miklar hviður þangað sem við lágum, að allt ætlaði um koll að keyra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Svo höfðum við líka góðan hlut, eða það þótti okkur, sem hinir bátarnir höfðu víst ekki, en það var ágætt togböjuljósker, sem logaði glatt alla þessa löngu nótt, en á hinum bátunum öllum, sem ég hafði þá enga hugmynd um, hve voru margir, sáust engin ljós, þó ég efi ekki, að flestir þeirra hafi haft kertaljósker, eins og ég hef hér fyrr lýst þeim. En hvað megnaði birta af einu kertaljósi í þeim ósköpum, sem á gengu, þegar sjóinn skóf eins og lausamjöll?&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;[[Mynd:Þannig_litu_fiskibátar.png|600px]]&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;Þannig litu fiskibátarnir í Vestmannaeyjum út fyrir 40 árum. Gott hefir verið fyrir formennina á þessum litlu bátum að vita af hinu stóra og trausta björgunarskipi Eyjanna, e/s „Þór“, sem œtíð var reiðubúið til hjálpar, ef eitthvað bar út af.&amp;lt;/center&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Á skipalegunni fyrir Eiðinu, þar sem markaður er akkerisstaður á flest sjókort yfir Vestmannaeyjar, lágu þessa nótt togarar með björt ljós. Einn þeirra var togarinn Mars frá Reykjavík, skipstjóri hans var [[Eldeyjar-Hjalti|Hjalti Jónsson]]. Hann hafði um kvöldið, áður en veðrið komst í algleyming, hitt vélbátinn [[Njáll VE-120|Njál VE 120]], með bilaða vél, og dró hann upp undir Eiðið og lagðist þar fyrir akkerum grunnt á legunni, því Hjalti Jónsson var vel kunnugur hér við Eyjar, en um nóttina sökk Njáll aftan í togaranum og tapaðist, en mennirnir björguðust. Njáll var alveg nýr, um 8 tonn að stærð með 8 hestafla vél; hann var með þilfari, en þó fór hann svona. Söm urðu einnig örlög [[Bergþóra VE-88|Bergþóru VE 88]] þessa nótt, vélin í henni hafði einnig bilað, kom enskur togari henni til hjálpar og dró hana upp undir [[Ofanleitishamar]], hvar hún sökk og tapaðist aftan úr togaranum, en mennirnir björguðust.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Svo var rokið mikið um nóttina, að togararnir, sem voru fyrir Eiðinu, lágu fyrir tveimur akkerum, og urðu þó að hafa hálfa ferð áfram á vélum sínum til að haldast þarna við. Það voru því aðeins ljósin á togurunum og svo ljósið á Unni, sem útilegubátarnir höfðu sér til leiðbeiningar; gekk það næst kraftaverki, að ekki skyldu verða árekstrar þarna um nóttina.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þegar komið var fram undir morgun og veðrinu dálítið farið að slota, bilaði vélin í [[Portland VE-97|Portland VE 97]]; rak það óðfluga að landi, en áður en það rakst á klettana, tókst vélbátnum [[Austri VE-99|Austra VE 99]] með frábæru snarræði að koma bandi yfir í Portlandið og draga það frá landi; munaði þarna mjóu að illa færi.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Formaður á Portlandi var [[Friðrik Benónýsson (Gröf)|Friðrik Benónýsson]] í [[Gröf]], en á Austra [[Ritverk Árna Árnasonar/Helgi Guðmundsson (Dalbæ)|Helgi Guðmundsson]] í&lt;br /&gt;
Dalbæ. Annars varð ekkert manntjón í þessu veðri; mátti það teljast Guðs mildi, eins og menn stóðu þá höllum fæti gegn ofviðrunum að öllu leyti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Fjárhagstjónið, sem hlauzt af tapi hinna tveggja vélbáta, sem fórust þessa nótt, og svo hins þriðja, sem fórst með allri áhöfn þann 1. apríl, varð svo mikið, að nærri hafði riðið [[Bátaábyrgðarfélag Vestmannaeyja|Bátaábyrgðarfélaginu]] að fullu; hefur það aldrei á sínum langa starfsferli komizt jafnhætt fjárhagslega.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá var ekki síður tilfinnanlegt tjón þeirra, sem misstu farkosti sína snemma á vertíðinni og þar með atvinnuvonir sínar.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sú lýsing, sem hér hefur verið gefin af þessum fyrstu útilegum vélbáta hér við Eyjar, getur einnig að mestu leyti átt við þær aðrar útilegur, sem Eyjasjómenn urðu að sætta sig við öðru hvoru næstu 20 árin. Þó varð þegar eftir hina miklu útilegu 1908 breyting til batnaðar á útbúnaði vélbátanna, því farið var að setja í hásetaskýlið lítil hitunartæki, bæði til að hita kaffi við dagleg störf og ylja upp hinar þröngu og köldu vistarverur. Svo þegar vélbátarnir stækka, er farið að setja rekkjur í þá, batnaði við þetta að mun líðan manna, og þá ekki sízt þegar úti var legið.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;&#039;II&#039;&#039;&#039;&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það sem hér eftir verður skráð um útilegur og hrakninga vélbáta héðan úr Eyjum, er að mestu eftir minnisblöðum [[Jón Sigurðsson (Vestmannabraut)|Jóns Sigurðssonar]], sem hefur lagt mikla rækt við að halda til haga ýmsum fróðleik um vélbátaútgerðina hér á liðnum árum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 20. febrúar 1911 reru allir vélbátar hér í Eyjum, því veður var gott. Er á daginn leið, skall á austan rok með mikilli fannkomu, voru bátarnir að koma inn á höfnina fram eftir deginum. Um kvöldið vantaði þó fimm vélbáta, vonuðu menn að þeir hefðu náð upp undir Eiðið. Þó sást nær ekkert til skipa sem þar lágu, þó farið væri þangað, svo var veðrið og bylurinn mikill, og hélzt þetta við sama alla nóttina, þangað til um morguninn, að veðrið lægði og birti. Komu þá fjórir vélbátanna eftir langa og stranga nótt. Þeir voru: [[Eros VE 121]], formaður [[Sigurður Sverrisson]], [[Lundi VE-141|Lundi VE 141]], formaður [[Guðleifur Elíasson]] frá [[Brúnir|Brúnum]], [[Farsæll VE-134|Farsæll VE 134]], formaður [[Bergsteinn Bergsteinsson]] frá Tjörnum og [[Ásdís VE-144|Ásdís VE 144]], formaður [[Þórður Jónsson (Bergi)|Þórður Jónsson]], [[Berg|Bergi]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
En þá vantaði einn vélbátinn, sem var [[Norræna VE-131|Norröna VE 131]], formaður með hana var [[Jóhann Einarsson (Gjábakka)|Jóhann Einarsson]] á [[Gjábakki|Gjábakka]]. Þegar tíminn leið og hún kom ekki fram, var hún talin af. En á þriðja degi kom enskur togari með hana í eftirdragi, hafði hann fundið hana á reki vestur á móts við Selvog. Var áhöfnin furðu hress, þó skipverjar væru bæði matar- og vatnslausir í þessum hrakningum. Báturinn var með bilaða vél, olíulaus, hafði verið notuð til að lægja sjó, brotið mastur og rifin segl, svo að ástand hans, sem aðeins var 8 tonn að stærð, mátti ekki verra vera. Geta má nærri, hvernig aðstandendum þessara manna sérstaklega hefur liðið þessa daga.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 6. marz 1913 hvessti af austri með mikilli snjókomu; allir vélbátarnir náðu þó höfn, nema [[Kristbjörg VE 112]]. Formaður með hana var [[Magnús Magnússon (Felli)|Magnús Magnússon]] á [[Fell|Felli]]. Hann treysti sér ekki til að taka land, andæfði því alla nóttina hér vestur af Eyjum. Þótti mikið afrek að skila áhöfn og bát heilu í höfn daginn eftir, því veðrið var með afbrigðum vont, en Kristbjörg aðeins 8 tonn að stærð og útbúnaður að flestu lélegur.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Snemma í febrúar 1914 vantaði úr róðri v.b. [[Jóhanna VE-148|Jóhönnu VE 148]], fór því v.b. [[Gammur VE-174|Gammur VE 174]] að leita hennar, fann hana hér vestan Eyja með bilaða vél, kom með hana morguninn eftir. Veður ekki mjög vont, formaður með Jóhönnu var [[Jakob Sigurðsson]], en með Gamminn var [[Illugi Hjörtþórsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Aðra útilegu í febrúar hreppti v.b. [[Trausti VE-175|Trausti VE 175]], vélin í honum var í ólagi, hann komst þó án hjálpar undir [[Þrælaeiði|Eiðið]] og lá þar um nóttina í vondu veðri. Formaður með Trausta var [[Guðmundur Helgason (Heiðardal)|Guðmundur Helgason]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þriðju útileguna seint í febrúar 1914 fengu vélbátarnir [[Enok VE-164|Enok VE 164]] og [[Olga VE-139|Olga VE 139]]. Tildrögin voru þau, að v.b. Enok vantaði úr róðri, fór því Olga að leita hans og fann hann fyrir vestan Eyjar, dró hann upp undir Eiðið, lágu báðir bátarnir þar yfir nóttina, komu inn á höfnina þá bjart var orðið, austan stormur. Formaður á Enok var Þórður Jónsson á Bergi, en á Olgu var formaður [[Guðmundur Jónsson (Háeyri)|Guðmundur Jónsson]] [[Háeyri]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá skeði það einnig 1914, laugardaginn fyrir páska, þegar v.b. [[Agða VE-146|Agða VE 146]] var á heimleið úr fiskiróðri austan fyrir Eyjar, að vélin bilaði, rak bátinn fyrir straumi um nóttina, því veður var stillt. Fór þá að hvessa af austri, svo þeim tókst að sigla undir [[Ofanleitishamar]] og leggjast þar fyrir akkeri. En nokkru síðar slitnaði báturinn upp, því komið var ofsarok, rak nú Ögðu undan stormi og sjó. Þegar komið var vestur fyrir [[Einidrangur|Einidrang]], kom enskur togari, sem bjargaði mönnunum, en skeytti ekkert um bátinn. Á öðrum degi kemur enskur togari heim til Eyja með Ögðu í eftirdragi, sem hann hafði fundið á reki, vonuðu menn þá, að áhöfn bátsins hefði verið bjargað, sem og síðar kom í ljós, þegar annar enskur togari kom með mennina heila á húfi. Formaður með bátinn var [[Gunnar Marel Jónsson|Gunnar M. Jónsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 20. marz 1915 reru flestir vélbátar héðan úr Eyjum. Er á daginn leið hvessti mjög af norðri og gjörði hörkufrost. Allir náðu þó höfn, nema v.b. [[Höfrungur VE-138|Höfrungur VE 138]]. Þar sem enginn vissi, hvar leita skyldi bátsins, og veðurofsinn mjög mikill, fór enginn að leita hans. En enskur togari kom með bát og áhöfn síðla dags daginn eftir, fann hann Höfrung undir seglum, með brotinn sveifarás, djúpt út af Dyrhólaey. Þeir voru sannarlega heimtir úr helju, því þeir höfðu haft vonda og erfiða nótt, sérstaklega vegna þess mikla íss, sem nær hafði sökkt bátnum. Varð áhöfnin, með lélegum áhöldum, að hamast við að brjóta klaka alla nóttina; kom sér vel, að þarna voru hraustir drengir að verki. Formaður með Höfrunginn var [[Björn Erlendsson (Þinghól)|Björn Erlendsson]] frá Vík í Mýrdal.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 6. janúar 1916 lá úti í afspyrnuveðri af austri v.b. [[Happasæll VE-162|Happasæll VE 162]]. Formaður [[Árni Finnbogason]]. Happasæll ásamt v.b. [[Íslendingur VE-161|Íslending VE 161]] höfðu farið til að bjarga v.b. [[Sæfari VE-157|Sæfara VE 157]], sem var á reki með bilaða vél. V.b. Íslendingur fórst í þessari ferð með allri áhöfn, en Happasæl hrakti undan Eyjum með Sæfarann í eftirdragi. Um nóttina urðu þeir á Happasæl að sleppa Sæfaranum eftir að hafa bjargað áhöfn hans. Áttu þeir á Happasæl hina erfiðustu nótt, en komust þó til Eyja daginn eftir.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Árið 1916, þann 9. apríl, gjörði afspyrnurok af austri með mjög mikilli fannkomu. Lágu þá úti tveir vélbátar. V.b. Ásdís VE 144 var fyrir vestan [[Geirfuglasker]], dró hún ekki á móti veðrinu, andæfði því þar um nóttina. En v.b. [[France VE-159|France VE 159]] komst undir Eiðið og lá þar til morguns. Formaður með Ásdísi var [[Ólafur Ingileifsson]], en með France [[Sigurður Sverrisson]]. Í þessu veðri lenti v.b. [[Haffari VE-116|Haffari VE 116]] upp í [[Flug|Flugur]], fórust þar þrír menn, en tveir björguðust.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Sunnudaginn 3. marz 1918 var róið seint vegna norðanstorms um morguninn, urðu því margir seint fyrir, þegar austan ofviðri með bleytuhríð skall sviplega yfir þegar á daginn leið. Tveir vélbátar fórust í þessu veðri, en tveir lágu úti um nóttina. Annar þeirra, [[Elliði VE-96|Elliði VE 96]], formaður [[Sigurður Hermannsson (Melstað)|Sigurður Hermannsson]], [[Melstaður|Melstað]], andæfði hér norðvestur af Eyjum alla nóttina, kom í höfn daginn eftir. En hinn, sem var France VE 159, formaður Sigurður Sverrisson, komst undir Eiðið og lá veðrið þar af sér. Þar sem þetta var með allra verstu veðrum og sjórinn eftir því mikill, mátti það undur heita, að þessir bátar skyldu komast heilir á húfi að landi, sérstaklega þó Elliði, sem var aðeins rúm 7 tonn að stærð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;[[Mynd:Konungi_fagnað.png|600px]]&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;Konungi fagnað.&amp;lt;/center&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þá lágu úti þann 3. marz 1920 v.b. [[Hekla VE-115|Hekla VE 115]] og v.b. [[Litla-Unnur VE-186|Litla-Unnur VE 186]]. Skall á með austan rok og blindbyl þegar á daginn leið. Bátarnir andæfðu fyrir vestan Eyjar þangað til veðrinu fór að slota. Kom Hekla snemma morguns, en Litla-Unnur þegar á daginn leið. Formaður með Heklu var [[Ólafur Vigfússon (Gíslholti)|Ólafur Vigfússon]], en með Litlu-Unni [[Guðlaugur Þorsteinsson (Laugalandi)|Guðlaugur Þorsteinsson]]. Báðir þessir bátar voru með þeim minnstu, sem héðan gengu, aðeins 6—7 tonn að stærð.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í byrjun marz 1920 kom það fyrir, að v.b. [[Ófeigur VE-217|Ófeigur VE 217]] fékk þorskanet sín í skrúfuna, gat þó af eigin rammleik komizt upp undir Eiðið, var þá komið ofsaveður af austri, lá því úti um nóttina, en náði höfn daginn eftir. Formaður með Ófeig var [[Jón Ólafsson (Hólmi)|Jón Ólafsson]] á [[Hólmur|Hólmi]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Miðvikudaginn 16. marz 1921 voru flestir bátar á sjó, en er á daginn leið brimaði sjóinn svo, að fágætt má telja, varð [[Leið|Leiðin]] ófær. Allir bátar höfðu þó inn á höfnina nema v.b. [[Hlíf VE-166|Hlíf VE 166]] og [[Mínerva VE-241|Mínerva VE 241]], sem komst þó inn á höfn um nóttina. Hlíf lá úti undir [[Elliðaey]], kom heim daginn eftir. Formaður með Hlíf var [[Valdimar Árnason (Vallanesi)|Valdimar Árnason]] í [[Vallanes|Vallanesi]], en með Mínervu var [[Þórður Þórðarson (Sléttabóli)|Þórður Þórðarson]] á [[Sléttaból|Sléttabóli]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá skeði það einn dag í marz 1921, að vélin bilaði í v.b. [[Friður VE-156|Frið VE 156]], voru því dregin upp segl. Hélt báturinn sér við á þeim alla nóttina, því veður var ekki vont. Næsta morgun fann björgunarskipið [[Þór]] bátinn og dró til hafnar. Formaður með Frið var [[Þórður Stefánsson (Haga)|Þórður Stefánsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Einn dag í byrjun febrúar 1923 bilaði vélin í v.b. Austra VE 99, gat hann komizt á seglum undir Ofanleitishamar, og lá þar um nóttina aftan í enskum togara, sem þar hafði leitað í var af Heimaey, því veður var allhvasst af austri, komst heim næsta dag. Formaður með Austra var [[Eiður Jónsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það bar við 15. febrúar 1923, að um kvöldið var einn bátur ókominn í höfn, en veður orðið vont, var það v.b. [[Svanur VE-152|Svanur VE 152]]. Hann hafði komizt upp undir Eiðið um kvöldið, en ekki treyst sér austur fyrir [[Ystiklettur|Yztaklett]], því kominn var austanstormur. Þegar leið á nóttina lægði veðrið, fór Svanur þá að leita að línu, sem hann hafði ekki getað dregið daginn áður. Þar sem full ástæða var til að óttast um bátinn, voru tveir vélbátar sendir að leita hans, mættu þeir honum hér fyrir vestan Eyjar, því þar hafði hann verið að veiðum. Formaður með Svan var [[Björn Magnússon]] frá Víkurgerði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Á öskudaginn, sem bar upp á 5. marz 1924, fóru allir bátar á sjó, því afli var mikill, sérstaklega í þorskanet. Þegar á daginn leið, gjörði mikið austanveður, vantaði um kvöldið marga báta, höfðu flestir þeirra komizt upp undir Eiðið, og lágu þar, því alófært var austur fyrir Yztaklett. En þó vantaði tvo báta undir Eiðið, og vissu menn þá ekkert um þá. Það voru v.b. Höfrungur VE 138, sem andæfði af sér veðrið vestur af Eyjum, og lítill vélbátur, undir 5 tonnum, sem [[Björg, bátur|Björg]] hét, er hrakti vestur að Einidrang, en þar bar að enskan togara, sem bjargaði mönnunum á síðustu stundu. Formaður á Björgu var [[Jón Hafliðason]] á [[Bergstaðir|Bergstöðum]], en með Höfrunginn var [[Guðjón Jónsson (Reykjum)|Guðjón Jónsson]] á [[Reykir|Reykjum]]. Hina bátana, líklega 15 að tölu, sem undir Eiðinu lágu, sakaði ekki, þrátt fyrir mjög vont veður. Komust þeir í höfn, sumir um morguninn og aðrir þá á daginn leið. Þar sem óvíst er nú um nöfn allra þeirra báta, sem úti lágu í þetta skipti, verður sleppt að telja þá, sem um er vitað.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá varð önnur útilega í marz 1924. Lá þá úti undir Eiðinu í austanstormi v.b. [[Enok VE-164|Enok VE 164]], formaður [[Gunnar Ingimundarson]] frá [[Hellukot|Hellukoti]]. Náði höfn næsta dag.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Dag nokkurn í febrúar 1926 bilaði vélin í v.b. [[Mars VE-149|Marz VE 149]], er hann var að veiðum vestur af Eyjum, voru þá sett upp segl og bátnum haldið við á þeim um nóttina. Daginn eftir hitti togarinn Jón forseti frá Reykjavík bátinn og dró hann til Eyja. Formaður með Marz var [[Björgvin Jónsson (Úthlíð)|Björgvin Jónsson]] í [[Úthlíð]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þá skeði það einnig í febrúar 1926, að v.b. Hilmir VE 182 lá alla nóttina undir Eiðinu, vegna þess að svo mikið sterkviðri var af austri, að vélina skorti afl til að knýja bátinn austur fyrir Yztaklett. Formaður var [[Runólfur Sigfússon|Runólfur Sigfússon]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Þann 11. febrúar 1928 fóru allir bátar héðan úr Eyjum í róður, því gott veður var að morgni. Er á daginn leið fór að hvessa, og um kvöldið var kominn austan rokstormur með svo mikilli fannkomu, að einsdæmi þótti. Þeir bátar, sem farið höfðu stutt eða voru fyrir austan Eyjar, náðu í höfn áður en rokið og bylurinn náðu hámarki, sem hélzt fram undir dögun.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Í þessu veðri náðu ekki landi 19 vélbátar, sumir þeirra héldu sér við þar sem þeir voru komnir, þegar bylurinn skall á. Björgunarskipið Þór var með vélbát með bilaða vél í eftirdragi og treystist ekki til að taka Eyjar. Þeir, sem úti lágu þessa óvenju dimmu nótt, voru þessir:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Bliki VE-143|Bliki VE 143]], form. [[Sigurður Ingimundarson (Skjaldbreið)|Sig. Ingimundarson]], [[Skjaldbreið]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Emma VE-219|Emma VE 219]], form. [[Eiríkur Ásbjörnsson]], [[Eiríkshús|Urðav. 41]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Enok VE 164, form. Sig. Bjarnason frá Stokkseyri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Garðar Ve-111|Garðar VE 111]], formaður [[Eyjólfur Gíslason (Görðum)|Eyjólfur Gíslason]], [[Garðar|Görðum]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Glaður VE-270|Glaður VE 270]], form. [[Sigurður Þorsteinsson (Nýjabæ)|Sigurður Þorsteinsson]], [[Nýibær|Nýjabæ]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Gulla VE-269|Gulla VE 269]], formaður [[Binni í Gröf|Benóný Friðriksson]], [[Gröf]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Hansína VE-200|Hansína VE 200]], form. [[Eyjólfur Gíslason (Bessastöðum)|Eyj. Gíslason]], [[Bessastaðir|Bessastöðum]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Ísleifur VE-63|Ísleifur VE 63]], form. [[Ársæll Sveinsson (Fögrubrekku)|Ársæll Sveinsson]], [[Fagrabrekka|Fögrubrekku]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Kristbjörg VE-70|Kristbjörg VE 70]], formaður [[Grímur Gíslason]], [[Fell|Felli]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Ófeigur VE-217|Ófeigur VE 217]], formaður [[Jón Ólafsson (Hólmi)|Jón Ólafsson]], [[Hólmur|Hólmi]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Pipp VE-1|Pipp VE 1]], formaður [[Magnús Jónsson (Sólvangi)|Magnús Jónsson]], [[Sólvangur|Sólvangi]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Rap VE-14|Rap VE 14]], formaður [[Sigurður Gísli Bjarnason|Sigurður Bjarnason]], [[Hlaðbær|Hlaðbæ]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Sigríður VE-240|Sigríður VE 240]], formaður [[Eiður Jónsson]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Sísí VE-265|Sísí VE 265]], formaður [[Guðmundur Vigfússon (Holti)|Guðmundur Vigfússon]], [[Holt|Holti]].&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
[[Skallagrímur VE-231|Skallagr. VE 231]], form. [[Ólafur Vigfússon]], [[Gíslholt|Gíslholti]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Skógafoss VE-236|Skógafoss VE 236]], formaður [[Jónas Sigurðsson]], [[Skuld]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Sleipnir VE-280|Sleipnir VE 280]], form. [[Sveinn Jónsson (Landamótum)|Sveinn Jónsson]], [[Landamót|Landamótum]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Svala VE-274|Svala VE 274]], formaður [[Guðmundur Tómasson]], [[Hóll|Hól]].&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Stakksárfoss VE-145|Stakksárfoss VE 145]], formaður [[Finnbogi Halldórsson]] frá Siglufirði.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Allir þeir 19 vélbátar, sem hér hafa verið taldir, náðu heilir í höfn næsta dag, en á þeim voru milli 80 og 90 menn, sem lágu úti þessa nótt. Vegna stórviðris og blindhríðar sást ekkert til bátanna; munu því flestir geta hugsað sér, hvernig aðstandendum og öðrum, sem í landi biðu fullir óvissu, hefur verið innanbrjósts þessa nótt, eða aðrar þessari líkar. Það var enginn fagnaðaróður fyrir Eyjabúa, þegar austan óveðragnýrinn var í almætti sínu, líka má hafa það í huga, að sjóslysin voru ærið tíð á þessum árum og því mönnum ofarlega í huga.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Það var því sannarlegt fagnaðarefni öllum þeim, sem þessa Eyju byggja, að þessi 19 báta útilega varð sú síðasta, eða svo má heita, fram á þennan dag. En að þessum álögum létti af Vestmannaeyjum, var í fyrsta lagi björgunarskipunum að þakka, í öðru lagi því, að þegar eftir 1928 hafði [[Leið|Leiðin]] verið dýpkuð svo um munaði, og í þriðja lagi, að þegar kemur fram um 1920, eru flestir vélbátarnir orðnir svo traustir og með svo aflmiklar vélar, að þeir drógu fyrir Yztaklett í nærri hvaða austanroki sem var, ef sjórinn var ekki því meiri.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;[[Mynd:Gamall_og_góður_gestur.png|600px]]&amp;lt;/center&amp;gt;&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
&amp;lt;center&amp;gt;&#039;&#039;Gamall og góður gestur, sem nú hefur lokið störfum fyrir okkur Íslendinga.&amp;lt;/center&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hér hafa verið taldar upp þær útilegur, sem [[Jón Sigurðsson (Vestmannabraut)|Jón Sigurðsson]] hefur skrifað hjá sér, en auk þessa telur [[Jes A. Gíslason]] í ritinu [[Björgunarfélag Vestmannaeyja]] 10 ára, að tveir vélbátar hafi legið úti, annar aftan í togara, nóttina milli 16. og 17. febrúar 1919. Þess er einnig getið í Eyjablaðinu frá 1920, að 17. apríl hafi tveir vélbátar legið úti.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Að lokum skal frá því sagt, að v.b. [[Síðuhallur VE-285|Síðuhall VE 285]], formaður [[Auðunn Oddsson]], hrakti í austan ofviðri þann 12. febrúar 1929 héðan frá Vestmannaeyjum og vestur fyrir Þorlákshöfn. Kom björgunarskipið Þór með hann hingað tveim dögum síðar. Talið er eftir góðum heimildum, að björgunarskipið Þór hafi dregið að landi 40 vélbáta þau rúm sex ár, sem hann var í eigu Vestmannaeyinga, og þar með forðað mörgum þeirra frá útilegu eða öðru enn verra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
Samkvæmt því, sem hér hefur verið skráð, hafa því frá 1906 til 1930 legið úti, oftast í ofviðrum undir Eiðinu, 87 vélbátar með eftir því sem næst verður komizt 456 mönnum, og á þessu sama tímabili farizt 28 vélbátar og drukknað 124 menn, en af þeim nær 20 við annað en sjóróðra.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
[[Eyjólfur Gíslason (Bessastöðum)|Eyjólfur Gíslason]] skipstjóri á Bessastöðum hér á Eyjum skrifaði í [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1956|Sjómanninn 1956]] grein um útileguna, sem átti sér stað þ. 11. febrúar 1928 hér í Eyjum. Þessi grein vakti mikla athygli; hef ég því birt þennan kafla, sem hér kemur fyrir almenningssjónir, úr bókinni „Aldahvörf í Eyjum“, ágripi af útgerðarsögu Vestmannaeyja 1890—1930, sem vonir standa til, að gefin verði út á þessu ári. Það er líka ekki illa til fallið, þar sem á þessu ári eru liðin 50 ár, síðan vélbátaútvegur hófst almennt héðan frá Eyjum.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208433</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208433"/>
		<updated>2026-09-25T02:19:02Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: leiðrétti fleiri skip&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE 121|Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld VE 163|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur VE 152|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208432</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208432"/>
		<updated>2026-09-25T02:18:07Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Leiðr. frá Eros I í Eros VE 121&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros VE 121|Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208431</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208431"/>
		<updated>2026-09-25T02:16:40Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru [[Gísli J. Johnsen]] kaupmaður, [[Ágúst Gíslason (Valhöll)|Ágúst Gíslason]] og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208430</id>
		<title>Eros VE-79</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Eros_VE-79&amp;diff=208430"/>
		<updated>2026-09-25T02:15:51Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Eros fyrsti&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;&#039;&#039;&#039;Eros&#039;&#039;&#039; var fysti vélbáturinn í Vestmannaeyjum. Hann var smíðaður af Páli Þorkelssyni í Reykjavík 1904. Var hann 3—3½ tonn að stærð með lítilli Möllerupsvél. Eigendur voru Gísli J. Johnsen kaupmaður, Ágúst Gíslason og Sigurður Sigurðsson útvegsmenn. Eros, kallaður Rosi var aldrei gerður út til fiskveiða. Síðari tilraunir með vélbáta, þá helst [[Unnur VE-80|m/b Unnur]], leiddu til þess að vélbátaútgerð blómstraði í Vestmannaeyjum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Skip]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208429</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208429"/>
		<updated>2026-09-24T15:45:11Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1910 með góðra vina hjálp og var flutt inn í það 1911. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykholti, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208428</id>
		<title>Reykholt (eldra)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208428"/>
		<updated>2026-09-24T15:23:22Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: Lagaði byggingarár Reykholts. Var áður getið 1914 en það er ekki rétt. Bygging hófst 1910&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Reykholt_Eldra2.jpeg|thumb|300px|Reykholt í sinni upprunalegu mynd]]&lt;br /&gt;
Húsið &#039;&#039;&#039;Reykholt&#039;&#039;&#039;, hið eldra, stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 15. [[Jón Ingileifsson]] og [[Elín Einarsdóttir]] reistu það árið 1910 ásamt [[Ólafur Ingileifsson|Ólafi Ingileifssyni]] og Karli Gränz, og var flutt inn í Reykholtið árið 1911.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eftir andlát Jóns Ingileifssonar flytur Magnús Sveinsson í Reykholt, þá giftur Elínu. Bjó Magnús þar til um 1935. Siðan bjuggu þar [[Unnur Jónsdóttir]], dóttir þeirra og eiginmaður [[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]] frá árinu 1930 eftir að [[Elín Einarsdóttir]], móðir Unnar lést. Fluttu þau í Reykholt hið yngra, að Urðavegi 11, árið 1946.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1953 bjuggu þar [[Björn Kristjánsson]] og [[Guðbjörg Gunnlaugsdóttir]] ásamt börnum&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í húsinu bjuggu hjónin [[Jón Ingólfsson]] og [[Halldóra Hallbergsdóttir]] og dætur þeirra [[Hallbjörg Jónsdóttir|Hallbjörg]], [[Berglind Jónsdóttir|Berglind]] og [[Stella Jónsdóttir|Stella]] samkvæmt manntali des 1972.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þegar byrjaði að gjósa bjuggu [[Grétar Skaftason]] og kona hans [[Guðný Sólveig Elíasdóttir]] í húsinu ásamt barni sínu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Myndir ==&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mynd:Hvoll-1.jpg|Reykholt fyrir miðri mynd&lt;br /&gt;
Mynd:Urðav.15.jpg&lt;br /&gt;
&amp;lt;/gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.&lt;br /&gt;
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. &#039;&#039;Vestmannaeyjar byggð og eldgos.&#039;&#039; Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.&lt;br /&gt;
*Húsin undir hrauninu, haust 2012.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Urðavegur]]&lt;br /&gt;
{{Byggðin undir hrauninu}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208427</id>
		<title>Reykholt (eldra)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Reykholt_(eldra)&amp;diff=208427"/>
		<updated>2026-09-24T15:21:52Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Reykholt_Eldra2.jpeg|thumb|300px|Reykholt í sinni upprunalegu mynd]]&lt;br /&gt;
Húsið &#039;&#039;&#039;Reykholt&#039;&#039;&#039;, hið eldra, stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 15. [[Jón Ingileifsson]] og [[Elín Einarsdóttir]] reistu það árið 1910 ásamt Ólafi Ingileifssyni og Karli Gränz, og var flutt inn í Reykholtið árið 1911.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eftir andlát Jóns Ingileifssonar flytur Magnús Sveinsson í Reykholt, þá giftur Elínu. Bjó Magnús þar til um 1935. Siðan bjuggu þar [[Unnur Jónsdóttir]], dóttir þeirra og eiginmaður [[Magnús Karl Guðmundsson|Karl Guðmundsson]] frá árinu 1930 eftir að [[Elín Einarsdóttir]], móðir Unnar lést. Fluttu þau í Reykholt hið yngra, að Urðavegi 11, árið 1946.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Árið 1953 bjuggu þar [[Björn Kristjánsson]] og [[Guðbjörg Gunnlaugsdóttir]] ásamt börnum&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Í húsinu bjuggu hjónin [[Jón Ingólfsson]] og [[Halldóra Hallbergsdóttir]] og dætur þeirra [[Hallbjörg Jónsdóttir|Hallbjörg]], [[Berglind Jónsdóttir|Berglind]] og [[Stella Jónsdóttir|Stella]] samkvæmt manntali des 1972.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þegar byrjaði að gjósa bjuggu [[Grétar Skaftason]] og kona hans [[Guðný Sólveig Elíasdóttir]] í húsinu ásamt barni sínu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Myndir ==&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;lt;gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mynd:Hvoll-1.jpg|Reykholt fyrir miðri mynd&lt;br /&gt;
Mynd:Urðav.15.jpg&lt;br /&gt;
&amp;lt;/gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.&lt;br /&gt;
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. &#039;&#039;Vestmannaeyjar byggð og eldgos.&#039;&#039; Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.&lt;br /&gt;
*Húsin undir hrauninu, haust 2012.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Urðavegur]]&lt;br /&gt;
{{Byggðin undir hrauninu}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208424</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208424"/>
		<updated>2026-09-23T07:13:54Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 3945.jpg|Guðrúnu Ingileifsdóttur]], f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 6489.jpg|Kristínu Ingileifsdóttur]], f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208423</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208423"/>
		<updated>2026-09-23T07:11:25Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[:Mynd:KG-mannamyndir 16292.jpg|Magnús Ingileifsson]], f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208422</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208422"/>
		<updated>2026-09-23T07:02:04Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302 Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208421</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208421"/>
		<updated>2026-09-23T06:57:29Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna [https://timarit.is/page/1251302?iabr=on#page/n7/mode/2up Ingileifs Ólafssonar] f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208420</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208420"/>
		<updated>2026-09-23T06:48:54Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og [[:Mynd:KG-mannamyndir 15253.jpg|Þórunnar Magnúsdóttur]] f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:%C3%93%C3%BEekkt_manneskja_2.jpeg&amp;diff=208419</id>
		<title>Mynd:Óþekkt manneskja 2.jpeg</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Mynd:%C3%93%C3%BEekkt_manneskja_2.jpeg&amp;diff=208419"/>
		<updated>2026-09-23T06:44:07Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;Þorvaldur á Þorvaldseyri, 1898&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Mynd:othekkt_g_2.jpg]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208418</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208418"/>
		<updated>2026-09-23T06:29:21Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og Þórunnar Magnúsdóttur f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns var fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208417</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208417"/>
		<updated>2026-09-23T06:24:02Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og Þórunnar Magnúsdóttur f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var formaður á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns voru fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208416</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208416"/>
		<updated>2026-09-23T06:21:39Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar f. 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og Þórunnar Magnúsdóttur f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns voru fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208415</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208415"/>
		<updated>2026-09-23T06:21:21Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og Þórunnar Magnúsdóttur f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson kvæntist [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Fráfall Jóns voru fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þá samstöðu og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og hlúðu vel að fjölskyldunni. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208414</id>
		<title>Jón Ingileifsson (Reykholti)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=J%C3%B3n_Ingileifsson_(Reykholti)&amp;diff=208414"/>
		<updated>2026-09-23T06:19:01Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Jón_Ingileifsson.jpeg|thumb|300px|Jón Ingileifsson]]&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson, [[Reykholt (eldra)|Reykholti]] í Vestmannaeyjum, fæddist 23. júní 1883 og lést 18. nóvember 1918. Jón var fæddur að Auðnum í Meðallandi og var sonur hjónanna Ingileifs Ólafssonar 17. apríl 1852 í Bakkakoti í Meðallandi, d. 9. mars 1944 í Reykjavík, og Þórunnar Magnúsdóttur f. 12. ágúst 1857 á Ytri-Lyngum í Meðallandi, d. 29. desember 1941 í Görðum í Mýrdal. Þau gengu í hjónaband 24. september 1881 og eignuðust sex börn: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Jón Ingileifsson&lt;br /&gt;
# Elínu Ingileifsdóttur, f. 21. september 1884 á Grímsstöðum á Fjöllum, d. 4. febrúar 1971 í Manitoba, Kanada.&lt;br /&gt;
# Guðrúnu Ingileifsdóttur, f. 27. ágúst 1886 í Norðurhjáleigu í Álftaveri,, d. 16. nóvember 1918 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Magnús Ingileifsson, f. 4. febrúar 1888 í Norðurhjáleigu í Álftaveri, d. 15. desember 1967 &lt;br /&gt;
# Kristínu Ingileifsdóttur, f. 2. apríl 1889 í Norðurhjáleigu, Álftaveri, d. 27. des. 1988 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# [[Ólafur Ingileifsson|Ólaf Ingileifsson]], f. 9. júní 1891 á Ketilsstöðum, Dyrhólahr., d. 14. feb. 1968 í Vestmannaeyjum. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón fæddist á því eina ári sem fjölskyldan bjó að Auðnum og áttu þá aðeins fimm eða sex ær, tvo hesta og höfðu kú á leigu. Efnin voru svo lítil að þeim var gefin mjólk handa Jóni allan fyrsta veturinn hans. Skömmu síðar var ákveðið að leita sér lífsviðurværis austur í Múlasýslu snemmvors 1884. Ferðin var ákaflega erfið; Þórunn sat á hesti með Jón ungan í kjöltunni og jafnframt barnshafandi, og Ingileifur þurfti mesta hluta leiðarinnar að ganga. Þau voru nánast félaus og reiddu sig mikið á gestrisni fólks á leiðinni. Sú för skilaði sér engu fyrir fjölskylduna og snéru þau aftur í Meðallandið um sumarið. Fjölskyldan bjó lengst af við mikla fátækt. Aðstæður þeirra urðu svo erfiðar að þrjú af börnum þeirra voru tekin frá þeim ung og komið fyrir hjá öðrum. Þórunn minntist þess síðar sem einnar sárustu reynslu ævi sinnar. Vorið 1892 skildu þau Ingileifur samvistum og fór Þórunn til Heiðmundar Hjaltasonar á Suður-Götum í Mýrdal. Eftir það bjuggu þau Ingileifur aldrei saman aftur, þótt þau skildu ekki formlega að lögum. Börnin ólust því að nokkru leyti upp sitt á hvorum staðnum. Guðrún systir Jóns lést úr spænsku veikinni 16. nóvember 1918, aðeins tveimur dögum áður en Jón sjálfur lést af sama sjúkdómi.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tvítugur fór Jón til Vestmannaeyja og hóf sjómennsku á [[Friður|Friði]] hjá [[Gísli Lárusson|Gísla Lárussyni]] í [[Stakkagerði]]. Hann var formaður á honum árið 1906. Árið 1907 keypti hann [[Eros]] frá Danmörku og var formaður þar veturinn 1908. Árið 1912 keypti Jón vélbátinn [[Skuld (bátur)|Skuld]] og var formaður á honum í þrjár vertíðir. Tók hann þá við [[Svanur|Svani]] sem hann átti fjórðungs hlut í, og var á honum árin 1916 og 1918. Jón var annar í Vestmannaeyjum sem tók fiskimannapróf í Stýrimannaskólanum í Reykjavík. Tók hann það á aðeins einum vetri og var það talið mikið afrek. Jón var fenginn til að stýra skipinu Skaftfellingi til Víkur í Mýrdal og reyndist þetta vera hans hinsta ferð, en er hann snéri aftur heim var hann fárveikur. Jón lést úr spænsku veikinni, einungis 35 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Þau ár sem Jón var formaður, var hann alltaf með þeim aflahæstu. Það er óhætt að fullyrða, að þar fór saman vit og dugnaður. Jón kenndi einnig [[Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1966/ Fyrsta stýrimannanámskeið í Vestmannaeyjum árið 1918|Íslenzku]] á fyrsta stýrimannanámskeiði Vestmannaeyja 1918. Jón var atorkumikill og kappsamur maður. Hið besta vildi hann gera fyrir alla og sinnti öllum verkefnum sem hann tók að sér, af alúð. Hann stóð fast með eigin hugsjón og var með mikinn drifkraft til allra verka. Skapstór þótti hann, en vildi jafnframt að hver hlutur væri rétt og vel af hendi leystur. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einn af þeim 45 hugsjónarmönnum sem tóku þátt í að stofna Ísfélag Vestmannaeyja og einn af þeim 72 mönnum sem stofnuðu Smiðjufélag Vestmannaeyja. Loks tók hann þátt í þeirri söfnun meðal landsmanna sem varð grundvöllur að stofnun Eimskipafélags Íslands.   &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var einnig mikill íþróttamaður. Á Þjóðhátíð Vestmannaeyja árið 1910 sigraði hann í glímu og var síðar talinn meðal ágætustu glímumanna Eyjanna. Hann var jafnframt einn þeirra sem ruddu knattspyrnunni braut í Vestmannaeyjum. Á fyrsta Íslandsmótinu í knattspyrnu árið 1912 lék Jón sem hægri framvörður með liði KV, forvera ÍBV. Ferðin til Reykjavíkur tók tvo daga og var keppnin hin harðasta, en með þátttöku sinni lögðu Jón og félagar hans grunn að knattspyrnusögu Vestmannaeyja. Árið eftir, 9. september 1913, var Jón einn 33 stofnenda íþróttafélagsins Þórs.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón Ingileifsson giftist eiginkonu sinni, [[Elín Einarsdóttir (Reykholti)|Elínu Einarsdóttur]] 23. desember 1906. Hófu þau búskap sinn á [[Dalbær|Dalbæ]], en reistu þau Reykholt hið eldra árið 1914 með góðra vina hjálp. Hjónin eignuðust þrjár dætur, en aðeins ein þeirra komst á legg. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
# Stúlka, f. andvana 21. nóvember 1909 í Dalbæ.&lt;br /&gt;
# [[Unnur Jónsdóttir (Reykholti)|Unnur Sigrún Jónsdóttir]], f. 6. júní 1912 í Reykjavík, d. 16. febrúar 1995 í Reykjavík.&lt;br /&gt;
# Jóna Elín Jónsdóttir, f. andvana 3. október 1916 í Reykholti.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jón var aflakóngur árið 1914. Veikindi Jóns voru fjölskyldunni mikið áfall og sérstaklega Elínu. Sat hún þá eftir 36 ára gömul með Unni, aðeins sex ára, en hinar tvær dætur þeirra höfðu fæðst andvana. Sýndu Eyjamenn fjölskyldunni í Reykholti þann sóma og kærleika sem einkennir Eyjaskeggja og studdu fjölskylduna vel í gegnum &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir| &lt;br /&gt;
* Jón Sigurðsson. Aflakóngar Vestmannaeyja 1906-1929. &#039;&#039;Sjómannadagsblaðið 1961.&#039;&#039; 10. árg. &lt;br /&gt;
* &#039;&#039;Sjómannablaðið Víkingur.&#039;&#039; Farmanna- og Fiskimannasamband Íslands.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Formenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Aflakóngar]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Útgerðarmenn]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Gu%C3%B0mundur_Magn%C3%BAsson_(Go%C3%B0alandi)&amp;diff=208413</id>
		<title>Guðmundur Magnússon (Goðalandi)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Gu%C3%B0mundur_Magn%C3%BAsson_(Go%C3%B0alandi)&amp;diff=208413"/>
		<updated>2026-09-22T23:48:54Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Guðmundur_goðaland2.jpg|thumb|280px|Guðmundur Magnússon]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Guðmundur Magnússon (Goðaland)|Guðmundur Magnússon]] fæddist 5. september 1877 á Arnarhóli í Landeyjum og lést 21. september 1959, 82 ára að aldri. Hann var sonur Magnúsar Guðmundssonar (1852 - 1892), bónda í Hrauk í Vestur-Landeyjum, en bróðir hans var [[Páll Guðmundsson (Jómsborg)|Páll Guðmundsson]] og báðir voru synir Guðmundar Pálssonar, bónda og smiðs á Strönd og Elínu Magnúsdóttur. Móðir Guðmundar var [[Bjarghildur Guðnadóttir]] (1855 - 1941). Guðmundur missti föður sinn er hann var á fimmtánda ári og stóð þá Bjarghildur uppi án fyrirvinnu með þrjú börn, öll ung að árum. Guðmundur elstur, fimmtán ára gamall, [[Guðbjörg Magnúsdóttir (Litlalandi)|Guðbjörg (Litlalandi)]] systir hans ellefu ára og Guðni tveggja ára. Í þá daga var ekki leikur fyrir fátæka móður að komast af, enda varð hún að láta tvö eldri börnin frá sér tveimur árum síðar og fór Guðmundur til Eyrarbakka 17 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur tók sveinspróf í trésmíði á Eyrarbakka árið 1899 og stundaði um hríð trésmíðanám í Kaupmannahöfn þar sem hann kynntist verkalýðshreyfingunni og jafnaðarstefnunni, sem hann aðhylltist ávallt síðan. Hann stundaði líka siglingar á gufuskipinu Vestu á meðan hann var þar. Árið 1902 kemur Guðmundur heim til Íslands og leigir íbúð á Grettisgötu 31 í Reykjavík, hjá Guðjóni Jónssyni múrara. Árið 1903 reisir hann hús fyrir fjölskyldu sína á Grettisgötu 55 og flytur Guðjón í sama húsnæði skv. Bæjarskrá Reykjavíkur 1905. Grettisgatan var hækkuð um eina hæð 1925. Guðmundur var til dæmis einn af smiðum Bjarnaborgar árið 1902 (Vitastíg 83), sem var fyrsta eiginlega fjölbýlishúsið á landinu. Guðmundur flutti með konu sinni og þremur börnum ásamt Bjarghildi móður sinni til Vestmannaeyja árið júlí-september 1908 og réðist þar sem smiður og byggingarmeistari við Edinborgarverzlun [[Gísli J. Johnsen|G.J.J.]] Þau settust fyrst að í [[Garðhús|Garðhúsum]] hjá Ólafi, bróður Helgu, en keyptu síðar [[Dvergasteinn|Dvergastein]] og bjuggu þau þar í þrjú ár. Árið 1908 sá hann til dæmis um byggingu [[Skjaldbreið|Skjaldbreiðar]] og sumarið 1910 hóf G.J.J. uppbyggingu nýrra bryggju og var Guðmundur aðalsmiður í því verki. Hann var einnig verkstjóri við byggingu hafnargarðana 1914 í Vestmannaeyjum og var því verki lokið 1922. Guðmundur sat í stjórn Kaupfélagsins Drífanda frá stofnun þess.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur Magnússon giftist [[Helga Jónsdóttir (Goðaland)|Helgu Jónsdóttur]] árið 1902 og átti með henni fjögur börn. Þau eru:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1. [[Magnús Karl Guðmundsson]] f. 04.05.1903, d. 10.05.1993.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
2. [[Jón Guðmundsson (formaður)|Jón Guðmundsson]] f. 15.07.1905, d. 04.03.1972.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
3. [[Guðmunda Margrét Guðmundsdóttir (Goðalandi)| Guðmunda Margrét Guðmundsdóttir]] f. 19.03.1908, d. 04.09.1996.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
4. [[Dagmar Aðalbjörg Guðmundsdóttir]],   f. 21.06.1914, d. 30.01.1999.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 1911 settist fjölskyldan að í Skjaldbreið. Í manntalinu 1920 er Bjarghildur farin aftur til Landeyja og býr fjölskyldan enn í Skjaldbreið. Hann reisti svo [[Goðaland]] sem stóð við Flatir 16 árið 1922 og flutti þar með fjölskyldu sinni þar sem  þau bjuggu ávallt síðan og rak hann þar trésmíðaverkstæði til dauðadags.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur var kosinn í bæjarstjórn 1934 - 1938 fyrir Alþýðuflokkinn. 1946 er Guðmundur á heiðurssæti A-listans og sat í byggingarnefnd fyrir Alþýðuflokkinn. Einnig skipaður í heiðurssæti kosningarnar 1950, 1954 og 1958.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 [[Mynd:Guðmundur Magnússon, Ellert og Unnur og Guðmundur Karlsson.jpg|vinstri|thumb|414x414dp]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðmundur Magnússon á Goðalandi.jpg|vinstri|thumb|408x408dp]] &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Myndir ==&lt;br /&gt;
&amp;lt;gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mynd:KG-mannamyndir 2656.jpg|Guðmundur Magnússon&lt;br /&gt;
Mynd:KG-mannamyndir 2655.jpg|Guðmundur Magnússon&lt;br /&gt;
Mynd:Guðmundur Magnússon og Hafsteinn 1958.jpg&lt;br /&gt;
&amp;lt;/gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
*Blik 1962&lt;br /&gt;
*Blik 1976 / Samvinnusamtökin í Vestmannaeyjum&lt;br /&gt;
*Íslendingabók.is.&lt;br /&gt;
*Manntöl.&lt;br /&gt;
*Útgerðarsaga, annar áratugurinn.&lt;br /&gt;
*Munnlegar heimildir frá barnabörnum.&lt;br /&gt;
*Bæjarskrá Reykjavíkur 1905.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur: Trésmiðir]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Íbúar á Flötum]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>http://heimaslod.is/index.php?title=Gu%C3%B0mundur_Magn%C3%BAsson_(Go%C3%B0alandi)&amp;diff=208410</id>
		<title>Guðmundur Magnússon (Goðalandi)</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="http://heimaslod.is/index.php?title=Gu%C3%B0mundur_Magn%C3%BAsson_(Go%C3%B0alandi)&amp;diff=208410"/>
		<updated>2026-09-22T20:49:27Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Glumur: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Mynd:Guðmundur_goðaland2.jpg|thumb|280px|Guðmundur Magnússon]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Guðmundur Magnússon (Goðaland)|Guðmundur Magnússon]] fæddist 5. september 1877 á Arnarhóli í Landeyjum og lést 21. september 1959, 82 ára að aldri. Hann var sonur Magnúsar Guðmundssonar (1852 - 1892), bónda í Hrauk í Vestur-Landeyjum, en bróðir hans var [[Páll Guðmundsson (Jómsborg)|Páll Guðmundsson]] og báðir voru synir Guðmundar Pálssonar, bónda og smiðs á Strönd og Elínu Magnúsdóttur. Móðir Guðmundar var [[Bjarghildur Guðnadóttir]] (1855 - 1941). Guðmundur missti föður sinn er hann var á fimmtánda ári og stóð þá Bjarghildur uppi án fyrirvinnu með þrjú börn, öll ung að árum. Guðmundur elstur, fimmtán ára gamall, [[Guðbjörg Magnúsdóttir (Litlalandi)|Guðbjörg (Litlalandi)]] systir hans ellefu ára og Guðni tveggja ára. Í þá daga var ekki leikur fyrir fátæka móður að komast af, enda varð hún að láta tvö eldri börnin frá sér tveimur árum síðar og fór Guðmundur til Eyrarbakka 17 ára gamall. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur tók sveinspróf í trésmíði á Eyrarbakka árið 1899 og stundaði um hríð trésmíðanám í Kaupmannahöfn þar sem hann kynntist verkalýðshreyfingunni og jafnaðarstefnunni, sem hann aðhylltist ávallt síðan. Hann stundaði líka siglingar á gufuskipinu Vestu á meðan hann var þar. Árið 1902 kemur Guðmundur heim til Íslands og leigir íbúð á Grettisgötu 31 í Reykjavík, hjá Guðjóni Jónssyni múrara. Árið 1903 reisir hann hús fyrir fjölskyldu sína á Grettisgötu 55 og flytur Guðjón í sama húsnæði skv. Bæjarskrá Reykjavíkur 1905. Grettisgatan var hækkuð um eina hæð 1925. Guðmundur var til dæmis einn af smiðum Bjarnaborgar árið 1902 (Vitastíg 83), sem var fyrsta eiginlega fjölbýlishúsið á landinu. Guðmundur flutti með konu sinni og þremur börnum ásamt Bjarghildi móður sinni til Vestmannaeyja árið 1908 og réðist þar sem smiður og byggingarmeistari við Edinborgarverzlun [[Gísli J. Johnsen|G.J.J.]] Þau settust fyrst að í [[Garðhús|Garðhúsum]] hjá Ólafi, bróður Helgu, en keyptu síðar [[Dvergasteinn|Dvergastein]] og bjuggu þau þar í þrjú ár. Árið 1908 sá hann til dæmis um byggingu [[Skjaldbreið|Skjaldbreiðar]] og sumarið 1910 hóf G.J.J. uppbyggingu nýrra bryggju og var Guðmundur aðalsmiður í því verki. Hann var einnig verkstjóri við byggingu hafnargarðana 1914 í Vestmannaeyjum og var því verki lokið 1922. Guðmundur sat í stjórn Kaupfélagsins Drífanda frá stofnun þess.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur Magnússon giftist [[Helga Jónsdóttir (Goðaland)|Helgu Jónsdóttur]] árið 1902 og átti með henni fjögur börn. Þau eru:&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
1. [[Magnús Karl Guðmundsson]] f. 04.05.1903, d. 10.05.1993.&amp;lt;br&amp;gt; &lt;br /&gt;
2. [[Jón Guðmundsson (formaður)|Jón Guðmundsson]] f. 15.07.1905, d. 04.03.1972.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
3. [[Guðmunda Margrét Guðmundsdóttir (Goðalandi)| Guðmunda Margrét Guðmundsdóttir]] f. 19.03.1908, d. 04.09.1996.&amp;lt;br&amp;gt;&lt;br /&gt;
4. [[Dagmar Aðalbjörg Guðmundsdóttir]],   f. 21.06.1914, d. 30.01.1999.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um 1911 settist fjölskyldan að í Skjaldbreið. Í manntalinu 1920 er Bjarghildur farin aftur til Landeyja og býr fjölskyldan enn í Skjaldbreið. Hann reisti svo [[Goðaland]] sem stóð við Flatir 16 árið 1922 og flutti þar með fjölskyldu sinni þar sem  þau bjuggu ávallt síðan og rak hann þar trésmíðaverkstæði til dauðadags.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guðmundur var kosinn í bæjarstjórn 1934 - 1938 fyrir Alþýðuflokkinn. 1946 er Guðmundur á heiðurssæti A-listans og sat í byggingarnefnd fyrir Alþýðuflokkinn. Einnig skipaður í heiðurssæti kosningarnar 1950, 1954 og 1958.  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 [[Mynd:Guðmundur Magnússon, Ellert og Unnur og Guðmundur Karlsson.jpg|vinstri|thumb|414x414dp]]&lt;br /&gt;
[[Mynd:Guðmundur Magnússon á Goðalandi.jpg|vinstri|thumb|408x408dp]] &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
== Myndir ==&lt;br /&gt;
&amp;lt;gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
Mynd:KG-mannamyndir 2656.jpg|Guðmundur Magnússon&lt;br /&gt;
Mynd:KG-mannamyndir 2655.jpg|Guðmundur Magnússon&lt;br /&gt;
Mynd:Guðmundur Magnússon og Hafsteinn 1958.jpg&lt;br /&gt;
&amp;lt;/gallery&amp;gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Heimildir|&lt;br /&gt;
*Blik 1962&lt;br /&gt;
*Blik 1976 / Samvinnusamtökin í Vestmannaeyjum&lt;br /&gt;
*Íslendingabók.is.&lt;br /&gt;
*Manntöl.&lt;br /&gt;
*Útgerðarsaga, annar áratugurinn.&lt;br /&gt;
*Munnlegar heimildir frá barnabörnum.&lt;br /&gt;
*Bæjarskrá Reykjavíkur 1905.}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[[Flokkur: Trésmiðir]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk fætt á 19. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Fólk dáið á 20. öld]]&lt;br /&gt;
[[Flokkur:Íbúar á Flötum]]&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Glumur</name></author>
	</entry>
</feed>