Heimaslóð - Breytingar notanda [is]

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-04-03T13:59:28Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hvalfjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vestmannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakkagerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags. 
Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum. 
Blessuð sé minning hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Nielsen.'''</div> 

'''Georg Þorkelsson frá Sandprýði''' 
'''F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983''' 
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins. 
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður, byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum, þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður, tók snemma vélstjórapróf og seinna loftskeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát. 
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York. 
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvottahús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjólbörur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið, oft í grimmdargaddi, og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu. 
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugilegu hliðar lífsins, en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar. 
Goggi var vel meðvitaður um sinn samtíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn. 
Ég var ekki hár í loftinu þegar ég komst fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar. 
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minningarnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað, rifist um pólitík, drukkið kaffi, tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma. Síðustu æviárin dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjómanna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð. 
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsunginn 4. janúar 1984. 
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minningin um Georg Þorkelsson mun ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum, og vera huggun þeim sem syrgja hann. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bernódusson.'''</div> 

'''Axel Sveinsson''' 
'''F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984''' 
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftirmæli, jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár, fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík. 
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum, sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveinssonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnukona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni. 
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson, og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34. 
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem látinn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er í huga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ættlandinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969. 
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95, síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú mun Axel hafa staðið á tímamótum, var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni, var fyrst á Lagarfossi, þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 1976 fyrir aldurs sakir. 
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíðagripir eftir hann sem tala sínu máli, en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað. 
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast. 
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu ári. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Jónsson.'''</div> 

'''Kristinn Sigurðsson''' 
'''F. 2. sept. 1917 - D. 26. júní 1984''' 
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvistöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgarstöðu, í hálfa stöng hinum megin við bílastæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng. 
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af athafnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. „Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja.“ svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir, dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim. 
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skipstjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjarfélaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skipstjóri. 
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólardagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en fjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan. 
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kominn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjómennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjómannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhugastörfunum. Hann vann lengi hjá Vestmannaeyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina. 
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka „ ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... “ eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðsmanninum, blaði landssambands slökkviliðsmanna. 
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna. 
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið 1955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjómannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja. 
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knattspyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætisvott fyrir allt það starf útnefndu Týrarar Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþróttabandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur. 
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðnum. 
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur“ fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því? 
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrardögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetjandi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans. 
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð.“ 
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjaldbreið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Magnússon.'''</div> 

'''Kristinn Magnússon''' 
'''F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984''' 
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði, sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið 1917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sólvangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis. 
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vestmannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð. 
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsynlegt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi. 
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur. 
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrunarkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn. 
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Axel Halldórsson.'''</div> 

'''Guðlaugur Ragnar Birgisson''' 
'''F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.''' 
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður, Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980. 
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar. 
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vélstjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984. 
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Baldvin Kristjánsson.'''</div> 

'''Björgvin Jónsson frá Úthlíð''' 
'''F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984''' 
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við. 
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Austfjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960. 
Björgvin var einn af frumkvöðlum vélbátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá 1924-1968. Árið 1947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávarútvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland. 
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfumaður og góður sjómaður. 
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða. 
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó. Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Þórður Rafn Sigurðsson.'''</div> 

'''Kristinn Friðriksson frá Látrum''' 
'''F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984''' 
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni, var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil. 
Kristinn var elstur sjö systkina, þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tvíburasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk. 
Snemma dróst hugur Kristins að sjávarverkum og aflaði hann sér með námi skipstjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung, og var hann drjúgur með afla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson, norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri, Kristinn var landformaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diesel. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum. 
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum, mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og manndómsfólk .. 
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. 
Kristinn var enginn málskrafsmaður. Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra, eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Ísfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundléttan og glaðan. 
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar. 
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðsmann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja. 
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum. Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason frá Amarhóli.'''</div> 

'''Jörgen Mörköre, Höfðabrekku''' 
'''F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984''' 
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum. 
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guðmundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að þekkja hann. Hann hafði góða lund og var oft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odmar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig. 
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984. 
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim. 
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Níelsen.'''</div> 

'''Skæringur Ólafsson''' 
'''F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.''' 
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum. 
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum, þá Jón, sem bjó á Hólmi í Eyjum, Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyjafjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal. 
Árið 1909 kom Skæringur hingað á vertíð. Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi, á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skæringur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni. 
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúarsmiði og bjó Skæringur hjá þeim, en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér. 
Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig, en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var. 
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi. 
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum. 
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð. 
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var, sístarfandi og síhlæjandi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigrún Þorsteinsdóttir.'''</div> 

'''Vilhjálmur Sigtryggsson''' 
'''F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984''' 
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálmsson og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálfsystkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til. 
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn. 
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni. 
Vilhjálmur eignaðist marga báta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vestmannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum, auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda. 
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heimaslóðum. Hann varð bráðkvaddur við laxveiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Arnar Sigurmundsson.'''</div> 

'''Kjartan Ólafsson frá Hrauni''' 
'''F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984''' 
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum. Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, bæði ættuð úr Rangárþingi. 
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip. 
Í þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn, en byggðu hvort annað upp. Hann var hlédrægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það. 
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars 1940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Íslands. Ingunn andaðist 22. ágúst 1982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði. 
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa „togleðurs“-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti, þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík. 
Góður maður er kvaddur, er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var. 
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri''' 
'''F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985''' 
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 73 ára að aldri. 
Bergur var Rangæingur, fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit, en við hafnlausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur. 
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum, Gísla frá Arnarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennskunnar. Það var þegar skipsfélagi hans, Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einidrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. 
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn. 
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guðbjörg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suðvestri. Það var því mótdrægt. Kap var furubátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar, einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna. 
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðarformönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum. 
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hraðfrystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðssyni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo kom kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnúsdóttur, og börnum þeirra, tengdabörnum og barnabörnum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Guðmundur Þorsteinsson''' 
'''F.29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.''' 
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmundsson og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur á nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum, en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyjafjöllum og kenndi sig víð þann stað. 
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vestmannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó. 
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigurbjörgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi. 
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hraðfrystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guðmundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vestmannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins, og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984. Segja má að Guðmundur hafi í flestu verið vandaður maður. Hann var prúðmenni í daglegri umgengni og gaf sig gjarnan að börnum sem hændust að honum. Í störfum sínum var hann ávallt mikill starfsmaður, samviskusamur og heiðarlegur í öllu. Mikill heimilismaður var Guðmundur og var í því nærgætinn og árvakur. Í frístundum las hann mikið og hafði yndi af ferðalögum um landið, en landshagir annarra héraða voru honum áhugamál sem hann vildi kynnast bæði af lestri og ferðum. 
Yfir persónu Guðmundar hvíldi yfirleitt nokkur kyrrð og yfirlætislaus var hann með öllu. Mun það mál þeirra, er honum kynntust, að hann hafi bæði í starfi og leik verið hollur og tryggur félagi og að ávallt hafi hann skipað vel sitt rúm. 
Guðmundur Þorsteinsson var einn þessara traustu manna sem verða til að stuðla að festu og friði í samfélaginu og láta með því gott af sér leiða fyrir samtíð sína sem og með því að leggja ávallt fram verklag sitt og krafta af óeigingirni. 
Guðmundur var hamingjumaður að því leyti að hann náði að grundvalla það sem hann skorti helst í æsku, en það er traust og friðsælt heimili. Mikill missir var honum að konu sinni, en honum lagðist til að fá að njóta góðrar umhyggju þeirra Þráins og Svanhvítar til hins síðasta. 
Með Guðmundi Þorsteinssyni er genginn nýtur þegn og traustur samferðamaður, sem kvaddi þennan heim sáttur við Guð og menn. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Sigurðsson.'''</div> 

'''Jón Guðleifur Ólafsson''' 
'''F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985''' 
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september 1916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi uppeldisbróður sínum, en þeir eru báðir látnir. 
Foreldrar Leifa, en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni, voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum. 
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna. 
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft, því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn. 
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarey, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands, en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar. 
Eftir að Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá [[Einar ríki |Einari Sigurðssyni]] (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fiskmatsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór. 
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Ufsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeir þann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni, svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt, allt gert á svipstundu. 
Árið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eignuðust fjögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi 3 undir hraun, en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illugagötu 15b, þar sem þau bjuggu eftir gos. 
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin, en það var sama hvað að gekk, aldrei var neinn bilbug á honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann? 
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Eyjólfur Guðjónsson.'''</div> 

'''Brynjar Óli Einarsson''' 
'''F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984''' 

Í leit að því sem liðið er þá lifnar dauðinn fyrir mér í dögun þú er dagur minn að falla, en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - en vaknar á ný í eyðimörk lifsins er angandi blómstur að kalla. <div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">(Vilmundur Gylfason).</div> 

Dúddi, eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936, næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón, búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði. 
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun, fór snemma að vinna fyrir sér við alla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjómaður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því. 
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur, ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi, Eyjafirði, dóttur Ingibjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvinssonar. 
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan, að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar. 
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára, unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist, hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starfaði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vestmannaeyjum. Í erfiðum veikindum undanfarna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans fór til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann. 
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt. 
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töluðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki. 
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum, móður, systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Freyja K. Þorvaldsdóttir.'''</div> 

'''Einar Ólafsson frá Búðarfelli''' 
'''F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984''' 
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.
desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár. 
Einar Ólafsson var hálfbróðir pabba míns,
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli, Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einarssonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell, svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir, amma kynnist afa, þeim mæta manni, Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið 1930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við, Ólafur 1932 og Stefán 1933. 
Sjórinn heillaði Einar, hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins 1967. 
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur 1967 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur. 
Einar giftist Árnu Jónsdóttur frá Vestmannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skipstjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríða ólst upp hjá móðurfólki sínu. 
1947 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steinsdóttur frá Hafnarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slys og veikindi. Bíbí og Einar eignuðust þrjú börn, Steinunni. Ólaf og Gunnar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur. 
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafnarfjarðar. Þar starfaði hann til dauðadags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþróttahúsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að umgangast börn og unglinga daglega og vafalaust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því, þegar ég var barn og unglingur sjálf, hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar, þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu, móður hennar Bíbíar, sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um. 
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitthvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars á meiri háttar fótbolta- eða handboltaleikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sambandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip. 
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd. 
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður. 
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Petra Ólafsdóttir'''</div> 

'''Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari''' 
'''F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.''' 
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig. 
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf merki þeirra framfara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu. 
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vestmannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni, og bróður sínum, Hirti, og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn. 
Snemma mun hafa komið fram að Sveinbjörn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á vertíðum. Eg, sem þessar línur festi á blað, var með Sveinbirni nokkur sumur við fuglaveiðar í Bjarnarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður, mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum, en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron“ VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist formennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum. 
Árið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyjafjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Sveinbjörn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn, fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel. 
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan. 
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stórhýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu, hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.fl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsasmíðameistari. Skilaði hann verkinu fullbúnu með prýði. Sveinbirni var ánægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er eini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum. 
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga, í hans nafni og þakka öllum
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér.“ Sveinbjörn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna. 
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.'''</div> 

'''Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ''' 
'''F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985''' 
„Líf mannlegt endar skjótt“, segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér í huga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli. 
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim, sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugurinn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka. 
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ, Oddsstöðum, Búastöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í „frels eða að hverfa fyrir horn“ og stundum á tunglskinsbjörtum vetrarkvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hestabakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru. 
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar. 
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimi náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum. 
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman, heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjarenskunnar. 
Þessi vinátta, gömul og góð kynni, þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ, eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili. 
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Oddsstöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rannveigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina, en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans, Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans andaðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband árið 1943. Lilja, sú góða kona., reyndist Guðjóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir. 
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum, en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti. 
Á haust- og vetrarsíldveiðunum 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til hafnar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205. 
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimannaskólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stýrimaður á Bers sem alltaf var með aflahæstu skipum Vestmannaeyjaflotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965. 
Guðjón var traustur og dugmikill sjómaður og undi sér vel til sjós. Sami mannskapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 1971. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri. 
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Selfossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar. 
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur, hress og hvetjandi og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur, sem ættuð er úr Grundarfirði,
og eignuðust þau tvo syni, en dóttur Dagfríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans. 
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjartans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðisfélagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmannaeyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórnmálum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins. 
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. febrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið gæðinga sinna með sorgarbandi þegar gengið var úr kirkju að gröfinni. 
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda, sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá, varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geystumst um móa og tún. 
„Heill í gær, en nár í dag“, segir í gömlum sálmi. 
Ég kveð minn gamla granna og leikfélana:
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eiginkonu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Guðjón Ármann Eyjólfsson.'''</div> 

'''Ármann H. B. Óskarsson''' 
'''F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984''' 
Mig langar að minnast vinar míns Ármanns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l. 
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson, eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 1941 hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Ármann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hann á Eyjabergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnarnámskeiði Fiskifélags Íslands. 
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur. 
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónarsviptir af honum. Hann var mikill Vestmanneyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða. 
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða. 
Ég hafði sérlega gaman af öllum viðskiptum við Ármann vegna þess hve allt, sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir. 
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta. 
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár. 
Blessuð sé minning um góðan dreng. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Óskarsson.'''</div> 

'''Bjarni Eyjólfsson''' 
'''F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985''' 
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokkseyringur að ætt, fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést 30. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur, og eignuðust þau átta börn. 
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili föður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann var í sjóbúð í Þorlákshöfn, Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja áratug aldarinnar lá svo leið Bjarna til Vestmannaeyja, þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína, Guðrúnu Guðjónsdóttur, Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokkseyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna varð aðeins hálft annað ár. 
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 1925 á Hansínu hjá kempunni Eyjólfi Gíslasyni, en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í, Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bifreiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar, svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni. 
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfirverkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ, þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum, einkum malbikuninni og lagningu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygginguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar. 
Verkstjórn og mannaforráð hentuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel, enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni, röskleika til allra verka, útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna, bæjarstjóra og verkfræðinga, og annarra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það. 
Heimili þeirra Guðrúnar var með fágætum myndarbrag, þeim sem byggist meira á reglu
semi, hófsemi og hlýju en miklum praktugleikum. Þau Guðrún misstu hús sitt að Austurvegi 16 í eldgosinu, og hluta innbús síns því að verkstjórinn var um of bundinn við að bjarga eignum nágranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-31T15:01:40Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hvalfjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vestmannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakkagerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags. 
Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum. 
Blessuð sé minning hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Nielsen.'''</div> 

'''Georg Þorkelsson frá Sandprýði''' 
'''F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983''' 
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins. 
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður, byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum, þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður, tók snemma vélstjórapróf og seinna loftskeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát. 
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York. 
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvottahús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjólbörur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið, oft í grimmdargaddi, og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu. 
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugilegu hliðar lífsins, en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar. 
Goggi var vel meðvitaður um sinn samtíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn. 
Ég var ekki hár í loftinu þegar ég komst fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar. 
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minningarnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað, rifist um pólitík, drukkið kaffi, tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma. Síðustu æviárin dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjómanna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð. 
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsunginn 4. janúar 1984. 
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minningin um Georg Þorkelsson mun ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum, og vera huggun þeim sem syrgja hann. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bernódusson.'''</div> 

'''Axel Sveinsson''' 
'''F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984''' 
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftirmæli, jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár, fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík. 
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum, sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveinssonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnukona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni. 
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson, og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34. 
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem látinn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er í huga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ættlandinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969. 
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95, síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú mun Axel hafa staðið á tímamótum, var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni, var fyrst á Lagarfossi, þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 1976 fyrir aldurs sakir. 
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíðagripir eftir hann sem tala sínu máli, en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað. 
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast. 
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu ári. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Jónsson.'''</div> 

'''Kristinn Sigurðsson''' 
'''F. 2. sept. 1917 - D. 26. júní 1984''' 
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvistöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgarstöðu, í hálfa stöng hinum megin við bílastæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng. 
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af athafnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. „Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja.“ svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir, dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim. 
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skipstjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjarfélaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skipstjóri. 
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólardagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en fjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan. 
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kominn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjómennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjómannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhugastörfunum. Hann vann lengi hjá Vestmannaeyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina. 
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka „ ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... “ eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðsmanninum, blaði landssambands slökkviliðsmanna. 
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna. 
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið 1955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjómannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja. 
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knattspyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætisvott fyrir allt það starf útnefndu Týrarar Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþróttabandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur. 
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðnum. 
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur“ fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því? 
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrardögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetjandi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans. 
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð.“ 
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjaldbreið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Magnússon.'''</div> 

'''Kristinn Magnússon''' 
'''F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984''' 
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði, sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið 1917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sólvangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis. 
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vestmannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð. 
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsynlegt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi. 
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur. 
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrunarkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn. 
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Axel Halldórsson.'''</div> 

'''Guðlaugur Ragnar Birgisson''' 
'''F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.''' 
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður, Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980. 
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar. 
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vélstjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984. 
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Baldvin Kristjánsson.'''</div> 

'''Björgvin Jónsson frá Úthlíð''' 
'''F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984''' 
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við. 
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Austfjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960. 
Björgvin var einn af frumkvöðlum vélbátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá 1924-1968. Árið 1947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávarútvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland. 
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfumaður og góður sjómaður. 
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða. 
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó. Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Þórður Rafn Sigurðsson.'''</div> 

'''Kristinn Friðriksson frá Látrum''' 
'''F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984''' 
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni, var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil. 
Kristinn var elstur sjö systkina, þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tvíburasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk. 
Snemma dróst hugur Kristins að sjávarverkum og aflaði hann sér með námi skipstjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung, og var hann drjúgur með afla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson, norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri, Kristinn var landformaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diesel. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum. 
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum, mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og manndómsfólk .. 
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. 
Kristinn var enginn málskrafsmaður. Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra, eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Ísfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundléttan og glaðan. 
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar. 
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðsmann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja. 
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum. Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason frá Amarhóli.'''</div> 

'''Jörgen Mörköre, Höfðabrekku''' 
'''F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984''' 
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum. 
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guðmundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að þekkja hann. Hann hafði góða lund og var oft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odmar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig. 
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984. 
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim. 
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Níelsen.'''</div> 

'''Skæringur Ólafsson''' 
'''F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.''' 
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum. 
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum, þá Jón, sem bjó á Hólmi í Eyjum, Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyjafjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal. 
Árið 1909 kom Skæringur hingað á vertíð. Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi, á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skæringur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni. 
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúarsmiði og bjó Skæringur hjá þeim, en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér. 
Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig, en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var. 
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi. 
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum. 
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð. 
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var, sístarfandi og síhlæjandi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigrún Þorsteinsdóttir.'''</div> 

'''Vilhjálmur Sigtryggsson''' 
'''F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984''' 
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálmsson og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálfsystkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til. 
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn. 
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni. 
Vilhjálmur eignaðist marga báta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vestmannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum, auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda. 
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heimaslóðum. Hann varð bráðkvaddur við laxveiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Arnar Sigurmundsson.'''</div> 

'''Kjartan Ólafsson frá Hrauni''' 
'''F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984''' 
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum. Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, bæði ættuð úr Rangárþingi. 
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip. 
Í þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn, en byggðu hvort annað upp. Hann var hlédrægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það. 
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars 1940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Íslands. Ingunn andaðist 22. ágúst 1982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði. 
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa „togleðurs“-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti, þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík. 
Góður maður er kvaddur, er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var. 
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri''' 
'''F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985''' 
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 73 ára að aldri. 
Bergur var Rangæingur, fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit, en við hafnlausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur. 
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum, Gísla frá Arnarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennskunnar. Það var þegar skipsfélagi hans, Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einidrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. 
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn. 
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guðbjörg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suðvestri. Það var því mótdrægt. Kap var furubátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar, einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna. 
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðarformönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum. 
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hraðfrystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðssyni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo kom kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnúsdóttur, og börnum þeirra, tengdabörnum og barnabörnum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Guðmundur Þorsteinsson''' 
'''F.29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.''' 
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmundsson og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur á nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum, en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyjafjöllum og kenndi sig víð þann stað. 
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vestmannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó. 
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigurbjörgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi. 
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hraðfrystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guðmundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vestmannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins, og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984. Segja má að Guðmundur hafi í flestu verið vandaður maður. Hann var prúðmenni í daglegri umgengni og gaf sig gjarnan að börnum sem hændust að honum. Í störfum sínum var hann ávallt mikill starfsmaður, samviskusamur og heiðarlegur í öllu. Mikill heimilismaður var Guðmundur og var í því nærgætinn og árvakur. Í frístundum las hann mikið og hafði yndi af ferðalögum um landið, en landshagir annarra héraða voru honum áhugamál sem hann vildi kynnast bæði af lestri og ferðum. 
Yfir persónu Guðmundar hvíldi yfirleitt nokkur kyrrð og yfirlætislaus var hann með öllu. Mun það mál þeirra, er honum kynntust, að hann hafi bæði í starfi og leik verið hollur og tryggur félagi og að ávallt hafi hann skipað vel sitt rúm. 
Guðmundur Þorsteinsson var einn þessara traustu manna sem verða til að stuðla að festu og friði í samfélaginu og láta með því gott af sér leiða fyrir samtíð sína sem og með því að leggja ávallt fram verklag sitt og krafta af óeigingirni. 
Guðmundur var hamingjumaður að því leyti að hann náði að grundvalla það sem hann skorti helst í æsku, en það er traust og friðsælt heimili. Mikill missir var honum að konu sinni, en honum lagðist til að fá að njóta góðrar umhyggju þeirra Þráins og Svanhvítar til hins síðasta. 
Með Guðmundi Þorsteinssyni er genginn nýtur þegn og traustur samferðamaður, sem kvaddi þennan heim sáttur við Guð og menn. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Sigurðsson.'''</div> 

'''Jón Guðleifur Ólafsson''' 
'''F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985''' 
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september 1916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi uppeldisbróður sínum, en þeir eru báðir látnir. 
Foreldrar Leifa, en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni, voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum. 
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna. 
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft, því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn. 
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarey, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands, en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar. 
Eftir að Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá [[Einar ríki |Einari Sigurðssyni]] (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fiskmatsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór. 
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Ufsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeir þann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni, svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt, allt gert á svipstundu. 
Árið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eignuðust fjögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi 3 undir hraun, en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illugagötu 15b, þar sem þau bjuggu eftir gos. 
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin, en það var sama hvað að gekk, aldrei var neinn bilbug á honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann? 
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Eyjólfur Guðjónsson.'''</div> 

'''Brynjar Óli Einarsson''' 
'''F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984''' 

Í leit að því sem liðið er þá lifnar dauðinn fyrir mér í dögun þú er dagur minn að falla, en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - en vaknar á ný í eyðimörk lifsins er angandi blómstur að kalla. <div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">(Vilmundur Gylfason).</div> 

Dúddi, eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936, næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón, búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði. 
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun, fór snemma að vinna fyrir sér við alla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjómaður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því. 
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur, ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi, Eyjafirði, dóttur Ingibjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvinssonar. 
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan, að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar. 
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára, unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist, hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starfaði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vestmannaeyjum. Í erfiðum veikindum undanfarna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans fór til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann. 
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt. 
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töluðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki. 
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum, móður, systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Freyja K. Þorvaldsdóttir.'''</div> 

'''Einar Ólafsson frá Búðarfelli''' 
'''F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984''' 
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.
desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár. 
Einar Ólafsson var hálfbróðir pabba míns,
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli, Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einarssonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell, svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir, amma kynnist afa, þeim mæta manni, Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið 1930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við, Ólafur 1932 og Stefán 1933. 
Sjórinn heillaði Einar, hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins 1967. 
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur 1967 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur. 
Einar giftist Árnu Jónsdóttur frá Vestmannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skipstjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríða ólst upp hjá móðurfólki sínu. 
1947 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steinsdóttur frá Hafnarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slys og veikindi. Bíbí og Einar eignuðust þrjú börn, Steinunni. Ólaf og Gunnar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur. 
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafnarfjarðar. Þar starfaði hann til dauðadags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþróttahúsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að umgangast börn og unglinga daglega og vafalaust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því, þegar ég var barn og unglingur sjálf, hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar, þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu, móður hennar Bíbíar, sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um. 
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitthvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars á meiri háttar fótbolta- eða handboltaleikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sambandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip. 
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd. 
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður. 
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Petra Ólafsdóttir'''</div> 

'''Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari''' 
'''F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.''' 
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig. 
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf merki þeirra framfara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu. 
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vestmannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni, og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-31T14:26:59Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hvalfjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vestmannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakkagerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags. 
Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum. 
Blessuð sé minning hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Nielsen.'''</div> 

'''Georg Þorkelsson frá Sandprýði''' 
'''F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983''' 
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins. 
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður, byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum, þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður, tók snemma vélstjórapróf og seinna loftskeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát. 
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York. 
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvottahús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjólbörur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið, oft í grimmdargaddi, og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu. 
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugilegu hliðar lífsins, en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar. 
Goggi var vel meðvitaður um sinn samtíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn. 
Ég var ekki hár í loftinu þegar ég komst fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar. 
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minningarnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað, rifist um pólitík, drukkið kaffi, tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma. Síðustu æviárin dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjómanna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð. 
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsunginn 4. janúar 1984. 
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minningin um Georg Þorkelsson mun ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum, og vera huggun þeim sem syrgja hann. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bernódusson.'''</div> 

'''Axel Sveinsson''' 
'''F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984''' 
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftirmæli, jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár, fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík. 
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum, sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveinssonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnukona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni. 
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson, og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34. 
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem látinn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er í huga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ættlandinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969. 
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95, síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú mun Axel hafa staðið á tímamótum, var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni, var fyrst á Lagarfossi, þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 1976 fyrir aldurs sakir. 
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíðagripir eftir hann sem tala sínu máli, en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað. 
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast. 
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu ári. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Jónsson.'''</div> 

'''Kristinn Sigurðsson''' 
'''F. 2. sept. 1917 - D. 26. júní 1984''' 
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvistöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgarstöðu, í hálfa stöng hinum megin við bílastæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng. 
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af athafnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. „Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja.“ svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir, dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim. 
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skipstjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjarfélaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skipstjóri. 
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólardagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en fjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan. 
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kominn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjómennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjómannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhugastörfunum. Hann vann lengi hjá Vestmannaeyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina. 
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka „ ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... “ eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðsmanninum, blaði landssambands slökkviliðsmanna. 
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna. 
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið 1955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjómannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja. 
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knattspyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætisvott fyrir allt það starf útnefndu Týrarar Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþróttabandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur. 
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðnum. 
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur“ fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því? 
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrardögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetjandi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans. 
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð.“ 
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjaldbreið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Magnússon.'''</div> 

'''Kristinn Magnússon''' 
'''F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984''' 
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði, sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið 1917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sólvangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis. 
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vestmannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð. 
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsynlegt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi. 
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur. 
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrunarkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn. 
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Axel Halldórsson.'''</div> 

'''Guðlaugur Ragnar Birgisson''' 
'''F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.''' 
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður, Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980. 
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar. 
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vélstjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984. 
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Baldvin Kristjánsson.'''</div> 

'''Björgvin Jónsson frá Úthlíð''' 
'''F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984''' 
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við. 
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Austfjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960. 
Björgvin var einn af frumkvöðlum vélbátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá 1924-1968. Árið 1947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávarútvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland. 
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfumaður og góður sjómaður. 
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða. 
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó. Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Þórður Rafn Sigurðsson.'''</div> 

'''Kristinn Friðriksson frá Látrum''' 
'''F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984''' 
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni, var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil. 
Kristinn var elstur sjö systkina, þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tvíburasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk. 
Snemma dróst hugur Kristins að sjávarverkum og aflaði hann sér með námi skipstjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung, og var hann drjúgur með afla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson, norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri, Kristinn var landformaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diesel. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum. 
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum, mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og manndómsfólk .. 
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. 
Kristinn var enginn málskrafsmaður. Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra, eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Ísfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundléttan og glaðan. 
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar. 
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðsmann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja. 
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum. Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason frá Amarhóli.'''</div> 

'''Jörgen Mörköre, Höfðabrekku''' 
'''F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984''' 
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum. 
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guðmundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að þekkja hann. Hann hafði góða lund og var oft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odmar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig. 
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984. 
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim. 
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Níelsen.'''</div> 

'''Skæringur Ólafsson''' 
'''F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.''' 
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum. 
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum, þá Jón, sem bjó á Hólmi í Eyjum, Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyjafjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal. 
Árið 1909 kom Skæringur hingað á vertíð. Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi, á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skæringur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni. 
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúarsmiði og bjó Skæringur hjá þeim, en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér. 
Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig, en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var. 
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi. 
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum. 
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð. 
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var, sístarfandi og síhlæjandi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigrún Þorsteinsdóttir.'''</div> 

'''Vilhjálmur Sigtryggsson''' 
'''F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984''' 
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálmsson og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálfsystkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til. 
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn. 
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni. 
Vilhjálmur eignaðist marga báta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vestmannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum, auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda. 
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heimaslóðum. Hann varð bráðkvaddur við laxveiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Arnar Sigurmundsson.'''</div> 

'''Kjartan Ólafsson frá Hrauni''' 
'''F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984''' 
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum. Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, bæði ættuð úr Rangárþingi. 
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip. 
Í þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn, en byggðu hvort annað upp. Hann var hlédrægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það. 
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars 1940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Íslands. Ingunn andaðist 22. ágúst 1982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði. 
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa „togleðurs“-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti, þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík. 
Góður maður er kvaddur, er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var. 
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri''' 
'''F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985''' 
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 73 ára að aldri. 
Bergur var Rangæingur, fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit, en við hafnlausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur. 
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum, Gísla frá Arnarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennskunnar. Það var þegar skipsfélagi hans, Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einidrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. 
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn. 
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guðbjörg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suðvestri. Það var því mótdrægt. Kap var furubátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar, einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna. 
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðarformönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum. 
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hraðfrystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðssyni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo kom kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnúsdóttur, og börnum þeirra, tengdabörnum og barnabörnum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Guðmundur Þorsteinsson''' 
'''F.29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.''' 
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmundsson og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur á nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum, en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyjafjöllum og kenndi sig víð þann stað. 
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vestmannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó. 
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigurbjörgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi. 
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hraðfrystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guðmundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vestmannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins, og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984. Segja má að Guðmundur hafi í flestu verið vandaður maður. Hann var prúðmenni í daglegri umgengni og gaf sig gjarnan að börnum sem hændust að honum. Í störfum sínum var hann ávallt mikill starfsmaður, samviskusamur og heiðarlegur í öllu. Mikill heimilismaður var Guðmundur og var í því nærgætinn og árvakur. Í frístundum las hann mikið og hafði yndi af ferðalögum um landið, en landshagir annarra héraða voru honum áhugamál sem hann vildi kynnast bæði af lestri og ferðum. 
Yfir persónu Guðmundar hvíldi yfirleitt nokkur kyrrð og yfirlætislaus var hann með öllu. Mun það mál þeirra, er honum kynntust, að hann hafi bæði í starfi og leik verið hollur og tryggur félagi og að ávallt hafi hann skipað vel sitt rúm. 
Guðmundur Þorsteinsson var einn þessara traustu manna sem verða til að stuðla að festu og friði í samfélaginu og láta með því gott af sér leiða fyrir samtíð sína sem og með því að leggja ávallt fram verklag sitt og krafta af óeigingirni. 
Guðmundur var hamingjumaður að því leyti að hann náði að grundvalla það sem hann skorti helst í æsku, en það er traust og friðsælt heimili. Mikill missir var honum að konu sinni, en honum lagðist til að fá að njóta góðrar umhyggju þeirra Þráins og Svanhvítar til hins síðasta. 
Með Guðmundi Þorsteinssyni er genginn nýtur þegn og traustur samferðamaður, sem kvaddi þennan heim sáttur við Guð og menn. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Sigurðsson.'''</div> 

'''Jón Guðleifur Ólafsson''' 
'''F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985''' 
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september 1916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi uppeldisbróður sínum, en þeir eru báðir látnir. 
Foreldrar Leifa, en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni, voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum. 
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna. 
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft, því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn. 
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarey, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands, en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar. 
Eftir að Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá [[Einar ríki |Einari Sigurðssyni]] (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fiskmatsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór. 
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Ufsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeir þann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni, svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt, allt gert á svipstundu. 
Árið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eignuðust fjögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi 3 undir hraun, en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illugagötu 15b, þar sem þau bjuggu eftir gos. 
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin, en það var sama hvað að gekk, aldrei var neinn bilbug á honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann? 
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Eyjólfur Guðjónsson.'''</div> 

'''Brynjar Óli Einarsson''' 
'''F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984''' 

Í leit að því sem liðið er þá lifnar dauðinn fyrir mér í dögun þú er dagur minn að falla, en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - en vaknar á ný í eyðimörk lifsins er angandi blómstur að kalla. <div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">(Vilmundur Gylfason).</div> 

Dúddi, eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936, næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón, búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði. 
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun, fór snemma að vinna fyrir sér við alla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjómaður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því. 
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur, ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi, Eyjafirði, dóttur Ingibjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvinssonar. 
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan, að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar. 
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára, unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist, hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starfaði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vestmannaeyjum. Í erfiðum veikindum undanfarna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans fór til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann. 
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt. 
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töluðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki. 
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum, móður, systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Freyja K. Þorvaldsdóttir.'''</div> 

'''Einar Ólafsson frá Búðarfelli''' 
'''F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984''' 
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.
desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár. 
Einar Ólafsson var hálfbróðir pabba míns,
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli, Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einarssonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell, svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir, amma kynnist afa, þeim mæta manni, Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið 1930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við, Ólafur 1932 og Stefán 1933. 
Sjórinn heillaði Einar, hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins 1967. 
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur 1967 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur. 
Einar giftist Árnu Jónsdóttur frá Vestmannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skipstjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríða ólst upp hjá móðurfólki sínu. 
1947 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steinsdóttur frá Hafnarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slys og veikindi. Bíbí og Einar eignuðust þrjú börn, Steinunni. Ólaf og Gunnar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur. 
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafnarfjarðar. Þar starfaði hann til dauðadags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþróttahúsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að umgangast börn og unglinga daglega og vafalaust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því, þegar ég var barn og unglingur sjálf, hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar, þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu, móður hennar Bíbíar, sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um. 
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitthvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars á meiri háttar fótbolta- eða handboltaleikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sambandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-30T15:04:49Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hvalfjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vestmannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakkagerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags. 
Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum. 
Blessuð sé minning hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Nielsen.'''</div> 

'''Georg Þorkelsson frá Sandprýði''' 
'''F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983''' 
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins. 
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður, byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum, þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður, tók snemma vélstjórapróf og seinna loftskeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát. 
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York. 
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvottahús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjólbörur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið, oft í grimmdargaddi, og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu. 
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugilegu hliðar lífsins, en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar. 
Goggi var vel meðvitaður um sinn samtíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn. 
Ég var ekki hár í loftinu þegar ég komst fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar. 
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minningarnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað, rifist um pólitík, drukkið kaffi, tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma. Síðustu æviárin dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjómanna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð. 
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsunginn 4. janúar 1984. 
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minningin um Georg Þorkelsson mun ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum, og vera huggun þeim sem syrgja hann. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bernódusson.'''</div> 

'''Axel Sveinsson''' 
'''F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984''' 
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftirmæli, jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár, fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík. 
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum, sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveinssonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnukona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni. 
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson, og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34. 
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem látinn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er í huga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ættlandinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969. 
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95, síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú mun Axel hafa staðið á tímamótum, var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni, var fyrst á Lagarfossi, þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 1976 fyrir aldurs sakir. 
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíðagripir eftir hann sem tala sínu máli, en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað. 
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast. 
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu ári. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Jónsson.'''</div> 

'''Kristinn Sigurðsson''' 
'''F. 2. sept. 1917 - D. 26. júní 1984''' 
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvistöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgarstöðu, í hálfa stöng hinum megin við bílastæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng. 
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af athafnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. „Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja.“ svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir, dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim. 
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skipstjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjarfélaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skipstjóri. 
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólardagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en fjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan. 
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kominn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjómennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjómannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhugastörfunum. Hann vann lengi hjá Vestmannaeyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina. 
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka „ ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... “ eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðsmanninum, blaði landssambands slökkviliðsmanna. 
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna. 
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið 1955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjómannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja. 
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knattspyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætisvott fyrir allt það starf útnefndu Týrarar Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþróttabandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur. 
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðnum. 
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur“ fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því? 
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrardögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetjandi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans. 
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð.“ 
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjaldbreið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Magnússon.'''</div> 

'''Kristinn Magnússon''' 
'''F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984''' 
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði, sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið 1917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sólvangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis. 
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vestmannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð. 
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsynlegt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi. 
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur. 
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrunarkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn. 
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Axel Halldórsson.'''</div> 

'''Guðlaugur Ragnar Birgisson''' 
'''F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.''' 
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður, Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980. 
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar. 
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vélstjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984. 
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Baldvin Kristjánsson.'''</div> 

'''Björgvin Jónsson frá Úthlíð''' 
'''F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984''' 
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við. 
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Austfjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960. 
Björgvin var einn af frumkvöðlum vélbátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá 1924-1968. Árið 1947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávarútvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland. 
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfumaður og góður sjómaður. 
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða. 
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó. Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Þórður Rafn Sigurðsson.'''</div> 

'''Kristinn Friðriksson frá Látrum''' 
'''F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984''' 
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni, var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil. 
Kristinn var elstur sjö systkina, þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tvíburasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk. 
Snemma dróst hugur Kristins að sjávarverkum og aflaði hann sér með námi skipstjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung, og var hann drjúgur með afla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson, norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri, Kristinn var landformaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diesel. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum. 
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum, mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og manndómsfólk .. 
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. 
Kristinn var enginn málskrafsmaður. Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra, eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Ísfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundléttan og glaðan. 
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar. 
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðsmann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja. 
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum. Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason frá Amarhóli.'''</div> 

'''Jörgen Mörköre, Höfðabrekku''' 
'''F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984''' 
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum. 
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guðmundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að þekkja hann. Hann hafði góða lund og var oft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odmar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig. 
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984. 
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim. 
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Níelsen.'''</div> 

'''Skæringur Ólafsson''' 
'''F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.''' 
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum. 
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum, þá Jón, sem bjó á Hólmi í Eyjum, Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyjafjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal. 
Árið 1909 kom Skæringur hingað á vertíð. Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi, á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skæringur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni. 
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúarsmiði og bjó Skæringur hjá þeim, en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér. 
Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig, en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var. 
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi. 
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum. 
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð. 
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var, sístarfandi og síhlæjandi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigrún Þorsteinsdóttir.'''</div> 

'''Vilhjálmur Sigtryggsson''' 
'''F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984''' 
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálmsson og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálfsystkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til. 
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn. 
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni. 
Vilhjálmur eignaðist marga báta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vestmannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum, auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda. 
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heimaslóðum. Hann varð bráðkvaddur við laxveiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Arnar Sigurmundsson.'''</div> 

'''Kjartan Ólafsson frá Hrauni''' 
'''F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984''' 
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum. Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, bæði ættuð úr Rangárþingi. 
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip. 
Í þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn, en byggðu hvort annað upp. Hann var hlédrægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það. 
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars 1940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Íslands. Ingunn andaðist 22. ágúst 1982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði. 
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa „togleðurs“-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti, þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík. 
Góður maður er kvaddur, er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var. 
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri''' 
'''F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985''' 
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 73 ára að aldri. 
Bergur var Rangæingur, fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit, en við hafnlausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur. 
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum, Gísla frá Arnarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennskunnar. Það var þegar skipsfélagi hans, Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einidrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. 
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-30T15:03:26Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hvalfjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vestmannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakkagerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags. 
Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum. 
Blessuð sé minning hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Nielsen.'''</div> 

'''Georg Þorkelsson frá Sandprýði''' 
'''F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983''' 
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmannaeyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins. 
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður, byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum, þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður, tók snemma vélstjórapróf og seinna loftskeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát. 
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York. 
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvottahús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjólbörur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið, oft í grimmdargaddi, og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu. 
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugilegu hliðar lífsins, en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar. 
Goggi var vel meðvitaður um sinn samtíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn. 
Ég var ekki hár í loftinu þegar ég komst fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar. 
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minningarnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað, rifist um pólitík, drukkið kaffi, tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma. Síðustu æviárin dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjómanna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð. 
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsunginn 4. janúar 1984. 
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minningin um Georg Þorkelsson mun ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum, og vera huggun þeim sem syrgja hann. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bernódusson.'''</div> 

'''Axel Sveinsson''' 
'''F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984''' 
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftirmæli, jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár, fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík. 
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum, sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveinssonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnukona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni. 
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson, og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34. 
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem látinn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er í huga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ættlandinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969. 
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95, síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú mun Axel hafa staðið á tímamótum, var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni, var fyrst á Lagarfossi, þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 1976 fyrir aldurs sakir. 
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíðagripir eftir hann sem tala sínu máli, en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað. 
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast. 
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu ári. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigurður Jónsson.'''</div> 

'''Kristinn Sigurðsson''' 
'''F. 2. sept. 1917 - D. 26. júní 1984''' 
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvistöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgarstöðu, í hálfa stöng hinum megin við bílastæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng. 
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af athafnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. „Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja.“ svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir, dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim. 
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skipstjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjarfélaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skipstjóri. 
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólardagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyjafjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en fjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan. 
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kominn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjómennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjómannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhugastörfunum. Hann vann lengi hjá Vestmannaeyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina. 
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka „ ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... “ eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðsmanninum, blaði landssambands slökkviliðsmanna. 
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna. 
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið 1955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjómannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja. 
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knattspyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætisvott fyrir allt það starf útnefndu Týrarar Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþróttabandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur. 
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðnum. 
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur“ fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því? 
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrardögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetjandi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans. 
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð.“ 
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjaldbreið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Magnússon.'''</div> 

'''Kristinn Magnússon''' 
'''F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984''' 
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði, sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið 1917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sólvangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis. 
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vestmannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð. 
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsynlegt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi. 
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur. 
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrunarkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn. 
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Axel Halldórsson.'''</div> 

'''Guðlaugur Ragnar Birgisson''' 
'''F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.''' 
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður, Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980. 
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar. 
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vélstjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984. 
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Baldvin Kristjánsson.'''</div> 

'''Björgvin Jónsson frá Úthlíð''' 
'''F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984''' 
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við. 
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Austfjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960. 
Björgvin var einn af frumkvöðlum vélbátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá 1924-1968. Árið 1947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávarútvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland. 
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfumaður og góður sjómaður. 
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða. 
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó. Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Þórður Rafn Sigurðsson.'''</div> 

'''Kristinn Friðriksson frá Látrum''' 
'''F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984''' 
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni, var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil. 
Kristinn var elstur sjö systkina, þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tvíburasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk. 
Snemma dróst hugur Kristins að sjávarverkum og aflaði hann sér með námi skipstjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung, og var hann drjúgur með afla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson, norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri, Kristinn var landformaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diesel. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum. 
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum, mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og manndómsfólk .. 
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. 
Kristinn var enginn málskrafsmaður. Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra, eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Ísfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundléttan og glaðan. 
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar. 
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðsmann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja. 
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum. Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason frá Amarhóli.'''</div> 

'''Jörgen Mörköre, Höfðabrekku''' 
'''F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984''' 
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum. 
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guðmundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að þekkja hann. Hann hafði góða lund og var oft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odmar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig. 
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984. 
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandendum hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim. 
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Nikulás Níelsen.'''</div> 

'''Skæringur Ólafsson''' 
'''F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.''' 
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum. 
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum, þá Jón, sem bjó á Hólmi í Eyjum, Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyjafjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal. 
Árið 1909 kom Skæringur hingað á vertíð. Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi, á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skæringur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni. 
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúarsmiði og bjó Skæringur hjá þeim, en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér. 
Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig, en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var. 
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi. 
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum. 
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð. 
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var, sístarfandi og síhlæjandi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sigrún Þorsteinsdóttir.'''</div> 

'''Vilhjálmur Sigtryggsson''' 
'''F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984''' 
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálmsson og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálfsystkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til. 
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn. 
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni. 
Vilhjálmur eignaðist marga báta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vestmannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum, auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda. 
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heimaslóðum. Hann varð bráðkvaddur við laxveiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984. 
Guð blessi minningu hans. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Amar Sigurmundsson.'''</div> 

'''Kjartan Ólafsson frá Hrauni''' 
'''F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984''' 
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum. Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, bæði ættuð úr Rangárþingi. 
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip. 
Í þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn, en byggðu hvort annað upp. Hann var hlédrægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það. 
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars 1940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Íslands. Ingunn andaðist 22. ágúst 1982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði. 
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa „togleðurs“-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti, þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík. 
Góður maður er kvaddur, er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var. 
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Einar J. Gíslason.'''</div> 

'''Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri''' 
'''F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985''' 
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 73 ára að aldri. 
Bergur var Rangæingur, fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit, en við hafnlausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur. 
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum, Gísla frá Arnarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennskunnar. Það var þegar skipsfélagi hans, Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einidrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. 
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-29T15:06:13Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ''(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hval-fjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vest¬mannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakka¬gerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags.

Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum.
Blessuð sé minning hans.
Ni.klás Nielsen.
Georg Þorkelsson frá Sandprýði
F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmanna-eyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins.
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður. byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum. þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður. tók snemma vélstjórapróf og seinna loft¬skeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát.
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en
hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York.
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvotta¬hús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjól¬börur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið. oft í grimmdargaddi. og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu.
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugi¬legu hliðar lífsins. en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar.
Goggi var vel meðvitaður um sinn sam¬tíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn.
E0 var ekki hár í loftinu þegar éu komst
b b b
fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er
sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar.
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minning-arnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað. rifist um pólitík, drukkið kaffi. tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma.
:'ih

Síðustu æviarm dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjó¬manna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð.
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsung¬inn 4. janúar 1984.
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minn-ingin um Georg Þorkelsson mun. ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum og vera huggun þeim sem syrgja hann.
Jón Bernódusson.
Axel Sveinsson
F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftir¬mæli. jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár. fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík.
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum. sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveins¬sonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnu¬kona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni.
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson. og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34.
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem lát¬inn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er íhuga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ætt¬landinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969.
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til

Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95. síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún¬fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú rnuri Axel hafa staðið á tímamótum. var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni. var fyrst á Lagarfossi. þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 197 6 fyrir aldurs sakir.
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíða¬gripir eftir hann sem tala sínu máli. en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað.
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast.
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu _ári.
Guð blessi minningu hans.
Sigurður Jénsson.
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvi-stöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgar-stöðu, í hálfa stöng hinum megin við bíla¬stæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng.
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af ath~fnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. ,,Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja." svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir. dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim.
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skip-
stjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjar¬félaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skip¬stjóri.
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólar-dagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyja¬fjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en tjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan.
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kom¬inn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjó¬mennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjó¬mannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhuga¬störfunum. Hann vann lengi hjá Vestmanna¬eyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina.
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka ,, ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... ·· eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðs¬manninum, blaði landssambands slökkviliðs¬manna.
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að
starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna.
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið I 955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjó-mannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja.
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knatt-spyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætis-vott fyrir allt það starf útnefndu Týrarár Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþrótta¬bandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur.
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðn¬um.
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur" fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því?
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrar-dögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetj¬andi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans.
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill

koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð."
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjald-breið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill.
Magnús Magnússon.
Kristinn Magnússon
F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði", sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með for¬eldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið I 917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sól¬vangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis.
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vest-mannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð.
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsyn¬legt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi.
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur.
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrun-arkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn.
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð.
Axel Halldórsson.

Guðlaugur Ragnar Birgisson
F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður. Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980.
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar.
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vél-stjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984.
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen.
Baldvin Kmtjánsson.
Björgvin Jónsson frá Úthlíð
F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við.
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Aust¬fjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960.
Björgvin var einn af frumkvöðlum vél-bátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá l 924-1968. Árið l 947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávar¬útvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland.
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfu-maður og góður sjómaður.
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð
Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða.
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó.
Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum.
Þórður Rafn Sigurðsson.
Kristinn Friðriksson frá Látrum
F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni. var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil.
Kristinn var elstur sjö systkina. þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tví-burasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk.
Snemma dróst hugur Kristins að sjávar¬verk um og aflaði hann sér með námi skip-stjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung,

og var hann drjúgur með alla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson. norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri. Kristinn var landforniaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diescl. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum.
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum. mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og rnanndórnsfólk ..
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. ·
Kristinn var enginn málskrafsmaður.
Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra,
hl
eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Isfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundiéttan og glaðan.
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar.
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðs-mann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja.
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum.
Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur.
Einar J. Gíslason frá Amarhóli.
Jörgen Mörköre, Höfðabrekku
F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum.
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guð¬mundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að
þekkja hann. Hann hafði góða lund og varoft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odrnar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig.
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984.
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandend¬um hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim.
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum.
Nikulás Níelsen.

Skæringur Ólafsson
F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum.
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum. þá Jón. sem bjó á Hólmi í Eyjum. Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyja¬fjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyja¬fjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal.
Árið 1 909 kom Skæringur hingað á vertíð.
Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi. á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skær¬ingur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni.
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúar¬smiði og bjó Skæringur hjá þeim. en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér.

Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig. en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var.
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi.
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum.
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð.
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var. sístarfandi og síhlæjandi.
Sigrún Þorsteinsdóttir.
Vilhjálmur Sigtryggsson
F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálms¬son og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálf¬systkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til.
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn.
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni.
Vilhjálmur eignaðist marga búta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vest¬mannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum. auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda.
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heima-
slóðum. Hann varð bráðkvaddur við lax¬veiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984.
Guð blessi minningu hans.
Amar Sigurmundsson.
Kjartan Ólafsson frá Hrauni
F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum.
Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, _bæði ættuð úr Rangárþingi.
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip.
I þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur

Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn. en byggðu hvort annað upp. Hann var hlé¬drægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það.
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars l 940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Islands. Ingunn andaðist 22. ágúst I 982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði.
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa .,togleðurs"-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti. þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík.
Góður maður er kvaddur. er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var.
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd.
Einar J. Gíslason.
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri
F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985 Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð

bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 7 3 ára að aldri.
Bergur var Rangæingur. fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit. en við hafniausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur.
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum. Gísla frá Amarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennsk¬unnar. Það var þegar skipsfélagi hans. Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einídrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. ·
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-29T15:05:26Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ´´(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Brekastíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð. 
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú. 
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér. 
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heimskreppan skollin á, og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn, og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af húseigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma. 
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. m/b Höfrungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergsstöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin. 
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur. Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hval-fjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vest¬mannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakka¬gerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags.

Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum.
Blessuð sé minning hans.
Ni.klás Nielsen.
Georg Þorkelsson frá Sandprýði
F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmanna-eyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins.
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður. byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum. þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður. tók snemma vélstjórapróf og seinna loft¬skeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát.
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en
hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York.
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvotta¬hús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjól¬börur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið. oft í grimmdargaddi. og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu.
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugi¬legu hliðar lífsins. en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar.
Goggi var vel meðvitaður um sinn sam¬tíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn.
E0 var ekki hár í loftinu þegar éu komst
b b b
fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er
sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar.
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minning-arnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað. rifist um pólitík, drukkið kaffi. tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma.
:'ih

Síðustu æviarm dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjó¬manna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð.
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsung¬inn 4. janúar 1984.
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minn-ingin um Georg Þorkelsson mun. ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum og vera huggun þeim sem syrgja hann.
Jón Bernódusson.
Axel Sveinsson
F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftir¬mæli. jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár. fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík.
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum. sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveins¬sonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnu¬kona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni.
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson. og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34.
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem lát¬inn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er íhuga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ætt¬landinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969.
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til

Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95. síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún¬fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú rnuri Axel hafa staðið á tímamótum. var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni. var fyrst á Lagarfossi. þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 197 6 fyrir aldurs sakir.
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíða¬gripir eftir hann sem tala sínu máli. en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað.
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast.
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu _ári.
Guð blessi minningu hans.
Sigurður Jénsson.
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvi-stöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgar-stöðu, í hálfa stöng hinum megin við bíla¬stæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng.
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af ath~fnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. ,,Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja." svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir. dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim.
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skip-
stjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjar¬félaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skip¬stjóri.
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólar-dagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyja¬fjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en tjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan.
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kom¬inn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjó¬mennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjó¬mannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhuga¬störfunum. Hann vann lengi hjá Vestmanna¬eyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina.
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka ,, ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... ·· eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðs¬manninum, blaði landssambands slökkviliðs¬manna.
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að
starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna.
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið I 955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjó-mannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja.
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knatt-spyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætis-vott fyrir allt það starf útnefndu Týrarár Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþrótta¬bandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur.
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðn¬um.
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur" fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því?
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrar-dögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetj¬andi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans.
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill

koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð."
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjald-breið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill.
Magnús Magnússon.
Kristinn Magnússon
F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði", sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með for¬eldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið I 917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sól¬vangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis.
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vest-mannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð.
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsyn¬legt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi.
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur.
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrun-arkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn.
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð.
Axel Halldórsson.

Guðlaugur Ragnar Birgisson
F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður. Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980.
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar.
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vél-stjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984.
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen.
Baldvin Kmtjánsson.
Björgvin Jónsson frá Úthlíð
F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við.
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Aust¬fjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960.
Björgvin var einn af frumkvöðlum vél-bátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá l 924-1968. Árið l 947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávar¬útvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland.
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfu-maður og góður sjómaður.
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð
Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða.
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó.
Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum.
Þórður Rafn Sigurðsson.
Kristinn Friðriksson frá Látrum
F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni. var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil.
Kristinn var elstur sjö systkina. þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tví-burasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk.
Snemma dróst hugur Kristins að sjávar¬verk um og aflaði hann sér með námi skip-stjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung,

og var hann drjúgur með alla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson. norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri. Kristinn var landforniaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diescl. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum.
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum. mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og rnanndórnsfólk ..
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. ·
Kristinn var enginn málskrafsmaður.
Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra,
hl
eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Isfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundiéttan og glaðan.
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar.
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðs-mann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja.
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum.
Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur.
Einar J. Gíslason frá Amarhóli.
Jörgen Mörköre, Höfðabrekku
F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum.
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guð¬mundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að
þekkja hann. Hann hafði góða lund og varoft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odrnar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig.
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984.
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandend¬um hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim.
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum.
Nikulás Níelsen.

Skæringur Ólafsson
F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum.
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum. þá Jón. sem bjó á Hólmi í Eyjum. Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyja¬fjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyja¬fjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal.
Árið 1 909 kom Skæringur hingað á vertíð.
Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi. á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skær¬ingur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni.
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúar¬smiði og bjó Skæringur hjá þeim. en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér.

Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig. en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var.
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi.
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum.
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð.
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var. sístarfandi og síhlæjandi.
Sigrún Þorsteinsdóttir.
Vilhjálmur Sigtryggsson
F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálms¬son og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálf¬systkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til.
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn.
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni.
Vilhjálmur eignaðist marga búta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vest¬mannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum. auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda.
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heima-
slóðum. Hann varð bráðkvaddur við lax¬veiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984.
Guð blessi minningu hans.
Amar Sigurmundsson.
Kjartan Ólafsson frá Hrauni
F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum.
Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, _bæði ættuð úr Rangárþingi.
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip.
I þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur

Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn. en byggðu hvort annað upp. Hann var hlé¬drægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það.
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars l 940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Islands. Ingunn andaðist 22. ágúst I 982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði.
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa .,togleðurs"-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti. þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík.
Góður maður er kvaddur. er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var.
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd.
Einar J. Gíslason.
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri
F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985 Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð

bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 7 3 ára að aldri.
Bergur var Rangæingur. fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit. en við hafniausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur.
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum. Gísla frá Amarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennsk¬unnar. Það var þegar skipsfélagi hans. Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einídrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. ·
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-29T14:38:43Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minning látinna'''</center></big></big> 

:::::::'' Langt upp í geiminn víða 
:::::::'' líður vor hjartans þrá, 
:::::::'' hærra en stjörnur tindra, 
:::::::'' vor heitustu andvorp ná. 
:::::::'' Andinn frá efnisheimi 
:::::::'' upplyftir vængjum tveim, 
:::::::'' drepur á himnahliðið 
:::::::'' og leitar til ljóssins heim. 

:::::::'' Þröng er hin víða veröld, 
:::::::'' vinanna hjálpin dvin, 
:::::::'' aðeins frá himnahæðum 
:::::::'' mér huggunar ljósið skín. 
:::::::'' Drottinn, í morgunroða 
:::::::'' dimmunni breytir þú. 
:::::::'' Bænin er leið til ljóssins 
:::::::'' og ljómandi himinbrú! 

:::::::'' Aumasta barn, sem biður, 
:::::::'' brynjar sig voða gegn, 
:::::::'' hér fær það velt því bjargi, 
:::::::'' sem hetjunni er um megn. 
:::::::'' Hvað svo sem að oss amar, 
:::::::'' enginn því gleyma má: 
:::::::'' Inn að Guðs ástarhjarta 
:::::::'' vor andvörp og bænir ná. 

:::::::'' ´´(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson)'' 

'''Jón B. Jónsson''' 
'''F. 1. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984''' 
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Breka¬stíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð.
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú.
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir
þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér.
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heims¬kreppan skollin á. og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn. og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af hús¬eigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma.
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. rn/b Höfr¬ungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergs¬stöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin.
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur.
Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hval-fjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vest¬mannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakka¬gerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags.

Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum.
Blessuð sé minning hans.
Ni.klás Nielsen.
Georg Þorkelsson frá Sandprýði
F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmanna-eyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins.
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður. byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum. þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður. tók snemma vélstjórapróf og seinna loft¬skeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát.
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en
hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York.
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvotta¬hús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjól¬börur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið. oft í grimmdargaddi. og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu.
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugi¬legu hliðar lífsins. en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar.
Goggi var vel meðvitaður um sinn sam¬tíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn.
E0 var ekki hár í loftinu þegar éu komst
b b b
fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er
sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar.
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minning-arnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað. rifist um pólitík, drukkið kaffi. tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma.
:'ih

Síðustu æviarm dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjó¬manna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð.
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsung¬inn 4. janúar 1984.
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minn-ingin um Georg Þorkelsson mun. ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum og vera huggun þeim sem syrgja hann.
Jón Bernódusson.
Axel Sveinsson
F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftir¬mæli. jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár. fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík.
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum. sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveins¬sonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnu¬kona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni.
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson. og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34.
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem lát¬inn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er íhuga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ætt¬landinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969.
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til

Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95. síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún¬fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú rnuri Axel hafa staðið á tímamótum. var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni. var fyrst á Lagarfossi. þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 197 6 fyrir aldurs sakir.
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíða¬gripir eftir hann sem tala sínu máli. en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað.
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast.
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu _ári.
Guð blessi minningu hans.
Sigurður Jénsson.
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvi-stöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgar-stöðu, í hálfa stöng hinum megin við bíla¬stæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng.
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af ath~fnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. ,,Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja." svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir. dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim.
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skip-
stjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjar¬félaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skip¬stjóri.
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólar-dagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyja¬fjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en tjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan.
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kom¬inn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjó¬mennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjó¬mannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhuga¬störfunum. Hann vann lengi hjá Vestmanna¬eyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina.
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka ,, ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... ·· eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðs¬manninum, blaði landssambands slökkviliðs¬manna.
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að
starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna.
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið I 955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjó-mannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja.
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knatt-spyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætis-vott fyrir allt það starf útnefndu Týrarár Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþrótta¬bandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur.
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðn¬um.
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur" fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því?
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrar-dögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetj¬andi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans.
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill

koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð."
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjald-breið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill.
Magnús Magnússon.
Kristinn Magnússon
F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði", sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með for¬eldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið I 917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sól¬vangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis.
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vest-mannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð.
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsyn¬legt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi.
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur.
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrun-arkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn.
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð.
Axel Halldórsson.

Guðlaugur Ragnar Birgisson
F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður. Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980.
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar.
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vél-stjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984.
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen.
Baldvin Kmtjánsson.
Björgvin Jónsson frá Úthlíð
F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við.
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Aust¬fjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960.
Björgvin var einn af frumkvöðlum vél-bátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá l 924-1968. Árið l 947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávar¬útvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland.
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfu-maður og góður sjómaður.
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð
Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða.
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó.
Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum.
Þórður Rafn Sigurðsson.
Kristinn Friðriksson frá Látrum
F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni. var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil.
Kristinn var elstur sjö systkina. þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tví-burasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk.
Snemma dróst hugur Kristins að sjávar¬verk um og aflaði hann sér með námi skip-stjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung,

og var hann drjúgur með alla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson. norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri. Kristinn var landforniaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diescl. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum.
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum. mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og rnanndórnsfólk ..
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. ·
Kristinn var enginn málskrafsmaður.
Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra,
hl
eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Isfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundiéttan og glaðan.
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar.
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðs-mann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja.
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum.
Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur.
Einar J. Gíslason frá Amarhóli.
Jörgen Mörköre, Höfðabrekku
F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum.
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guð¬mundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að
þekkja hann. Hann hafði góða lund og varoft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odrnar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig.
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984.
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandend¬um hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim.
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum.
Nikulás Níelsen.

Skæringur Ólafsson
F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum.
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum. þá Jón. sem bjó á Hólmi í Eyjum. Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyja¬fjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyja¬fjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal.
Árið 1 909 kom Skæringur hingað á vertíð.
Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi. á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skær¬ingur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni.
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúar¬smiði og bjó Skæringur hjá þeim. en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér.

Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig. en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var.
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi.
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum.
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð.
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var. sístarfandi og síhlæjandi.
Sigrún Þorsteinsdóttir.
Vilhjálmur Sigtryggsson
F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálms¬son og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálf¬systkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til.
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn.
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni.
Vilhjálmur eignaðist marga búta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vest¬mannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum. auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda.
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heima-
slóðum. Hann varð bráðkvaddur við lax¬veiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984.
Guð blessi minningu hans.
Amar Sigurmundsson.
Kjartan Ólafsson frá Hrauni
F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum.
Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, _bæði ættuð úr Rangárþingi.
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip.
I þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur

Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn. en byggðu hvort annað upp. Hann var hlé¬drægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það.
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars l 940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Islands. Ingunn andaðist 22. ágúst I 982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði.
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa .,togleðurs"-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti. þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík.
Góður maður er kvaddur. er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var.
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd.
Einar J. Gíslason.
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri
F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985 Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð

bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 7 3 ára að aldri.
Bergur var Rangæingur. fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit. en við hafniausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur.
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum. Gísla frá Amarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennsk¬unnar. Það var þegar skipsfélagi hans. Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einídrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. ·
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minning látinna

2017-03-29T14:17:07Z

Halla1: Ný síða: Minning látinna Langt upp í geiminn víða líður vor hjartans þrá, hærra e11 stjörnur tindra, vor heitustu andvorp ná. Andinn frá efnisheimi upplyftir vængjum tveim, drepur...

Minning látinna
Langt upp í geiminn víða líður vor hjartans þrá, hærra e11 stjörnur tindra, vor heitustu andvorp ná. Andinn frá efnisheimi upplyftir vængjum tveim, drepur á himnahliðið
og leitar til ljóssins heim.
Þröng er hin víða veröld, vinanna hjálpin dvin, aðeins frá himnahæðum mér huggunar/jósið skín. Drottinn, í morgunroða dimmunni breytir þú. Bænin er leið til ljðssins og ljómandi himinbrú!
Aumasta barn, sem biður, brynjar sig voða gegn,
hér fær það velt því bjargi, sem hetjunni er um meg11. Hvað svo sem að oss amar, enginn því gleyma má:
Inn að Guðs ástarhjarta vor andvörp og bænir 11á.
(A. Lönborg - Sigurbjörn Sveinsson) 5..J.
Jón B. Jónsson
F. l. sept. 1909 - D. 19. ágúst 1984
Jón Benedikt Jónsson var fæddur í Dal í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru Helga Sigbjörnsdóttir og Jón Benediktsson. Þau fluttust fljótlega úr Dal og austur á Skansinn og bjuggu þar í nokkur ár, eða þangað til faðir Jóns byggði Háls við Breka¬stíg. Þar voru þau þangað til Jón keypti Sveinsstaði, en þar bjuggu þau skamma hríð.
Jón var enn á unga aldri, eða innan við fermingu, þegar faðir hans dó. Þau voru fimm systkinin, þrjár stúlkur og tveir strákar. Á heimili þeirra var aldraður maður sem Hákon hét, lasburða og lítt fær um að bera björg í bú.
Jón gjörðist snemma sjómaður, hann reri hjá Þorgeiri Jóelssyni á Lundanum. Þótt Jón væri ekki hár í loftinu var hann á þessu aflaskipi í fimmtán vertíðir. Jón var hið mesta lipurmenni að hverju sem hann gekk, og ekki notaði hann vettlinga á sjónum, sama hve mikið frost var og þótti Þorgeir það alveg furðulegt hve mikinn kulda maðurinn gat þolað á höndunum. Einn daginn í hörkufrosti sér Þorgeir að Jón stendur við rúlluna og er vettlingalaus að vanda, og undrast Þorgeir
þetta. Nær hann í vettlinga og gengur að Jóni og réttir honum þá. Jón brosti, tók við þeim og setti þá upp. Þorgeir var rétt kominn aftur í stýrishúsið þegar Jón fleygir vettlingunum frá sér og segist ekki geta notað hluti sem séu sífellt að þvælast fyrir sér.
Jón hefur verið um tvítugt þegar hann fór með öðrum Vestmanneyingum austur að Skálum á Langanesi og reri þaðan á árabát, fjögurra manna fari. Það var algengt að Vest-manneyingar færu í hópum austur á firði og reru þaðan, helst á útnesjum þar sem hægt var að sjá vel til sjávar. Jón reri tvö sumur í röð frá Skálum, fyrra sumarið fiskaðist vel en seinna sumarið fór illa, því að þá var heims¬kreppan skollin á. og þegar upp var gert um haustið var ekki króna til, útgerðarmaðurinn farinn á hausinn. og menn sendir kauplausir heim. Þetta kom sér mjög illa fyrir Jón. því að hann átti móður og bróður fyrir að sjá, og þurfti að standa skil á afborgunum af hús¬eigninni. En maðurinn var knár þótt hann væri smár og hafði að bjarga sér út úr þessu með sóma.
Jón var sjómaður í Eyjum allan þann tíma sem hann var þar. Frá því hann hafði aldur til reri hann á ýmsum bátum, t.d. rn/b Höfr¬ungi hjá Guðmundi Tómassyni á Bergs¬stöðum, og var lengi hjá honum, aðallega á sumrin.
Árið 1947 fluttist Jón til Reykjavíkur.
Stuttu síðar seldi hann Sveinsstaði og keypti hús í Blesugróf. Fluttist móðir hans og yngri bróðir með honum. Síðar réðst Jón á bát sem var í vöruflutningum frá Reykjavík til Hval-fjarðar og voru þeir aðeins tveir á bátnum allt árið um kring. Hann var í þessum flutningum í þrjú ár og bjó þá á Laugavegi 28 með Veroniku Ólafsdóttur frá Bjargi í Vest¬mannaeyjum, sem nú lifir mann sinn. Þar leigðu þau neðri hæðina sem Sigurbjörg Sigurðardóttir og Árni Gíslason frá Stakka¬gerði hér í bæ áttu. Nokkrum árum seinna fluttust þau frá Sigurbjörgu og Árna og keyptu húsið nr. 10 við Mjölnisholt, neðri hæðina, og þar bjó Jón til dauðadags.

Jón fékk snöggt andlát, varð bráðkvaddur á heimili sínu hinn 19. ágúst 1984.
Við söknum góðs og trausts vinar. Megi góður Guð vera mágkonu minni og Mannsa bróður hans nálægur á komandi tímum.
Blessuð sé minning hans.
Ni.klás Nielsen.
Georg Þorkelsson frá Sandprýði
F. 4. ágúst 1906 - D. 28. desember 1983
Georg Þorkelsson fæddist í Vestmanna-eyjum 4. ágúst 1906. Hann var elstur barna þeirra Þorkels Þórðarsonar og Guðbjargar Jónsdóttur, sem lengst bjuggu í Sandprýði, en börn þeirra urðu sjö talsins.
Georg, eða Goggi eins og hann var ávallt kallaður. byrjaði ungur að stunda sjóinn eins og títt var um unglinga á þeim tímum. þegar fátækt og örbirgð voru hér ráðandi. Það kom sér því vel fyrir þungt heimili ef eitthvert barnanna gat létt undir í búskapnum. Goggi var áhugasamur um starf sitt sem sjómaður. tók snemma vélstjórapróf og seinna loft¬skeytapróf og hafði jafnframt skipstjóra- og stýrimannsréttindi. Hann reri fyrst héðan frá Vestmannaeyjum, en síðar fluttist hann til Ólafsfjarðar og gerði þar út sinn eigin bát.
Arið 1931 giftist Goggi eftirlifandi konu sinni, Maríu Jónsdóttur, þingeyskri að ætt. en
hún hafði áður verið ráðskona í Eyjum. Fluttust þau snemma eftir brúðkaup sitt til Ólafsfjarðar. Þau eignuðust einn son. Sverri Ólaf, sem nú starfar sem læknir í New York.
Frá Ólafsfirði lá leiðin til Reykjavíkur þar sem Goggi og Mæja keyptu og ráku þvotta¬hús í fjölda ára. Eftir það starfaði Goggi sem húsvörður við frystihúsið í Grindavík og í háhúsablokk í Reykjavík. Síðustu starfsár sín vann hann við byggingarvinnu í Breiðholti sem handlangari. Þar keyrði hann um hjól¬börur fullar af steinsteypu milli fullfrískra múrara í uppmælingarvinnu, þess í milli var timbur skafið. oft í grimmdargaddi. og hann sjálfur að verða sjötugur. Vinnudagar Gogga urðu því margir og ekki kvartaði hann né kveinaði- hans kynslóð þekkti ekkert nema hina hörðu lífsbaráttu.
Goggi var sérlega skapgóður og hafði létt lundarfar. Hann leit gjarnan á hinar spaugi¬legu hliðar lífsins. en var engu síður maður alvörunnar. Hann sagði afar skemmtilega frá, enda las hann mikið og því vel heima um íslenskar bækur og mörg ljóðskáldin kunni hann nánast utanbókar.
Goggi var vel meðvitaður um sinn sam¬tíma. enda kynntist hann sætu og súru þessa lífs, bæði af eigin reynslu og af frásögnum annarra. Það kom sér því oft vel að spyrja Gogga, ef menn voru í þraut komnir, enda hafði hann stálminni og í þokkabót var hann mjög vel gefinn.
E0 var ekki hár í loftinu þegar éu komst
b b b
fyrst í kynni við föðurbróður minn. Mér er
sérlega rík í minni frábær framkoma hans við móður mína og okkur systkinin við lát föður míns. Sýndi sig að þar var á ferðinni maður með stórt hjarta og göfugt hugarfar.
Gogga var ávallt gott heim að sækja og þar fór vel um sérhvern sem inn kom. því að þau hjónin stjönuðu við gesti sína og fór ég ekki varhluta af því. Það eru því hlýjar minning-arnar sem ég á frá þeim tíma er ég var daglegur gestur þeirra hjóna. Þar var oft spilað. rifist um pólitík, drukkið kaffi. tekið í nefið og rætt um daglegt líf og liðna tíma.
:'ih

Síðustu æviarm dvaldist Goggi ásamt Mæju á elliheimilinu Hraunbúðum, en þau fluttu sig síðan á Dvalarheimili aldraðra sjó¬manna í Reykjavík þar sem þau höfðu komið sér vel fyrir í lítilli einstaklingsíbúð.
Goggi var hraustur alla sína ævi og vel heima um allt í kringum sig fram í andlátið, en hann varð bráðkvaddur á heimili sínu aðfaranótt 28. desember 1983 og jarðsung¬inn 4. janúar 1984.
Það er alltaf sár söknuður að sjá á eftir sínum nánustu hverfa úr þessu lífi, en minn-ingin um Georg Þorkelsson mun. ávallt lifa með okkur sem kynntumst honum og vera huggun þeim sem syrgja hann.
Jón Bernódusson.
Axel Sveinsson
F. 26. sept. 1908 - D. 10. okt. 1984
Axel Sveinssyni móðurbróður mínum hefði verið lítið um það gefið að að honum látnum yrði farið að skrifa um hann eftir¬mæli. jafn lítillátur og hann var. En ég ætla að taka mér bessaleyfi og stikla á því helsta sem ég veit um lífshlaup hans. Fer vel á að minnast hans hér í blaðinu. Hér í Eyjum hófst starfsvettvangur hans sem var sjómennska og stóð í um 50 ár. fyrst á bátum frá Eyjum en síðan á bátum og skipum frá Reykjavík.
Axel var fæddur 26. september 1908 að Norður-Búðarhólshjáleigu í Landeyjum. sonur Geirlaugar Guðmundsdóttur frá Steinum undir Eyjafjöllum og Sveins Sveins¬sonar smiðs. Móðir hans var fátæk vinnu¬kona og ólst hann upp með henni við mjög kröpp kjör sem hafa sjálfsagt mótað hug hans um samstöðu í verkalýðsmálum seinna á lífsleiðinni.
Eyjarnar hafa snemma heillað hann þar sem þær risu í suðri séð úr Landeyjum með fyrirheit um betri daga þar sem flestir höfðu nóg í sig og á. Sextán ára er hann kominn út í Eyjar og móðir hans fluttist alfarin um svipað leyti. Bjuggu þau í kjallaranum í Ártúni við Vesturveg sem mágur hans, Jón Sigurðsson. og systir, Karólína Sigurðardóttir, áttu. Jón átti part í vélbátnum Gammi VE 174 sem Torfi Jónsson í Áshól var með og byrjaði Axel sjómennskuferil sinn á honum. Um 1930 tók Axel hið minna vélstjórapróf og eftir það var hann ýmist fyrsti eða annar vélstjóri á þeim fiskiskipum sem hann var á. Eftir veru sína á Gammi réðst hann að útvegi Gunnars Ólafssonar sem gerði út hina svo kölluðu Tangabáta. Var hann lengst á Snorra goða VE 138 en einnig á Þorgeiri goða VE 34.
Kristján Einarsson Brekastíg 21, sem lát¬inn er fyrir allmörgum árum, var með báða þessa báta, en Kalli eins og hann var kallaður og Axel voru systrasynir. Vel gekk Kalla að fiska og sérstaklega aflaði hann vel á Snorra goða. Sumarið 1938 var Snorri leigður til línuveiða við Vestur-Grænland. Skipstjóri þá var Finnbogi Kristjánsson úr Reykjavík en tveir Vestrnanneyingar réðust í þessa ferð, þeir Guðjón Jónsson vélstjóri og Axel. Var þetta sögulegt úthald þegar haft er íhuga að báturinn var aðeins 24 tonn og 10 menn um borð. Lagt var upp í móðurskip sem var á miðunum og veitt hundruð mílna frá ætt¬landinu. Guðjón hefur ritað fróðlega og skemmtilega grein um þetta tímabil í Blik 1969.
Skömmu eftir 1940 fluttist Axel til

Reykjavíkur. Var hann um tíma á Ásgeiri RE 60 og einnig um nokkur ár á línuveiðaranum Ingólfi. Sigldu þeir á stríðsárunum með ferskan fisk á Bretland en voru á sumrin á síldveiðum fyir norðan. Í tvö ár vann Axel í Stálsmiðjunni, en ekki hefur hann kunnað við sig í landi, því næst man ég eftir honum á Svíþjóðarbátnum Hafþóri RE 95. síðar Andvara VE 100 sem hann var á í nokkur ár. Skipstjóri var Þorvaldur Árnason. kunnur aflamaður. Síðasta fiskiskipið sem Axel var á var Helga RE 49 undir stjórn Ármanns Friðrikssonar og var hann á Helgu er hún¬fórst undir síldarfarmi út af Reykjanesi 24. nóvember 1960. Nú rnuri Axel hafa staðið á tímamótum. var farinn að reskjast og mun hafa verið að hugleiða að finna sér léttara starf en strit fiskimannsins. Hann sneri sér nú að farmennskunni. var fyrst á Lagarfossi. þá á olíuskipinu Hamrafelli en síðustu 10 árin á Fjallfossi þar til hann þurfti að fara í land 197 6 fyrir aldurs sakir.
Axel var harðduglegur að hverju sem hann gekk enda mótoristi af gamla skólanum. Hann var vel hagur og eru til nokkrir smíða¬gripir eftir hann sem tala sínu máli. en fátækt og umkomuleysi uppvaxtaráranna kom í veg fyrir að hann fengi notið skólagöngu. Hann valdi sér starf sjómannsins sem hver og einn getur verið stoltur af enda burðarás þeirrar velmegunar sem við öll búum við í dag þó að hjáróma málpípur segi annað.
Axel safnaði ekki veraldarauði en sinn auð geymdi hann í hjarta sínu. Hann var alls staðar vel liðinn hvar sem hann fór. Slíkra manna er gott að minnast.
Axel var ókvæntur og barnlaus. Síðustu æviárin átti hann við langvarandi heilsuleysi að stríða. Hann lést á Hrafnistu 10. október á síðast liðnu _ári.
Guð blessi minningu hans.
Sigurður Jénsson.
Að morgni dags hinn 26. júní s.l. sumar gekk ég niður Heiðarveginn og sá þá að reist hafði verið fánastöng við inngang Slökkvi-stöðvarinnar. Fáninn á stönginni var í sorgar-stöðu, í hálfa stöng hinum megin við bíla¬stæðin blakti annar fáni einnig í hálfa stöng.
Fyrir framan Bókabúðina hitti ég tvo af ath~fnamönnum bæjarfélagsins. Ég spurði þá tíðinda. ,,Hann Kristinn á Skjaldbreið var að deyja." svaraði annar þeirra mér. Mér varð orðfall. Kristin hafði ég séð fyrr um morguninn akandi á bifreið sinni. Jú, hann hafði komið heim til sin og sagðist vera hálfslappur. Taldi réttast að skreppa upp á spítala og láta skoða sig. Ekki treysti hann sér til þess að aka sjálfur upp eftir. dótturdóttir hans, Guðrún. bauðst til þess að aka honum þangað. Kristinn sat keikur með lítinn „afaling" á leiðinni á sjúkrahúsið og gekk sjálfur inn á vit læknanna. Nokkru síðar var hann allur. Slíkan dauðdaga hlutu jafnan eldhugar einir í fornsögunum og vissulega var Kristinn einn af þeim.
Hann var borinn og barnfæddur hér í Vestmannaeyjum, sonur merkishjónanna Hólmfríðar Jónsdóttur og eiginmanns hennar, Sigurðar Ingimundarsonar skip-
stjóra og útvegsbónda frá Skjaldbreið hér í bæ. Við það hús var fjölskyldan jafnan kennd og Kristinn heitinn þekktari hér í bæjar¬félaginu sem Kiddi á Skjaldbreið. Hann var eins og aðrir ungir sveinar á þeim tímum settur snemma til vinnu við bjargaröflun til heimilisins og þótti strax liðtækur við hvert starf og reyndist svo til æviloka. Eins og annarra fullhuga þessara tíma hneigðist hugur hans snemma til sjósóknar, enda þar jafnan besta afkomuvonin. Kristinn stundaði síðan sjósókn í áraraðir, lengst af sem skip¬stjóri.
Hinn 12. október 1940 varð mikill sólar-dagur í lífi Kristins, en þann dag gekk hann að eiga eftirlifandi eiginkonu sína, Bjarnýju Guðjónsdóttur frá Raufarfelli undir Eyja¬fjöllum. Sú sól skein þeim hjónum heit í meira en tjörutíu ár eða allt fram að fráfalli Kristins. Þau hjón eignuðust fimm börn, Ástu, Sigfríð, Jónu. Eygló og son sem þau misstu ungan.
Eitt sinn er Kristinn hafði verið hætt kom¬inn í sjóferð hét hann því að ef hann kæmist heill að landi til ástvina sinna skyldi hann vinna af alhug að bættum björgunar- og slysavörnum. Þegar svo Kristinn lét af sjó¬mennsku tók hann til við að efna heit sitt og gaf sig allan til starfa fyrir bættan hag sjó¬mannastéttarinnar í björgunarmálum. Að sjálfsögðu þurfti Kristinn að vinna fyrir brauði sínu eins og aðrir menn, en þá var bara vinnudagurinn lengdur til að sinna áhuga¬störfunum. Hann vann lengi hjá Vestmanna¬eyjakaupstað, sem trésmiður og verkstjóri, og lengst af við höfnina.
Kristinn gekk til liðs við slökkviliðið 1955 og var ráðinn slökkviliðsstjóri 1964. Hann gegndi því starfi til æviloka ,, ... og starfaði þar með elju og ósérplægni ... ·· eins og segir um hann í minningargrein í Slökkviliðs¬manninum, blaði landssambands slökkviliðs¬manna.
En það eru fleiri en brunaverðir sem eiga Kristni þakkir að gjalda. Ég lét þess getið hér að framan að Kristinn hefði unnið heit um að
starfa að björgunarmálum. Hann lét ekki þar við sitja heldur vann af alhug að því að efna heit sitt og gerðist meðal annars formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja og starfaði alla tíð af heilum hug að velferðarmálum sjómanna.
Kristinn var kosinn í Sjómannadagsráð árið I 955 og sat þar æ síðan eða í 29 ár. Árið 1959 var hann kosinn aðalgjaldkeri Sjó-mannadagsráðs og gegndi því starfi einnig til æviloka. Þess utan var hann áhaldavörður ráðsins frá sama tíma og einnig þar kom fram áhugi hans og elja.
Enn er þó engan veginn allt upp talið, síður en svo. Kristinn gekk ungur að árum í Knatt-spyrnufélagið Tý og helgaði því félagi alla tíð miklu af tómstundum sínum. Sem þakklætis-vott fyrir allt það starf útnefndu Týrarár Kristin heiðursfélaga sinn. Þegar Íþrótta¬bandalag Vestmannaeyja var stofnað sat hann lengi í stjórn þess og um skeið sem formaður. Í öllum þessum umfangsmiklu störfum reyndist Kristinn bæði árvakur og samviskusamur.
Hann var einn af alltof fáum fullorðnum sem umgekkst börn sem jafningja sína, enda átti hann gott með að umgangast þau og í huga hans voru börnin jafnrétthá fullorðn¬um.
Kannski var það engin tilviljun að „afa-lingur" fylgdi honum síðasta spölinn. Hver kann að svara því?
Í hamförum náttúrunnar á svörtum vetrar-dögum 1973, þegar eyðileggingaröflin fóru hamförum og björgunarstörfin stóðu sem hæst, var Kristinn framarlega í flokki, hvetj¬andi menn til að duga nú heimabyggðinni og minnandi þá á skyldur sínar við hana. Þar sem annars staðar var Kristinn trúr sinni björgunarköllun og aldrei mun það hafa hvarflað að honum að hér yrðu ekki byggt upp að nýju. Flótti og uppgjöf voru ekki til í huga hans.
Að lokum verða endurtekin orð Lýðs Ægissonar, úr minningargrein um Kristin: „Sjómannadagsráð Vestmannaeyja vill

koma á framfæri innilegu þakklæti til Kristins Sigurðssonar fyrir frábær störf fyrir okkur sjómenn. Við vottum aðstandendum hans okkar dýpstu samúð."
Eldhuginn Kristinn Sigurðsson frá Skjald-breið er farinn í sína lokaför. Við stöndum eftir á ströndinni, ríkir af minningum um góðan dreng. Fari hann heill.
Magnús Magnússon.
Kristinn Magnússon
F. 5. maí 1908 - D. 5. október 1984
Kristinn Magnússon fæddist á Seyðisfirði", sonur hjónanna Magnúsar Jónssonar og Hildar Ólafsdóttur. Hann fluttist með for¬eldrum sínum til Vestmannaeyja árið 1915. Hildur féll frá árið I 917, en Magnús hélt heimili með börnum sínum, lengst af á Sól¬vangi. Hann var skipstjóri á vélbátum, en jafnframt á síðari árum ritstjóri bæjarblaðsins Víðis.
Kristinn fór kornungur til sjós með föður sínum og gerði sjómennsku að lífsstarfi sínu. Snemma tók hann sjálfur við skipstjórn á vélbátnum og var happasæll skipstjóri um nálega fjögurra áratuga skeið. Á efri árum stundaði hann ýmis störf í landi, en sótti jafnframt sjó í tómstundum til síðasta dags. Hann varð bráðkvaddur á bryggju í Vest-mannaeyjum að lokinni sinni síðustu sjóferð.
Sjómennskan var Kristni meira en nauðsyn¬legt brauðstrit, hún var jafnframt líf hans og yndi.
Kristinn var mannkostamaður og jafnan mikill vinur vina sinna. Hann var glaðvær og gamansamur, söngelskur og félagslyndur.
Árið 1939 gekk hann að eiga eftirlifandi konu sína, Helgu Jóhannesdóttur hjúkrun-arkonu, og átti með henni sjö börn, og eru fjögur enn á lífi. Hjónabandið var farsælt og börnin mannvænleg, og fetuðu synirnir allir í fótspor föður síns og urðu sjómenn.
Ég var svo lánsamur að verða mágur Kristins og hann reyndist mér jafnan hinn besti vinur. Ég vil nú að leiðarlokum þakka honum löng og góð kynni og votta Helgu og börnum þeirra og barnabörnum dýpstu samúð.
Axel Halldórsson.

Guðlaugur Ragnar Birgisson
F. 2. ágúst 1964 - D. 3. okt. 1984.
Guðlaugur Ragnar Birgisson var fæddur í Reykjavík 2. ágúst 1964. Hann ólst upp í Vogum á Vatnsleysuströnd hjá móður sinni, Margréti Pétursdóttur, og fósturföður. Herði Rafnssyni. Með þeim fluttist Guðlaugur Ragnar til Vestmannaeyja árið 1980.
Eftir komuna til Eyja hóf hann fljótlega sjóróðra og þá lengstum með Gunnlaugi
Ólafssyni á Gandí. Stundaði hann síðan sjó allt fram á s.l. sumar að heilsa og erfið læknismeðferð settu honum stólinn fyrir dyrnar.
Til þess að missa ekki algerlega tengsl við sjóinn innritaðist Guðlaugur Ragnar á vél-stjórnarbraut FÍV á s.l. hausti, en til stórræða á því sviði entist honum ekki aldur. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 3. okt. 1984.
Eftirlifandi unnusta Guðlaugs Ragnars er Inga Hanna Andersen.
Baldvin Kmtjánsson.
Björgvin Jónsson frá Úthlíð
F. 16. maí 1899 - D. 10. des. 1984
Björgvin Jónsson var fæddur í Varmahlíð í V-Eyjafjallahreppi. Foreldrar hans voru Jón Stefánsson og Þuríður Ketilsdóttir. Björgvin ólst upp í Gerðakoti undir Eyjafjöllum til ársins 1912 er hann fluttist með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Hinn 16. apríl 1916 missti Björgvin föður sinn í sjóslysi við Eyjar svo að alvara lífsins blasti snemma við.
Björgvin hóf ungur sjómennsku hér í Eyjum, fyrst með Árna Finnbogasyni á m/b Helgu, en áður hafði hann unnið á Aust¬fjörðum við fiskverkun og meðal annars verið tvö sumur í Seley. Björgvin lauk prófi í vélfræðum 1921 og skipstjóraprófi 1922. Hann stundaði sjómennsku frá 1917-1960.
Björgvin var einn af frumkvöðlum vél-bátaútgerðar frá Vestmannaeyjum. Útgerð stundaði hann frá l 924-1968. Árið l 947 lét hann smíða fyrir sig 65 tonna bát. Jón Stefánsson VE 49, hér í Eyjum og var það mikið framtak og framfaraspor í sjávar¬útvegi. Var Björgvin skipstjóri á þeim bát í fjölda ára. Hann var og annar tveggja manna sem fyrst hófu síldveiðar með hringnót við Norðurland.
Björgvin var prúðmenni í framkomu og hvers manns hugljúfi. Hann var mikill gæfu-maður og góður sjómaður.
Er Björgvin hætti til sjós fór hann að vinna við veiðarfæri, fyrst fyrir Hraðfrystistöð
Vestmannaeyja, síðan mörg ár hjá Ársæli Sveinssyni og síðast fyrir Dala-Rafn VE 508 þangað til hann veiktist skyndilega af þeim sjúkdómi sem dró hann til dauða.
Eftirlifandi konu sinni, Jakobínu Ó.
Sigurðardóttur, kvæntist Björgvin 26. sept. 1953 og eignuðust þau þrjú börn, tvær dætur, sem búsettar eru hér í Eyjum, og einn sem er í foreldrahúsum.
Þórður Rafn Sigurðsson.
Kristinn Friðriksson frá Látrum
F. 2. júlí 1911 - D. 1. apríl 1984
Brynjólfur Kristinn hét hann fullu nafni. var fæddur í Vestmannaeyjum 2. júlí 1911. Þar bjuggu foreldrar hans, Sigurlína Brynjólfsdóttir og Friðrik Jónsson, formaður og útgerðarmaður. Voru þau kennd við Látra, Vestmannabraut 44, en þar stóð heimili þeirra um árabil.
Kristinn var elstur sjö systkina. þriggja bræðra og fjögurra systra. Guðjón, næst elsti bróðirinn, fórst um tvítugt og Ingibjörg systir þeirra dó tveggja ára. Hin systkinin eru Ármann, skipstjóri og útgerðarmaður, tví-burasysturnar Klara og Ólafía, og yngst var Sigurlína. Allt myndarfólk.
Snemma dróst hugur Kristins að sjávar¬verk um og aflaði hann sér með námi skip-stjórnarréttinda. Man ég hann með Höfrung,

og var hann drjúgur með alla, einkanlega á línu. Upp úr 1940 kaupa þeir hræður Ármann og Kristinn vélbátinn Gunnar Hámundarson. norskbyggðan furubát með Wichmann-vél. Ármann var skipstjóri. Kristinn var landforniaður. Beitti hann sjálfur og var laginn og hamhleypa við það verk, eins og annað er hann sneri sér að. Þeir bræður nefndu bát sinn Friðrik og aflaðist mikið á þann bát. 1943 fóru þeir út í nýsmiði á 50 tonna bát með Lister-Diescl. Hét sá bátur Friðrik Jónsson. Stíft var sótt og mikið fiskað, bæði á vertíðum og norðanlands á síldveiðum.
Kristinn var mikill lánsmaður í einkalífi sínu. 23 ára giftist hann Önnu Einarsdóttur frá London í Eyjum. mikilli myndarkonu. er andaðist enn á góðum aldri í desember 1979. Syrgði Kristinn hana og missti með henni meira en helminginn af sjálfum sér. Þau eignuðust þrjú börn. Ernu, Einar Friðrik og Sigríði, öll gift og rnanndórnsfólk ..
Strax árið 1934, í kreppunni, réðst Kristinn í a0 byggja sér veglegt íbúðarhús við Urðaveg 42 í Vestmannaeyjum. Þar bjó Anna manni sínum og börnum yndislegt
athvarf og heimili. ·
Kristinn var enginn málskrafsmaður.
Verkin töluðu ákveðnast og best hjá honum. Man ég hann vel í beituskúr þeirra bræðra,
hl
eldfljótan er kunni sitt fag með ágætum. Alltaf var hann snyrtilegur, með háttvísa og góðlátlega framkomu. Vinnustaður minn var Isfélagið og man ég hann á öllum tímum sólarhringsins, áhugasaman, lundiéttan og glaðan.
Það var sjónarsviptir er þeir bræður fóru frá Eyjum og byrjuðu störf sín við Faxaflóa. Kristinn hætti útgerðinni og sneri sér að viðskiptum og stundaði þau störf um árabil og þá í samvinnu við son sinn og fleiri innan fjölskyldunnar. Kristinn sýndi mikla hæfni á því sviði og bjargaði sér og sínum vel áfram þó að vettvangurinn væri annar en miðin og sjórinn við Eyjar.
Sjómannastétt Eyjanna kveður góðan liðs-mann er á sínum tíma lagði sig fram um uppbyggingu Vestmannaeyja.
Blessa ég minningu Kristins frá Látrum.
Börnum hans og ættfólki eru sendar samúðarkveðjur.
Einar J. Gíslason frá Amarhóli.
Jörgen Mörköre, Höfðabrekku
F. 1. janúar 1918 - D. 22. júní 1984
Jörgen var Færeyingur, var fæddur á Eiði á Austurey í Færeyjum og ólst þar upp. Foreldrar hans voru Jóhanna og Oliver Mörköre. Þeim varð fimm barna auðið og eru aðeins tvö systkini enn á lífi og búa í Færeyjum.
Árið 1944 fór margt af Færeyingum til Íslands að leita sér atvinnu. Einn af þeim var Jörgen og höfðum við farið samtímis frá Færeyjum til Íslands. Jörgen vann í Keflavík og Reykjavík í þrjú ár. Til Vestmannaeyja fluttist hann 1947 og byrjaði að róa á m/b Höfrungi. Útgerðarmenn voru þeir Guð¬mundur Tómasson og Jón Einarsson frá Höfðabrekku. Fluttist Jörgen heim að Höfðabrekku til Jóns. Þar var Jörgen í 37 ár, eða það sem hann átti ólifað. Hann var trygglyndur og góður drengur og reyndist öllum vel. Ég þekkti Jörgen öll árin sem hann var hér í Vestmannaeyjum og var gott að
þekkja hann. Hann hafði góða lund og varoft gaman að heyra hann segja frá. Þar fór maður sem hægt var að treysta og ekki vantaði hjálpsemina, ef maður bað hann um eitthvað, svo það skarð sem höggið var mun seint fyllast aftur. Jörgen var sjómaður hér í Eyjum í 25 ár á mörgum bátum og kom hann sér alls staðar vel. Hann var duglegur sjómaður og beitningarmaður og beitti á mörgum bátum, bæði á haustin og framan af vertíð. Einnig reri Jörgen tvö sumur frá Grænlandi á trillu sem Odrnar bróðir hans átti og var skipstjóri á. Árið 1972 hætti hann á sjónum og fór að vinna í landi hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Þar vann hann í 12 ár og kunni vel við sig.
Þrjú síðustu ár ævi sinnar þjáðist Jörgen af blóðtappa og kransæðastíflu, sem varð hans banamein. Hann dó snögglega hinn 22. júní 1984.
Jörgen var einn af þessum góðu og skemmtilegu Færeyingum. Ég sakna góðs vinar sem mun lengi eiga heima í hjörtum vina og vandamanna. Ég votta aðstandend¬um hans mína innilegustu samúð og bið góðan Guð að láta sitt eilífa ljós lýsa honum leiðina í annan heim.
Jörgen var jarðaður í kirkjugarðinum á Eiði í Færeyjum og hvílir þar hjá feðrum sínum.
Nikulás Níelsen.

Skæringur Ólafsson
F. 7. des. 1890 - D. 28. júlí 1984.
Foreldrar Skærings voru hjónin Anna Skæringsdóttir og Ólafur Jónsson bóndi í Skarðshlíð. Austur-Eyjafjöllum.
Skæringur var næstelstur sex barna þeirra hjóna, elst var Guðlaug, sem bjó í Fagurhól hér í Eyjum. þá Jón. sem bjó á Hólmi í Eyjum. Sigurður í Skarðshlíð. Austur-Eyja¬fjöllum, Helga á Hrútafelli, Austur-Eyja¬fjöllum, og yngst er Guðný sem býr í Vík í Mýrdal.
Árið 1 909 kom Skæringur hingað á vertíð.
Fyrstu tvær vertíðirnar reri hann með Vigfúsi í Holti. Eftir það reri hann með Jóni bróður sínum á Ófeigunum til 1940. Hann bjó hjá Jóni og Stefaníu konu hans á Hólmi. á því stóra útgerðarheimili.
Um 1925 dó faðir Skærings og tók Skær¬ingur þá við búinu ásamt systkinum sínum og móður sinni.
1941 brá Skæringur búi og fluttist með Guðnýju systur sinni til Víkur í Mýrdal. Guðný giftist Valmundi Björnssyni brúar¬smiði og bjó Skæringur hjá þeim. en stundaði brúarsmíði með Valmundi mági sínum öll sumur meðan heilsan leyfði.
Skæringur hafði sterkar taugar hingað til Eyja. enda átti hann alla tíð mörg skyldmenni og sveitunga búandi hér.

Skæringur var aðgætinn með fjármuni sína og eyddi ekki miklu í sjálfan sig. en þegar vinir hans lentu í kröggum í sambandi við húsbyggingar eða annað var á vísan að róa þar sem hann var.
Eftir að Fiskiðjan h.f. tók til starfa vann hann þar í fimm vertíðir og bjó þá yfirleitt hjá Önnu Jónsdóttur frænku sinni og Þorsteini á Blátindi.
Mikið og gott samband var milli hans og systur hans. Guðnýjar, sem annaðist hann þegar kraftar hans tóku að minnka. En hingað kom Skæringur, farinn að kröftum. til að dveljast síðustu árin á Hraunbúðum.
Þótt Skæringur giftist aldrei og eignaðist ekki sín eigin börn var hann mjög barngóður og þau voru ófá börnin sem dvöldust hjá honum í Skarðshlíð, þar á meðal Kalli frá Brekku sem var hjá honum níu sumur í röð.
Skæringur átti alla tíð marga vini og góða, enda ekki óeðlilegt með annan eins öðling og hann var. sístarfandi og síhlæjandi.
Sigrún Þorsteinsdóttir.
Vilhjálmur Sigtryggsson
F. 23. apríl 1915 - D. 11. ágúst 1984
Vilhjálmur fæddist 23. apríl 1915 að Ytri-Brekkum í Sauðaneshreppi á Langanesi. Foreldrar voru hjónin Sigtryggur Vilhjálms¬son og Valgerður Friðriksdóttir. Faðir
Vilhjálms var af þingeyskum bændaættum kominn, en móðir hans frá Eyjum, ein hinna mörgu systkina frá Gröf. Þeim hjónum varð níu barna auðið og var Vilhjálmur næst elstur, en fyrsta barn þeirra hjóna dó mjög ungt. Auk þess átti Vilhjálmur tvö hálf¬systkini sem móðir hans eignaðist eftir lát föður hans. Árið 1928 missti Vilhjálmur föður sinn og kom þá í hans hlut að vinna hörðum höndum og aðstoða móður sína við að halda heimilinu saman, en Valgerður var hörkudugleg eins og hún átti kyn til.
Árið 1935 fór Vilhjálmur fyrst á vertíð til Vestmannaeyja, en þær áttu eftir að verða margar er árin liðu. Sjósókn varð aðalstarf Vilhjálms í lífinu. Fyrsta vélbátinn, sem hann eignaðist, gerði hann út með bróður sínum frá Þórshöfn.
Árið 1942 kvæntist Vilhjálmur eftirlifandi konu sinni, Kristrúnu Jóhannsdóttur frá Skálum á Langanesi. Eignuðust þau átta börn og tóku til fósturs tvö börn. Eru tvö þeirra búsett hér í Eyjum, María dóttir hans, gift Arnari Sigurmundssyni, og Kolbrún fósturdóttir hans, gift Garðari Tryggvasyni.
Vilhjálmur eignaðist marga búta um dagana, bæði opna báta og dekkbáta. Um skeið rak hann eigin fiskverkun á Þórshöfn. Þá var hann oddviti á Þórshöfn um átta ára bil, auk ýmissa annarra trúnaðarstarfa. Árið 1970 fluttust þau hjón frá Þórshöfn til Vest¬mannaeyja og bjuggu hér til haustsins 1972. Hér í Eyjum stundaði Vilhjálmur sjósókn og var í skipsrúmi hjá Guðfinni á v/b Björgu og Árna í Görðum. auk þess á Ísleifi hjá Jóni Valgarði Guðjónssyni. Þá gerði Vilhjálmur út v/b Dag ÞH eina vertíð frá Eyjum um 1970. Frá Vestmannaeyjum fluttust þau hjónin til Akureyrar og nokkrum árum síðar til Húsavíkur. Stundaði Vilhjálmur róðra frá Akureyri og Húsavík á trillubáti sínum, og hafði stundum langa útivist og aðstöðu á Flatey á Skjálfanda.
Er tími gafst til frá daglegum störfum hafði Vilhjálmur mikla ánægju af útivist og stundaði lax- og silungsveiðar nærri heima-
slóðum. Hann varð bráðkvaddur við lax¬veiðar í Selá í Vopnafirði 11. ágúst 1984. Útför Vilhjálms var gerð frá Reykjavík 22. ágúst 1984.
Guð blessi minningu hans.
Amar Sigurmundsson.
Kjartan Ólafsson frá Hrauni
F. 23. maí 1905 - D. 19. sept. 1984
Kjartan var fæddur að Hrauni í Eyjum.
Foreldrar hans voru Ólafur Auðunsson bæjarfulltrúi og útgerðarmaður og Margrét Sigurðardóttir, _bæði ættuð úr Rangárþingi.
Með foreldrum sínum og Veigu systur sinni ólst hann upp. Heimilið í Þinghól var kunnugt fyrir umsvif og atorku. Ólafur átti báta og gerði þá út, lengst af v/b Veigu VE 291. Undir stjórn Finnboga Finnbogasonar var Veiga í toppi með afla ár eftir ár. Kjartan stóð í forsjá með landvinnuna. Óhemjuafli barst að landi og var þetta allt verkað í salt, vaskað, þurrkað og afgreitt til útflutnings. Þar að auki var búskapur í Þinghól og svo hafði Ólafur umfangsmikla verslun með kol fyrir bæjarbúa og skip.
I þessu stóð Kjartan og vann að högum heimilisins ásamt Anders mági sínum. Kjartan gekk örlagaspor sitt er hann 31. október 1929 giftist Ingunni Sæmundsdóttur

Oddssonar frá Garðsauka, símstjóra og bónda þar. Garðsauki stóð um þjóðbraut þvera, ekki langt frá Þverárbrú. Sæmundur var héraðshöfðingi. Ingunn bar ættarmót foreldra sinna, ljóshærð og falleg kona. Bjó hún Kjartani manni sínum yndislegt og fagurt heimili. Þau höfðu ekki líka skaphöfn. en byggðu hvort annað upp. Hann var hlé¬drægur, hún glaðlynd og líka alvörugefin. Lífið kenndi henni það.
Þau eignuðust þrjá drengi. Sæmundur er elstur, kunnur læknir í Reykjavík. Ólafur var fæddur 12. mars l 940. Hann dó á sóttarsæng 10. nóv. 1945. Tóku þau andlát hans sér mjög nærri eins og skiljanlegt er. Yngstur er Steinn Grétar, starfsmaður Landhelgisgæslu Islands. Ingunn andaðist 22. ágúst I 982.
Þegar Kjartan hætti útgerð og seldi bát sinn, Tjald, danskbyggðan fallegan bát, lágu leiðir okkar saman. Þá leigði ég hjá honum hús fyrir skoðun á gúmbjörgunarbátum. Unnum við saman ásamt Óskari bróður, þessir þrír, um átta ára skeið. Kjartan var mjög góður starfsmaður, orðvar, trúr og féll aldrei verk úr hendi. Hann var öruggur og frá honum fór aldrei styggðaryrði.
Það var vel við hæfi að Kjartan ynni að skoðun björgunartækja þar sem hann og Sighvatur í Ási urðu fyrstir útgerðarmanna í Eyjum til að kaupa .,togleðurs"-báta í skip sín til öryggis og björgunar. Kom það sér vel þar sem þeir, sem björguðust af Veigu, er hún fórst, komust í bátinn sem Kjartan keypti. þrátt fyrir andstöðu forystumanna slysavarna í Reykjavík.
Góður maður er kvaddur. er ekki vildi vamm sitt vita. Orðvar og grandvar svo að til fyrirmyndar var.
Blessa ég minningu hans og þakka honum góða og trygga samfylgd.
Einar J. Gíslason.
Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri
F. 27. okt. 1911 - D. 24. jan. 1985 Jóhann Bergur Loftsson vélstjóri varð

bráðkvaddur í svefni að heimili sínu fimmtudagskvöldið 24. jan. s.l., 7 3 ára að aldri.
Bergur var Rangæingur. fæddur að Klauf í Vestur-Landeyjum, en þar bjuggu foreldrar hans, Loftur Þorvarðarson bóndi og Þórunn Sigurðardóttir. Með þeim og í hópi systkina sinna ólst hann upp. Vestur-Landeyjar eru kostasveit. en við hafniausa strönd. Fyrir utan ströndina stöðvuðust augun á Eyjunum og þangað stefndi hugur Bergs þegar hann var ungur.
Hann fór til Vestmannaeyja og hóf róðra með gömlum sveitunga sínum. Gísla frá Amarhóli. Honum féll sjórinn vel. Þó fékk hann mjög snemma að sjá alvöru sjómennsk¬unnar. Það var þegar skipsfélagi hans. Alfreð Þorgrímsson, kunnur borgari í Eyjum, féll útbyrðis af Víkingi VE 133 í vondu veðri vestur við Einídrang. Félagar Alfreðs náðu honum. Hann var girtur góðu leðurbelti. Þegar Bergur og félagar hans vildu hefja hann í bátinn slitnaði beltið. Kraftur var í kögglum og inn komst Alfreð og varð ekki meint af. ·
Bergur settist á skólabekk í Eyjum og nam vélstjórnarfræði. Sem slíkur starfaði hann við vélstjórn meira en 40 ár. Hann var afarfarsæll og heppinn.
Bergur varð 26 ára gamall vélstjóri á Kap
með Guðjóni Valdasyni. Fiskuðu þeir fyrir Vesturlandi í dragnót. Það var kominn september og hugsað til heimferðar. Guð¬björg Bergrnundsdóttir var farþegi með Kap. Þeir félagar fengu á sig ofsaveður af suð¬vestri. Það var því mótdrægt. Kap var furu¬bátur, smíðaður í Noregi, með 80-90 hestafla June-Munktell serni-Diesel vél. Guðjón Valdason sigldi skipum sínum ávallt heilum til hafnar. einnig þetta sinn. Kap hjakkaði yfir Breiðubugt, fyrir Öndverðarnes og inn á Faxaflóa til Reykjavíkur. Það var í þessu sama veðri sem franska rannsóknarskipið Pourquoi pas? fórst og enn er í minni manna.
Bergur stundaði sjóinn með dugnaðar-formönnum. Má þar nefna auk fyrrgreindra Pál Ingibergsson frá Hjálmholti og Jón Benonýsson á Búrfelli í Eyjum.
Um áratugi var Bergur vélstjóri við Hrað-frystistöð Vestmannaeyja hjá Einari Sigurðs-syni. Árið 1964 réðst Bergur á grafskipið Vestmannaey. Vorum víð samferða þar um borð. Bergur var öruggur og trúr og stundaði störf sín sem hann ætti þetta allt sjálfur. Hann var búinn að ná lögaldri starfsmanna en var endurráðinn vegna hæfni sinnar, og ekkí leit út fyrir annað en heilsan væri mjög góð. Svo korn kallið. Enginn má sköpum renna. Félagarnir af Grafaranum hafa horfið, einn af öðrum. Ég sakna þeirra. Samúðarkveðjur eru sendar ekkju Bergs. Ragnhildi Magnús¬dóttur, og börnum þeirra. tengdabörnum og barnabörnum.
Einar J. Gíslason.
Guðmundur Þorsteinsson
F. 29. júlí 1894 - D. 13. júní 1984.
Guðmundur Þorsteinsson fæddist þann 29. júlí 1894 að Eystri-Sólheimum í Mýrdal. Foreldrar hans voru Þorsteinn Guðmunds¬son og Sigríður Jónsdóttir. Í uppvexti sínum dvaldist Guðmundur ,1 nokkrum bæjum í Mýrdal og undir Austur-Eyjafjöllum. en foreldrar hans voru bæði í vinnumennsku. Ávallt fylgdi hann móður sinni eftir og átti
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.
lengi heima á Ytri-Skógum undir Eyja¬fjöllum og kenndi sig víð þann stað.
Á unglingsaldri fór Guðmundur að vinna fyrir sér sem vinnumaður undir Fjöllunum og vertíðarmaður í Vestmannaeyjum. Dvaldist hann þá um vertíðina gjarnan í Holti í Vest-mannaeyjum. Átti sjómennskan vel við Guðmund og í huga hans var ætíð nokkur ljómi yfir þeim árum sem hann stundaði sjó.
Árið 1938 kvæntist Guðmundur Sigur¬björgu Jónsdóttur frá Rauðsbakka. Stofnuðu þau þá þegar heimili í Vestmannaeyjum og þar byggðu þau sér hús. Urðu börn þeirra þrjú. Tvö misstu þau við fæðingu, en sonur þeirra, Þráinn, komst upp og var með þeim alla tíð og er nú búsettur á Selfossi.
Þegar Einar Sigurðsson setti á stofn hrað-frystihús í Vestmannaeyjum, hóf Guð¬mundur störf þar og starfaði nær óslitið við það fyrirtæki fram til 1973. Nokkur sumur fór Guðmundur á síld með bátum frá Vest-mannaeyjum. Um gosið fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni á Selfoss og átti þar heima síðan. Konu sína missti hann 1981, en dvaldi áfram á heimili sonar síns, Þráins. og Svanhvítar Kjartansdóttur. Þegar heilsu Guðmundar hrakaði verulega fór hann á Sjúkrahús Suðurlands þar sem hann dvaldist síðasta árið þar til hann lést tæplega níræður að aldri þann 13. júní 1984.

Jón Guðleifur Ólafsson
F. 20. sept. 1916 - D. 16. febrúar 1985
Hann fæddist að Garðsstöðum hér í bæ þann 20. september l 916 og ólst þar upp ásamt Óskari bróður sínum og Eyjólfi upp¬eldisbróður sínum. en þeir eru báðir látnir.
Foreldrar Leifa. en svo var hann ávallt kallaður og þekktist vart undir öðru nafni. voru Auðbjörg Valtýsdóttir og Ólafur

Eyjólfsson. Voru þau bæði ættuð undan Eyjatjöllum.
Æska Leifa leið eins og annarra í Eyjum á þessum tímum við leik og störf niður við höfn og voru pallarnir aðalleiksvið barnanna.
Snemma þurfti Leifi að fara að hjálpa til með vinnu sinni og var það honum ljúft. því að hann var með eindæmum vinnusamur maður. Árið 1930 ræðst hann til róðra á trillu frá Þórshöfn á Langanesi, en þar reri hann tvö sumur. Minntist afi þess oft seinna hve kalt var að róa á trillunni á Þórshöfn og nefndi þá trillur oft lungnabólguhorn.
Leifi hafði áhuga á vélum og fór því á mótoristanámskeið og varð vélstjóri að því loknu. Hann var meðal annars sex ár með aflamanninum Óla frá Gíslholti. Einnig var Leifi þrjú ár í vélinni á b/v Bjarnarcy, og minntist hann margs frá þeim tíma. Einkum voru honum minnisstæðar siglingarnar til Englands og Þýskalands. en þetta var að lokinni seinni heimsstyrjöldinni og_ var unun að heyra hann segja frá því er fyrir augu bar.
Eftir að. Leifi hætti til sjós gerðist hann bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Einar Sigurðs-syni (ríka). Árið 1958 gerðist hann svo fisk-matsmaður og seinna yfirfiskmatsmaður og var hann það til æviloka. Hann var mjög félagslyndur maður og hafði mjög gaman af að umgangast fólk og gerði það honum
störfin léttari. Þeir voru ófáir sem afi tók með sér heim í kaffi og ræddi málin við að loknum bíltúr um Eyjuna sem hann hafði unun af að sýna. Leifi var hjálpfús með atbrigðum og vildi hvers manns vanda leysa og taldi ekki eftir sér vinnu né tíma sem í það fór.
Árið 1970 stofnaði Leifi ásamt Guðjóni Pálssyni og Ólafi Má Sigmundssyni útgerðina Utsaberg h.f. sem keypti og gerði út Gullberg sem nú er Glófaxi. Árið 1973 seldu þeirþann bát og keyptu annað Gullberg frá Noregi. Var Leifi mjög áhugasamur um útgerðina og allt er að henni laut. Trúi ég að það hafi ekki verið víða meiri regla á hlutunum en hjá Leifa. en hann sá um það sem sinna þurfti í landi. Hann var allar frístundir sínar að fást við eitthvað er viðkom útgerðinni. svo sem skrapa og mála og annað þess háttar. Það var ekki svo sjaldan sem hringt var í afa utan úr sjó og hann beðinn að bjarga einhverju í landi. Var það eins og við manninn mælt. allt ger! á svipstundu.
Arið 1939 gekk Leifi að eiga eftirlifandi konu sína Önnu Þorsteinsdóttur frá Laufási. Lifðu þau saman hamingjusömu lífi og eign¬uðust !]ögur börn sem öll búa hér í Eyjum. Anna og Leifi urðu fyrir því eins og margir aðrir að missa hús sitt að Austurvegi J undir hraun. en þau létu ekki deigan síga heldur réðust í það að byggja annað hús að Illuga¬götu 15b. þar sem þau bjuggu eftir gos.
Afi hafði átt við veikindi að stríða nú seinni árin. en það var sama hvað að gekk. aldrei var neinn bilbug ú honum að finna. Þegar afi vissi hvert stefndi tók hann því með mikilli ró og yfirvegun. Sagðist hann deyja sáttur við Guð og menn. og hver gerir það ef ekki menn eins og hann'?
Um leið og ég minnist afa með þessum fátæklegu línum vil ég biðja honum Guðs blessunar. Einnig vil ég biðja Guð að hjálpa ömmu og öðrum ættingjum í þeirra miklu sorg.
Eyjólfur Guðjónsson.

Brynjar Óli Einarsson
F. 17. sept. 1936 - D. 27. júní 1984
Í leit að því sem liðið er
þá lifnar dauðinn fyrir mér
í dögun þú er dagur minn að falla. en ó hve mig langar að líkjast því sem lifir og deyr - e11 vaknar á n_ý
í eyðimörk lijsins er angandi blómstur að kalla. (Vilmundur Gylfason).
Dúddi. eins og hann var alltaf kallaður, fæddist á Siglufirði 17. sept. 1936. næst yngstur af sjö börnum hjónanna Dórotheu Jónsdóttur og Einars Ásgrímssonar (d. 5. 10. 1979). Systkini hans eru Jón. búsettur í Garðabæ. Ásta í Reykjavík. Ásgrímur á Siglufirði. Guðlaug í Sandgerði, Sólveig í Hafnarfirði og Stella sem er yngst og búsett á Siglufirði.
Dúddi kynntist síldarævintýrinu af eigin raun. fór snemma að vinria fyrir sér við ulla algenga vinnu á þeim tímum og sem sjó¬maður á Siglufirði og má segja að sjórinn hafi verið vettvangur starfs hans upp frá því.
Árið 1963 fór hann til Vestmannaeyja. Þar kynntist hann eftirlifandi eiginkonu sinni, Guðrúnu Ólafsdóttur. ættaðri frá Gilsbakka, Arnarneshreppi. Eyjafirði. dóttur Ingi-

bjargar Jóhannsdóttur og Ólafs Baldvins¬sonar.
Alltaf var kært með Dúdda og tengdafólki hans. Í Vestmannaeyjum hafa þau hjón búið síðan. að undanteknum þeim tíma sem gosið og uppbygging Eyjanna eftir það kom í veg fyrir búsetu þar.
Dúddi og Gunna eignuðust þrjú börn, Ingibjörgu sem nú er tuttugu ára. unnusti hennar Unnar Jónsson. Ólafur er nítján ára og Helgi er tíu ára. Dóttur eignaðist Dúddi áður en hann giftist. hún heitir Benný og er búsett í Reykjavík. Eins og áður sagði starf¬aði Dúddi lengst af sem sjómaður og nú síðast sem stýrimaður á Haferninum í Vest¬mannaeyjum. Í erfiðum veikindum undan¬farna mánuði stóð Dúddi ekki einn því þá sem áður átti hann góða að. Kona hans för til Englands með honum og vék sér varla frá þann tíma sem hann dvaldi á sjúkrahúsinu þar né eftir að heim var komið og hann lagðist inn á Landspítalann.
Dúddi fór ásamt systkinum sínum norður til að vera með móður sinni á áttatíu ára afmæli hennar í maí s.l. og eitt það fyrsta sem Dúddi gerði eftir komuna að utan var að hringja í hana norður á Siglufjörð, það var og verður henni ómetanlegt.
Í rauninni urðu kynni okkar Dúdda aldrei náin en þó að oft hafi liðið langur tími á milli þess sem við hittumst var hann alltaf eins í viðmóti. Stuttu áður en hann hélt utan töl¬uðum við saman í síma. Hann sagðist vona að ég liti til hans á Landspítalann þegar hann kæmi til baka. Af því varð því miður ekki.
Að leiðarlokum vil ég þakka honum við-kynninguna og óska honum velfarnaðar á ókunnum stigum. Við Höddi og börnin sendum eiginkonu hans og börnum. móður. systkinum og öðrum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja K. Þorvaldsdóttir.
Einar Ólafsson frá Búðarfelli
F. 13. mars 1921 - D. 2. des. 1984
Einar frændi minn lést að kvöldi 2.

desember 1984. Þá hvarf af jörðinni góður frændi sem öllum vildi vel. Mér finnst rétt að minnast hans hér í blaði sjómannsins því að hann var sjómaður í húð hár.
Einar Ólafsson var háltbróðir pabba míns.
Ólafs Runólfssonar, og Stefáns Runólfssonar og voru þeir allir frá Búðarfelli. Skólavegi 8 í Vestmannaeyjum. Hann var sonur Guðnýjar Petru Guðmundsdóttur og Ólafs Einars¬sonar skipstjóra. Þau giftust 1920. Einar fæddist 13. mars 1921 og var því tæpra sjö ára er hann missti föður sinn á sóttarsæng 27. janúar 1928. Þau höfðu þá nýlega reist Búðarfell. svo að það hafa verið erfiðir tímar hjá þeim. En öll él birta upp um síðir. amma kynnist afa, þeim mæta manni. Runólfi Runólfssyni. Þau giftust haustið l 930 og gekk hann Einari í föðurstað. Ég trúi því að Einar hafi aldrei fundið annað en að afi væri hans eigin faðir þó að tveir synir bættust við. Ólafur l 932 og Stefán 1933.
Sjórinn heillaði Einar. hann fór snemma að stunda sjómennsku. Rúmlega tvítugur lauk hann .prófi í Vélskólanum og stundaði sjóinn til ársins l 96 7.
Árið 1954 varð Einar fyrir miklu slysi til sjós er hann rann til í vélarrúmi og lenti í tengingu á ljósavél. Tók annan fót hans nær af en það tókst þó að bjarga honum mikið sködduðum. Hann átti lengi í þessu og varð
aldrei góður í fætinum. Einnig varð Einar mikið veikur I 96 7 og var honum þá vart hugað líf. Voru það innvortis veikindi og var gerð á honum stór aðgerð. Hann stóð þetta allt af sér blessaður og við fengum að hafa hann í sautján ár lengur.
Einar giftist Ámu Jónsdóttur frá Vest-mannaeyjum. Með henni eignaðist hann Fríðu sem gift er Sigurði Georgssyni skip¬stjóra og býr hér í Eyjum. Árna lést eftir stutta sambúð og Fríoa ólst upp hjá móður¬fólki sínu.
194 7 giftist Einar Sigrúnu Rósu Steins¬dóttur frá Hatriarfirði. Þar hefur Einar stigið sitt mesta gæfuspor því að hún Bíbí hefur reynst Einari vel í gegnum allt sem kom fyrir hann, slvs og veikindi. Bíbí og Einar eign¬uðust þrjú börn, Steinunni. Ól;f og Gun;ar. Öll eru þau gift og eiga indæl börn. Steinunn er gift Páli Einarssyni. Ólafur kvæntur Drífu Kristjánsdóttur og Gunnar kvæntur Sigríði Gunnarsdóttur.
Þegar heilsa Einars fór að gefa sig þurfti að líta eftir annarri vinnu en sjómennsku og gerðist Einar þá húsvörður við Íþróttahús Hafriarfjarðar. Þar starfaði hann til dauða¬dags. Bíbí starfaði þar líka hin síðari ár og þeim hefur örugglega unnist vel saman, svo samrýnd voru þau. Og þarna í íþrótta¬húsinu hefur Einar verið réttur maður á réttum stað því að hann er mjög barngóður og mannelskur. Honum líkaði vel að um¬gangast börn og unglinga daglega og vafa-laust eru þau mörg sem sakna hans þó að maður komi í manns stað. Ég man eftir því. þegar ég var barn og unglingur sjálf. hve gott var að koma á Öldugötuna til Einars og Bíbíar. þau tóku mér alltaf opnum örmum og voru höfðingjar heim að sækja. Það var gott að vera í návist þeirra. Ekki má gleyma að minnast á Maríu. móður hennar Bíbíar. sem var í skjóli þeirra síðustu ár sín, yndisleg kona sem þau önnuðust vel um.
Einar gat verið afar stríðinn en það var á skemmtilegan hátt. Alltaf fannst mér eitt¬hvað vanta ef ég rakst ekki á eða sá til Einars

á meiri háttar fótbolta- eða handbolta¬leikjum. Við urðum oft samskipa á Herjólfi undanfarin ár til eða frá Eyjum, s.s. í sam¬bandi við andlát Petru 1976 og Runólfs 1979, og síðast í júlí þegar Birgir Runólfur bróðir minn gifti sig. Ég held að Einari hafi liðið best á sjónum. Bíbí fór í koju en Einar gekk um og spjallaði við gamla kunningja úr Eyjum, horfði út á hafið, fuglana sem flugu hjá, bátana sem sigldu hjá og Eyjarnar sínar sem risu úr sænum með allri sinni fegurð, hvort sem veðurguðirnir voru góðir eða vondir. Þá gat ég séð sérstök blik í augum hans og dreymandi svip.
Nú hefur Einar frændi siglt í hinsta sinn og ég veit að það hefur verið vel tekið á móti honum á ókunnri strönd.
Ég þakka Einari góðar stundir og bið góðan Guð að blessa sál hans. Það mátti sjá við útför hans að þar var kvaddur vinsæll og vinamargur maður.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Bíbí, börnum, tengdabörnum, barnabörnum öllum, bræðrum Einars og bið Guð að styrkja þau.

Sveinbjörn Einarsson húsasmíðameistari
F. 12. júní 1890 - D. 13. ágúst 1984.
Það verður enginn héraðsbrestur þó að einn háaldraður maður endi sitt lífsskeið og haldi heim til feðra sinna 94 ára gamall. En sá getur sagt frá langri ævi sem spannar yfir svo margar sviðsbreytingar í þjóðlífinu að maður á ekki orð þegar gömlu aðstæðurnar minna á sig.
Með Sveinbirni Einarssyni er genginn einn af þeirri kynslóð sem hóf rnerki þeirra fram¬fara á þessari öld sem skapað hafa það land sem við nú byggjum. Þessir menn ólust upp við árina, orfið og hrífuna, eins og gert höfðu forfeður okkar frá öndverðu í þessu landi. Enst hafa vel kraftarnir og heilsan. Það má segja um aldamótakynslóðina að hún lét allt á móti sér nema liggja á liði sínu.
Sveinbjörn Einarsson var fæddur í Vestra-
Þorlaugargerði fyrir ofan Hraun í Vest¬mannaeyjum. Á þeim bæ ólst hann upp til fullorðinsára með foreldrum sínum, Guðríði Helgadóttur og Einari Sveinssyni. og bróður sínum, Hirti. og hálfsystur, Rósu, sem móðir hans átti frá fyrra hjónabandi. Hjörtur maður hennar hrapaði í Hellisey. Síðar giftist hún Einari og eignaðist með honum synina tvo. Alla tíð voru þeir bræður mjög samrýndir. Þeir komu sér alls staðar vel og voru einstakir reglu- og heiðursmenn sem öllum þótti vænt um sem þeim kynntust. Þeir eignuðust báðir falleg heimili í Eyjum, góðar konur og ágæt börn.
Snemma mun hafa komið fram að Svein¬björn var hneigður til smíða og varð það síðar að ráði að hann færi í smíðanám hjá Erlendi Árnasyni á Gilsbakka sem þá var einn af höfuðsmiðum Eyjanna. Með meistara sínum smíðaði hann mörg sumur. Smíðuðu þeir bæði Þorlaugargerðis-húsin og Brekkuhús fyrir ofan Hraun. Einnig stundaði Sveinbjörn fuglaveiðar á sumrum og sjómennsku á ver¬tíðum. Eg. sem þessar línur festi á blað. var með Sveinbirni nokkur sumur við fugla¬veiðar í Bjamarey og við fjallgöngur í öðrum eyjum. Hann var ágætur veiðimaður. mjög slyngur sigmaður og ógleymanlegur félagi. Oftast var Sveinbjörn vélstjóri á vertíðum. en tvær vertíðir var hann formaður með
„Hebron" VE 4. Bátinn áttu menn í aðventistasöfnuðinum. Honum lánaðist for¬mennskan vel eins og allt sem hann tók sér fyrir hendur. Hebron var seldur frá Eyjum.
Arið 1917 giftist Sveinbjörn Guðbjörgu Ingvarsdóttur frá Hellnahól undir Eyja¬fjöllum. Reyndist hún manni sínum sannur og góður lífsförunautur á allan hátt. Svein¬björn sagði mér að ágætari konu hefði hann ekki getað hugsað sér. Auðheyrt var að hann dáði konu sína alla tíð. Þau hjónin eignuðust sex börn. fjórar stúlkur og tvo drengi. Drengina misstu þau báða á unga aldri, Stúlkurnar eru allar mjög vel af Guði gerðar og gefnar. Hafa þær reynst foreldrum sínum vel.
Þau hjónin reistu sér ágætt íbúðarhús við Brekastíg og dvöldust þar nokkur ár. Árið 1924 gengu þau í aðventsöfnuðinn í Eyjum og voru trú og virk í söfnuðinum alla tíð síðan.
Árið 1935 fluttust þau hjón frá Eyjum.
Eftir það var starfssvið Sveinbjörns í Reykjavík til æviloka. Hann stundaði smíðar og var eftirsóttur. Byggði hann hvert stór¬hýsið eftir annað. Má þar nefna Nýja bíó við Lækjargötu. hús Haraldar Árnasonar við Ingólfsstræti o.tl. Um þessar mundir keyptu aðventistar jarðirnar Breiðabólstað og Vindheima í Ölfusi. Tilgangurinn var að reisa þar heimavistarskóla. Þetta átak þurfti að sjálfsögðu traustu forystu. Sveinbjörn var ráðinn til þessa mikla verks sem húsa¬smíðameistari. Skilaði hann verkinu íullbúnu með prýði. Sveinbirni var áriægja i að standa í þessu verki. Hlíðardalsskóli í Ölfusi er cini skólinn á Íslandi sem aðventistar hafa stofnað. Kristin fræði eru höfuðgrein í skólanum.
Ég enda svo þessar línur um minn gamla veiðifélaga· í hans nafni og þakka öllum
~ ~
vinum hans sem glöddu hann og reyndust
honum vinir í raun á síðustu tímum. Slíkra er gott að minnast með orðum Drottins vors. „Allt sem þér gjörið mínum minnstu bræðrum. það hafið þið gjört mér." Svein-

björn var sannarlega orðinn í tölu minnstu bræðranna.
Ég óska Sveinbirni allrar Guðs blessunar og ástvinum hans sem eftir lifa í Jesú nafni.
Friðfinnur Finnsson frá Oddgeirshólum.
Guðjón Pétursson frá Kirkjubæ
F. 31. júlí 1935 - D. 25. janúar 1985
,.Líf mannlegt endar skjótt", segir sr.
Hallgrímur í útfararsálminum ódauðlega - Allt eins blómstrið eina. Þessi kunna ljóðlína kom mér íhuga þegar ég frétti á förnum vegi andlát Guðjóns Péturssonar frá Kirkjubæ sem varð bráðkvaddur hinn 25. janúar s.l. á þjóðmálafundi á Selfossi og stóð þá í eldlínu stjórnmála- og þjóðfélagsbaráttu sem hann hafði alla tíð svo brennandi áhuga á, og hneig örendur niður í ræðustóli.
Við andlát Guðjóns varð lífið þeim. sem hann þekktu, fátæklegra og hjá okkur, sem ólumst upp austur á bæjum. hvarflaði hugur¬inn til æskuára og liðinnar tíðar sem aldrei kemur til baka.
Fyrir augum líða myndir af starfi og leik á túnunum á Kirkjubæ. Oddsstöðum, Búa-stöðum og fleiri býlum. Krakkaskari sem er langt fram eftir kvöldi að leika sér á hlaðinu í Hlaðbæ í .Jrels" eða „að hverfa fyrir horn"
og stundum á tunglskinsbjörtum vetrar¬kvöldum er rennt sér á skautum og sleðum á svelli Vilpu, sem er þó oftar notuð til siglinga. Farið er í rannsóknarferðir niður í klappir eins og sagt var þegar farið var niður á Urðir, fótbolta er sparkað austur við Urðavita. Eftirminnilegast er mér þó haustið þegar við Gaui og Hilmir vinur minn fengum hesta¬bakteríuna og vorum öllum stundum á hestum sunnan við Helgafell. Við tókum ef til vill ekki alltaf réttu hestana, en við gættum þess að fara vel með þá gæðinga sem okkur þótti að þessir klárar væru.
Þegar við Guðjón höfðum eignast eigið heimili, börn og buru, áttum við hús í sömu götu og lágu lóðir okkar saman. Um miðnætti á gamlárskvöld, þegar hringt var inn nýju ári, var það hefð að við hittumst ásamt Magnúsi bróður hans og skáluðum í einu staupi fyrir fornri vináttu og nýju ári. Síðan fór hver sína leið á vit nýársnæturinnar.
Skyldu margir aðrir staðir en Eyjarnar fóstra svo sérstök sambönd? Ókunnir álitu fólk í þessum heimí náið skyldfólk þó að svo væri ekki að blóðböndum.
Eftir að eldgosið hafði splundrað öllu þessu umhverfi og fólk hafði dreifst vítt um landið, þá minntumst við Gaui þessara daga með augnatilliti einu saman. heilsuðumst með gamanyrði á vör í stíl Hlaðbæjar¬enskunnar.
Þessi vinátta. gömul og góð kynni. þakka ég og mín fjölskylda við fráfall Guðjóns á Kirkjubæ. eða Gaua granna eina og okkur var tamara að segja á mínu heimili.
Guðjón Pétursson var fæddur að Kirkjubæ í Vestmannaeyjum 31. júlí 1935, sonur hjónanna Péturs Guðjónssonar frá Odds-stöðum og fyrri konu hans, Guðrúnar Rann-veigar Guðjónsdóttur. Hann var yngstur fimm alsystkina. en fjögur hálfsystkini átti Guðjón sem voru börn Péturs og seinni konu hans. Lilju Sigfúsdóttur. Guðjón var aðeins þriggja ára þegar Guðrún móðir hans and¬aðist í blóma lífsins. Stuttu síðar tók Lilja við heimilinu hjá Pétri og gengu þau í hjónaband
árið 1943. Lilja. sú góða kona. reyndist Guð-jóni og allri fjölskyldunni hin besta móðir.
Eftir fermingaraldur vann Guðjón við bú föður síns og það sem til féll með atvinnu í Eyjum. Ungur byrjaði hann á sjónum: fyrst í skjóli föður síns á Lundanum sem Þorgeir Jóelsson var með. Guðjón var eina eða tvær vertíðir á Lundanum. en í vertíðarbyrjun árið 1962 lauk hann hinu minna fiskimannaprófi sem haldið var í Vestmannaeyjum og réðst hann síðan sem stýrimaður á elsta Berg VE 44, til Kristins Pálssonar frá Þingholti.
Á haust- og vetrarsíldveiðunu~ 1962 var Bergur hinn 6. desember sem oftar á leið til haf;ar með fullfermi. Út af Snæfellsnesi fékk báturinn á sig sjó og sökk mjög skyndilega. Fyrir snarræði og harðfylgi skipverja komust þeir í gúmmíbjörgunarbátinn og var bjargað af Halkion VE 205.
Guðjón hélt ótrauður áfram á sjónum eftir þessa hrakninga og hóf nám í Stýrimanna-skólanum í Reykjavík haustið 1963. Þaðan lauk hann hinu meira fiskimannaprófi með fyllstu réttindi fiskimanna vorið 1964. Næstu árin var hann stvrimaður á Bers sem alltaf
- b
var með aflahæstu skipum Vestmannaeyja-
flotans og t.d. með mest aflaverðmæti árið 1965.
Guðjón var traustur og dugmikill sjó¬maður og undi sér vel til sjós. Sami mann¬skapur var á Berg árum saman og var Guðjón þar stýrimaður þangað til hann fór í land árið 197 l. Þá hóf hann störf sem bifreiðastjóri hjá Steypustöð Vestmannaeyja og vann upp frá því sem vörubifreiðastjóri.
Eftir eldgosið settist fjölskyldan að á Sel¬fossi og ók Guðjón þá eigin vörubíl og var um tíma formaður vörubílstjórafélagsins þar.
Guðjón gekk ekki ætíð heill til skógar og varð að fara undir miklar og hættulegar aðgerðir við meðfæddum hjartagalla. Hann var ósérhlífinn og hélt þrátt fyrir þetta áfram erfiðum störfum, óvílsamur. hress og hvctj¬an~i og hrókur alls fagnaðar á góðri stundu.
Arið 1958 gekk Guðjón að eiga Dagfríði Finnsdóttur. sem ættuð er úr Grundarfirði.

og eignuðust þau tvo syni. en dóttur Dag¬fríðar gekk Guðjón í föðurstað. Dagfríður var honum góð og traust eiginkona og mikill styrkur í veikindum hans.
Guðjón Pétursson var maður félagslyndur.
Stjórnmál og hestamennska voru hans hjart-ans mál. Sat hann m.a. í stjórn Sjálfstæðis-félagsins Óðins á Selfossi. Í Vestmanna¬eyjum tók Guðjón einnig virkan þátt í stjórn¬málum. Í skipstjóra- og stýrimannafélaginu Verðandi var hann á sínum tíma í stjórn sjúkra- og styrktarsjóðs félagsins.
Útför Guðjóns á Kirkjubæ var gerð frá Selfosskirkju hinn 2. tebrúar að viðstöddu fjölmenni. Minnisstæð er mér heiðursfylking hestamanna á Selfossi sem stóðu við hlið eæöinza sinna með sorgarbandi þegar zcnaið
b ~ .._. c,e,~
var úr kirkju að gröfinni.
Guðjón Pétursson er langt fyrir aldur fram horfinn yfir móðuna miklu sem sagt er. Þegar fax hestanna flaksaði í norðaustan strekkingí og kulda. sem lagði frá ísi lagðri Ölfusá. varð mér hugsað til bjartari æskudaga okkar í Eyjum þar sem við geysturnst tun móa og tún.
„Heill í gær. en nár í dag ... segir gömlum sálmi.
É0 kveð minn uarnla zranna L)l! leikfelana:
6 b c ..... c
blessuð sé minning hans. Eftirlifandi eigin-
konu, börnum og öðrum ættingjum votta ég samúð okkar.
Guðjón Ármann Eyjólfsson.

Ármann H. B. Óskarsson
F. 20. apríl 1941- D. 23. nóvember 1984 Mig langar að minnast vinar míns Ár¬manns Óskarssonar sem var svo snögglega kallaður burt hinn 23. nóvember s.l.
Ármann Halldór Björnsson Óskarsson. eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 20. apríl 194 l hér í Vestmannaeyjum. Ungur fór Armann að stunda sjómennsku á bátum héðan úr Eyjum, lengst af var hami á Eyja¬bergi og Sæunni með Sigurði Gunnarssyni skipstjóra. Árið 1962 lauk hann vélstjórnar¬námskeiði Fiskifélags Íslands.
Leiðir okkar Ármanns höfðu lengi legið saman, eða allt frá því við vorum strákar, en mest samskipti áttum við síðast liðin tíu ár og jókst vinátta okkar meir eftir því sem við kynntumst betur.
Ármann var mikill persónuleiki og setti svo sannarlega svip sinn á bæinn, og finnst mér, sem þessar línur skrifa, mikill sjónar¬sviptir afhonum. Hann var mikill Vestmann¬eyingur og vildi Eyjunum sem allra stærstan hlut, og svo sannarlega lá hann ekki á liði sínu ef hann gat eitthvað gert til þess að svo mætti verða.
Ármann var með afbrigðum greiðvikinn og hjálpsamur og peningar skiptu ekki máli ef hann gat gert einhverjum greiða.
Ég hafði sérlega gaman af öllum við¬skiptum við Ármann vegna þess hve allt. sem hann sagði, stóð sem stafur á bók, en því miður eru alltof fáir þannig. Væri margt öðruvísi í okkar heimi ef til væru fleiri honum líkir.
Ármann var mikill framkvæmdamaður og hugmyndaríkur og vel heima í þeim málum sem vörðuðu rekstur og framgang fyrirtækis hans. Áhaldaleigunnar s.f., sem hann varði mest öllum starfskröftum sínum til. Lét hann þá einskis ófreistað til að koma með þær nýjungar sem hann frétti af og gátu verið fyrirtækjum og viðskiptavinum til hagsbóta.
Náttúrufegurð Eyjanna átti stóran sess í huga Ármanns. Margar ferðir áttum við saman suður á Eyju til þess að njóta hennar og ræða þau mál í ró og næði sem efst voru á baugi hverju sinni. Það er mikil eftirsjá í slíkum manni sem Ármann var, og það hafa vinir hans vafalaust fundið eins og ég. En mest var sorgin og söknuðurinn að sjálfsögðu hjá foreldrum og systkinum hans og öðrum vandamönnum. Bið ég þess að algóður Guð styrki þau og blessi um ókomin ár.
Blessuð sé minning um góðan dreng.
Sigurður Óskarsson.
Bjarni Eyjólfsson
F. 2. nóvember 1904- D. 30. janúar 1985
Bjarni Eyjólfsson verkstjóri var Stokks-eyringur að ætt. fæddur 2. nóvember 1904 og var því á 81. aldursári er hann lést :rn. janúar sl. Hann var einn þriggja barna hjónanna Guðnýjar Guðmundsdóttur og Eyjólfs Bjarnasonar formanns. Móður sína missti Bjarni er hann var aðeins tveggja ára en faðir hans kvæntist að nýju. Þuríði Grímsdóttur. og eignuðust þau átta börn.
Eins og aðrir unglingar í sjávarplássum á þeim tíma byrjaði Bjarni snemma að hjálpa til á heimili friður síns og stjúpu og hóf þegar eftir fermingu störf við sjómennsku. Hann

var í sjóbúð í Þorlákshöfn. Grindavík og víðar á Suðurnesjum. Um miðjan þriðja ára¬tug aldarinnar 1:\ svo kið Bjarna til Vest¬mannaeyja. þangað sem hann átti eftir að staðfestast og eyða dögum ævi sinnar. Sköpum skipti að í lok ársins 1925 gekk hann að eiga konu sína. Guðrúnu Guðjónsdóttur. Guðmundssonar í Sætúni. en hún var Stokks¬eyringur eins og hann. Hjónaband þeirra stóð í nærfellt sex áratugi og milli þeirra hjóna van) aðeins hálft annað úr.
Sjómennsku sína í Vestmannaeyjum byrjaði Bjarni 192.5 á Hansínu hjá kempuuni Eyjólfi Gíslasyni. en var síðan á Maggý með Guðna Grímssyni. Höfrungi með Oddgeiri Þórarinssyni og fleiri bátum. Upp úr 1930 gerðist Bjarni svo formaður á bátum sem hann átti hlut í. Þór og Hugin, en veikindi ollu því að hann varð að hætta á sjó. Eftir að Bjarni komst til starfa aftur varð hann bif¬reiðastjóri við Vestmannaeyjahöfn og síðar verkstjóri þar. svo að segja má að blóminn úr starfsævi hans hafi á einn eða annan veg tengst sjónum og höfninni.
Laust eftir 1960 tók Bjarni við starfi yfir¬verkstjóra hjá Vestmannaeyjabæ. þegar Böðvar í Ásum lét af því starfi. Kom þá í hans hlut að stjórna hinum miklu framkvæmdum sem Vestmannaeyjabær stóð fyrir á sjöunda áratugnum. einkum malbikuninni og lagn¬ingu dreifikerfis Vatnsveitunnar. Bjarni gegndi sínu erilsama starfi fram yfir eldgos en varð þá umsjónarmaður við safnhússbygg¬inguna og lauk starfsævi sinni sem húsvörður þar.
Verkstjórn og mannaforráð hcntuðu Bjarna Eyjólfssyni afar vel. enda hafði hann til að bera alla þá kosti sem best prýða slíka menn: nærgætni í umgengni. röskleika til allra verka. útsjónarsemi og verklagni. Bjarni naut mikils trausts í starfi. bæði yfirmanna sinna. bæjarstjóra og verkfræðinga. og ann-arra samverkamanna. Þannig hygg ég að hann hafi líka viljað hafa það.
Heimili þeirra Guðrúnar varmeð fágætum myndarbrag. þeim sem byggist meira á reglu-

semi. hófsemi og hlýju en miklum prakrug¬leikum. Þau Guðrún misstu hús sitt al) Austurvegi 16 í eldgosinu. og hluta innhús síns því að verkstjórinn var um of hundinn við að bjarga eignum núgranna sinna. Slíkt lýsir honum vel. En ekki held ég að heimilis¬bragurinn hafi neitt breyst þótt þau síðar flyttust í kjallarann hjá dóttur sinni og tengdasyni.
Þau Bjarni og Guðrún áttu þrjú höm.
Bjarna. farmann og matsvein. sem giftur er Önnu Kristjánsdóttur. búsettan í Reykjavík. Guðnýju sem gift er Leifi Ársælssyni ut¬gerðarmanni og Elínu _Loftsdóttur. stjúp¬dóttur Bjarna. sem gift er Gísla Engilherts¬sym.
Bjarni Eyjólfsson var óvenjumyndarlegur maður. Hann þótti þegar í æsku taka öðrum unglingum á Stokkseyri fram i því tilliti og hélt sér sérstaklega vel fram á sÍl)ustu úr. jafnt þótt heilsu hans tæki að hraka. og mjög hallaði á eftir lát Guðrúnar. Og glettni han" og góðvild bliknaði aldrei.
Með Bjarna Eyjólfssyni er genginn maður sem bæði gott og hollt er að minnast.
Helgi Bemódusson

Sigurjón Valdason, Vallargötu 8
F. 29. október 1912 - D. 13. maí 1984
Sigurjón var fæddur í Sandgerði hér í Vest-mannaeyjum. Foreldrar hans voru Valdi Jónsson og Guðrún Stefánsdóttir. bæði :cttu() úr Rangárþingi. undan Eyjafjöllum.
Í Sandgerði ólst hann upp með systkina¬hópi. Ungur var hann er hann túr að klífa björg og stunda fuglaveiðar til að draga björg í bú til hjálpar heimilinu. 16 ára gamall er hann kominn á síldveiðar við Norðurland. Á milli þess að stritað var fyrir hinu daglega brauði gafst tóm til að sparka holta eða bregða sér í glímu. en Sigurjón var virkur þátttakandi í íþróttum og lék um árabil knattspyrnu með félögum sínum í Tý. Hann lærði glímu og eitt sinn er ég s,í Sigga leggja andstæðing sinn á snöggu bragði eftir nokkur
75
létt og leikandi spor var ég hreykin af frænda. Þannig var hann einmitt. snöggur til verka. t.d. þekktur fyrir að vera með þeim fyrstu að koma sér í bátana eins og það var kallað á þeim tímum þegar nótabátar voru notaðir til að kasta nótinni. Léttur í skapi og vinur vina sinna var Siggi og átti sér enga óvildarmenn.
Um árabil stunduói Sigurjón sjómennsku og reri með ýmsum köppum. Lengi· með Guðjóni bróður sínum á Kap VE 272. Sigur¬jón lenti tvisvar í skipstapa. en mannbjörg varð í bæði skiptin. Það var er Snyg strandaði austan við Stokkseyri og þegar Búrfell strandaði í Brimurð á Heimaey. Tvisvar sótti hann Eldey og lenti í miklum svaðilförum í bæði skiptin.
Ário 19-U gerðist hann starfsmaður Vest-rnannaeyjakaupstaðar og vann við hafnar¬framkvæmdir á sumrin en reri fni Eyjum á vetrum. Siðar varð hann fastur starfsmaður árið um kring. Við andlatió var hann búinn að starfa hjá hafnarsjóði nærfellt --1-0 ár.
Áriu 19--1-1 kvæntist Sigurjón eftirlifandi eiginkonu sinni. Mínervu Kristinsdóttur. H~imili þeirra stóö alla tíð í Eyjum. Aril) l 952 fluttust þau hjónin í nýtt einbýlishús sem þau byggðu við Vallargötu 8. Þar bjó Mínerva manni sínum vinalegt og fagurt heimili. Þar sat gestrisni í fyrirrúmi og þar var
gott að koma. Þau hjónin ólu upp yngstu systur mína. Sigríði Mínervu. og hjá þeim eignaðist hún gott heimili er veikindi sóttu móður okkar heim. Sigríður Mínerva er gift Kristni Baldvinssyni og er heimili þeirra í Mosfellssveit. Þau eiga þrjá syni. Sigurjón. Þóri og Baldvin. Þeir nutu í ríkum mæli umhyggju afa og ömmu.
Sigurjón andaðist ,t Sjúkrahúsi Vest¬mannaeyja 13. maí 1984 og var hann jarð¬sunginn frá Landakirkju 26. sama mánaðar. Sigurjón var góður maður og minningin mun lýsa vandamönnum hans um ókornin ár. Sigga frænda fylgir þakklátur hugur fjöl¬skyldu minnar. ·
Blessuð sé minning hans.
Fjóla Jensdóttir.
Ási í Bæ
F. 24. febrúar 1914 - D. 1. maí 1985
Ási í Bæ var sannkallaður sendiherra sjó-mannastéttarinnar á vettvangi mannlífs þjóðarinnar. því sviði sem snýr að listræna þættinum og félagslega í senn. og engan betri liðsmann hafa sjómenn átt í okkar landi. Sögur Ása í Bæ af sjómennsku, lög og söng-
..... '-' •.... •....
ljóð hafa gert hann að órofa þætti í sögu
sjómannastéttarinnar ,1 Íslandi. Fyrst og fremst hafði Ási í Bæ upplag veiðimannsins og fiskilyktin var hans ilmvatn. að komast í tæri við þann gula við Flúðir. Sker eða Dranga, það var lífið. titringurinn sem þessi yndislegi maður elskaði.
· Þótt Asi í Bæ væri fyrir löngu orðinn eins konar þjóðareign sem þjóðsagnapersóna. þá átti hann svo auðvelt með að vera minnstur allra. taka tillit til þeirra sem minnst máttu sín. Hann lá hinsvegar ekkert ,i skoðunum sínum þegar sá gállinn var ú honum. ekki fremur en brimhnefinn í bjargið í vestan¬stormi, en í þessum bráðgáfaða manni bjuggu öll veður. allir tónar mannlífsins. enda var hann sjálfur sjaldgæf náttúrusmíð. barn náttúrunnar.
Alltaf sá ég Ása vin minn eins og spegil-

mynd Eyjanna. hann var síbreytilegur eins og

birtan í Eyjum. eins og landslagið í Eyjunum okkar breytist verulega á nokkurra metra bili þegar við förum um. en samt var Ási í Bæ alltaf eins. eins tryggur Eyjunum eins og Heimaklettur heilsar hverjum nýjum degi jafn hnarreistur. Vestmannaeyjar voru lífs¬andi Ása í Bæ. næring hans í sögu. ljóði og lagi.
~Ási í Bæ var afreksmaður. aflakló. tón¬skáld og rithöfundur. en fyrst og síðast var hann maður. samkvæmur sjálfum sér. vinur vina sinna og stórbrotinn persónuleiki. Ási í Bæ var ævintýri. spunnið úr sorg og gleði. baráttu og leik. Hann fékk harðan skóla í lífi sínu en efldist við hverja raun með innri styrk og aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann gerði harðsnúna lífsbaráttu að hljómfagurri hörpu og það var kjarabót að kynnast honum. hvað þá að eiga hann að vin.
Vestmannaeyjar hafa misst einn sinna eft-irminnilegustu sona. því hann gat gert svo margt sem aðrir gátu ekki. Hann færði líf og starf sjómanna og fólksins í fiskinum í fegursta búning íslenskrar tungu og lögin voru eins og undiraldan sem fær skipið til að finna að það er til. Sjómenn Vestmannaeyja hafa misst bandamann sem kunni ekki aðeins á einstæðan hátt að túlka vonir þeirra og þrár í lífsins komidí, heldur kunni hann á svo glöggan hátt og skynsaman að skilgreina

veiðimennskuna sjálfa. möguleika og leiðir. Hann muldi ekkert moðið í skoðunum sín¬um. spúiaðí dekkið óhikað og var fljótur ac) taka afstöðu.
Ási í Bæ var ekki allra. því hann var slíkur eldhugi í lífsleiknum aó menn sem fóru hægar um áttuðu sig ekki til fulls á honum. en við þeim sem komust inn úr skelinni blasti viö cðalpcrla. mannvinurinn Ási í Bæ. Hann varð aldrei ríkur af verakilegum gæðum. en hans líf. afrakstur í orði og tón. var fjárfesting sem er gulls ígildi fvrir framtiðina. íslenska menningu. Þl;tt Ási andaði í gegnum Eyj-· amar sínar þá var hann í rauninni ,í sífelldu ferðalagi. en fjölskylda hans var það ankeri sem átti traustasta og kærlciksrikustu rót-festu í hjarta hans. Friðmey, Gunnlaugur. Kristín. Ólafur og Eyvi. gimsteinninn sem allir sakna er kynntust einlægni hans og kurteisi. Nú fara þeir fcögar samanú ný um æðri stigu. en illa er ég svikinn ef það er ekki gítar og reiðhjól með í farteskinu.
Vestmannaeyjar hafa misst eitt sitt mesta skáld, dýrmætur var aflinn sem þeir lönduðu saman Ási. Árni úr Eyjum og Oddgeir. Það eru verðmæti sem verður aö vernda og sýna þá virðingu sem ber. halda merkinu á lofti.
Það er undarlegt að segja uð maður á áttræðisaldri hafi horfa) úr þessa lífs róöri langt fyrir aldur trun. en þannig var Ási í Bæ. óháður tíma og rúmi. frjáls gegn ofstjórn kerfisins. hann sigldi sinn sjó. tók sinn kóss og hélt honum lifið út. hélt fullum vindi í segl hugsunarinnar uns kallið kom til kojs eilífðarinnar. En hugsun hans eigum við skráða :.i blað, bundna í strengi gítarsins. Þar er sá bitakassi sem Ási í Bæ skildi eftir hamla kynslóðunum. sígild menning. öllum auð¬skilin. en svo hnarreist og reist sem Heima¬klettur. safír úr silfurtæru hafinu.
Góður Guð gefi Ása í Bæ byr og blciður við úteyjar eilífðarinnar. líkn þeim sem eftir lifa.
Vestmannaeyjar sakna sonar.
Arni Johnsen
Látnir heiðursborgarar
Þegar ritstjóri Sjómannadagsblaðsins fór þess á leit við mig að ég minntist hér tveggja merkismanna með fáeinum orðum. varð mér ljúft að verða við þeim tilmælum, sérstaklega með það íhuga að ég sem aðrir Vestmanney¬ingar á þeim gott að gjalda,
Báðir voru þeir Austfirðingar að uppruna, brutust til mennta af eigin rammleik og helguðu Vestmannaeyjum starfskrafta sína um tjörutíu ára skeið. Þeir voru hvor um sig sérstæðir persónuleikar sem settu með fram¬göngu sinni og störfum svip á bæinn. Þeir voru fulltrúar aldamótakynslóðarinnar sem lengi verður minnst fyrir að velta Grettis¬tökum á brautir framfara til hagsældar landi og lýð. Í þeirri sókn lágu þeir Þorsteinn og Einar ekki á liði sínu og því meiri voru ævistörfin að þeir höfðu til brunns að bera atgervi og starfsorku sem voru með yfir¬burðum,
Skólamálin voru lengst af höfuðverkefni Þorsteins, Það kom í hlut ham; að byggja upp aðstöðu til framhaldsmenntunar æskufólks
hér í Eyjum. Gagnfræðaskólabyggingin var mikill áfangi í því efni. Hann náði góðum árangri sem skólastjóri og kennari, bar um¬hyggju fyrir nemendum sínum. með brenn¬andi áhuga fyrir að koma þeim til manndóms og þroska,
Þorsteinn var einn af stofnfélögum Spari¬sjóðs Vestmannaeyja og vann þar sem stjórnarmaður og forstjóri í rúmlega þrjá áratugi, Þá vann hann með fádæma atorku og ósérplægni að söfnun og uppbyggingu Byggðasafns Vestmannaeyja, og mun sá þáttur í ævistarfinu ekki síst halda minningu hans lengi á lofti. Auk þess að semja íslenks¬norska orðabók gaf Þorsteinn út ársritið Blik í áratugi, Hann kom víðar við og átti m.a. sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja um skeið. Hvarvetna lét Þorsteinn að sér kveða. Hann þorði að láta standa um sig storm þegar hugsjónamálin voru að veði. Og þrátt fyrir gustinn. sem oft stóð um hann, var hann virtur vel.
Eftirlifandi kona Þorsteins er Ingigerður
Jóhannsdóttir. Hún var honum mætur lífs¬förunautur sem studdi hann með ráðum og dáð.
Einar Guttormsson starfaði hér í Eyjum um tjörutíu ára skeið. Allan þann tíma var hann máttarstólpi heilbrigðisþjónustunnar. Það var lán fyrir Eyjarnar að fá slíkan atbragðslækni hingað og njóta starfskrafta hans svo lengi. Með færni sinni og viðmóti vann hann sér traust og var auk sjúkrahúss¬þjónustunnar heimilislæknir fjölda Vest¬manneyinga. Læknisstofa hans var mikið sótt. Oft hófst dagurinn með skurðaðgerð á sjúkrahúsinu. síðan erillinn á læknisstofunni og svo bættust útköllin til sjúklinga í heima¬húsum sem kölluðu að á nóttu sem degi. Mér er kunnugt um að hann neitaði að taka við greiðslum fyrir vitjanir og hygg ég að það hafi verið regla hjá honum frekar en undan¬tekning.
Á vertíð, þegar aðkomufólk sótti hingað í hundraðatali og vinnuslys og umgangspestir sóttu að. varð vinnuálag læknanna hér í hámarki. Kom það öðrum fremur niður á Einari sem alltaf var boðinn og búinn að leysa hvers manns vanda eftir því sem hægt var. Sjómannastéttin mun eiga góðs að minnast í því efni.
Að sjálfsögðu reyndi hvað mest á Einar þegar um meiriháttar skurðaðgerðir var að
ræða. ekki hvað síst þegar slys bar snögglega að höndum. Ég, sem þessar línur rita. hlaut þá lífsreynslu að sjá hann vinna eitt af þeim verkum þar sem um mannslíf var að tefla. Handbrögð læknisins og öryggi verða mér síðan ævinlega minnisstæð. Ég get því borið vitni um það, sem raunar er á allra vitorði. þeirra sem til þekktu. að hann var afbragðs¬skurðlæknir.
Það er gæfa Vestmannaeyja að hafa fyrr og síðar haft afbragðslæknum á að skipa. Meðal þeirra mun Einars Guttormssonar lengi getið.
Einar lét nokkuð að sér kveða á sviði félagsmála. Hann var fórmaður Rauðakross deildar Vestmannaeyja og Krabbameins¬félagsins. Þá átti hann eitt kjörtímabil sæti í bæjarstjórn Vestmannaeyja. En heilbrigðis¬málin voru hans hugðarefni. Á því sviði vann hann sín afrek með fádæma dugnaði og elju. Þakklætisvottur fyrir unnin störf birtist ef til vill fyrst og fremst í óvenjulegum vinsældum sem hann naut meðal bæjarbúa.
Kona Einars Guttormssonar. Margrét Pétursdóttir, lifir mann sinn. Hún leysti sitt hlutverk með sóma og því má ekki gleyma að erill sjúkrahússþjónustunnar mæddi líka verulega á henni.
Sigurgeir Kristjánsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ BSV 55 ára 1984

2017-03-29T13:48:37Z

Halla1:

<big><big><center>'''BSV 55 ára 1984'''</center></big></big> 

Bifreiðastöð Vestmannaeyja var formlega stofnuð 20. nóvember 1929 með undirskrift á lögum og starfsreglum stofnenda, sem voru eftirtaldir bifreiðastjórar: 
1. Helgi Benónýsson, Vesturhúsum. 
2. Gunnlaugur Gunnlaugsson. Hólagötu 11. 
3. Lárus Árnason, Búastöðum. 
4. Páll Erlendsson, Brekastíg 29. 
5. Baldur Sigurðsson. Heiði. 
6. Ólafur Guðjónsson, Stakkholti. 
7. Bernódus Stakkagerði. 
8. Jón Þorleifsson, Sólhlíð 6. 
Aðalhvatamaður að stofnuninni var Helgi Benónýsson á Vesturhúsum. Helgi var fyrsti formaður BSV og komu í hans hlut mörg vandráðin verkefni. Samþykkt var að senda Helga til Reykjavíkur og knýja á dyr olíuforstjóranna um að þeir aðstoðuðu hið nýja samvinnufélag bifreiðastjóra með húsnæði og eins að fá bensíntanka og smurolíur til útsölu á hinni nýju bifreiðastöð. Helga var vel ágengt. Honum samdist við forstjóra Skeljungs h.f. Þeir lánuðu bráðabirgðahúsnæði sem var söluskáli og var hann settur upp þar sem verslun Haraldar Eiríkssonar var síðar byggð og einnig var settur upp bensíntankur. 
Á árinu 1929 var svo komið að þeir bifreiðaeigendur er veittu þjónustu með bifreiðum sínum sáu sig til knúna að sameinast og stofna samvinnufélag um rekstur bifreiða sinna er hefði það markmið, að hafa sameiginlega afgreiðslu, innheimtu og vinnumiðlun á milli félagsmanna. Það ástand, sem var upp komið, var með öllu óviðunandi. Í fyrstu voru nokkrir einstaklingar er gerðu hinni nýju bifreiðastöð erfitt fyrir. Það tók tíma að vinna sig út úr þessum vanda, en flestir er kynntu sér aðstæður bifreiðastjóra sáu að hér var um réttlætismál að ræða: Að hafa samvinnu en ekki margar grúbbur er unnu hver á móti annarri, eins og hefur áþreifanlega sýnt sig þar sem bifreiðastöðin hefur nú starfað samfellt í 55 ár. 
Fyrsti stöðvarstjórinn var Bjarni Jónsson Svalbarði er síðar varð skrifstofustjóri Lifrarsamlags Vestmannaeyja. Hann er talinn hafa starfað í þrjú ár við BSV. Eftir að Bjarni hætti störfum, var Gísli Wíum ráðinn stöðvarstjóri og gegndi hann því starfi til ársins 1942, að hann hóf eigin verslunarrekstur.
Eins og ég áður gat um var fyrsta stöðvarhúsið bráðabirgðahúsnæði en úr því var flutt að Þingvöllum. Þar var enn fremur til húsa áfengisútsalan. Það er ekki annað vitað en allt hafi farið vel í þessu sambýli. Frá Þingvöllum var flutt að Jómsborg. Bifreiðaeigendur þurftu lítið að færa bíla sína til þar sem áður nefnd þrjú hús mynduðu hring um upphallegu bílastæðin í Jómsborg. Var bifreiðastöðin þar þangað til flutt var í nýtt húsnæði, er stöðvarstjórinn Gísli Wíum byggði 1940 og leigði bifreiðastjórum við Heiðarveginn. Það var þar sem nú er Bókabúðin. 
Árið 1942 fluttust bifreiðastjórar í eigið hús sem er enn í dag þeirra samastaður, að vísu mikið uppbyggt síðan á þeirra tíð. Þegar bifreiðarstjórar fluttust í núverandi húsnæði gerðist Oddgeir Kristjánsson tónskáld stöðvarstjóri og gegndi því starfi til ársins 1957 eða í 15 ár. 
Alls eru skráðir 13 stöðvarstjórar frá byrjun og eru aðeins þeir þrír nafngreindir er lengst hafa starfað. Til viðbótar þeim er áður
voru nefndir eru bróðir Oddgeirs, Ólafur Kristjánsson fv. bæjarstjóri. Hann starfaði til ársins 1973 er gosið flæmdi hann frá Eyjum eftir 9 ára starf. Magnús Jónasson frá Grundarbrekku á einnig níu starfsár sem stöðvarstjóri. Hann lét af störfum 1983. 
Skrá um starfandi bifreiðastjóra hefur komist hæst í 35. en er nú 22. Og eftir því sem ég hef komist næst hafa rúmlega eitthundrað bifreiðastjórar verið innritaðir sem fullgildir félagar frá stofnun. Á fyrstu starfsárum BSV voru bifreiðastjórar í Verkalýðsfélagi Vestmannaeyja. Síðar var stofnað Landssamband vörubílstjóra er bifreiðastjórar urðu aðilar að, og var þá jafnframt stofnað stéttarfélag fyrir BSV-menn sem gefið var nafnið Sjálfseignarbílstjórafélagið Ekill. Formleg inntaka í LV var 12. febrúar 1955. Er Ekill því 30 ára um þessar mundir. 
Á þessum merku tímamótum ætla ég að renna yfir nokkra þætti úr sögu bílastöðvarinnar sem hefur reynt meira en aðrar stöðvar hér á landi, starfað samfellt í 55 ár. Eldgosinu tókst ekki að raska samstöðukrafti bifreiðastjóra þrátt fyrir alvarlegt ástand. Á fyrstu árum bifreiðastöðvarinnar voru verkefni mjög fjölþætt. Allflestir fiskverkendur söltuðu sinn fisk og sólþurrkuðu hann á svonefndum stakkstæðum er þöktu mikil landsvæði hér áður fyrr. Þá var fiskhausum og hryggjum ekið út um tún og hraun og sólþurrkað. Oft var hér um útflutning á stórum förmum. Þá var mjög mikið um að bifreiðastjórar ækju slógi og húsdýraáburði á tún og í kálgarða. Hér mátti segja að það fylgdist að að þeir menn, er fóru í útgerð, urðu jafnframt að fara í landbúnað, eiga kýr til mjólkurgjafar handa fjölskyldu, sjómönnum og landvinnufólki sem útgerðarmenn urðu mjög oft að hafa á heimilum sínum. Það var enginn kostur að fá mjólk flutta hingað. Það varð ekki að veruleika fyrr en á sjötta áratugnum. 
Ávallt hafa flutningar á efni til vegagerðar og byggingar verið stór póstur í starfi bifreiðastjóra, en eftir að sjálfstæðir aðilar hófu rekstur á steypustöðvum hér fór stór spónn úr aski bifreiðastjóra. 
Þjónustubifreiðar við sjómenn á bátum og fiskiskipum hefur verið númer eitt frá öndverðu. Akstur víð fiskibátana hér áður fyrr var mjög mikill en það háði þjónustu bifreiðastjóra hve takmarkað bryggjuplássið var og urðu bátar oft að bíða lengi eftir plássi. Það var algengt að hér væru gerðir út um 70-80 línubátar. Kringum þá var jafnan mjög mikið líf og mjög mikil vinna. Akstur með síld í beitu, flutningar með bjóð fram og aftur og þá varð venjulega hamagangur er fyrsta loðnan var veidd til beitu. Allir vildu eiga kost á að fara með nýveidda loðnu á svæði er hún var ekki gengin yfir, og jafnan var þá óbrigðult að bátar fiskuðu mjög vel. Það var mjög líflegt í Eyjum er loðnubeitningin gekk yfir. Þá var venjulega beitt fram að brottför og jafnan allir tiltækir bílar í bjóðaakstri. Var stundum mjög margt fólk að fylgjast með og sjá er bátarnir voru að fara út úr höfninni þegar blússið var gefið. 
Eins og hér að framan er rakið hafa allmörg verkefni bifreiðastjóra horfið ásamt vatnsdreifingunni og tilheyra nú liðinni tíð. Allt til ársins 1942 varð að lyfta undir vörubílspallana með handafli. Það reyndist oft erfitt og gat verið stórhættulegt. Jón Þorleifsson bifreiðastjóri braust í það stórvirki að kaupa vélsturtu á nýjan Ford, tveggja og hálfs tonna vörubifreið er þótti óhóflega stór. Það vakti mikla undrun þegar hann sturtaði fyrsta malarhlassinu og mölin dreifðist þannig að ekki var þörf að gera betur, en áður varð að dreifa úr hlössunum með handskóflum. 
Árið 1958 varð enn stór bylting er kranar voru settir á bíla sem gátu híft þunga hluti og eins mokað á sig sjálfir. Á því sviði varð Daníel Guðmundsson brautryðjandi í Vestmannaeyjum. Er þetta nú stór þáttur í starfi bifreiðastjóra.
Vatnsþjónustan var oft mjög erfið þegar litið er til baka. Er næstum ótrúlegt hvað menn gátu afrekað með frumstæðum tækjum. Inni í Dal var í fyrstunni aðeins handdæla sem notuð var til að dæla í vatnstankana og síðan varð að láta vatnið renna dælulaust í húsbrunna, báta og skip. Ég fullyrði að fáir bifreiðastjórar fengjust í dag til að sækja vatn inn í Dal í óveðri og náttmyrkri eins og oft var hér áður fyrr. Það er rétt að það komi hér fram að unglingar sóttu mikið eftir því í þá daga að fá að sitja í vatnsbílum og dæla með handdælunni. Það létti á hjá mörgum bílstjóranum. Á seinni árum komu svo bensíndælur er léttu mjög þjónustuna sem jókst jafnt og þétt. Vatnsleysið var oft mjög tilfinnanlegt og bar jafnan mjög mikið á því á stórhátíðum. Oft fylgdi pöntunum að ekki væri hægt að þvo úr barnableium, eða ekki væri hægt að hella upp á kaffikönnuna. Þá voru bændur oft illa settir er ekki gátu brynnt kúnum í fjósum. Úr þessu var jafnan reynt að bæta þrátt fyrir hve takmarkað vatnsbólin gáfu af sér. Oft var brugðið á það ráð að fá flutningaskip, er hingað áttu leið, til að koma með vatn sem síðan var dælt á bíltankana. 
Á tímamótum sem þessum verður manni tamt að líta til baka og finnst næstum ótrúlegt að ekki skuli vera nema 65 ár frá því að fyrstu bifreiðarnar komu á land í Vestmannaeyjum. Ósjálfrátt verður manni hugsað, hvernig menn gátu gjört stór mannvirki áður en bíllinn kom. Ég lagði þessa spurningu eitt sinn fyrir mann, er hafði byggt stórt og vandað hús, hvort ekki hefði verið erfitt að flytja byggingarefnið áður en bílinn kom til sögunnar. Hann svaraði á þá leið að flest heimili hefðu átt handvagna og svo hefðu nokkrir þjónustu með hestvögnum. Á þeim fóru fram allir þungaflutningar og hefðu feðgarnir frá Uppsölum, þeir Sigmundur og Finnur, komið mikið inní þá þjónustu. „Þeir fluttu allt byggingarefnið fyrir mig, timbur, sement, sand og möl. Það gekk allt mjög vel. Maður þekkti ekki annað betra“, sagði gamli maðurinn. 
Þegar ég rifja upp sögu BSV er mér ljóst að brautryðjendur mínir hafa séð langt fram í tímann. Það sem við bifreiðastjórar höfum að leiðarljósi fyrir okkur enn í dag er það er þeir mótuðu sem stofnuðu Bifreiðastöð Vestmannaeyja fyrir 55 árum. Stöðvarlög þeirra og starfsreglur hafa sýnt og sannað tilverurétt sinn í gegnum liðin ár. Ég fullyrði að allir þeir félagar og starfsmenn, sem komið hafa við þjónustustörf á BSV fyrr og síðar, eiga stóran þátt í þeirri farsælu byggð sem er nú í Vestmannaeyjum. 
Á þessum tímamótum finnst mér rétt, þar sem ég hef nú verið beðinn að rifja upp þætti úr starfi og sögu BSV fyrir Sjómannadagsblaðið, að geta hér tveggja elstu bifreiðastjóranna er náð hafa að starfa samfellt í rúm 50 ár og vafalaust er stærsti hlutinn þjónusta við sjómenn og með afurðir þeirra. Þessir félagar eru Jens Ólafsson Brekastíg 29, er jafnan hefur ekið bílum skrásettum V-28. Jens hóf akstur 1931 og á 54 ár að baki. Bjarni Guðmundsson lllugagötu 13, V-50. Bjarni hóf akstur árið 1933 en hætti störfum er hann hafði náð 50 ára starfsaldri. Þessir félagar hafa verið farsælir í starfi, traustir og góðir bifreiðastjórar. Þeir hafa gegnt ýmsum trúnaðarstörfum fyrir félagssamtök bifreiðastjóra á liðnum árum. Þeir félagar muna tímana tvenna er þeir líta yfir farinn veg, og gera samanburð á vörubílum er þeir hófu akstur á fyrir hálfri öld og þeim er þjónustan er veitt á í dag. 

'''LOKAORÐ''' 
Eins og að framan er getið hafa allflest starfssvið breyst og mörg þurrkast alveg út er voru aðalverkefni fram á fimmta áratuginn - en tilheyra nú liðinni tíð. Ég vona að saga Bifreiðastöðvar Vestmannaeyja sé ekki á enda skráð, heldur aðeins staldrað við til að minnast þess sem liðið er. 
Það ber að þakka öllum er þátt hafa tekið í störfum BSV frá stofnun til þessa dags með þeirri ósk að nafn BSV eigi eftir að lifa um mörg ókomin ár í þjónustu Vestmanneyinga. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Magnús Guðjónsson'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ BSV 55 ára 1984

2017-03-28T15:02:54Z

Halla1:

<big><big><center>'''BSV 55 ára 1984'''</center></big></big> 

Bifreiðastöð Vestmannaeyja var formlega stofnuð 20. nóvember 1929 með undirskrift á lögum og starfsreglum stofnenda, sem voru eftirtaldir bifreiðastjórar: 
1. Helgi Benónýsson, Vesturhúsum. 
2. Gunnlaugur Gunnlaugsson. Hólagötu 11. 
3. Lárus Árnason, Búastöðum. 
4. Páll Erlendsson, Brekastíg 29. 
5. Baldur Sigurðsson. Heiði. 
6. Ólafur Guðjónsson, Stakkholti. 
7. Bernódus Stakkagerði. 
8. Jón Þorleifsson, Sólhlíð 6. 
Aðalhvatamaður að stofnuninni var Helgi Benónýsson á Vesturhúsum. Helgi var fyrsti formaður BSV og komu í hans hlut mörg vandráðin verkefni. Samþykkt var að senda Helga til Reykjavíkur og knýja á dyr olíuforstjóranna um að þeir aðstoðuðu hið nýja samvinnufélag bifreiðastjóra með húsnæði og eins að fá bensíntanka og smurolíur til útsölu á hinni nýju bifreiðastöð. Helga var vel ágengt. Honum samdist við forstjóra Skeljungs h.f. Þeir lánuðu bráðabirgðahúsnæði sem var söluskáli og var hann settur upp þar sem verslun Haraldar Eiríkssonar var síðar byggð og einnig var settur upp bensíntankur. 
Á árinu 1929 var svo komið að þeir bifreiðaeigendur er veittu þjónustu með bifreiðum sínum sáu sig til knúna að sameinast og stofna samvinnufélag um rekstur bifreiða sinna er hefði það markmið, að hafa sameiginlega afgreiðslu, innheimtu og vinnumiðlun á milli félagsmanna. Það ástand, sem var upp komið, var með öllu óviðunandi. Í fyrstu voru nokkrir einstaklingar er gerðu hinni nýju bifreiðastöð erfitt fyrir. Það tók tíma að vinna sig út úr þessum vanda, en flestir er kynntu sér aðstæður bifreiðastjóra sáu að hér var um réttlætismál að ræða: Að hafa samvinnu en ekki margar grúbbur er unnu hver á móti annarri, eins og hefur áþreifanlega sýnt sig þar sem bifreiðastöðin hefur nú starfað samfellt í 55 ár. 
Fyrsti stöðvarstjórinn var Bjarni Jónsson Svalbarði er síðar varð skrifstofustjóri Lifrarsamlags Vestmannaeyja. Hann er talinn hafa starfað í þrjú ár við BSV. Eftir að Bjarni hætti störfum, var Gísli Wíum ráðinn stöðvarstjóri og gegndi hann því starfi til ársins 1942, að hann hóf eigin verslunarrekstur.
Eins og ég áður gat um var fyrsta stöðvarhúsið bráðabirgðahúsnæði en úr því var flutt að Þingvöllum. Þar var enn fremur til húsa áfengisútsalan. Það er ekki annað vitað en allt hafi farið vel í þessu sambýli. Frá Þingvöllum var flutt að Jómsborg. Bifreiðaeigendur þurftu lítið að færa bíla sína til þar sem áður nefnd þrjú hús mynduðu hring um upphallegu bílastæðin í Jómsborg. Var bifreiðastöðin þar þangað til flutt var í nýtt húsnæði, er stöðvarstjórinn Gísli Wíum byggði 1940 og leigði bifreiðastjórum við Heiðarveginn. Það var þar sem nú er Bókabúðin. 
Árið 1942 fluttust bifreiðastjórar í eigið hús sem er enn í dag þeirra samastaður, að vísu mikið uppbyggt síðan á þeirra tíð. Þegar bifreiðarstjórar fluttust í núverandi húsnæði gerðist Oddgeir Kristjánsson tónskáld stöðvarstjóri og gegndi því starfi til ársins 1957 eða í 15 ár. 
Alls eru skráðir 13 stöðvarstjórar frá byrjun og eru aðeins þeir þrír nafngreindir er lengst hafa starfað. Til viðbótar þeim er áður
voru nefndir eru bróðir Oddgeirs. Ólafur Kristjánsson fv. bæjarstjóri. hann starfaði til ársins l 973 er gosið tlæmdi hann frá Eyjum eftir 9 ára starf. Magnús Jónasson frá Grundarbrekku á einnig níu starfsár sem stöðvarstjóri. Hann lét af störfum l 983.
Skrá um starfandi bifreiðastjóra hefur komist hæst í 35. en er nú 22. Og eftir því sem ég hef komist næst hafa rúmlega eitthundrað bifreiðastjórar verið innritaðir sem fullgildir félagar frá stofnun. Á fyrstu starfsárum BSV voru bifreiðastjórar í Verkalýðsfélagi Vest-mannaeyja. Síðar var stofnað Landssamband vörubílstjóra er bifreiðastjórar urðu aðilar að, og var þá jafnframt 'stofnað stéttarfélag fyrir BS V-menn sem gefa) var nafnið Sjálfs-
eignarbílstjórafélagið Ekill. Formleg inntaka í LV var 12. febrúar 1955. Er Ekill því 30 ára um þessar mundir.
Á þessum merku tímamótum ætla ég að renna yfir nokkra þætti úr sögu bílastöðvar-innar sem hefur reynt meira en aðrar stöðvar hér á landi, starfað samfellt í 55 ár. Eldgosinu tókst ekki að raska samstöðukrafti bifreiða-stjóra þrátt fyrir alvarlegt ástand. Á fyrstu árum bifreiðastöðvarinnar voru verkefni mjög fjölþætt. Allflestir fiskverkendur sölt¬uðu sinn fisk og sólþurrkuðu hann á svo¬nefndum stakkstæðum er þöktu mikil land¬svæði hér áður fyrr. Þá var fiskhausum og hryggjum ekið út um tún og hraun og sól¬þurrkað. Oft var hér um útflutning á stórum förmum. Þá var mjög mikið um að bifreiða¬stjórar ækju slógi og húsdýraáburði á tún og í kálgarða. Hér mátti segja að það fylgdist að að þeir menn. er fóru í útgerð, urðujafnframt að fara í landbúnað, eiga kýr til mjólkurgjafar handa fjölskyldu, sjómönnum og landvinnu¬fólki sem útgerðarmenn urðu mjög oft að hafa á heimilum sínum. Það var enginn kostur að fá mjólk flutta hingað. Það varð ekki að veruleika fyrr en á sjötta áratugnum.
Ávallt hafa flutningar á efni til vegagerðar og byggingar verið stór póstur í starfi bif-reiðastjóra, en eftir að sjálfstæðir aðilar hófu rekstur á steypustöðvum hér fór stór spónn úr aski bifreiðastjóra.

Þjónustubifreiðar við sjómenn á bátum og fiskiskipum hefur verið númer eitt frá önd-verðu. Akstur víð fiskibátana hér áður fyrr var mjög mikill en það háði þjónustu bif¬reiðastjóra hve takmarkað bryggjuplássið var og urðu bátar oft að bíða lengi eftir plássi. Það var algengt að hér væru gerðir út um 70-80 línubátar. Kringum þá var jafnan mjög mikið líf og mjög mikil vinna. Akstur með síld í beitu, flutningar með bjóð fram og aftur og þá varð venjulega hamagangur er fyrsta loðnan var veidd til beitu. Allir vildu eiga kost á að fara með nýveidda loðnu á svæði er hún var ekki gengin yfir, og jafnan var þá óbrigðult að bátar fiskuðu mjög vel. Það var mjög líflegt í Eyjum er loðnubeitningin gekk yfir. Þá var venjulega beitt fram að brottför og jafnan allir tiltækir bílar í bjóðaakstri. Var stundum mjög margt fólk að fylgjast með og sjá er bátarnir voru að fara út úr höfninni þegar blússið var gefið.
Eins og hér að framan er rakið hafa all¬mörg verkefni bifreiðastjóra horfið ásamt vatnsdreifingunni og tilheyra nú liðinni tíð. Allt til ársins 1942 varð að lyfta undir vöru-bílspallana með handafli. Það reyndist oft erfitt og gat verið stórhættulegt. Jón Þorleifs¬son bifreiðastjóri braust í það stórvirki að kaupa vélsturtu á nýjan Ford, tveggja og hálfs tonna vörubifreið er þótti óhóflega stór. Það vakti mikla undrun þegar hann sturtaði fyrsta

malarhlassinu og mölin dreifðist þannig að ekki var þörf að gera betur, en áður varð að dreifa úr hlössunum með handskóflum.
Árið 1958 varð enn stór bylting er kranar voru settir á bíla sem gátu híft þunga hluti og eins mokað á sig sjálfir. Á því sviði varð Daníel Guðmundsson brautryðjandi í Vest-mannaeyjum. Er þetta nú stór þáttur í starfi bifreiðastjóra.
Vatnsþjónustan var oft mjög erfið þegar litið er til baka. Er næstum ótrúlegt hvað menn gátu afrekað með frumstæðum tækj¬um. Inni í Dal var í fyrstunni aðeins handdæla sem notuð var til að dæla í vatnstankana og síðan varð að láta vatnið renna dælulaust í húsbrunna, báta og skip. Ég fullyrði að fáir bifreiðastjórar fengjust í dag til að sækja vatn inn í Dal í óveðri og náttmyrkri eins og oft var hér áður fyrr.
Það er rétt að það komi hér fram að unglingar sóttu mikið eftir því í þá daga að fá að sitja í vatnsbílum og dæla með hand-

dælunni. Það létti á hjá mörgum bílstjór¬anum. Á seinni árum komu svo bensíndælur er léttu mjög þjónustuna sem jókst jafnt og þétt. Vatnsleysið var oft mjög tilfinnanlegt og bar jafnan mjög mikið á því á stórhátíðum. Oft fylgdi pöntunum að ekki væri hægt að þvo úr barnableium, eða ekki væri hægt að hella upp á kaffikönnuna. Þá voru bændur oft illa settir er ekki gátu brynnt kúnum í fjósum. Úr þessu var jafnan reynt að bæta þrátt fyrir hve takmarkað vatnsbólin gáfu af sér. Oft var brugðið á það ráð að fá flutningaskip, er hingað áttu leið, til að koma með vatn sem síðan var dælt á bíltankana.
Á tímamótum sem þessum verður manni tamt að líta til baka og finnst næstum ótrúlegt að ekki skuli vera nema 65 ár frá því að fyrstu bifreiðarnar komu á land í Vestmannaeyjum. Ósjálfrátt verður manni hugsað· hvernig menn gátu gjört stór mannvirki áður en bíllinn kom. Ég lagði þessa spurningu eitt sinn fyrir mann, er hafði byggt stórt og

vandað hús. hvort ekki hefði verið erfitt að flytja byggingarefnið áður en bílinn kom til sögunnar. Hann svaraði á þá leið að t1est heimili hefðu átt handvagna og svo hefðu nokkrir þjónustu með hestvögnum. Á þeim fóru fram allir þungaflutningar og hefðu feðgarnir frá Uppsölum, þeir Sigmundur og Finnur, komið mikið inní þá þjónustu. Þeir fluttu allt byggingarefnið fyrir mig, timbur. sement, sand og möl. Það gekk allt mjög vel. Maður þekkti ekki annað betra. sagði gamli maðurinn.
Þegar ég ritja upp sögu BSV er mér ljóst að brautryðjendur mínir hafa séð langt fram í tímann. Það sem við bifreiðastjórar höfum að leiðarljósi fyrir okkur enn í dag er það er þeir mótuðu sem stofnuðu Bifreiðastöð Vest-mannaeyja fyrir 55 árum. Stöðvarlög þeirra
og starfsreglur hafa sýnt og sannað tilverurétt sinn í gegnum liðin ár. Ég fullyrði að allir þeir félagar og starfsmenn. sem komið hafa við þjónustustörf á BSV fyrr og síðar, eiga stóran þátt í þeirri farsælu byggð sem er nú í Vest-mannaeyjum.
Á þessum tímamótum finnst mér rétt. þar sem ég hef nú verið beðinn að rifja upp þætti úr starfi og sögu BSV fyrir Sjómannadags¬blaðið, að geta hér tveggja elstu bifreiða¬stjórarma er náð hafa að starfa samfellt í rúm 50 .ár og vafalaust er stærsti hlutinn þjónusta við sjómenn og með afurðir þeirra. Þessir félagar eru Jens Ólafsson Brekastíg 29, er jafnan hefur ekið bílum skrásettum V-28. Jens hóf akstur 1931 og á 54 ár að baki. Bjarni Guðmundsson lllugagötu 13, V-50. Bjarni hóf akstur árið 1933 en hætti störfum

er hann hafði náð 50 ára starfsaldri. Þessir félagar hafa verið farsælir í starfi, traustir og góðir bifreiðastjórar. Þeir hafa gegnt ýmsum trúnaðarstörfum fyrir félagssamtök bifreiða-stjóra á liðnum árum. Þeir félagar muna tímana tvenna er þeir líta yfir farinn veg, og gera samanburð á vörubílum er þeir hófu akstur á fyrir hálfri öld og þeim er þjónustan er veitt á í dag.

LOKAORÐ
Eins og að framan er getið hafa allflest starfssvið breyst og mörg þurrkast alveg út er voru aðalverkefni fram á fimmta áratuginn - en tilheyra nú liðinni tíð. Ég vona að saga Bifreiðastöðvar Vestmannaeyja sé ekki á enda skráð, heldur aðeins staldrað við til að minnast þess sem liðið er.
Það ber að þakka öllum er þátt hafa tekið í störfum BSV frá stofnun til þessa dags með þeirri ósk að nafn BSV eigi eftir að lifa um mörg ókomin ár í þjónustu Vestmanneyinga.
Magnús Guðjónsson. Ísleikur Jónsson.
SJÓMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA 53

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ BSV 55 ára 1984

2017-03-28T14:51:07Z

Halla1: Ný síða: BSV 55 ára 1984 Bifreiðastöð Vestmannaeyja var formlega stofnuð 20. nóvember 1929 með undirskrift á lögum og starfsreglum stofnenda. sem voru eftirtaldir bifreiðastjórar: 1...

BSV 55 ára 1984
Bifreiðastöð Vestmannaeyja var formlega stofnuð 20. nóvember 1929 með undirskrift á lögum og starfsreglum stofnenda. sem voru eftirtaldir bifreiðastjórar:
1. Helgi Benónýsson, Vesturhúsum.
2. Gunnlaugur Gunnlaugsson. Hólagötu 11.
3. Lárus Árnason, Búastöðum.
4. Páll Erlendsson, Brekastíg 29.
5. Baldur Sigurðsson. Heiði.
6. Ólafur Guðjónsson, Stakkholti.
7. Bernódus Stakkagerði.
8. Jón Þorleifsson, Sólhlíð 6.
Aðalhvatamaður að stofnuninni var Helgi Benónýsson á Vesturhúsum. Helgi var fyrsti formaður BSV og komu í hans hlut mörg vanóráðin verkefni. Samþykkt var að senda Helga til Reykjavíkur og knýja á dyr olíu¬forstjóranna um að þeir aðstoðuðu hið nýja samvinnufélag bifreiðastjóra með húsnæði og eins að fá bensíntanka og smurolíur til útsölu á hinni nýju bifreiðastöð. Helga var vel ágengt. Honum samdist við forstjóra Skeljungs h.f. Þeir lánuðu bráðabirgða-húsnæði sem var söluskáli og var hann settur upp þar sem verslun Haraldar Eiríkssonar var síðar byggð og einnig var settur upp bensíntankur.
Á árinu l 929 var svo komið að þeir bifreiðaeigendur er veittu þjónustu með bif¬reiðum sínum sáu sig til knúna að sameinast og stofna samvinnufélag um rekstur bifreiða sinna er hefði það markmið. að hafa sam¬eiginlega afgreiðslu, innheimtu og vinnu¬miðlun á milli félagsmanna. Það ástand. sem var upp komið, var með öllu óviðunandi. Í fyrstu voru nokkrir einstaklingar er gerðu hinni nýju bifreiðastöð erfitt fyrir. Það tók tíma að vinna sig út úr þessum vanda. en flestir er kynntu sér aðstæður bifreiðastjóra sáu að hér var um réttlætismál að ræða: Að
hafa samvinnu en ekki margar grúbbur er unnu hver á móti annarri. eins og hefur áþreifanlega sýnt sig þar sem bifreiðastöðin hefur nú starfað samfellt í 55 ár.
Fyrsti stöðvarstjórinn var Bjarni Jónsson Svalbarði er síðar varð skrifstofustjóri Lifrar¬samlags Vestmannaeyja. Hann er talinn hafa starfað í þrjú ár við BSV. Eftir að Bjarni hætti störfum. var Gísli Wíum ráðinn stöðvarstjóri og gegndi hann því starfi til ársins 1942. að hann hóf eigin verslunarrekstur.
Eins og ég áður gat um var fyrsta stöðvar¬húsið bráðabirgðahúsnæði en úr því var flutt að Þingvöllum. Þar var enn fremur til húsa áfengisútsalan. Það er ekki annað vitað en allt hafi farið vel í þessu sambýli. Frá Þing¬völlum var flutt að Jómsborg. Bifreiða¬eigendur þurftu lítið að færa bíla sína til þar sem áður nefnd þrjú hús mynduðu hringum
upphallegu bílastæðin í Jómsborg. Var bifreiðastöðin þar þangað til flutt var í nýtt húsnæði. er stöðvarstjórinn Gísli Wíum byggði l 940 og leigði bifreiðastjórum við Heiðarveginn. Það var þar sem nú er Bóka¬búðin.
Árið 1942 lluttust bifreiðastjórar í eigið hús sem er enn í dag þeirra samastaður. að vísu mikið uppbyggt síðan á þeirra tíð. Þegar bifreiðásstjórar fluttust í núverandi húsnæði gerðist Oddgeir Kristjánsson tónskáld stöðvarstjóri og gegndi því starfi til ársins 1957 eða í 15 ár.
Alls eru skráðir 13 stöðvarstjórar frá byrjun og eru aðeins þeir þrír nafngreindir er lengst hafa starfað. Til viðbótar þeim er áður
voru nefndir eru bróðir Oddgeirs. Ólafur Kristjánsson fv. bæjarstjóri. hann starfaði til ársins l 973 er gosið tlæmdi hann frá Eyjum eftir 9 ára starf. Magnús Jónasson frá Grundarbrekku á einnig níu starfsár sem stöðvarstjóri. Hann lét af störfum l 983.
Skrá um starfandi bifreiðastjóra hefur komist hæst í 35. en er nú 22. Og eftir því sem ég hef komist næst hafa rúmlega eitthundrað bifreiðastjórar verið innritaðir sem fullgildir félagar frá stofnun. Á fyrstu starfsárum BSV voru bifreiðastjórar í Verkalýðsfélagi Vest-mannaeyja. Síðar var stofnað Landssamband vörubílstjóra er bifreiðastjórar urðu aðilar að, og var þá jafnframt 'stofnað stéttarfélag fyrir BS V-menn sem gefa) var nafnið Sjálfs-
eignarbílstjórafélagið Ekill. Formleg inntaka í LV var 12. febrúar 1955. Er Ekill því 30 ára um þessar mundir.
Á þessum merku tímamótum ætla ég að renna yfir nokkra þætti úr sögu bílastöðvar-innar sem hefur reynt meira en aðrar stöðvar hér á landi, starfað samfellt í 55 ár. Eldgosinu tókst ekki að raska samstöðukrafti bifreiða-stjóra þrátt fyrir alvarlegt ástand. Á fyrstu árum bifreiðastöðvarinnar voru verkefni mjög fjölþætt. Allflestir fiskverkendur sölt¬uðu sinn fisk og sólþurrkuðu hann á svo¬nefndum stakkstæðum er þöktu mikil land¬svæði hér áður fyrr. Þá var fiskhausum og hryggjum ekið út um tún og hraun og sól¬þurrkað. Oft var hér um útflutning á stórum förmum. Þá var mjög mikið um að bifreiða¬stjórar ækju slógi og húsdýraáburði á tún og í kálgarða. Hér mátti segja að það fylgdist að að þeir menn. er fóru í útgerð, urðujafnframt að fara í landbúnað, eiga kýr til mjólkurgjafar handa fjölskyldu, sjómönnum og landvinnu¬fólki sem útgerðarmenn urðu mjög oft að hafa á heimilum sínum. Það var enginn kostur að fá mjólk flutta hingað. Það varð ekki að veruleika fyrr en á sjötta áratugnum.
Ávallt hafa flutningar á efni til vegagerðar og byggingar verið stór póstur í starfi bif-reiðastjóra, en eftir að sjálfstæðir aðilar hófu rekstur á steypustöðvum hér fór stór spónn úr aski bifreiðastjóra.

Þjónustubifreiðar við sjómenn á bátum og fiskiskipum hefur verið númer eitt frá önd-verðu. Akstur víð fiskibátana hér áður fyrr var mjög mikill en það háði þjónustu bif¬reiðastjóra hve takmarkað bryggjuplássið var og urðu bátar oft að bíða lengi eftir plássi. Það var algengt að hér væru gerðir út um 70-80 línubátar. Kringum þá var jafnan mjög mikið líf og mjög mikil vinna. Akstur með síld í beitu, flutningar með bjóð fram og aftur og þá varð venjulega hamagangur er fyrsta loðnan var veidd til beitu. Allir vildu eiga kost á að fara með nýveidda loðnu á svæði er hún var ekki gengin yfir, og jafnan var þá óbrigðult að bátar fiskuðu mjög vel. Það var mjög líflegt í Eyjum er loðnubeitningin gekk yfir. Þá var venjulega beitt fram að brottför og jafnan allir tiltækir bílar í bjóðaakstri. Var stundum mjög margt fólk að fylgjast með og sjá er bátarnir voru að fara út úr höfninni þegar blússið var gefið.
Eins og hér að framan er rakið hafa all¬mörg verkefni bifreiðastjóra horfið ásamt vatnsdreifingunni og tilheyra nú liðinni tíð. Allt til ársins 1942 varð að lyfta undir vöru-bílspallana með handafli. Það reyndist oft erfitt og gat verið stórhættulegt. Jón Þorleifs¬son bifreiðastjóri braust í það stórvirki að kaupa vélsturtu á nýjan Ford, tveggja og hálfs tonna vörubifreið er þótti óhóflega stór. Það vakti mikla undrun þegar hann sturtaði fyrsta

malarhlassinu og mölin dreifðist þannig að ekki var þörf að gera betur, en áður varð að dreifa úr hlössunum með handskóflum.
Árið 1958 varð enn stór bylting er kranar voru settir á bíla sem gátu híft þunga hluti og eins mokað á sig sjálfir. Á því sviði varð Daníel Guðmundsson brautryðjandi í Vest-mannaeyjum. Er þetta nú stór þáttur í starfi bifreiðastjóra.
Vatnsþjónustan var oft mjög erfið þegar litið er til baka. Er næstum ótrúlegt hvað menn gátu afrekað með frumstæðum tækj¬um. Inni í Dal var í fyrstunni aðeins handdæla sem notuð var til að dæla í vatnstankana og síðan varð að láta vatnið renna dælulaust í húsbrunna, báta og skip. Ég fullyrði að fáir bifreiðastjórar fengjust í dag til að sækja vatn inn í Dal í óveðri og náttmyrkri eins og oft var hér áður fyrr.
Það er rétt að það komi hér fram að unglingar sóttu mikið eftir því í þá daga að fá að sitja í vatnsbílum og dæla með hand-

dælunni. Það létti á hjá mörgum bílstjór¬anum. Á seinni árum komu svo bensíndælur er léttu mjög þjónustuna sem jókst jafnt og þétt. Vatnsleysið var oft mjög tilfinnanlegt og bar jafnan mjög mikið á því á stórhátíðum. Oft fylgdi pöntunum að ekki væri hægt að þvo úr barnableium, eða ekki væri hægt að hella upp á kaffikönnuna. Þá voru bændur oft illa settir er ekki gátu brynnt kúnum í fjósum. Úr þessu var jafnan reynt að bæta þrátt fyrir hve takmarkað vatnsbólin gáfu af sér. Oft var brugðið á það ráð að fá flutningaskip, er hingað áttu leið, til að koma með vatn sem síðan var dælt á bíltankana.
Á tímamótum sem þessum verður manni tamt að líta til baka og finnst næstum ótrúlegt að ekki skuli vera nema 65 ár frá því að fyrstu bifreiðarnar komu á land í Vestmannaeyjum. Ósjálfrátt verður manni hugsað· hvernig menn gátu gjört stór mannvirki áður en bíllinn kom. Ég lagði þessa spurningu eitt sinn fyrir mann, er hafði byggt stórt og

vandað hús. hvort ekki hefði verið erfitt að flytja byggingarefnið áður en bílinn kom til sögunnar. Hann svaraði á þá leið að t1est heimili hefðu átt handvagna og svo hefðu nokkrir þjónustu með hestvögnum. Á þeim fóru fram allir þungaflutningar og hefðu feðgarnir frá Uppsölum, þeir Sigmundur og Finnur, komið mikið inní þá þjónustu. Þeir fluttu allt byggingarefnið fyrir mig, timbur. sement, sand og möl. Það gekk allt mjög vel. Maður þekkti ekki annað betra. sagði gamli maðurinn.
Þegar ég ritja upp sögu BSV er mér ljóst að brautryðjendur mínir hafa séð langt fram í tímann. Það sem við bifreiðastjórar höfum að leiðarljósi fyrir okkur enn í dag er það er þeir mótuðu sem stofnuðu Bifreiðastöð Vest-mannaeyja fyrir 55 árum. Stöðvarlög þeirra
og starfsreglur hafa sýnt og sannað tilverurétt sinn í gegnum liðin ár. Ég fullyrði að allir þeir félagar og starfsmenn. sem komið hafa við þjónustustörf á BSV fyrr og síðar, eiga stóran þátt í þeirri farsælu byggð sem er nú í Vest-mannaeyjum.
Á þessum tímamótum finnst mér rétt. þar sem ég hef nú verið beðinn að rifja upp þætti úr starfi og sögu BSV fyrir Sjómannadags¬blaðið, að geta hér tveggja elstu bifreiða¬stjórarma er náð hafa að starfa samfellt í rúm 50 .ár og vafalaust er stærsti hlutinn þjónusta við sjómenn og með afurðir þeirra. Þessir félagar eru Jens Ólafsson Brekastíg 29, er jafnan hefur ekið bílum skrásettum V-28. Jens hóf akstur 1931 og á 54 ár að baki. Bjarni Guðmundsson lllugagötu 13, V-50. Bjarni hóf akstur árið 1933 en hætti störfum

er hann hafði náð 50 ára starfsaldri. Þessir félagar hafa verið farsælir í starfi, traustir og góðir bifreiðastjórar. Þeir hafa gegnt ýmsum trúnaðarstörfum fyrir félagssamtök bifreiða-stjóra á liðnum árum. Þeir félagar muna tímana tvenna er þeir líta yfir farinn veg, og gera samanburð á vörubílum er þeir hófu akstur á fyrir hálfri öld og þeim er þjónustan er veitt á í dag.

LOKAORÐ
Eins og að framan er getið hafa allflest starfssvið breyst og mörg þurrkast alveg út er voru aðalverkefni fram á fimmta áratuginn - en tilheyra nú liðinni tíð. Ég vona að saga Bifreiðastöðvar Vestmannaeyja sé ekki á enda skráð, heldur aðeins staldrað við til að minnast þess sem liðið er.
Það ber að þakka öllum er þátt hafa tekið í störfum BSV frá stofnun til þessa dags með þeirri ósk að nafn BSV eigi eftir að lifa um mörg ókomin ár í þjónustu Vestmanneyinga.
Magnús Guðjónsson. Ísleikur Jónsson.
SJÓMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA 53

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Fylluljóð

2017-03-28T14:46:10Z

Halla1:

:::::::'' <big><big>'''Fylluljóð eftir Gylfa'''</big></big> 

Gylfi sá er ljóðið kvað var Guðni Eyjólfsson. kyndari í Gasstöðinni í Reykjavík. Hann var einn hinn mikilvirkasti og vinsælasti í hópi gamanvísnaskálda á þessum árum, þriðja áratugnum. 

:::::::'' Lag: Kvaservals 
:::::::'' Á sumrin er gaman að ganga sjer 
:::::::'' um göturnar eftir að rökkva fer, 
:::::::'' ef „Fylla“ er liggjandi úti í ál, 
:::::::'' og ekki er á varðbergi nokkur sál. 
::::::::'' Gæti jeg krækt í danskan dáta, 
::::::::'' sem dálítið borðalagður er, 
::::::::'' þá mundu þær Rúna og Ranka gráta 
::::::::'' og rauðeygðar stara á eftir mjer. 

:::::::'' Hún Ólafía' er að vara oss við 
:::::::'' að vingast við pilta' að dönskum sið; 
:::::::'' það dragi á eftir sjer dilka smá, 
:::::::'' er dálítill tími' er liðinn frá. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Já. sú getur ritað oss ráðin fín 
:::::::'' með reynsluna' og gráleitu hárin sín. 
:::::::'' því hún hefur aldrei þá sælu sjeð 
:::::::'' að sitja í faðmlögum dáta með. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' En nú skaljeg segja' ykkur sögu' af mjer; 
:::::::'' jeg sá það eitt kvöld, hvar hann Jensen fer; 
:::::::'' þá kalla jeg í hann að koma þar. 
:::::::'' „Ó, Kæreste“, segir hann, „Jiva' beha'r“. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Eg varð þá dálítið undirleit - 
:::::::'' almættið sjálft það á hæðum veit-, 
:::::::'' er gengum við þarna hlið við hlið, 
:::::::'' og hann var að spjalla - um lágnættið. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Svo gengum við saman, uns sólin var 
:::::::'' sigin í bládjúpu öldurnar; 
:::::::'' þá settumst við úti undir Granda-garð. 
:::::::'' Ó, guð, hvað hann Jensen þá sætur varð. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Svo kysti' hann mig ellefu kossa þar. 
:::::::'' sem kvöldskugginn mestur og afdrep var. 
:::::::'' og sagði: „Du er so söd og fin, 
:::::::'' södeste, elskede Pigen min“. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' En þá heyrðist blástur við bryggjusporð; 
:::::::'' mjer brá, svo því lýsa' ekki nokkur orð, 
:::::::'' því bátskömmin litla beið nú þar. 
:::::::'' og bjáninn hann Jensen minn þotinn var. 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Jeg sá þá, hvað herstjórnin hláleg er 
:::::::'' að heimta hann Jensen minn strax af mjer, 
:::::::'' fyrst átti jeg kost á að eignast mann, 
:::::::'' svo inndælan, sætan og „dannaðan“ 
::::::::'' Gæti jeg o.s.frv. 

:::::::'' Seinna jeg ein út á Granda gekk. 
:::::::'' Ó, guð, hvað jeg ákafan hjartslátt fjekk, 
:::::::'' því Jensen og Sigga sátu þar 
:::::::'' í sömu laut og jeg forðum var. 
::::::::'' Gæti jeg krækt í danskan dáta, 
::::::::'' sem dálítið borðalagður er, 
::::::::'' þá mundu þær Rúna og Ranka gráta 
::::::::'' og rauðeygðar stara' á eftir mjer. 

<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''-Gylfi.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Fylluljóð

2017-03-28T13:52:26Z

Halla1: Ný síða: Fylluljóð eftir Gylfa Gylfi sá er ljóðið kvað var Guðni Eyjólfs¬son. kyndari í Gasstöðinni í Reykjavík. Hann var einn hinn mikilvirkasti og vinsælasti í hópi gamanv...

Fylluljóð eftir Gylfa
Gylfi sá er ljóðið kvað var Guðni Eyjólfs¬son. kyndari í Gasstöðinni í Reykjavík. Hann var einn hinn mikilvirkasti og vinsælasti í hópi gamanvísnaskálda á þessum árum. þriðja áratugnum.
Lag: Kvaservals
Á sumrin er gaman að ganga sjer um göturnar eftir að rökkva fer. ef ,.Fylla" er liggjandi úti' í ál,
og ekki' er á varðbergi nokkur sál.
Gæti jeg krækt í danskan dáta, sem dálítið borðalagður er,
þá mundu þær Rúna og Ranka gráta og rauðeygðar stara· á eftir mjer.
Hún Ólafía' er að vara· oss við
að vingast við pilta' að dönskum sið; það dragi á eftir sjer dilka smá,
er dálítill tími' er liðinn frá.
Gæti jeg o.s.frv.
Já. sú getur ritað oss ráðin fín
með reynsluna' og gráleitu hárin sín. því hún hefur aldrei þá sælu sjeð
að sitja í faðmlögum dáta með.
Gæti jeg o.s.frv.
En nú skaljeg segja' ykkur sögu' af mjer; jeg sá það eitt kvöld, hvar hann Jensen fer; þá kalla jeg í hann að koma þar.
,,Ó, Kæreste", segir hann, .Jiva' beha'r".
Gæti jeg o.s.frv.
Eg varð þá dálítið undirleit - almættið sjálft það á hæðum veit-, er gengum við þarna hlið við hlið,
og hann var að spjalla - um lágnættið.
Gæti jeg o.s.frv.
Svo kysti' hann mig ellefu kossa þar. sem kvöldskugginn mestur og afdrep var. og sagði: .. Du er so söd og fin. södeste, elskede Pigen rnin".
Gæti jeg o.s.frv.
En þá heyrðist blástur við bryggjusporð; mjer brá, svo því lýsa' ekki nokkur orð, því bátskömmin litla beið nú þar.
og bjáninn hann Jensen minn þotinn var.
Gæti jeg o.s.frv.
Jeg sá þá, hvað herstjórnin hláleg er að heimta hann Jensen minn strax af rnjer, fyrst átti jeg kost á að eignast mann, svo inndælan, sætan og „dannaðan ...
Gæti jeg o.s.frv.
Seinna jeg ein út á Granda gekk.
Ó, guð, hvað jeg ákafan hjartslátt tjekk, því Jensen og Sigga sátu þar
í sömu laut og jeg forðum var.
Gæti jeg krækt í danskan dáta, sem dálítið borðalagður er,
þá mundu þær Rúna og Ranka gráta og rauðeygðar stara' á eftir mjer.
-Gylfi.
47

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld

2017-03-28T13:48:55Z

Halla1:

<big><big><center>'''Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld'''</center></big></big> 

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu, og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóéljagangi, og með miklum tilfærslum á súrefnisforða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldutoppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóðastunum. 
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum. 
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á stafn og bóga á siglingarleið sinni til Íslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á árabáti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús. 
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðsmann sinn að útvega sér þrjá háseta. Umboðsmaður fór að bón skipstjóra og réð í skiprúmið: Ásmund Friðriksson, Jón Stefánsson og Jón Í. Sigurðsson, sem voru fluttir um borð í b/v Lady Ragailh að kvöldi þennan dag. 
Skömmu eftir að við komum um borð var akkerið híft upp í grópina og lagt af stað með sjó undir kili. Suðvestan garri og éljagangur var við brottför og var sigld stefna austan við Eyjar, suður fyrir Geirfuglasker og þaðan stefnt í Hullið. Sjólag og veður fór versnandi og var okkur mótstætt.
Engu skal leynt um það þegar ég stóð mína fyrstu varðstöðu, var látinn standa við snúðinn og snúa honum ýmist yfir til bakborða eða til stjórnborða, og reyndi að fara eftir merki á áttavitarósinni, striki því sem halda skyldi að boði stjórnandans. En dallinn skorti öll nothæf siglingartæki og hoppaði og skoppaði á toppum stórsjóa milli þess sem hann stakk stefninu í brjóstmiklar öldur og saup á og jós yfir sig þungum sjógusum, eins og allt ætlaði í kaf að keyra. Nei, dallurinn vildi helst sjálfur ráða stefnunni og rásaði því oft, ýmist yfir til stjórnborða eða til bakborða, og virtist kæra sig lítið um að strákauli, sem alltaf öðru hverju var að selja upp og fórna hafinu innbyrta saðningu, væri að stjórna sér. 
Áfram var siglt, varðstundin leið, og þá varð að velja sér lag til að komast fram í hásetarýmið. Þetta lag tókst vel, að því þó undanskildu að sjávargusurnar sáu fyrir því að ekki varð komist á leiðarenda án tilhlýðilegrar vökvunar. 
Þegar ég var ræstur til að taka stýrisvakt vorum við komnir vestur að Reykjanesi
Útsýni úr brúargluggum var ekki upp á það besta. Gler höfðu brotnað í þrem gluggum, en það hafði verið troðið pokum á milli gluggakarmanna og sást ekki mikið í gegnum þessa pokafóðringu á útsýnisljórunum. 
Það hafði dregið úr vindi og vindstaðan breyst yfir í norðvestanátt, en sjórinn var samur við sig, árásargjarn með skvettum, gusum og lemjandi ölduföldum. 
Að lokinni varðstöðu við stýrishjólið var ég ásamt öðrum skipsfélögum við vinnu í lestarrými við að moka til kolum og færa þau nær þrælum þeim sem þjóna gufukatlinum og kasta kolunum á eldana. Við svörtu kolin var unnið til kvölds. 
Þegar dagur var risinn hafði það skeð um borð að skipstjórinn hafði afsett og tilfært bátsmanninn, sem var fullorðinn maður, John Smith að nafni, rólyndur, hægur en vel í skinn skotið og hafði afl og líkamsorku nóga. 
Ungan mann, Georg að nafni, hafði skipstjóri sett inn á starfssviðsrásir bátsmannsins. 
Þessi Georg, nýskipaður bátsmaður, var glaður og alltaf kátur, og hvers manns hugljúfi. Hvað það var, sem olli embættismannaskiptum, er ókunnugt, en þess skal getið að skipstjórinn var harður í horn að taka, ákveðinn í sínum tilskipunum, hraustmenni, sem örugglega hefur borið kápuna á báðum öxlum. 
Ekki var sigling stöðvuð fyrr en komið var vestur að Jökli. Aður en byrjað var að kasta trollinu, var skipið stöðvað og dýpið mælt með handlóði, sem dregið var uppi með handsnúinni vindu, sem var höfð aftan við frammastrið. Þegar byrjað var að toga, var vindur genginn til norðanáttar, allkröpp vindbára, mikið frost. Varpan var dregin í tvo til þrjá tíma. Afli í fyrsta holi u.þ.b. 160 körfur af blönduðum fiski. Allur fiskurinn var slægður. þveginn, og settur í körfur uppi á þilfari. Fiskikörfurnar voru síðan handlangaðar niður í lest þar sem úr þeim var losað í fiskistíur og ísi stráð yfir fiskinn. Það voru sömu mennirnir sem alltaf unnu undir þiljum við að ganga frá og ísa fiskinn. Þessir lestarkarlar höfðu bókfærslu ( ef svo má til orða taka). Þeir færðu tölu fiskikarfa á fiskistíufjöl, með tölvutölum þeirra tíma. Það var skorið skarð í fjalarröndina og var skarðið kallað „skor“ og þýddi eitt skor tíu körfur. Um þetta bókhald sitt urðu þeir að gefa skipstjórnendum upplýsingar, hve mörg skor væru á bókhaldsgögnunum, stíufjölinni, og hve margar fiskikörfur mótteknar. 
Það var ekki skipt vöktum. Það var verið að fiska nætur og daga á sömu slóðum, stundum ekki úti í hafsauga. Það var oft komið nálægt ströndinni, er varpan var dregin yfir botninn í nálægð við annes, og gaf það oft góðan afla. Það olli líka oft sliti og rifrildi í neti og kostaði vinnu við að bæta jafnvel þótt grimmdarfrost væri og Kári blési köldum gusti, - og mörg sjógusan óvelþegin æddi yfir karlana. 
Það var verið við Jökulinn í nokkra sólarhringa, kastað, togað, híft upp, losað úr vörpunni, kastað aftur. Síðan var aflinn höndlaður að venjum veiðihátta og frumvinnslu á fiskiafla. 
Það hafði verið mikið frost, og alltaf órói í sjóinn. Vindurinn blés úr öllum höfuðáttum, með golu og allt upp að tölunni 11-12 á mælistikum veðurlýsingar. Já, jafnvel gustað eða blásið úr þveröfugri átt við það sem stórmúrtarnir á Reykjavíkursvæðinu höfðu áður tilkynnt. Eftir að skipstjórinn hafði haft talsamband við skipstjórann á b/v Lady Elisabeth, sem var frá sama útgerðarfélagi, var „kippt“ og siglt á önnur fiskimið, nálægt Eldey. 
Er komið var á Eldeyjarmið, var vörpunni kastað fyrir borð og síðan togað alllengi. Veður austsuðaustan stinningskaldi, snjóslitringur og þungur sjór, með tilhlýðilegri ágjöf og skvettum á óróasaman leiðindakláf. Það var dágóður afli á þessum slóðum og var því haldið áfram stanslaust að fiska. Það dró úr frostinu, en þó voru engar hitabylgjur áþreifanlegar hjá þilfarsþrælum. 
Þegar við höfðum verið að veiðum þarna gerðist það eftir eitt innhíft hol að verið var að mæla dýpið með handlóðinu. Þegar við nafnar (Jón og Jón) vorum að hífa inn handlóðið með vindunni við frammastrið, þá slitnaði niður úr frammastrinu þung og fyrirferðarmikill hjólklafi (gilsablökk) sem lenti á vindunni sem við unnum við, með þeim afleiðingum að vindan brotnaði og varð ónothæf. Það var slembilukka að ekki fór ver, að Jón Stefánsson var ekki rændur lífi. Á niðurfallinu var blökkin það nærgöngul honum að hún reif utan af honum stakkinn sem hann var í. Aftur á móti slóst yfir á okkur tógstroffa sem hafði verið í gilskróknum, en hún varð okkur ekki skaðvaldur. 
Áfram var reynt og unnið við að sækja fisk í hafið. Við vorum komnir með góðan fiskafla, Lady Ragailh var orðin allþunguð og bar sinn þunga illa. Var þung í öldunni og lélegur dansari á bárunni, en sólgin í að taka inn á sig sjógusur, áhöfn til ills og óþæginda. Tíminn tifaði hægt, jarðarhnötturinn átti þó eftir að snúa sér nokkrum sinnum í 360° hringi áður en veiðilok okkar yrðu. 
Nótt eina vorum við vaktir af svefni til að taka trollið inn. Það hvein í reiða, og Frúin lék alls kyns kúnstir sökum ósamlyndis við öldurnar. Er við vorum að íklæðast skjólfötum og sjóklæðum fór Ásmundur Friðriksson að segja okkur frá hvað sig hefði dreymt. Hann dreymdi að til sín kæmi Ólafur föðurbróðir sinn og segði: Það verður einn af ykkur við Rimakirkju, en margt við Landakirkju í dag. Þegar Ásmundur var að segja okkur frá draumi sínum, og yfirfæra á enska tungu svo að allir gætu skilið, sátum við Georg bátsmaður hlið við hlið á bekkjarsæti og vorum að útbúa okkur til starfa. Georg, sem ávallt var glaður og skrafhreifinn og hrókur alls fagnaðar, var nú dapur, þegjandi og fölur ásýndar. Virtist allt ganga úrskeiðis þegar hann var að klæða sig. 
Er við komum upp á þilfar var svartamyrkur, blindbylur og vindur. Klöngruðumst við yfir skilrúmsfiskikassa á þilfarinu, og allir fóru að ná vörpunni um borð. Vörpuhlerarnir voru komnir að toggálgum og verið var að hífa netið inn með handafli í ganginn við vélarrúmsristina. 
Stjórnborðssíðan lá þvert við vindi og báru. Við vorum búnir að ná inn í ganginn allmiklu af trollnetinu og stóðum hlið við hlið og tosuðum í netið. Georg bátsmaður og ég vorum aftastir með lunningunni, þétt saman. Þá kallar raddsterkur Karlinn: „Standið klárir að því!“ Við sjáum brotsjó koma æðandi að skipinu og reyndum því í skyndi að komast á öruggari stað, upp á vélarrúmstoppinn (keisinn) en urðum misfljótir. Brotsjórinn kom æðandi yfir skipið og kastaði því yfir til bakborða og hallaði og lagði Frúna það mikið að sjór rann inn um brúarglugga og loftventla á vélarrúmsristinni. Sjórinn færði allt á bólsvartakaf og rak skipið með afli yfir til bakborða og reif fyrir borð allt trollið, net og botnrúllur. Hlerarnir héngu aðeins tengdir við gálgana. 
Skipið tók að rétta sig við, bakborðssíðan bifaðist upp úr kafinu, sjórinn rann út af þilfarinu og það gaus upp gufustrókur frá gufukatlinum. Öll ljós slokknuðu, kolsvart myrkur. En að stuttum tíma liðnum gátu vélarmennirnir aftur tendrað ljósin. Við höfðum komist upp á vélarrúmsreistina, og fengið þar góða handfestu í þá mund sem ólagið reið yfir skipið og færði okkur á kaf. En kafkeyrslan stóð ekki lengi yfir. 
Vegna áhrifa brotsjávarins fór margt úrskeiðis undir þiljum, kol og fiskur kastaðist til, og hjá kokknum fór allt til ferðar, pottar, pönnur, kirnur, drykkjarfantar og mataráhöld höfnuðu á gólfi og við súðarhlið yfirreistarinnar. Þegar við gátum staðið upp eftir kaffærsluna blasti ekki við skemmtileg sjón, þótt ekki sæist langt sökum náttmyrkurs og blindbylja. Frá stjórnborðssíðu sást að allt trollið hafði dregist út og úti í trollnetinu var einn skipverjinn flæktur, ósjálfsbjarga og hreyfingarlaus. Hann barst síðar á burt, fjarlægðist og hvarf. Á þilfari framan brúar voru nær allir fiskikassar á brott, og margar skilrúmsstoðir upp rifnar og horfnar. Ýmislegt tapað og úr lagi gengið fram undir hvalbak. Hurð við niðurgang í hásetaíbúð brotin af dyrastöfum og horfin í hafið. Þá komst töluverður sjór niður í vistarverur hásetanna. 
Eftir þessa leifturárás færðist líf og hreyfing á venjulegt tilverustig. Karlinn skipaði að reyna að hala inn víraflækjur og tógspotta sem löfðu út af bakborðssíðunni og færa til og lagfæra ýmislegt sem úr skorðum hafði farið.
Þegar allir spottar höfðu verið teknir inn kallaði Karlinn að gefa úti af togvírunum. Síðan sigldi Frúin í hringi með vörpuna uppi í sjó, á svipuðum slóðum og nálægt þeim stað þar· sem sá horfni hvarf í hafið. Það var togað alllengi með vörpuna uppi en síðan slakað í botninn og dregið eftir honum. Eftir vinnu ofan þilfars við lagfæringar var gefinn hvíldartími, og fórum við niður í hásetarýmið til að hafa fataskipti og njóta hvíldar. Ljósmagn var ekki mikið, logaði á einni karbítslugt sem hékk neðan í einum loftbitanna. 
Þegar ég kom niður í hásetarýmið var þar kominn afsetti bátsmaðurinn, John Smith, og sat á bekk fyrir framan hvílu sína. Hann hélt á flösku og var orðinn allhress, en þungt hugsi og starandi fram fyrir sig. Hann sá mig er ég kom og sagði: John, ég er orðinn bátsmaður aftur, já það er mikið búið að ganga á, og margt búið að koma fyrir. Skipstjóri á draugaskipi, hann hefur ekki efni á að sparka í gamla John Smith, nei ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er vont skip, óhappadallur. Hann er búinn að stranda við Noregsströnd, og þá drap hann af sér tvo menn. Hann hefur lent í ásiglingu, hann hefur oft stórslasað hásetana, og núna var hann rétt að því kominn að drekkja okkur öllum, en tókst ekki, hirti einn háseta, Georg bátsmann. Já, ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er lánlaust skip. Það lá nærri að draugurinn dræpi ykkur nafnana er hann sleit niður gilsablökkina. Nei það á enginn að fara um borð í skip. - sem hefur innan súðar vondan draug. Yes. fuck, þið Íslendingar eruð svo eitilharðir að draugar vinna ekki á ykkur. Ég fer í land eins fljótt og ég get, og læt öðrum eftir þennan drápskláf. Asmundur Friðriksson tók þátt í spjallinu við John Smith og hann útskýrði líka fyrir honum ráðningu á draumi sínum og hvað Ólafur frændi hans hafði sagt við hann í draumnum. Einn hafði verið við Rimakirkju og horfið í hafið. (Á sama sólarhringi sem Georg heitinn drukknaði var fjölmenni við Landakirkju vegna jarðarfarar Jóns heitins Eyjólfssonar frá Sandprýði í Vestmannaeyjum.) 
Svo að allt kom fram og var rétt sem Ólafur sagði frá í draumnum. 
John Smith áleit Ásmund mjög dulspakan og fornan í háttum að geta skýrt frá óorðnum atburðum. Þú hlýtur að hafa lært indverska galdra. Því að ekki bítur á þig frostkuldi eða vosbúð. Þú ert höfðinu hærri en við og þú ert einn sá
duglegasti hreystiskrokkur sem ég hef verið með til sjós. Komdu til mín og fáðu þér „one“, einn Nelsonblóð. 
Þannig fórust John Smith orð í okkar viðtali. 
Það hafði orðið lítið úr svefni, skrafað var og spjallað um það sem gerst hafði. Svo var heldur ekki vel ástatt í hásetarýminu þar sem sjór hafði komist í neðri hvílurúmin, og öllu umturnað í íbúðum okkar. 
Þegar kom að því að ræst var út til að taka inn vörpuna var verið að hífa trollpokann inn yfir lunninguna. Pokinn lenti þá á bakreipinu, sem slitnaði, og því næst á mastrinu. Þetta var allstór poki. En það var töluverð eftirvænting að sjá hvað pokinn hefði að geyma þegar leyst yrði frá. Það var von okkar að varpan hefði innbyrt þann sem fyrir borð hafði fallið, en sú von brást. Trollið var látið fara aftur í hafið og byrjað að toga. Gert var að fiski, hann þveginn og honum komið fyrir í lestinni. 
Áfram var verið að fiska á Eldeyjarmiðum í leiðindaveðri. Að morgni 28. febrúar var trollið híft en afli var tregur. Þá ákvað Karlinn að láta binda vörpuna upp og ganga frá ýmsu lauslegu. Að því loknu var sett á ferð, veiðum hætt og haldið til Vestmannaeyja. Veður var norðaustan gola. Til Vestmannaeyja var komið að morgni 29. febrúar 1928 (hlaupár) í austan vindbrælu. 
Við vorum settir upp á Eiðið, en um borð í Frúna komu tveir af þrem sem áður höfðu verið fluttir í land slasaðir frá Lady Ragailh. Við höfðum nú fast land undir fótum, komnir í okkar heimahöfn eftir tíu daga dvöl um borð í óhappadalli eins og bátsmaðurinn John Smith nefndi skipið. 

'''Örlög og hinsta för b/v Lady Ragailh''' 
Á næsta hlaupári, 1932, voru landfestar skipsins leystar dag einn snemma árs og siglt út úr einni skipaþrónni í Hull, með hægri ferð, sem síðar var aukin. Ferðinni var heitið norður í haf til fiskiveiða. B/v Lady Ragailh kom ekki aftur til sinnar heimahafnar. Hún hafði orðið undir í árásum storma og brotsjóa og áhöfn og skip gist Rimakirkju. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Í. Sigurðsson hafnsögumaður'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld

2017-03-27T15:03:36Z

Halla1:

<big><big><center>'''Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld'''</center></big></big> 

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu, og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóéljagangi, og með miklum tilfærslum á súrefnisforða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldutoppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóðastunum. 
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum. 
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á stafn og bóga á siglingarleið sinni til Íslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á árabáti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús. 
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðsmann sinn að útvega sér þrjá háseta. Umboðsmaður fór að bón skipstjóra og réð í skiprúmið: Ásmund Friðriksson, Jón Stefánsson og Jón Í. Sigurðsson, sem voru fluttir um borð í b/v Lady Ragailh að kvöldi þennan dag. 
Skömmu eftir að við komum um borð var akkerið híft upp í grópina og lagt af stað með sjó undir kili. Suðvestan garri og éljagangur var við brottför og var sigld stefna austan við Eyjar, suður fyrir Geirfuglasker og þaðan stefnt í Hullið. Sjólag og veður fór versnandi og var okkur mótstætt.
Engu skal leynt um það þegar ég stóð mína fyrstu varðstöðu, var látinn standa við snúðinn og snúa honum ýmist yfir til bakborða eða til stjórnborða, og reyndi að fara eftir merki á áttavitarósinni, striki því sem halda skyldi að boði stjórnandans. En dallinn skorti öll nothæf siglingartæki og hoppaði og skoppaði á toppum stórsjóa milli þess sem hann stakk stefninu í brjóstmiklar öldur og saup á og jós yfir sig þungum sjógusum, eins og allt ætlaði í kaf að keyra. Nei, dallurinn vildi helst sjálfur ráða stefnunni og rásaði því oft, ýmist yfir til stjórnborða eða til bakborða, og virtist kæra sig lítið um að strákauli, sem alltaf öðru hverju var að selja upp og fórna hafinu innbyrta saðningu, væri að stjórna sér. 
Áfram var siglt, varðstundin leið, og þá varð að velja sér lag til að komast fram í hásetarýmið. Þetta lag tókst vel, að því þó undanskildu að sjávargusurnar sáu fyrir því að ekki varð komist á leiðarenda án tilhlýðilegrar vökvunar. 
Þegar ég var ræstur til að taka stýrisvakt vorum við komnir vestur að Reykjanesi
Útsýni úr brúargluggum var ekki upp á það besta. Gler höfðu brotnað í þrem gluggum, en það hafði verið troðið pokum á milli gluggakarmanna og sást ekki mikið í gegnum þessa pokafóðringu á útsýnisljórunum. 
Það hafði dregið úr vindi og vindstaðan breyst yfir í norðvestanátt, en sjórinn var samur við sig, árásargjarn með skvettum, gusum og lemjandi ölduföldum. 
Að lokinni varðstöðu við stýrishjólið var ég ásamt öðrum skipsfélögum við vinnu í lestarrými við að moka til kolum og færa þau nær þrælum þeim sem þjóna gufukatlinum og kasta kolunum á eldana. Við svörtu kolin var unnið til kvölds. 
Þegar dagur var risinn hafði það skeð um borð að skipstjórinn hafði afsett og tilfært bátsmanninn, sem var fullorðinn maður, John Smith að nafni, rólyndur, hægur en vel í skinn skotið og hafði afl og líkamsorku nóga. 
Ungan mann, Georg að nafni, hafði skipstjóri sett inn á starfssviðsrásir bátsmannsins. 
Þessi Georg, nýskipaður bátsmaður, var glaður og alltaf kátur, og hvers manns hugljúfi. Hvað það var, sem olli embættismannaskiptum, er ókunnugt, en þess skal getið að skipstjórinn var harður í horn að taka, ákveðinn í sínum tilskipunum, hraustmenni, sem örugglega hefur borið kápuna á báðum öxlum. 
Ekki var sigling stöðvuð fyrr en komið var vestur að Jökli. Aður en byrjað var að kasta trollinu, var skipið stöðvað og dýpið mælt með handlóði, sem dregið var uppi með handsnúinni vindu, sem var höfð aftan við frammastrið. Þegar byrjað var að toga, var vindur genginn til norðanáttar, allkröpp vindbára, mikið frost. Varpan var dregin í tvo til þrjá tíma. Afli í fyrsta holi u.þ.b. 160 körfur af blönduðum fiski. Allur fiskurinn var slægður. þveginn, og settur í körfur uppi á þilfari. Fiskikörfurnar voru síðan handlangaðar niður í lest þar sem úr þeim var losað í fiskistíur og ísi stráð yfir fiskinn. Það voru sömu mennirnir sem alltaf unnu undir þiljum við að ganga frá og ísa fiskinn. Þessir lestarkarlar höfðu bókfærslu ( ef svo má til orða taka). Þeir færðu tölu fiskikarfa á fiskistíufjöl, með tölvutölum þeirra tíma. Það var skorið skarð í fjalarröndina og var skarðið kallað „skor“ og þýddi eitt skor tíu körfur. Um þetta bókhald sitt urðu þeir að gefa skipstjórnendum upplýsingar, hve mörg skor væru á bókhaldsgögnunum, stíufjölinni, og hve margar fiskikörfur mótteknar. 
Það var ekki skipt vöktum. Það var verið að fiska nætur og daga á sömu slóðum, stundum ekki úti í hafsauga. Það var oft komið nálægt ströndinni, er varpan var dregin yfir botninn í nálægð við annes, og gaf það oft góðan afla. Það olli líka oft sliti og rifrildi í neti og kostaði vinnu við að bæta jafnvel þótt grimmdarfrost væri og Kári blési köldum gusti, - og mörg sjógusan óvelþegin æddi yfir karlana. 
Það var verið við Jökulinn í nokkra sólarhringa, kastað, togað, híft upp, losað úr vörpunni, kastað aftur. Síðan var aflinn höndlaður að venjum veiðihátta og frumvinnslu á fiskiafla. 
Það hafði verið mikið frost, og alltaf órói í sjóinn. Vindurinn blés úr öllum höfuðáttum, með golu og allt upp að tölunni 11-12 á mælistikum veðurlýsingar. Já, jafnvel gustað eða blásið úr þveröfugri átt við það sem stórmúrtarnir á Reykjavíkursvæðinu höfðu áður tilkynnt. Eftir að skipstjórinn hafði haft talsamband við skipstjórann á b/v Lady Elisabeth, sem var frá sama útgerðarfélagi, var „kippt“ og siglt á önnur fiskimið, nálægt Eldey. 
Er komið var á Eldeyjarmið, var vörpunni kastað fyrir borð og síðan togað alllengi. Veður austsuðaustan stinningskaldi, snjóslitringur og þungur sjór, með tilhlýðilegri ágjöf og skvettum á óróasaman leiðindakláf. Það var dágóður afli á þessum slóðum og var því haldið áfram stanslaust að fiska. Það dró úr frostinu, en þó voru engar hitabylgjur áþreifanlegar hjá þilfarsþrælum. 
Þegar við höfðum verið að veiðum þarna gerðist það eftir eitt innhíft hol að verið var að mæla dýpið með handlóðinu. Þegar við nafnar (Jón og Jón) vorum að hífa inn handlóðið með vindunni við frammastrið, þá slitnaði niður úr frammastrinu þung og fyrirferðarmikill hjólklafi (gilsablökk) sem lenti á vindunni sem við unnum við, með þeim afleiðingum að vindan brotnaði og varð ónothæf. Það var slembilukka að ekki fór ver, að Jón Stefánsson var ekki rændur lífi. Á niðurfallinu var blökkin það nærgöngul honum að hún reif utan af honum stakkinn sem hann var í. Aftur á móti slóst yfir á okkur tógstroffa sem hafði verið í gilskróknum, en hún varð okkur ekki skaðvaldur. 
Áfram var reynt og unnið við að sækja fisk í hafið. Við vorum komnir með góðan fiskafla, Lady Ragailh var orðin allþunguð og bar sinn þunga illa. Var þung í öldunni og lélegur dansari á bárunni, en sólgin í að taka inn á sig sjógusur, áhöfn til ills og óþæginda. Tíminn tifaði hægt, jarðarhnötturinn átti þó eftir að snúa sér nokkrum sinnum í 360° hringi áður en veiðilok okkar yrðu. 
Nótt eina vorum við vaktir af svefni til að taka trollið inn. Það hvein í reiða, og Frúin lék alls kyns kúnstir sökum ósamlyndis við öldurnar. Er við vorum að íklæðast skjólfötum og sjóklæðum fór Ásmundur Friðriksson að segja okkur frá hvað sig hefði dreymt. Hann dreymdi að til sín kæmi Ólafur föðurbróðir sinn og segði: Það verður einn af ykkur við Rimakirkju, en margt við Landakirkju í dag. Þegar Ásmundur var að segja okkur frá draumi sínum, og yfirfæra á enska tungu svo að allir gætu skilið, sátum við Georg bátsmaður hlið við hlið á bekkjarsæti og vorum að útbúa okkur til starfa. Georg, sem ávallt var glaður og skrafhreifinn og hrókur alls fagnaðar, var nú dapur, þegjandi og fölur ásýndar. Virtist allt ganga úrskeiðis þegar hann var að klæða sig. 
Er við komum upp á þilfar var svartamyrkur, blindbylur og vindur. Klöngruðumst við yfir skilrúmsfiskikassa á þilfarinu, og allir fóru að ná vörpunni um borð. Vörpuhlerarnir voru komnir að toggálgum og verið var að hífa netið inn með handafli í ganginn við vélarrúmsristina. 
Stjórnborðssíðan lá þvert við vindi og báru. Við vorum búnir að ná inn í ganginn allmiklu af trollnetinu og stóðum hlið við hlið og tosuðum í netið. Georg bátsmaður og ég vorum aftastir með lunningunni, þétt saman. Þá kallar raddsterkur Karlinn: „Standið klárir að því!“ Við sjáum brotsjó koma æðandi að skipinu og reyndum því í skyndi að komast á öruggari stað, upp á vélarrúmstoppinn (keisinn) en urðum misfljótir. Brotsjórinn kom æðandi yfir skipið og kastaði því yfir til bakborða og hallaði og lagði Frúna það mikið að sjór rann inn um brúarglugga og loftventla á vélarrúmsristinni. Sjórinn færði allt á bólsvartakaf og rak skipið með afli yfir til bakborða og reif fyrir borð allt trollið, net og botnrúllur. Hlerarnir héngu aðeins tengdir við gálgana. 
Skipið tók að rétta sig við, bakborðssíðan bifaðist upp úr kafinu, sjórinn rann út af þilfarinu og það gaus upp gufustrókur frá gufukatlinum. Öll ljós slokknuðu, kolsvart myrkur. En að stuttum tíma liðnum gátu vélarmennirnir aftur tendrað ljósin. Við höfðum komist upp á vélarrúmsreistina, og fengið þar góða handfestu í þá mund sem ólagið reið yfir skipið og færði okkur á kaf. En kafkeyrslan stóð ekki lengi yfir. 
Vegna áhrifa brotsjávarins fór margt úrskeiðis undir þiljum, kol og fiskur kastaðist til, og hjá kokknum fór allt til ferðar, pottar, pönnur, kirnur, drykkjarfantar og mataráhöld höfnuðu á gólfi og við súðarhlið yfirreistarinnar. Þegar við gátum staðið upp eftir kaffærsluna blasti ekki við skemmtileg sjón, þótt ekki sæist langt sökum náttmyrkurs og blindbylja. Frá stjórnborðssíðu sást að allt trollið hafði dregist út og úti í trollnetinu var einn skipverjinn flæktur. ósjálfsbjarga og hreyfingarlaus. Hann barst síðar á burt. fjar¬lægðist og hvarf. Á þilfari framan brúar voru nær allir fiskikassar á brott, og margar skil¬rúmsstoðir upp rifnar og horfnar. Ýmislegt tapað og úr lagi gengið fram undir hvalbak. Hurð við niðurgang í hásetaíbúð brotin af dyrastöfum og horfin í hafið. Þá komst tölu¬verður sjór niður í vistarverur hásetanna.
Eftir þessa leifturárás færðist líf og hreyf¬ing á venjulegt tilverustig. Karlinn skipaði að reyna að hala inn víraflækjur og tógspotta sem löfðu út af bakborðssíðunni og færa til og lagfæra ýmislegt sem úr skorðum hafði farið.
Þegar allir spottar höfðu verið teknir inn kallaði Karlinn að gefa úti af togvírunum. Síðan sigldi Frúin í hringi með vörpuna uppi í sjó, á svipuðum slóðum og nálægt þeim stað þar· sem sá horfni hvarf í hafið. Það var togað alllengi með vörpuna uppi en síðan slakað í botninn og dregið eftir honum. Eftir vinnu ofan þilfars við lagfæringar var gefinn hvíldartími, og fórum við niður í hásetarýmið til
magn var ekki mikið. logaði á einni karbíts¬lugt sem hékk neðan í einum loftbitanna.
Þegar ég kom niður í hásetarýmið var þar kominn afsetti bátsmaðurinn, John Smith, og
at á bekk fyrir framan hvílu sína. Hann hélt á flösku og var orðinn allhress. en þungt hugsi og starandi fram fyrir sig. Hann sá mig er ég kom og sagði:
John, ég er orðinn bátsmaður aftur. já það er mikið búið að ganga á, og margt búið að koma fyrir. Skipstjóri á draugaskipi, hann hefur ekki efni á að sparka í gamla John Smith, nei ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er vont skip, óhappadallur. Hann er búinn að stranda við Noregsströnd, og þá drap hann af sér tvo menn. Hann hefur lent í ásiglingu, hann hefur oft stórslasað hásetana, og núna var hann rétt að því kominn að drekkja okkur öllum, en tókst ekki, hirti einn háseta, Georg bátsmann. Já, ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er lánlaust skip. Það lá nærri að draugurinn dræpi ykkur nafnana er hann sleit niður gilsablökkina. Nei það á
enginn að fara um borð í skip. - sem hefur innan súðar vondan draug. Yes. fuck. þið Íslendingar eruð svo eitilharðir að draugar
~ ~
vinna ekki á ykkur. Ég fer í land eins fljótt og
ég get, og læt öðrum eftir þennan drápskláf.
Asmundur Friðriksson tók þátt í spjallinu við John Smith og hann útskýrði líka fyrir honum ráðningu á draumi sínum og hvað Ólafur frændi hans hafði sagt við hann í draumnum. Einn hafði verið við Rimakirkju og horfið í hafið. (Á sama sólarhringi sem Georg heitinn drukknaði var fjölmenni við Landakirkju vegna jarðarfarar Jóns heitins Eyjólfssonar frá Sandprýði í Vestmanna¬eyjum.)
Svo að allt kom fram og var rétt sem Ólafur sagði frá í draumnum.
John Srnith áleit Ásmund mjög dulspakan og fornan í háttum að geta skýrt frá óorðnum
atburðum. ·
Þú hlýtur að hafa lært indverska galdra. Því að ekki bítur á þig frostkuldi eða vosbúð. Þú ert höfðinu hærri en við og þú ert einn sá
duglegasti hreystiskrokkur sem ég hef verið með til sjós. Komdu til mín og fáðu þér .xme", einn Neisonblóð.
Þannig fórust John Smith orð í okkar viðtali.
Það hafði orðið lítið úr svefni. skrafað var og spjallað um það sem gerst hafði. Svo var heldur ekki vel ástatt í hásetarýminu þar sem sjór hafði komist í neðri hvílurúmin, og öllu umturnað í íbúðum okkar.
Þegar kom að því að ræst var út til að taka inn vörpuna var verið að hífa trollpokann inn yfir lunninguna. Pokinn lenti þá á bak¬reipinu, sem slitnaði, og því næst á mastrinu. Þetta var allstór poki. En það var töluverð eftirvænting að sjá hvað pokinn hefði að geyma þegar leyst yrði frá. Það var von okkar að varpan hefði innbyrt þann sem fyrir borð hafði fallið, en sú von brást. Trollið var látið fara aftur í hafið og byrjað að toga. Gert var að fiski, hann þveginn og honum komið fyrir í lestinni.
Áfram var verið að fiska á Eldeyjarmiðum í leiðindaveðri. Að morgni 28. febrúar var trollið híft en afli var tregur. Þá ákvað
Karlinn að láta binda vörpuna upp og ganga frá ýmsu lauslegu. Að því loknu var sett á ferð, veiðum hætt og haldið til Vestmanna¬eyja. Veður var norðaustan gola. Til Vest¬mannaeyja var komið að morgni 29. febrúar 1928 (hlaupár) í austan vindbrælu.
Við vorum settir upp á Eiðið, en um borð í Frúna komu tveir af þrem sem áður höfðu verið fluttir í land slasaðir frá Lady Ragailh. Við höfðum nú fast land undir fótum, komnir í okkar heimahöfn eftir tíu daga dvöl um borð í óhappadalli eins og bátsmaðurinn John Smith nefndi skipið.
Örlög og hinsta för b/v Lady Ragailh
Á næsta hlaupári, 1932, voru landfestar skipsins leystar dag einn snemma árs og siglt út úr einni skipaþrónni í Hull, með hægri ferð, sem síðar var aukin. Ferðinni var heitið norður í haf til fiskiveiða. B/v Lady Ragailh kom ekki aftur til sinnar heimahafnar. Hún hafði orðið undir í árásum storma og brotsjóa og áhöfn og skip gist Rimakirkju.
Jón Í. Sigurðsson hafnsögumaður

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld

2017-03-27T14:09:18Z

Halla1:

<big><big><center>'''Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld'''</center></big></big> 

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu. og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóélja¬gangi, og með miklum tilfærslum á súrefnis¬forða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldu¬toppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóða¬stunum.
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum.
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á s!afn og bóga á siglingarleið sinni til lslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á ára¬báti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús.
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðs¬mann sinn að útvega sér þrjá háseta. Um-

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu. og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóélja¬gangi, og með miklum tilfærslum á súrefnis¬forða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldu¬toppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóða¬stunum.
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum.
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á s!afn og bóga á siglingarleið sinni til lslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á ára¬báti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús.
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðs¬mann sinn að útvega sér þrjá háseta. Um-
öll nothæf siglingartæki og hoppaði og skoppaði á toppum stórsjóa milli þess sem hann stakk stefninu í brjóstmiklar öldur og saup á og jós yfir sig þungum sjógusum, eins og allt ætlaði í kaf að keyra. Nei, dallurinn vildi helst sjálfur ráða stefnunni og rásaði því oft, ýmist yfir til stjórnborða eða til bak¬borða, og virtist kæra sig lítið um að strák¬auli, sem alltaf öðru hverju var að selja upp og fórna hafinu innbyrta saðningu, væri að stjórna sér.
Áfram var siglt. varðstundin leið, og þá varð að velja sér lag til að komast fram í hásetarýmið. Þetta lag tókst vel, að því þó undanskildu að sjávargusurnar sáu fyrir því að ekki varð komist á leiðarenda án til¬hlýðilegrar vökvunar.
Þegar ég var ræstur til að taka stýrisvakt vorum við komnir vestur að Reykjanesi
Útsýni úr brúargluggum var ekki upp á það besta. Gler höfðu brotnað í þrem gluggum, en það hafði verið troðið pokum á milli gluggakarmanna og sást ekki mikið í gegnum þessa pokafóðringu á útsýnisljórunum.
Það hafði dregið úr vindi og vindstaðan breyst yfir í norðvestanátt, en sjórinn var samur við sig, árásargjarn með skvettum, gusum og lemjandi ölduföldum.
Að lokinni varðstöðu við stýrishjólið var ég ásamt öðrum skipsfélögum við vinnu í lestarrými við að moka til kolum og færa þau nær þrælum þeim sem þjóna gufukatlinum og kasta kolunum á eldana. Við svörtu kolin var unnið til kvölds.'
Þegar dagur var risinn hafði það skeð um borð að skipstjórinn hafði afsett og tilfært bátsmanninn, sem var fullorðinn maður, John Smith að nafni, rólyndur, hægur en vel í skinn skotið og hafði afl og líkamsorku nóga.
Ungan mann, Georg að nafni, hafði skip-stjóri sett inn á starfssviðsrásir bátsmannsins.
Þessi Georg, nýskipaður bátsmaður, var glaður og alltaf kátur, og hvers manns hug¬ljúfi. Hvað það var, sem olli embættis-mannaskiptum. er ókunnugt, en þess skal getið að skipstjórinn var harður í horn að taka, ákveðinn í sínum tilskipunum, hraust¬menni, sem örugglega hefur borið kápuna á báðum öxlum.
Ekki var siglin~ stöðvuð fyrr en komið var vestur að Jökli. Aður en byrjað var að kasta trollinu, var skipið stöðvað og dýpið mælt með handlóði, sem dregið var uppi með handsnúinni vindu, sem var höfð aftan við frammastrið. Þegar byrjað var að toga, var vindur genginn til norðanáttar. allkröpp vindbára, mikið frost. Varpan var dregin í tvo til þrjá tíma. Afli í fyrsta holi u.þ.b. 1.60 körfur af blönduðum fiski. Allur fiskurinn var slægður. þveginn, og settur í körfur uppi á þilfari. Fiskikörfumar voru síðan hand¬langaðar niður í lest þar sem úr þeim var losað í fiskistíur og ísi stráð yfir fiskinn. Það voru sömu mennirnir sem alltaf unnu undir þiljum við að ganga frá og ísa fiskinn. Þessir
lestarkarlar höfðu bókfærslu ( ef svo má til orða taka). Þeir færðu tölu fiskikarfa á fiski¬stíufjöl, með tölvutölum þeirra tíma. Það var skorið skarð í fjalarröndina og var skarðið kallað „skor'" og þýddi eitt skor tíu körfur. Um þetta bókhald sitt urðu þeir að gefa skipstjórnendum upplýsingar, hve mörg skor væru á bókhaldsgögnunum, stíufjölinni, og hve margar fiskikörfur mótteknar.
Það var ekki skipt vöktum. Það var verið að fiska nætur og daga á sömu slóðum. stundum ekki úti í hafsauga. Það var oft komið nálægt ströndinni, er varpan var dregin yfir botninn í nálægð við annes. og gaf það oft góðan afla. Það olli líka oft sliti og rifrildi í neti og kostaði vinnu við að bæta jafnvel þótt grimmdarfrost væri og Kári blési köldum gusti, - og mörg sjógusan óvelþegin æddi yfir karlana.
Það var verið við Jökulinn í nokkra sólar-hringa, kastað. togað, híft upp, losað úr vörpunni, kastað aftur. Síðan var aflinn höndlaður að venjum veiðihátta og frum-vinnslu á fiskiafla.
Það hafði verið mikið frost, og alltaf órói í sjóinn. Vindurinn blés úr öllum höfuðáttum. með golu og allt upp að tölunni 11-12 á mælistikum veðurlýsingar. Já, jafnvel gustað eða blásið úr þveröfugri átt við það sem stórmúrtarnir á Reykjavíkursvæðinu höfðu áður tilkynnt. Eftir að skipstjórinn hafði haft talsamband við skipstjórann á b/v Lady Elisabeth, sem var frá sama útgerðarfélagi, var „kippt'" og siglt á önnur fiskimið, nálægt Eldey.
Er komið var á Eldeyjarmið. var vörpunni kastað fyrir borð og síðan togað alllengi. Veður aust-suðaustan stinningskaldi. snjó¬slitringur og þungur sjór, með tilhlýðilegri ágjöf og skvettum á óróasaman leiðindakláf. Það var dágóður afli á þessum slóðum og var því haldið áfram stanslaust að fiska. Það dró úr frostinu, en þó voru engar hitabylgjur áþreifanlegar hjá þilfarsþrælum.
Þegar við höfðum verið að veiðum þarna gerðist það eftir eitt innhíft hol að verið var
að mæla dýpið með handlóðinu. Þegar við nafnar (Jón og Jón) vorum að hífa inn hand-lóðið með vindunni við frammastrið. þá slitnaði niður úr frammastrinu þung og fyrir-ferðarmikill hjólklafi (gilsablökk) sem lenti á vindunni sem við unnum við. með þeim afleiðingum að vindan brotnaði og varð ónothæf. Það var slembilukka að ekki fór ver, að Jón Stefánsson var ekki rændur lífi. Á niðurfallinu var blökkin það nærgöngul honum að hún reif utan af honum stakkinn sem hann var í. Aftur á móti slóst yfir á okkur tógstroffa sem hafði verið í gilskróknum. en hún varð okkur ekki skaðvaldur.
Áfram var reynt og unnið við að sækja fisk í hafið. Við vorum komnir með góðan fisk¬afla, Lady Ragailh var orðin allþunguð og bar sinn þunga illa. Var þung í öldunni og lélegur dansari á bárunni. en sólgin í að taka
inn á sig sjógusur, áhöfn til ills og óþæginda. Tíminn tifaði hægt, jarðarhnötturinn átti þó eftir að snúa sér nokkrum sinnum í 360° hringi áður en veiðilok okkar yrðu.
Nótt eina vorum við vaktir af svefni til að taka trollið inn. Það hvein í reiða, og Frúin lék alls kyns kúnstir sökum ósamlyndis við öldurnar. Er við vorum að íklæðast skjól¬fötum og sjóklæðum fór Ásmundur Friðriks¬son að segja okkur frá hvað sig hefði dreymt. Hann dreymdi að til sín kæmi Ólafur föður¬bróðir sinn og segði: Það verður einn af ykkur við Rimakirkju. en margt við Landa¬kirkju í dag. Þegar Ásmundur var að segja okkur frá draumi sínum, og yfirfæra á enska tungu svo að allir gætu skilið, sátum við Georg bátsmaður hlið við hlið á bekkjarsæti og vorum að útbúa okkur til starfa. Georg. sem ávallt var glaður og skrafhreifinn og hrókur alls fagnaðar, var nú dapur. þegjandi og fölur ásýndar. Virtist allt ganga úrskeiðis þegar hann var að klæða sig.
Er við komum upp á þilfar var svarta¬myrkur, blindbylur og vindur. Klöngruðumst við yfir skilrúmsfiskikassa á þilfarinu, og allir fóru að ná vörpunni um borð. Vörpu¬hlerarnir voru komnir að toggálgum og verið var að hífa netið inn með handafli í ganginn við vélarrúmsristina.
Stjórnborðssíðan lá þvert við vindi og báru. Við vorum búnir að ná inn í ganginn allmiklu af trollnetinu og stóðum hlið við hlið og tosuðum í netið. Georg bátsmaður og ég vorum aftastir með lunningunni, þétt saman. Þá kallar raddsterkur Karlinn: .,Standið klárir að því!" Við sjáum brotsjó korna æðandi að skipinu og reyndum því í skyndi að komast á öruggari stað. upp á vélarrúms¬toppinn (keisinn) en urðum misfljótir. Brot¬sjórinn kom æðandi yfir skipið og kastaði því yfir til bakborða og hallaði og lagði Frúna það mikið að sjór rann inn um brúarglugga og loftventla á vélarrúmsristinni. Sjórinn færði allt á bólsvartakaf og rak skipið með afli yfir til bakborða og reif fyrir borð allt trollið. net
og botnrúllur. Hlerarnir héngu aðeins tengdir við gálgana.
Skipið tók að rétta sig við. hakborðssíðan bifaðist upp úr kafinu. sjórinn rann út af þilfarinu og það gaus upp gufustrókur frá gufukatlinum. Öll ljós slokknuðu, kolsvart myrkur. En að stuttum tíma liðnum gátu vélarmennirnir aftur tendrað ljósin. Við höfðum komist upp á vélarrúmsreistina, og fengið þar góða handfestu í þá mund sem ólagið reið yfir skipið og færði okkur á kaf. En kafkeyrslan stóð ekki lengi yfir.
Vegna áhrifa brotsjávarins fór margt úr¬skeiðis undir þiljum. kol og fiskur kastaðist til, og hjá kokknum fór allt til ferðar, pottar, pönnur. kirnur, drykkjarfantar og matar¬áhöld höfnuðu á gólfi og við súðarhlið yfir¬reistarinnar. Þegar við gátum staðið upp eftir kaffærsluna blasti ekki við skemmtileg sjón. þótt ekki sæist langt sökum náttmyrkurs og blindbylja. Frá stjórnborðssíðu sást að allt trollið hafði dregist út og úti í trollnetinu var einn skipverjinn flæktur. ósjálfsbjarga og hreyfingarlaus. Hann barst síðar á burt. fjar¬lægðist og hvarf. Á þilfari framan brúar voru nær allir fiskikassar á brott, og margar skil¬rúmsstoðir upp rifnar og horfnar. Ýmislegt tapað og úr lagi gengið fram undir hvalbak. Hurð við niðurgang í hásetaíbúð brotin af dyrastöfum og horfin í hafið. Þá komst tölu¬verður sjór niður í vistarverur hásetanna.
Eftir þessa leifturárás færðist líf og hreyf¬ing á venjulegt tilverustig. Karlinn skipaði að reyna að hala inn víraflækjur og tógspotta sem löfðu út af bakborðssíðunni og færa til og lagfæra ýmislegt sem úr skorðum hafði farið.
Þegar allir spottar höfðu verið teknir inn kallaði Karlinn að gefa úti af togvírunum. Síðan sigldi Frúin í hringi með vörpuna uppi í sjó, á svipuðum slóðum og nálægt þeim stað þar· sem sá horfni hvarf í hafið. Það var togað alllengi með vörpuna uppi en síðan slakað í botninn og dregið eftir honum. Eftir vinnu ofan þilfars við lagfæringar var gefinn hvíldartími, og fórum við niður í hásetarýmið til
magn var ekki mikið. logaði á einni karbíts¬lugt sem hékk neðan í einum loftbitanna.
Þegar ég kom niður í hásetarýmið var þar kominn afsetti bátsmaðurinn, John Smith, og
at á bekk fyrir framan hvílu sína. Hann hélt á flösku og var orðinn allhress. en þungt hugsi og starandi fram fyrir sig. Hann sá mig er ég kom og sagði:
John, ég er orðinn bátsmaður aftur. já það er mikið búið að ganga á, og margt búið að koma fyrir. Skipstjóri á draugaskipi, hann hefur ekki efni á að sparka í gamla John Smith, nei ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er vont skip, óhappadallur. Hann er búinn að stranda við Noregsströnd, og þá drap hann af sér tvo menn. Hann hefur lent í ásiglingu, hann hefur oft stórslasað hásetana, og núna var hann rétt að því kominn að drekkja okkur öllum, en tókst ekki, hirti einn háseta, Georg bátsmann. Já, ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er lánlaust skip. Það lá nærri að draugurinn dræpi ykkur nafnana er hann sleit niður gilsablökkina. Nei það á
enginn að fara um borð í skip. - sem hefur innan súðar vondan draug. Yes. fuck. þið Íslendingar eruð svo eitilharðir að draugar
~ ~
vinna ekki á ykkur. Ég fer í land eins fljótt og
ég get, og læt öðrum eftir þennan drápskláf.
Asmundur Friðriksson tók þátt í spjallinu við John Smith og hann útskýrði líka fyrir honum ráðningu á draumi sínum og hvað Ólafur frændi hans hafði sagt við hann í draumnum. Einn hafði verið við Rimakirkju og horfið í hafið. (Á sama sólarhringi sem Georg heitinn drukknaði var fjölmenni við Landakirkju vegna jarðarfarar Jóns heitins Eyjólfssonar frá Sandprýði í Vestmanna¬eyjum.)
Svo að allt kom fram og var rétt sem Ólafur sagði frá í draumnum.
John Srnith áleit Ásmund mjög dulspakan og fornan í háttum að geta skýrt frá óorðnum
atburðum. ·
Þú hlýtur að hafa lært indverska galdra. Því að ekki bítur á þig frostkuldi eða vosbúð. Þú ert höfðinu hærri en við og þú ert einn sá
duglegasti hreystiskrokkur sem ég hef verið með til sjós. Komdu til mín og fáðu þér .xme", einn Neisonblóð.
Þannig fórust John Smith orð í okkar viðtali.
Það hafði orðið lítið úr svefni. skrafað var og spjallað um það sem gerst hafði. Svo var heldur ekki vel ástatt í hásetarýminu þar sem sjór hafði komist í neðri hvílurúmin, og öllu umturnað í íbúðum okkar.
Þegar kom að því að ræst var út til að taka inn vörpuna var verið að hífa trollpokann inn yfir lunninguna. Pokinn lenti þá á bak¬reipinu, sem slitnaði, og því næst á mastrinu. Þetta var allstór poki. En það var töluverð eftirvænting að sjá hvað pokinn hefði að geyma þegar leyst yrði frá. Það var von okkar að varpan hefði innbyrt þann sem fyrir borð hafði fallið, en sú von brást. Trollið var látið fara aftur í hafið og byrjað að toga. Gert var að fiski, hann þveginn og honum komið fyrir í lestinni.
Áfram var verið að fiska á Eldeyjarmiðum í leiðindaveðri. Að morgni 28. febrúar var trollið híft en afli var tregur. Þá ákvað
Karlinn að láta binda vörpuna upp og ganga frá ýmsu lauslegu. Að því loknu var sett á ferð, veiðum hætt og haldið til Vestmanna¬eyja. Veður var norðaustan gola. Til Vest¬mannaeyja var komið að morgni 29. febrúar 1928 (hlaupár) í austan vindbrælu.
Við vorum settir upp á Eiðið, en um borð í Frúna komu tveir af þrem sem áður höfðu verið fluttir í land slasaðir frá Lady Ragailh. Við höfðum nú fast land undir fótum, komnir í okkar heimahöfn eftir tíu daga dvöl um borð í óhappadalli eins og bátsmaðurinn John Smith nefndi skipið.
Örlög og hinsta för b/v Lady Ragailh
Á næsta hlaupári, 1932, voru landfestar skipsins leystar dag einn snemma árs og siglt út úr einni skipaþrónni í Hull, með hægri ferð, sem síðar var aukin. Ferðinni var heitið norður í haf til fiskiveiða. B/v Lady Ragailh kom ekki aftur til sinnar heimahafnar. Hún hafði orðið undir í árásum storma og brotsjóa og áhöfn og skip gist Rimakirkju.
Jón Í. Sigurðsson hafnsögumaður

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld

2017-03-27T14:07:02Z

Halla1: Ný síða: Í veiðiferð á b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 1...

Í veiðiferð á
b/v Lady Ragailh frá Hull fyrir rúmri hálfri öld

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu. og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóélja¬gangi, og með miklum tilfærslum á súrefnis¬forða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldu¬toppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóða¬stunum.
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum.
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á s!afn og bóga á siglingarleið sinni til lslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á ára¬báti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús.
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðs¬mann sinn að útvega sér þrjá háseta. Um-

Nokkra daga fyrir þann 19. febrúar árið 1928 blés hér af þrótti og krafti suðaustlæg átt. En þann 19. febrúar varð vindátta stefnubreyting, á logninu á hreyfingu. og nú blés suðvestan áttin með fúlum snjóélja¬gangi, og með miklum tilfærslum á súrefnis¬forða í andrúmsloftinu. Þessu fylgdi sem vera ber mikið brim og mikill öldugangur. Enda sýndu margar ránardætra hvítfyssandi öldu¬toppana, með froðufallandi bylgjuföldum sínum og tóku það djúpt í að á flestum grunnum braut sig bylgjan með brimhljóða¬stunum.
Þennan dag lágu mörg erlend fiskiskip í vari og leituðu skjóls á ytri höfninni og út á Flóanum.
Síðla dags kom til Vestmannaeyja enskur botnvörpungur frá Hull, Lady Ragailh að nafni, eftir að hafa fengið margar og strangar sjógusur á s!afn og bóga á siglingarleið sinni til lslands. Astæðan fyrir komunni var sú, að dætur ránar höfðu gefið skipinu marga óblíða kossa sína, ránarkossa, sem stórslösuðu þrjá af skipverjum sem þurftu nú á læknishjálp að halda. Læknirinn var fluttur um borð á ára¬báti. Hann veitti þeim slösuðu skyndihjálp, en tók þá síðan í bát sinn og flutti í land og á sjúkrahús.
Þar sem botnvörpungurinn var að koma til fiskveiða hér við land og hafði nú orðið af þrem manna sinna bað skipstjóri umboðs¬mann sinn að útvega sér þrjá háseta. Um-
öll nothæf siglingartæki og hoppaði og skoppaði á toppum stórsjóa milli þess sem hann stakk stefninu í brjóstmiklar öldur og saup á og jós yfir sig þungum sjógusum, eins og allt ætlaði í kaf að keyra. Nei, dallurinn vildi helst sjálfur ráða stefnunni og rásaði því oft, ýmist yfir til stjórnborða eða til bak¬borða, og virtist kæra sig lítið um að strák¬auli, sem alltaf öðru hverju var að selja upp og fórna hafinu innbyrta saðningu, væri að stjórna sér.
Áfram var siglt. varðstundin leið, og þá varð að velja sér lag til að komast fram í hásetarýmið. Þetta lag tókst vel, að því þó undanskildu að sjávargusurnar sáu fyrir því að ekki varð komist á leiðarenda án til¬hlýðilegrar vökvunar.
Þegar ég var ræstur til að taka stýrisvakt vorum við komnir vestur að Reykjanesi
Útsýni úr brúargluggum var ekki upp á það besta. Gler höfðu brotnað í þrem gluggum, en það hafði verið troðið pokum á milli gluggakarmanna og sást ekki mikið í gegnum þessa pokafóðringu á útsýnisljórunum.
Það hafði dregið úr vindi og vindstaðan breyst yfir í norðvestanátt, en sjórinn var samur við sig, árásargjarn með skvettum, gusum og lemjandi ölduföldum.
Að lokinni varðstöðu við stýrishjólið var ég ásamt öðrum skipsfélögum við vinnu í lestarrými við að moka til kolum og færa þau nær þrælum þeim sem þjóna gufukatlinum og kasta kolunum á eldana. Við svörtu kolin var unnið til kvölds.'
Þegar dagur var risinn hafði það skeð um borð að skipstjórinn hafði afsett og tilfært bátsmanninn, sem var fullorðinn maður, John Smith að nafni, rólyndur, hægur en vel í skinn skotið og hafði afl og líkamsorku nóga.
Ungan mann, Georg að nafni, hafði skip-stjóri sett inn á starfssviðsrásir bátsmannsins.
Þessi Georg, nýskipaður bátsmaður, var glaður og alltaf kátur, og hvers manns hug¬ljúfi. Hvað það var, sem olli embættis-mannaskiptum. er ókunnugt, en þess skal getið að skipstjórinn var harður í horn að taka, ákveðinn í sínum tilskipunum, hraust¬menni, sem örugglega hefur borið kápuna á báðum öxlum.
Ekki var siglin~ stöðvuð fyrr en komið var vestur að Jökli. Aður en byrjað var að kasta trollinu, var skipið stöðvað og dýpið mælt með handlóði, sem dregið var uppi með handsnúinni vindu, sem var höfð aftan við frammastrið. Þegar byrjað var að toga, var vindur genginn til norðanáttar. allkröpp vindbára, mikið frost. Varpan var dregin í tvo til þrjá tíma. Afli í fyrsta holi u.þ.b. 1.60 körfur af blönduðum fiski. Allur fiskurinn var slægður. þveginn, og settur í körfur uppi á þilfari. Fiskikörfumar voru síðan hand¬langaðar niður í lest þar sem úr þeim var losað í fiskistíur og ísi stráð yfir fiskinn. Það voru sömu mennirnir sem alltaf unnu undir þiljum við að ganga frá og ísa fiskinn. Þessir
lestarkarlar höfðu bókfærslu ( ef svo má til orða taka). Þeir færðu tölu fiskikarfa á fiski¬stíufjöl, með tölvutölum þeirra tíma. Það var skorið skarð í fjalarröndina og var skarðið kallað „skor'" og þýddi eitt skor tíu körfur. Um þetta bókhald sitt urðu þeir að gefa skipstjórnendum upplýsingar, hve mörg skor væru á bókhaldsgögnunum, stíufjölinni, og hve margar fiskikörfur mótteknar.
Það var ekki skipt vöktum. Það var verið að fiska nætur og daga á sömu slóðum. stundum ekki úti í hafsauga. Það var oft komið nálægt ströndinni, er varpan var dregin yfir botninn í nálægð við annes. og gaf það oft góðan afla. Það olli líka oft sliti og rifrildi í neti og kostaði vinnu við að bæta jafnvel þótt grimmdarfrost væri og Kári blési köldum gusti, - og mörg sjógusan óvelþegin æddi yfir karlana.
Það var verið við Jökulinn í nokkra sólar-hringa, kastað. togað, híft upp, losað úr vörpunni, kastað aftur. Síðan var aflinn höndlaður að venjum veiðihátta og frum-vinnslu á fiskiafla.
Það hafði verið mikið frost, og alltaf órói í sjóinn. Vindurinn blés úr öllum höfuðáttum. með golu og allt upp að tölunni 11-12 á mælistikum veðurlýsingar. Já, jafnvel gustað eða blásið úr þveröfugri átt við það sem stórmúrtarnir á Reykjavíkursvæðinu höfðu áður tilkynnt. Eftir að skipstjórinn hafði haft talsamband við skipstjórann á b/v Lady Elisabeth, sem var frá sama útgerðarfélagi, var „kippt'" og siglt á önnur fiskimið, nálægt Eldey.
Er komið var á Eldeyjarmið. var vörpunni kastað fyrir borð og síðan togað alllengi. Veður aust-suðaustan stinningskaldi. snjó¬slitringur og þungur sjór, með tilhlýðilegri ágjöf og skvettum á óróasaman leiðindakláf. Það var dágóður afli á þessum slóðum og var því haldið áfram stanslaust að fiska. Það dró úr frostinu, en þó voru engar hitabylgjur áþreifanlegar hjá þilfarsþrælum.
Þegar við höfðum verið að veiðum þarna gerðist það eftir eitt innhíft hol að verið var
að mæla dýpið með handlóðinu. Þegar við nafnar (Jón og Jón) vorum að hífa inn hand-lóðið með vindunni við frammastrið. þá slitnaði niður úr frammastrinu þung og fyrir-ferðarmikill hjólklafi (gilsablökk) sem lenti á vindunni sem við unnum við. með þeim afleiðingum að vindan brotnaði og varð ónothæf. Það var slembilukka að ekki fór ver, að Jón Stefánsson var ekki rændur lífi. Á niðurfallinu var blökkin það nærgöngul honum að hún reif utan af honum stakkinn sem hann var í. Aftur á móti slóst yfir á okkur tógstroffa sem hafði verið í gilskróknum. en hún varð okkur ekki skaðvaldur.
Áfram var reynt og unnið við að sækja fisk í hafið. Við vorum komnir með góðan fisk¬afla, Lady Ragailh var orðin allþunguð og bar sinn þunga illa. Var þung í öldunni og lélegur dansari á bárunni. en sólgin í að taka
inn á sig sjógusur, áhöfn til ills og óþæginda. Tíminn tifaði hægt, jarðarhnötturinn átti þó eftir að snúa sér nokkrum sinnum í 360° hringi áður en veiðilok okkar yrðu.
Nótt eina vorum við vaktir af svefni til að taka trollið inn. Það hvein í reiða, og Frúin lék alls kyns kúnstir sökum ósamlyndis við öldurnar. Er við vorum að íklæðast skjól¬fötum og sjóklæðum fór Ásmundur Friðriks¬son að segja okkur frá hvað sig hefði dreymt. Hann dreymdi að til sín kæmi Ólafur föður¬bróðir sinn og segði: Það verður einn af ykkur við Rimakirkju. en margt við Landa¬kirkju í dag. Þegar Ásmundur var að segja okkur frá draumi sínum, og yfirfæra á enska tungu svo að allir gætu skilið, sátum við Georg bátsmaður hlið við hlið á bekkjarsæti og vorum að útbúa okkur til starfa. Georg. sem ávallt var glaður og skrafhreifinn og hrókur alls fagnaðar, var nú dapur. þegjandi og fölur ásýndar. Virtist allt ganga úrskeiðis þegar hann var að klæða sig.
Er við komum upp á þilfar var svarta¬myrkur, blindbylur og vindur. Klöngruðumst við yfir skilrúmsfiskikassa á þilfarinu, og allir fóru að ná vörpunni um borð. Vörpu¬hlerarnir voru komnir að toggálgum og verið var að hífa netið inn með handafli í ganginn við vélarrúmsristina.
Stjórnborðssíðan lá þvert við vindi og báru. Við vorum búnir að ná inn í ganginn allmiklu af trollnetinu og stóðum hlið við hlið og tosuðum í netið. Georg bátsmaður og ég vorum aftastir með lunningunni, þétt saman. Þá kallar raddsterkur Karlinn: .,Standið klárir að því!" Við sjáum brotsjó korna æðandi að skipinu og reyndum því í skyndi að komast á öruggari stað. upp á vélarrúms¬toppinn (keisinn) en urðum misfljótir. Brot¬sjórinn kom æðandi yfir skipið og kastaði því yfir til bakborða og hallaði og lagði Frúna það mikið að sjór rann inn um brúarglugga og loftventla á vélarrúmsristinni. Sjórinn færði allt á bólsvartakaf og rak skipið með afli yfir til bakborða og reif fyrir borð allt trollið. net
og botnrúllur. Hlerarnir héngu aðeins tengdir við gálgana.
Skipið tók að rétta sig við. hakborðssíðan bifaðist upp úr kafinu. sjórinn rann út af þilfarinu og það gaus upp gufustrókur frá gufukatlinum. Öll ljós slokknuðu, kolsvart myrkur. En að stuttum tíma liðnum gátu vélarmennirnir aftur tendrað ljósin. Við höfðum komist upp á vélarrúmsreistina, og fengið þar góða handfestu í þá mund sem ólagið reið yfir skipið og færði okkur á kaf. En kafkeyrslan stóð ekki lengi yfir.
Vegna áhrifa brotsjávarins fór margt úr¬skeiðis undir þiljum. kol og fiskur kastaðist til, og hjá kokknum fór allt til ferðar, pottar, pönnur. kirnur, drykkjarfantar og matar¬áhöld höfnuðu á gólfi og við súðarhlið yfir¬reistarinnar. Þegar við gátum staðið upp eftir kaffærsluna blasti ekki við skemmtileg sjón. þótt ekki sæist langt sökum náttmyrkurs og blindbylja. Frá stjórnborðssíðu sást að allt trollið hafði dregist út og úti í trollnetinu var einn skipverjinn flæktur. ósjálfsbjarga og hreyfingarlaus. Hann barst síðar á burt. fjar¬lægðist og hvarf. Á þilfari framan brúar voru nær allir fiskikassar á brott, og margar skil¬rúmsstoðir upp rifnar og horfnar. Ýmislegt tapað og úr lagi gengið fram undir hvalbak. Hurð við niðurgang í hásetaíbúð brotin af dyrastöfum og horfin í hafið. Þá komst tölu¬verður sjór niður í vistarverur hásetanna.
Eftir þessa leifturárás færðist líf og hreyf¬ing á venjulegt tilverustig. Karlinn skipaði að reyna að hala inn víraflækjur og tógspotta sem löfðu út af bakborðssíðunni og færa til og lagfæra ýmislegt sem úr skorðum hafði farið.
Þegar allir spottar höfðu verið teknir inn kallaði Karlinn að gefa úti af togvírunum. Síðan sigldi Frúin í hringi með vörpuna uppi í sjó, á svipuðum slóðum og nálægt þeim stað þar· sem sá horfni hvarf í hafið. Það var togað alllengi með vörpuna uppi en síðan slakað í botninn og dregið eftir honum. Eftir vinnu ofan þilfars við lagfæringar var gefinn hvíldartími, og fórum við niður í hásetarýmið til
magn var ekki mikið. logaði á einni karbíts¬lugt sem hékk neðan í einum loftbitanna.
Þegar ég kom niður í hásetarýmið var þar kominn afsetti bátsmaðurinn, John Smith, og
at á bekk fyrir framan hvílu sína. Hann hélt á flösku og var orðinn allhress. en þungt hugsi og starandi fram fyrir sig. Hann sá mig er ég kom og sagði:
John, ég er orðinn bátsmaður aftur. já það er mikið búið að ganga á, og margt búið að koma fyrir. Skipstjóri á draugaskipi, hann hefur ekki efni á að sparka í gamla John Smith, nei ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er vont skip, óhappadallur. Hann er búinn að stranda við Noregsströnd, og þá drap hann af sér tvo menn. Hann hefur lent í ásiglingu, hann hefur oft stórslasað hásetana, og núna var hann rétt að því kominn að drekkja okkur öllum, en tókst ekki, hirti einn háseta, Georg bátsmann. Já, ég er orðinn bátsmaður aftur. Þetta er lánlaust skip. Það lá nærri að draugurinn dræpi ykkur nafnana er hann sleit niður gilsablökkina. Nei það á
enginn að fara um borð í skip. - sem hefur innan súðar vondan draug. Yes. fuck. þið Íslendingar eruð svo eitilharðir að draugar
~ ~
vinna ekki á ykkur. Ég fer í land eins fljótt og
ég get, og læt öðrum eftir þennan drápskláf.
Asmundur Friðriksson tók þátt í spjallinu við John Smith og hann útskýrði líka fyrir honum ráðningu á draumi sínum og hvað Ólafur frændi hans hafði sagt við hann í draumnum. Einn hafði verið við Rimakirkju og horfið í hafið. (Á sama sólarhringi sem Georg heitinn drukknaði var fjölmenni við Landakirkju vegna jarðarfarar Jóns heitins Eyjólfssonar frá Sandprýði í Vestmanna¬eyjum.)
Svo að allt kom fram og var rétt sem Ólafur sagði frá í draumnum.
John Srnith áleit Ásmund mjög dulspakan og fornan í háttum að geta skýrt frá óorðnum
atburðum. ·
Þú hlýtur að hafa lært indverska galdra. Því að ekki bítur á þig frostkuldi eða vosbúð. Þú ert höfðinu hærri en við og þú ert einn sá
duglegasti hreystiskrokkur sem ég hef verið með til sjós. Komdu til mín og fáðu þér .xme", einn Neisonblóð.
Þannig fórust John Smith orð í okkar viðtali.
Það hafði orðið lítið úr svefni. skrafað var og spjallað um það sem gerst hafði. Svo var heldur ekki vel ástatt í hásetarýminu þar sem sjór hafði komist í neðri hvílurúmin, og öllu umturnað í íbúðum okkar.
Þegar kom að því að ræst var út til að taka inn vörpuna var verið að hífa trollpokann inn yfir lunninguna. Pokinn lenti þá á bak¬reipinu, sem slitnaði, og því næst á mastrinu. Þetta var allstór poki. En það var töluverð eftirvænting að sjá hvað pokinn hefði að geyma þegar leyst yrði frá. Það var von okkar að varpan hefði innbyrt þann sem fyrir borð hafði fallið, en sú von brást. Trollið var látið fara aftur í hafið og byrjað að toga. Gert var að fiski, hann þveginn og honum komið fyrir í lestinni.
Áfram var verið að fiska á Eldeyjarmiðum í leiðindaveðri. Að morgni 28. febrúar var trollið híft en afli var tregur. Þá ákvað
Karlinn að láta binda vörpuna upp og ganga frá ýmsu lauslegu. Að því loknu var sett á ferð, veiðum hætt og haldið til Vestmanna¬eyja. Veður var norðaustan gola. Til Vest¬mannaeyja var komið að morgni 29. febrúar 1928 (hlaupár) í austan vindbrælu.
Við vorum settir upp á Eiðið, en um borð í Frúna komu tveir af þrem sem áður höfðu verið fluttir í land slasaðir frá Lady Ragailh. Við höfðum nú fast land undir fótum, komnir í okkar heimahöfn eftir tíu daga dvöl um borð í óhappadalli eins og bátsmaðurinn John Smith nefndi skipið.
Örlög og hinsta för b/v Lady Ragailh
Á næsta hlaupári, 1932, voru landfestar skipsins leystar dag einn snemma árs og siglt út úr einni skipaþrónni í Hull, með hægri ferð, sem síðar var aukin. Ferðinni var heitið norður í haf til fiskiveiða. B/v Lady Ragailh kom ekki aftur til sinnar heimahafnar. Hún hafði orðið undir í árásum storma og brotsjóa og áhöfn og skip gist Rimakirkju.
Jón Í. Sigurðsson hafnsögumaður

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tilkynningaskylda íslenskra skipa

2017-03-27T14:01:49Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tilkynningarskylda íslenskra skipa'''</center></big></big> 

Hinn 20. mars 1963 var samþykkt á Alþingi þingsályktun um hvernig fylgjast mætti daglega með ferðum íslenskra fiskiskipa. Hún hljóðar svo: 
„Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að athuga og gera tillögur um hvaða ráðstafanir þurfi að gera til þess að samband megi hafa við íslensk fiskveiðiskip á ákveðnum tíma sólarhringsins, og þannig verði fyglst með hvar þau eru stödd hverju sinni, svo að hjálp megi berast hið fyrsta ef slys ber að höndum eða skipi hlekkist á.“ 
Hér í Eyjum hafði tíðkast þá um árabil að bátarnir tilkynntu Vestmannaeyjaradiói hvenær þeir byggjust við að verða í höfn, eða að þeir kæmu ekki til hafnar fyrir ákveðinn tíma. Loftskeytastöðin sá svo um að koma þessum tilkynningum, ásamt öðrum., til vinnslustöðvanna. Þetta var talið það mikið öryggismál að Björgunarfélag Vestmannaeyja tók þátt í kostnaðinum, sem þessu var samfara, fyrst í stað. 
Haustið 1968 ákváðu síldarskipin að gefnu tilefni að tilkvnna sig einu sinni á sólarhring og stundum oftar. Í júlímánuði árið 1967 fórst síldarbáturinn Stígandi ÓF. 180 sjómílur norður af Jan Mayen. Allir skipverjarnir. 12 að tölu, komust í gúmbátinn, en án þess þó að hafa haft talstöðvarsamband, þannig að enginn vissi af slysinu. Fundust þeir viku síðar eftir mikla leit. Nokkrir dagar liðu frá slysinu áður en farið var að leita að bátnum. 
Hinn 4. október 1963 skipaði samgönguráðherra ólaunaða nefnd til þess að athuga
og gera tillögur í samræmi við áðurnefnda þingsályktun. Að áliti nefndarinnar var verkefni hennar tvíþætt: Annars vegar að koma með tillögur um ráðstafanir til þess að koma á hlustunarskyldu á íslenskum skipum og hins vegar tillögur um tilkynningarskyldu skipa. Með hlustunarskyldu var þá átt við að á ákveðnum tímum sólarhringsins, eða stöðugt, væri hlustað eftir tilkynningum frá strandstöðvum, þannig að hægt væri að tilkynna næstu skipum um sjóslys eða skip, sem
væru hjálparþurfi. Þegar höfðu verið sett ákvæði um að íslensk skip skyldu útbúin sérstöku tæki til hlustunar á kall- og neyðarbylgjulengdinni 2182. 

'''TILKYNNINGARSKYLDA ÍSLENSKRA SKIPA STOFNSETT ÁRIÐ 1968''' Samkvæmt lögum nr. 40/ 1977 skulu öll íslensk skip. önnur en varðskip, taka þá í tilkynningarskyldu. Ber öllum skipum að tilkynna brottför úr höfn og komu til hafnar. Skip skulu einnig gefa upp staðarákvörðun samkvæmt reitakorti tvisvar á dag. kl. 10:00 til 13:30 og á kvöldin kl. 20:00 til 22:00. Kvöldskyldan er þó ekki í gildi frá 1. maí til 1. sept. ár hvert. 
Sex strandstöðvar, Reykjavíkurradió, Ísafjarðarradídó, Siglufjarðarradíó, Nesradíó, Hornafjarðarradíó og Vestmannaeyjaradíó taka við þessum tilkynningum frá skipunum. Eru þær síðan sendar, mest á telex, til miðstöðvar tilkynnngarskyldunnar sem er í húsi Slysavarnafélags Íslands á Grandagarði í
Reykjavík. 
Síðasta ár voru sendar um 250.000 skyldur til miðstóðvarinnar frá þessum sex strandstöðvum. 
Í miðstöðinni er fylgst með ferðum skipanna, og ef eitthvert skip vantar hefur miðstöð tilkynningarskyldunnar samband við þá strandstoð sem talin er næst viðkomandi skipi og hún beðin að reyna að hafa samband við skipið. Takist það ekki, einhverra hluta vegna, oftast vegna þessaó skipið heyrir ekki uppköll strandstöðvarinnar, er Ríkisútvarpið beðið að biðja viðkomandi skip að hafa samband við næstu strandstöð. Eru þessar beiðnir lesnar með veðurfréttunum. Takist þetta ekki, og áður búið að kanna að skipið sé ekki komið til hafnar, er hafin leit. 

'''VANKANTAR TILKYNNINGARSKYLDUNNAR''' 
Veiki hlekkurinn í starfsemi tilkynningarskyldunnar er hlustvarsla sjófarenda. Gera menn sér grein fyrir því að þegar skip er beðið, í morgunútvarpi kl. 7. að hafa samband við næstu strandstöð, þá er strandstöðin búin að vera að kalla þetta ákveðna skip öðru hverju alla nóttina, frá lokum síðasta tilkynningarskyldutíma sem var kvöldið áður kl. 22:00. Önnur skip hafa líka verið að reyna að ná sambandi við umrætt skip og búið að auglýsa skipið með veðurfréttum kl. l:00. 
Í sjórétti, sem haldinn var vegna Helliseyjarslyssins, segir eitthvað á þá leið frá samræðum skipbrotsmanna er komist höfðu á kjöl, að þeir hefðu ekki sent „skylduna" ,i skyldutímanum um kvöldið og sennilega yrði farið að leita að þeim. Það var ekki gert, ef til vill vegna þess hve veðrið var gott, en Vestmannaeyjaradíó kallaði bútinn alla nóttina og aðrir bátar voru beðnir að kalla líka. Framhaldið þekkja allir. 

'''HVAÐA RÁÐ ERU TIL ÚRBÓTA?''' 
Með því að bæta hlustvörsluna gæti tilkynningarskylda íslenskra skipa náð tilgangi sínum. En hvenær er hægt að tryggja að viðkomandi skip heyri er strandstöðin kallar á það? Undanfarinn áratug eða lengur hefur verið í notkun kerfi sem tryggir þetta, svonefnt Selcall, eða radióval. Vakti ég máls á þessari tækni árið 1982. Öryggismálanefnd Alþingis tók þetta upp í tillögur sínar til samgönguráðherra, og nú er Póst- og símamúlastofnunin búin að veita samþykki sitt til þess að taka þetta kerfi í notkun hér í Vestmannaeyjum. Vonandi ber okkur gæfa til að koma þessu öryggismáli heilu í höfn, eins og svo mörgum öðrum. 

'''SELCALL - SELECTIVE CALLING - RADÍOVAL''' 
Nú skal aðeins reynt að skýra þetta tæknifyrirbrigði, Selcall. Strandstöðin sendir út númer hvers einstaks skips sem hún er að reyna að ná í. í „tónkóda". Þegar tónvalsskynjari skipsins hefur móttekið radíónúmer sitt gefur skynjarinn frá sér hringingu og ljós kviknar og sýnir að kallað hefur verið á skipið. Bjallan hringir skamman tíma en ljósið lýsir þar til ýtt hefur verið á „stopphnapp". Þannig eiga menn að geta séð að skipið hefur verið kallað upp, enda þótt þeir hafi ekki verið viðlátnir þegar kallið kom. Strandstöðin sendir líka númer sitt með kallinu og á því að vera hægt að sjá á skjá á viðkomandi tæki hver kallaði. 
Á viðurkenndum valbúnaði er gert ráð fyrir að unnt sé að hafa bjöllu eða annan hringibúnað til viðbótar á öðrum stað en valtækið sjálft. 
Ákveðið hefur verið að valbúnaðurinn tengist ákveðnu viðtæki á millibylgju sem hefur verið sérbúið og viðurkennt til þessara nota. Verkar það þannig að ein aukarás kemur á aðalmóttakara skipsins sem aldrei verður notuð til annars og veldur þar af leiðandi engum truflunum á öðrum viðskiptum. 
Á metrabylgju (VHF) má tengja valbúnaðinn beint við viðtöku talstöðvar skipsins á metrabylgju, en sá hængur er á að skipið fær þá ekki uppkall sé viðtækið stillt á aðra rás en 16. Þess ber þó að geta að á flestum þessara stöðva er hægt að hlusta stöðugt á rás 16 þótt verið sé að hlusta á aðra rás (Dual¬watch).
Reynist þessi búnaður eins og efni standa til er von mín að við þurfum aldrei að heyra þessar hvimleiðu beiðnir í útvarpinu til skipa að hafa samband við næstu strandstöð. 
Þegar er búið að panta þennan búnað sem til þarf, svo sem tóngjafa, á Vestmannaeyjaradíó, og viðeigandi búnað í þau skip sem þegar hafa fengið leyfi fyrir þessum búnaði. Einhver afgreiðslufrestur er frá framleiðanda, en væntanlega líður ekki á löngu áður en þetta verður tekið í notkun. 
Vona ég að einhver viti nú aðeins meira um tilkynningarskyldu íslenskra skipa og læt hér staðar numið. Óska ég sjómönnum og aðstandendum þeirra gleðilegs sjómannadags og þakka þeim ánægjuleg samskipti á undanförnum árum. 
Skrifað á næturvakt á Vestmannaeyjaradíói 1985. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Kjartan Bergsteinsson.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tilkynningaskylda íslenskra skipa

2017-03-27T14:00:54Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tilkynningarskylda íslenskra skipa'''</center></big></big> 

Hinn 20. mars 1963 var samþykkt á Alþingi þingsályktun um hvernig fylgjast mætti daglega með ferðum íslenskra fiskiskipa. Hún hljóðar svo: 
„Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að athuga og gera tillögur um hvaða ráðstafanir þurfi að gera til þess að samband megi hafa við íslensk fiskveiðiskip á ákveðnum tíma sólarhringsins, og þannig verði fyglst með hvar þau eru stödd hverju sinni, svo að hjálp megi berast hið fyrsta ef slys ber að höndum eða skipi hlekkist á.“ 
Hér í Eyjum hafði tíðkast þá um árabil að bátarnir tilkynntu Vestmannaeyjaradiói hvenær þeir byggjust við að verða í höfn, eða að þeir kæmu ekki til hafnar fyrir ákveðinn tíma. Loftskeytastöðin sá svo um að koma þessum tilkynningum, ásamt öðrum., til vinnslustöðvanna. Þetta var talið það mikið öryggismál að Björgunarfélag Vestmannaeyja tók þátt í kostnaðinum, sem þessu var samfara, fyrst í stað. 
Haustið 1968 ákváðu síldarskipin að gefnu tilefni að tilkvnna sig einu sinni á sólarhring og stundum oftar. Í júlímánuði árið 1967 fórst síldarbáturinn Stígandi ÓF. 180 sjómílur norður af Jan Mayen. Allir skipverjarnir. 12 að tölu, komust í gúmbátinn, en án þess þó að hafa haft talstöðvarsamband, þannig að enginn vissi af slysinu. Fundust þeir viku síðar eftir mikla leit. Nokkrir dagar liðu frá slysinu áður en farið var að leita að bátnum. 
Hinn 4. október 1963 skipaði samgönguráðherra ólaunaða nefnd til þess að athuga
og gera tillögur í samræmi við áðurnefnda þingsályktun. Að áliti nefndarinnar var verkefni hennar tvíþætt: Annars vegar að koma með tillögur um ráðstafanir til þess að koma á hlustunarskyldu á íslenskum skipum og hins vegar tillögur um tilkynningarskyldu skipa. Með hlustunarskyldu var þá átt við að á ákveðnum tímum sólarhringsins, eða stöðugt, væri hlustað eftir tilkynningum frá strandstöðvum, þannig að hægt væri að tilkynna næstu skipum um sjóslys eða skip, sem
væru hjálparþurfi. Þegar höfðu verið sett ákvæði um að íslensk skip skyldu útbúin sérstöku tæki til hlustunar á kall- og neyðarbylgjulengdinni 2182. 

'''TILKYNNINGARSKYLDA ÍSLENSKRA SKIPA STOFNSETT ÁRIÐ 1968''' Samkvæmt lögum nr. 40/ 1977 skulu öll íslensk skip. önnur en varðskip, taka þá í tilkynningarskyldu. Ber öllum skipum að tilkynna brottför úr höfn og komu til hafnar. Skip skulu einnig gefa upp staðarákvörðun samkvæmt reitakorti tvisvar á dag. kl. 10:00 til 13:30 og á kvöldin kl. 20:00 til 22:00. Kvöldskyldan er þó ekki í gildi frá 1. maí til 1. sept. ár hvert. 
Sex strandstöðvar, Reykjavíkurradió, Ísafjarðarradídó, Siglufjarðarradíó, Nesradíó, Hornafjarðarradíó og Vestmannaeyjaradíó taka við þessum tilkynningum frá skipunum. Eru þær síðan sendar, mest á telex, til miðstöðvar tilkynnngarskyldunnar sem er í húsi Slysavarnafélags Íslands á Grandagarði í
Reykjavík. 
Síðasta ár voru sendar um 250.000 skyldur til miðstóðvarinnar frá þessum sex strandstöðvum. 
Í miðstöðinni er fylgst með ferðum skipanna, og ef eitthvert skip vantar hefur miðstöð tilkynningarskyldunnar samband við þá strandstoð sem talin er næst viðkomandi skipi og hún beðin að reyna að hafa samband við skipið. Takist það ekki, einhverra hluta vegna, oftast vegna þessaó skipið heyrir ekki uppköll strandstöðvarinnar, er Ríkisútvarpið beðið að biðja viðkomandi skip að hafa samband við næstu strandstöð. Eru þessar beiðnir lesnar með veðurfréttunum. Takist þetta ekki, og áður búið að kanna að skipið sé ekki komið til hafnar, er hafin leit. 

'''VANKANTAR TILKYNNINGARSKYLDUNNAR''' 
Veiki hlekkurinn í starfsemi tilkynningarskyldunnar er hlustvarsla sjófarenda. Gera menn sér grein fyrir því að þegar skip er beðið, í morgunútvarpi kl. 7. að hafa samband við næstu strandstöð, þá er strandstöðin búin að vera að kalla þetta ákveðna skip öðru hverju alla nóttina, frá lokum síðasta tilkynningarskyldutíma sem var kvöldið áður kl. 22:00. Önnur skip hafa líka verið að reyna að ná sambandi við umrætt skip og búið að auglýsa skipið með veðurfréttum kl. l:00. 
Í sjórétti, sem haldinn var vegna Helliseyjarslyssins, segir eitthvað á þá leið frá samræðum skipbrotsmanna er komist höfðu á kjöl, að þeir hefðu ekki sent „skylduna" ,i skyldutímanum um kvöldið og sennilega yrði farið að leita að þeim. Það var ekki gert, ef til vill vegna þess hve veðrið var gott, en Vestmannaeyjaradíó kallaði bútinn alla nóttina og aðrir bátar voru beðnir að kalla líka. Framhaldið þekkja allir. 

'''HVAÐA RÁÐ ERU TIL ÚRBÓTA?''' 
Með því að bæta hlustvörsluna gæti tilkynningarskylda íslenskra skipa náð tilgangi sínum. En hvenær er hægt að tryggja að viðkomandi skip heyri er strandstöðin kallar á það? Undanfarinn áratug eða lengur hefur verið í notkun kerfi sem tryggir þetta, svonefnt Selcall, eða radióval. Vakti ég máls á þessari tækni árið 1982. Öryggismálanefnd Alþingis tók þetta upp í tillögur sínar til samgönguráðherra, og nú er Póst- og símamúlastofnunin búin að veita samþykki sitt til þess að taka þetta kerfi í notkun hér í Vestmannaeyjum. Vonandi ber okkur gæfa til að koma þessu öryggismáli heilu í höfn, eins og svo mörgum öðrum. 

'''SELCALL
- SELECTIVE CALLING - RADÍOVAL''' 
Nú skal aðeins reynt að skýra þetta tæknifyrirbrigði, Selcall. Strandstöðin sendir út númer hvers einstaks skips sem hún er að reyna að ná í. í „tónkóda". Þegar tónvalsskynjari skipsins hefur móttekið radíónúmer sitt gefur skynjarinn frá sér hringingu og ljós kviknar og sýnir að kallað hefur verið á skipið. Bjallan hringir skamman tíma en ljósið lýsir þar til ýtt hefur verið á „stopphnapp". Þannig eiga menn að geta séð að skipið hefur verið kallað upp, enda þótt þeir hafi ekki verið viðlátnir þegar kallið kom. Strandstöðin sendir líka númer sitt með kallinu og á því að vera hægt að sjá á skjá á viðkomandi tæki hver kallaði. 
Á viðurkenndum valbúnaði er gert ráð fyrir að unnt sé að hafa bjöllu eða annan hringibúnað til viðbótar á öðrum stað en valtækið sjálft. 
Ákveðið hefur verið að valbúnaðurinn tengist ákveðnu viðtæki á millibylgju sem hefur verið sérbúið og viðurkennt til þessara nota. Verkar það þannig að ein aukarás kemur á aðalmóttakara skipsins sem aldrei verður notuð til annars og veldur þar af leiðandi engum truflunum á öðrum viðskiptum. 
Á metrabylgju (VHF) má tengja valbúnaðinn beint við viðtöku talstöðvar skipsins á metrabylgju, en sá hængur er á að skipið fær þá ekki uppkall sé viðtækið stillt á aðra rás en 16. Þess ber þó að geta að á flestum þessara stöðva er hægt að hlusta stöðugt á rás 16 þótt verið sé að hlusta á aðra rás (Dual¬watch).
Reynist þessi búnaður eins og efni standa til er von mín að við þurfum aldrei að heyra þessar hvimleiðu beiðnir í útvarpinu til skipa að hafa samband við næstu strandstöð. 
Þegar er búið að panta þennan búnað sem til þarf, svo sem tóngjafa, á Vestmannaeyjaradíó, og viðeigandi búnað í þau skip sem þegar hafa fengið leyfi fyrir þessum búnaði. Einhver afgreiðslufrestur er frá framleiðanda, en væntanlega líður ekki á löngu áður en þetta verður tekið í notkun. 
Vona ég að einhver viti nú aðeins meira um tilkynningarskyldu íslenskra skipa og læt hér staðar numið. Óska ég sjómönnum og aðstandendum þeirra gleðilegs sjómannadags og þakka þeim ánægjuleg samskipti á undanförnum árum. 
Skrifað á næturvakt á Vestmannaeyjaradíói 1985. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Kjartan Bergsteinsson.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tilkynningaskylda íslenskra skipa

2017-03-24T15:01:38Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tilkynningarskylda íslenskra skipa'''</center></big></big> 

Hinn 20. mars 1963 var samþykkt á Alþingi þingsályktun um hvernig fylgjast mætti daglega með ferðum íslenskra fiskiskipa. Hún hljóðar svo: 
„Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að athuga og gera tillögur um hvaða ráðstafanir þurfi að gera til þess að samband megi hafa við íslensk fiskveiðiskip á ákveðnum tíma sólarhringsins, og þannig verði fyglst með hvar þau eru stödd hverju sinni, svo að hjálp megi berast hið fyrsta ef slys ber að höndum eða skipi hlekkist á.“ 
Hér í Eyjum hafði tíðkast þá um árabil að bátarnir tilkynntu Vestmannaeyjaradiói hvenær þeir byggjust við að verða í höfn, eða að þeir kæmu ekki til hafnar fyrir ákveðinn tíma. Loftskeytastöðin sá svo um að koma þessum tilkynningum, ásamt öðrum., til vinnslustöðvanna. Þetta var talið það mikið öryggismál að Björgunarfélag Vestmannaeyja tók þátt í kostnaðinum, sem þessu var samfara, fyrst í stað. 
Haustið 1968 ákváðu síldarskipin að gefnu tilefni að tilkvnna sig einu sinni el sólarhring og stundum ·oftar. I júlímánuði árið 196 7 fórst síldarbáturinn Stígandi ÓF. 180 sjó¬mílur norður af Jan Mavcn. Allir skip¬verjarnir. 12 að tölu. komust í gúmbátinn. en án þess þó að hafa haft talstöðvarsamband. þannig að enginn vissi af slysinu. Fundust þeir viku síðar eftir mikla leit. Nokkrir dagar liðu frá slysinu áður en farið var að leita að bátnum.
Hinn 4. október 1 %3 skipaði samgöngu¬ráðherra ólaunaða nefnd til þess að athuga
og gera tillögur í samræmi við áðurnefnda þingsályktun. Að áliti nefndarinnar var verkefni hennar tvíþætt: Annars vegar að koma með tillögur um ráðstafanir til þess að koma á hlustunarskyldu á íslenskum skipum og hins vegar tillögur um tilkynningarskyldu skipa. Með hlustunarskyldu var þá átt við að á ákveðnum tímum sólarhringsins. eða stöðugt. væri hlustað eftir tilkynningum frá strandstöðvum, þannig að hægt væri að til-
~ ~
kynna næstu skipum um sjóslys eða skip, sem
væru hjálparþurfi. Þegar höfðu verið sett ákvæði um að íslensk skip skyldu útbúin sérstöku tæki til hlustunar á kall- og neyðar¬bylgjulengdinni 2182.
TILKYNNINGARSKYLDA ÍSLENSKRA SKIPA STOFNSETT ÁRIÐ 1968 Samkvæmt lögum nr. 40í 1977 skulu öll
íslensk skip. önnur en varðskip. taka þá í tilkynningarskyldu. Ber öllum skipum a1) til¬kynna brottför úr höfn og komu til hafnar. Skip skulu einnig gefa upp staðarákvörðun samkvæmt reitakorti tvisvar ,l dag. kl. 10:00 til 13:30 og á kvöldin kl. 20:00 til 22:00. Kvöldskyldan er þó ekki í gildi frá 1. maí til 1. sept. ár hvert.
Sex strandstöðvar. Reykjavíkurradió. Ísa-fjarðarradídó. Siglufjarðarradíó. Nesradíó. Hornafjarðarradíó og Vestrnurmacyjaradíó taka við þessum tilkynningum frá skipunum. Eru þær síðan sendar. mest á telex. til mið¬stöðvar tilkvnnmzarskvldunnar sem er í húsi Slvsavarnatélags ~ Ísla~ds á Grandagarði í
~· '- '-
Reyk javík.
Síðasta ár voru sendar um 250.000 skyldur til rniðstóðvarinnar frá þessum sex strand¬stöðvum.
Í miðstöðinni er fylgst með ferðurri skip¬anna. og ef eitthvert skip vantar hefur mið¬stöð tilkynningarskyldunnar samband við þá strandstoð sem talin er næst viðkomandi skipi og hún beðin að reyna að hafa samband við skipið. Takist það ekki. einhverra hluta vegna. oftast vegna þessaó skipið heyrir ekki uppköll strandstöðvarinnar. er Ríkisútvarpið beðið að hiðja viðkomandi skip a1) hafa samband við næstu strandstöð. Eru þessar beiðnir lesnar með veðurfréttunum. Takist þetta ekki, og áður búið að kanna að skipið sé ekki komið til hafnar. er hafin leit.
VANKANTAR TILKYNNINGARSKYLDUNNAR
Veiki hlekkurinn í starfsemi tilkynningar¬skyldunnar er hlustvarsla sjófarenda. Gera menn sér grein fyrir því að þegar skip er beðið, í morgunútvarpi k l. 7. að hafa sam¬band við næstu strandstöð. þá er strandstöðin búin að vera að kalla þetta ákveðna skip öðru hverju alla nóttina. frá lokum síðasta til¬kynningarskyldu-tíma sem var kvöldið .iður kl. 22:00. Önnurskip hafa líka veriðað reyna að ná sambandi við umrætt skip og búið a1) auglýsa skipið með veðurfréttum k l. l :00.
sjórétti. sem haldinn var vegna Hellis-· eyjarslyssins. segir eitthvað á þ:í lcil) fr:í samræðum skipbrotsmanna er komist höfðu á kjöl. að þeir hefðu ekki sent „skylduna" ,i skyldutímanum um kvöldið og sennilega yrði farið að leita a1) þeim. Það var ekki gert. ef til vill vegna þess hve veðrið var gott. en Vest¬mannaeyjaradíó kallaði bútinn alla nóttina og aðrir bátar voru beðnir ac) kalla líka. Framhaldið þekkja allir.
HVAÐA RÁÐ ERU TIL ÚRBÓTA'?
Með því a1) bæta hlustvörsluna ga:ti til-kynningarskylda íslenskra skipa n:íð tilgangi sínum. En hvenær er ha:gt a() lrygg,a ai) viðkornandi skip heyri er strandstöðin kallar á það? Undanfarinn áratug eða lengur hefur veril) í notkun kerfi sem tryggir þetta. svo¬nefnt Sclcall. eða radióval. Vakti ég máls ú þessari tækni ári1) 1982. Öryggismúlanefnd Alþingis tók þetta upp í tillögur sínar til sarngonguráðhcrra. og nú er Póst- og síma¬múlastofnunin búin al) veita samþykki sitt til þess að taka þetta kerfi í notkun hér í Vest¬mannaeyjum. Vonandi ber okkur gæfa til ac) koma þessu öryggismáli heilu í höfn. eins og svo mörgum öðrum.
SELCALL
- SELECTIVE CALLING - RADÍOVAL
Nú skal aðeins reynt aö skýra þetta tækni-fyrirbrigði. Selcall. Strandstöðin sendir út númer hvers einstaks skips sem hún er að reyna a1) ná í. í „tónkóda". Þegar tónvals-
skynjari skipsins hefur móttekið radíónúmer sitt gefur skynjarinn frá sér hringingu og ljós kviknar og sýnir að kallað hefur verið á skipið. Bjallan hringir skamman tíma en ljósið lýsir þar til ýtt hefur verið á „stopp¬hnapp". Þannig eiga menn að geta séð að skipið hefur verið kallað upp, enda þótt þeir hafi ekki verið viðlátnir þegar kallið kom. Strandstöðin sendir líka númer sitt með kallinu og á því að vera hægt að sjá á skjá á viðkomandi tæki hver kallaði.
Á viðurkenndum valbúnaði er gert ráð fyrir að unnt sé að hafa bjöllu eða annan hringibúnað til viðbótar á öðrum stað en valtækið sjálft.
Ákveðið hefur verið að valbúnaðurinn tengist ákveðnu viðtæki á millibylgju sem hefur verið sérbúið og viðurkennt til þessara nota. Verkar það þannig að ein aukarás kemur á aðalmóttakara skipsins sem aldrei verður notuð til annars og veldur þar af leiðandi engum truflunum á öðrum við¬skiptum.
Á metrabylgju (VHF) má tengja val¬búnaðinn beint við viðtöku talstöðvar skips¬ins á metrabylgju, en sá hængur er á að skipið
fær þá ekki uppkall sé viðtækið stillt á aðra rás en 16. Þess ber þó að geta að á flestum þessara stöðva er hægt að hlusta stöðugt á rás 16 þótt verið sé að hlusta á aðra rás (Dual¬watch).
Reynist þessi búnaður eins og efni standa til er von mín að við þurfum aldrei að heyra þessar hvimleiðu beiðnir í útvarpinu til skipa að hafa samband við næstu strandstöð.
Þegar er búið að panta þennan búnað sem til þarf, svo sem tóngjafa, á Vestmannaeyja-radíó, og viðeigandi búnað í þau skip sem þegar hafa fengið leyfi fyrir þessum búnaði. Einhver afgreiðslufrestur er frá fram¬leiðanda, en væntanlega líður ekki á löngu áður en þetta verður tekið í notkun.
Vona ég að einhver viti nú aðeins meira um tilkynningarskyldu íslenskra skipa og læt hér staðar numið. Óska ég sjómönnum og aðstandendum þeirra gleðilegs sjómanna¬dags og þakka þeim ánægjuleg samskipti á undanförnum árum.
Skrifað á næturvakt á Vestmannaeyja-
Kjartan Bergsteinsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tilkynningaskylda íslenskra skipa

2017-03-24T14:56:15Z

Halla1: Ný síða: Tilkynningarskylda íslenskra skipa Hinn 20. mars 1 %3 var samþykkt á Alþingi þingsályktun um hvernig fylgjast mætti daglega með ferðurri íslenskra fiski¬skipa. Hún hljóð...

Tilkynningarskylda íslenskra skipa
Hinn 20. mars 1 %3 var samþykkt á Alþingi þingsályktun um hvernig fylgjast mætti daglega með ferðurri íslenskra fiski¬skipa. Hún hljóðar svo:
„Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að athuga og gera tillögur um hvaða ráðstafanir þurfi að gera til þess að samband megi hafa við íslensk fiskveiðiskip á ákveðnum tíma sólarhringsins, og þannig verði fyglst með hvar þau eru stödd hverju sinni, svo al) hjálp megi berast hið fyrsta ef slys ber ,Il) höndum eða skipi hlekkist á."
Hér í Eyjum hafði tíðkast þá um árabil að bátarnir tilkynntu Vestrnannaeyjaradiói hvenær þeir byggjust við að verða í höfn. eða að þeir kæmu ekki til hafnar fyrir ákveðinn tíma. Loftskeytastöðin sá svo um að koma þessum tilkynningum. ásamt öðrum. til vinnslustöðvanna. Þetta var talið það mikið öryggismál að Björgunarfélag Vestmanna¬eyja tók þátt í kostnaðinum. sem þessu var samfara. fyrst í stað.
Haustið 1968 ákváðu síldarskipin að gefnu tilefni að tilkvnna sig einu sinni el sólarhring og stundum ·oftar. I júlímánuði árið 196 7 fórst síldarbáturinn Stígandi ÓF. 180 sjó¬mílur norður af Jan Mavcn. Allir skip¬verjarnir. 12 að tölu. komust í gúmbátinn. en án þess þó að hafa haft talstöðvarsamband. þannig að enginn vissi af slysinu. Fundust þeir viku síðar eftir mikla leit. Nokkrir dagar liðu frá slysinu áður en farið var að leita að bátnum.
Hinn 4. október 1 %3 skipaði samgöngu¬ráðherra ólaunaða nefnd til þess að athuga
og gera tillögur í samræmi við áðurnefnda þingsályktun. Að áliti nefndarinnar var verkefni hennar tvíþætt: Annars vegar að koma með tillögur um ráðstafanir til þess að koma á hlustunarskyldu á íslenskum skipum og hins vegar tillögur um tilkynningarskyldu skipa. Með hlustunarskyldu var þá átt við að á ákveðnum tímum sólarhringsins. eða stöðugt. væri hlustað eftir tilkynningum frá strandstöðvum, þannig að hægt væri að til-
~ ~
kynna næstu skipum um sjóslys eða skip, sem
væru hjálparþurfi. Þegar höfðu verið sett ákvæði um að íslensk skip skyldu útbúin sérstöku tæki til hlustunar á kall- og neyðar¬bylgjulengdinni 2182.
TILKYNNINGARSKYLDA ÍSLENSKRA SKIPA STOFNSETT ÁRIÐ 1968 Samkvæmt lögum nr. 40í 1977 skulu öll
íslensk skip. önnur en varðskip. taka þá í tilkynningarskyldu. Ber öllum skipum a1) til¬kynna brottför úr höfn og komu til hafnar. Skip skulu einnig gefa upp staðarákvörðun samkvæmt reitakorti tvisvar ,l dag. kl. 10:00 til 13:30 og á kvöldin kl. 20:00 til 22:00. Kvöldskyldan er þó ekki í gildi frá 1. maí til 1. sept. ár hvert.
Sex strandstöðvar. Reykjavíkurradió. Ísa-fjarðarradídó. Siglufjarðarradíó. Nesradíó. Hornafjarðarradíó og Vestrnurmacyjaradíó taka við þessum tilkynningum frá skipunum. Eru þær síðan sendar. mest á telex. til mið¬stöðvar tilkvnnmzarskvldunnar sem er í húsi Slvsavarnatélags ~ Ísla~ds á Grandagarði í
~· '- '-
Reyk javík.
Síðasta ár voru sendar um 250.000 skyldur til rniðstóðvarinnar frá þessum sex strand¬stöðvum.
Í miðstöðinni er fylgst með ferðurri skip¬anna. og ef eitthvert skip vantar hefur mið¬stöð tilkynningarskyldunnar samband við þá strandstoð sem talin er næst viðkomandi skipi og hún beðin að reyna að hafa samband við skipið. Takist það ekki. einhverra hluta vegna. oftast vegna þessaó skipið heyrir ekki uppköll strandstöðvarinnar. er Ríkisútvarpið beðið að hiðja viðkomandi skip a1) hafa samband við næstu strandstöð. Eru þessar beiðnir lesnar með veðurfréttunum. Takist þetta ekki, og áður búið að kanna að skipið sé ekki komið til hafnar. er hafin leit.
VANKANTAR TILKYNNINGARSKYLDUNNAR
Veiki hlekkurinn í starfsemi tilkynningar¬skyldunnar er hlustvarsla sjófarenda. Gera menn sér grein fyrir því að þegar skip er beðið, í morgunútvarpi k l. 7. að hafa sam¬band við næstu strandstöð. þá er strandstöðin búin að vera að kalla þetta ákveðna skip öðru hverju alla nóttina. frá lokum síðasta til¬kynningarskyldu-tíma sem var kvöldið .iður kl. 22:00. Önnurskip hafa líka veriðað reyna að ná sambandi við umrætt skip og búið a1) auglýsa skipið með veðurfréttum k l. l :00.
sjórétti. sem haldinn var vegna Hellis-· eyjarslyssins. segir eitthvað á þ:í lcil) fr:í samræðum skipbrotsmanna er komist höfðu á kjöl. að þeir hefðu ekki sent „skylduna" ,i skyldutímanum um kvöldið og sennilega yrði farið að leita a1) þeim. Það var ekki gert. ef til vill vegna þess hve veðrið var gott. en Vest¬mannaeyjaradíó kallaði bútinn alla nóttina og aðrir bátar voru beðnir ac) kalla líka. Framhaldið þekkja allir.
HVAÐA RÁÐ ERU TIL ÚRBÓTA'?
Með því a1) bæta hlustvörsluna ga:ti til-kynningarskylda íslenskra skipa n:íð tilgangi sínum. En hvenær er ha:gt a() lrygg,a ai) viðkornandi skip heyri er strandstöðin kallar á það? Undanfarinn áratug eða lengur hefur veril) í notkun kerfi sem tryggir þetta. svo¬nefnt Sclcall. eða radióval. Vakti ég máls ú þessari tækni ári1) 1982. Öryggismúlanefnd Alþingis tók þetta upp í tillögur sínar til sarngonguráðhcrra. og nú er Póst- og síma¬múlastofnunin búin al) veita samþykki sitt til þess að taka þetta kerfi í notkun hér í Vest¬mannaeyjum. Vonandi ber okkur gæfa til ac) koma þessu öryggismáli heilu í höfn. eins og svo mörgum öðrum.
SELCALL
- SELECTIVE CALLING - RADÍOVAL
Nú skal aðeins reynt aö skýra þetta tækni-fyrirbrigði. Selcall. Strandstöðin sendir út númer hvers einstaks skips sem hún er að reyna a1) ná í. í „tónkóda". Þegar tónvals-
skynjari skipsins hefur móttekið radíónúmer sitt gefur skynjarinn frá sér hringingu og ljós kviknar og sýnir að kallað hefur verið á skipið. Bjallan hringir skamman tíma en ljósið lýsir þar til ýtt hefur verið á „stopp¬hnapp". Þannig eiga menn að geta séð að skipið hefur verið kallað upp, enda þótt þeir hafi ekki verið viðlátnir þegar kallið kom. Strandstöðin sendir líka númer sitt með kallinu og á því að vera hægt að sjá á skjá á viðkomandi tæki hver kallaði.
Á viðurkenndum valbúnaði er gert ráð fyrir að unnt sé að hafa bjöllu eða annan hringibúnað til viðbótar á öðrum stað en valtækið sjálft.
Ákveðið hefur verið að valbúnaðurinn tengist ákveðnu viðtæki á millibylgju sem hefur verið sérbúið og viðurkennt til þessara nota. Verkar það þannig að ein aukarás kemur á aðalmóttakara skipsins sem aldrei verður notuð til annars og veldur þar af leiðandi engum truflunum á öðrum við¬skiptum.
Á metrabylgju (VHF) má tengja val¬búnaðinn beint við viðtöku talstöðvar skips¬ins á metrabylgju, en sá hængur er á að skipið
fær þá ekki uppkall sé viðtækið stillt á aðra rás en 16. Þess ber þó að geta að á flestum þessara stöðva er hægt að hlusta stöðugt á rás 16 þótt verið sé að hlusta á aðra rás (Dual¬watch).
Reynist þessi búnaður eins og efni standa til er von mín að við þurfum aldrei að heyra þessar hvimleiðu beiðnir í útvarpinu til skipa að hafa samband við næstu strandstöð.
Þegar er búið að panta þennan búnað sem til þarf, svo sem tóngjafa, á Vestmannaeyja-radíó, og viðeigandi búnað í þau skip sem þegar hafa fengið leyfi fyrir þessum búnaði. Einhver afgreiðslufrestur er frá fram¬leiðanda, en væntanlega líður ekki á löngu áður en þetta verður tekið í notkun.
Vona ég að einhver viti nú aðeins meira um tilkynningarskyldu íslenskra skipa og læt hér staðar numið. Óska ég sjómönnum og aðstandendum þeirra gleðilegs sjómanna¬dags og þakka þeim ánægjuleg samskipti á undanförnum árum.
Skrifað á næturvakt á Vestmannaeyja-
Kjartan Bergsteinsson.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minningabrot úr lífi föður míns

2017-03-24T14:51:57Z

Halla1:

<big><big><center>'''Minningabrot úr lífi föður míns'''</center></big></big> 

Ég, sem þessar línur rita, hafði lengi haft í huga að skrá niður nokkrar minningar föður míns frá fyrri árum hans, og sérstaklega eftir að hann kemur fyrst til Eyja sem vermaður, 19 ára gamall. Þá var að sjálfsögðu öðruvísi um að litast en er í dag, en samt sem áður nýr heimur fyrir 19 ára sveitapilt. Ég tel það skyldu okkar að varðveita reynslu þeirra sem á undan hafa gengið, og í því skyni festi ég línur þessar á blað og tel vel við hæfi að birta þær í Sjómannadagsblaði Vestmannaeyja. 
Faðir minn. Tómas Stefán Sveinsson. fæddist í Selkoti í Austur-Eyjafjallahreppi 14. ágúst 1903. Faðir hans var Sveinn Jónsson, fæddur 7. október 1874, en hann lést 15. janúar 1920, aðeins 45 ára gamall. Móðir hans var Anna Valgerður Tómasdóttir, fædd 11. ágúst 1872. Hún lést hér í Vestmannaeyjum 5. maí 1963, á 91. aldursári. Þau hjónin eignuðust 6 börn: Elst var Guðrún, fædd 1897. lést 1983. Guðjón fæddur 1898, en hann lést 1968. Hjörleifur. fæddur 1901, faðir minn. fæddur 1903. Gróa fædd 1905 og Sigfús fæddur 1907. 
Faðir minn byrjaði ungur að hjálpa til við hin algengu störf eins og tíðkaðist til sveita. Eftir lát föður síns 1920 sá hann um gegningarnar, því að tveir eldri bræðra hans. Guðjón og Hjörleifur. fóru á vertíð út í Eyjar. Bústofninn var í kringum 60 ær og 4 kýr og tveir vetrungar. 
Jafnframt gegningum reyndi faðir minn að komast að sem hálfdrættingur hjá Fjallaformönnum, en án árangurs. Þá var það að Eyjólfur bóndi á Hrútafelli kom að Selkoti. Faðir minn tjáði honum vandræði sín. Eyjólfur, sem átti hlut í sexæringi með Vigfúsi Guðmundssyni bónda á Eystri-Skógum, taldi sjálfsagt að hann mætti fljóta með hjá honum. Vigfús reri frá Skógasandi rétt austan Skógár. 
Þegar faðir minn kom í sandinn fyrsta sinni og hitti Vigfús að máli. var það auðsótt mál að fá að róa með. 
Á þessum sexæringi voru níu Eykilingar.Þennan fyrsta róðrardag, laugardaginn fyrir páska árið 1920. þrísóttu þeir félagar því að nóg var af góðum fiski og hægiætisveður. 
Þegar faðir minn tilkynnti Vigfúsi hvað hann hefði dregið, sagði Vigfús að þess þyrfti ekki með, því að hann fengi fullan hlut eins og hinir. 
Faðir minn reiddi aflann sem hann komst með heim að Selkoti. en það er um eins og hálfs klukkutíma ferð. Hann fór síðan daginn eftir, sem var páskadagur, aftur í sandinn og reiddi heim það sem eftir var af fiski. Þegar heim kom tók við aðgerð og flatning svo að í þetta fór megnið af deginum. 
Annan í páskum var ekki róið vegna veðurs, en þegar tveir dagar til viðbótar fóru til einskis, gengust þeir yngri fyrir því að færa bátinn vestan Borgarhóls, því að þar var betra að róa í því tíðarfari sem þá var. Þaðan reru þeir svo það sem eftir var vertíðar. 
Þegar leið að næstu vertíð árið 1921, vildu þeir Fjallaformenn, sem höfðu synjað föður mínum um far vertíðina áður, fá hann til sín, en hann vildi ekki ráða sig hjá þeim fyrr en hann hefði fyrst haft samband við Vigfús áður, þar sem hann hefði reynst sér svo vel. Vigfús var þá svo mannfár, að hann sagðist ekki geta róið nema hann kæmi. Það varð því úr að faðir minn reri hjá honum, og í staðinn bauð Vigfús flutning á hlut hans vestur að Drangshlíð, en þangað sóttu svo systur hans, Guðrún og Gróa, fiskinn og fluttu heim að Selkoti. 
Þessa vertíð reru þeir frá hinu fræga Maríuhliði sem er vestan Jökulsár á Sólheimasandi. Það var hinn frægi sjósóknari. Guðmundur Ólafsson frá Eyjarhólum í Mýrdal, formaður á áraskipinu Pétursey, sem fann þennan stað og reri þaðan fyrst 1862. 
Úr Maríuhliði reru þeir svo alla vertiðina þegar gaf. Ekki var það nú oft sem hægt var að róa frá hafnlausri ströndinni, en það var helst í aflandsvindi. Munu róðrarnir hafa verið 12-15 þennan vetur. 
Í janúar 1922 kom faðir minn fyrsta sinn til Vestmannaeyja og var ráðinn beitningarmaður á Ófeig VE 217, sem var 12.40 tonn að stærð og með 22 hestana Altavél. Formaður var Jón Ólafsson frá Hólmi. 
Fljótlega eftir að róðrar hófust fortallaðist einn af hásetum Jóns. og kom þá fuðir minn í hans stað og reri síðan vertíðina. 
Fyrst var að sjálfsögðu róið með línu, en ekki var nú línan löng því að aðeins var róið með 12-15 bjóð, sex strengja, og var línan beitt í hina upprunalegu bjóðakassa sem voru ílangir og flái þeim megin sem önglarnir lágu. Línan var öll lögð á höndunum og annaðist Hjörleifur bróðir föður míns það erfiða og áhættusama verk á Ófeigi. 
Um miðjan mars voru netin tekin um borð, en þar var um að ræða aðeins þrjár trossur, tólf neta. ·
Netin voru aðallega lögð „undir Sandi“ fyrst í stað, en síðan flutt austur á Leir og í Þríhamradjúpið. Það var aftur seinna á vertíðinni sem þeir lögðu netin suður á Eyjabanka. 
Ekki veit ég hvort menn gera sér almennt grein fyrir þeim erfiðleikum sem sjómenn þá máttu glíma við. svo sem því að ekki var pláss til að greiða netin niður jafnóðum og þau voru dregin, heldur voru þau látin í ganginn í einu gösli. Síðan, þegar búið var að draga trossuna. voru þau greidd niður í hina siðu bátsins og því næst var trossan lögð í sjóinn aftur. 
Spil var í Ófeigi svo að hægt var að draga bæði línuna og netin á spilinu, en á fyrstu árum vélbátanna var bæði línan og netin dregin á höndunum. Það var því heldur en ekki bylting þegar dráttarspilin komu til sögunnar. 
Aflinn þessa vertíð hjá þeim á Ófeigi var vel í meðallagi, bæði á línu og í netin. 
Þessa fyrstu vertíð föður míns í Eyjum bjó hann á Hólmi, íbúðarhúsi Jóns Ólafssonar formanns. Þar í kjallara hússins sváfu þeir sex saman í einu herbergi. Voru þarna bæði sjómenn og aðgerðarmenn á Ófeigi. 
Næstu þrjár vertíðir reri faðir minn áfram á Ófeigi, en bjó þá í Garðinum, húsi Jóns Hinrikssonar og Ingibjargar Theodórsdóttur, en Jón Hinriksson var einnig eigandi að Ófeigi. Hefur faðir minn sagt að hjá þeim hjónum, Jóni og Ingibjörgu, hafi sér ávallt liðið vel, og aldrei átt betri húsbændur. 
Frá vorinu 1923 var faðir minn vinnumaður á útvegi Jóns Hinrikssonar í sex ár við að vaska fisk og þurrka. Fiskur Jóns var þurrkaður bæði austur á Skansi og austur á Urðum. Var þessi fiskur fenginn af þeim bátum sem Jón átti hlut í, en þeir voru nokkrir. Unnu við þetta 8- 1O manns og þar á meðal Jón sjálfur og Ingibjörg og börn þeirra hjóna. Á Skansinum var hlaðið stakkstæði. en austur á Urðum var fiskurinn breiddur á fjörugrjótið sjálft, og var því mikill burður að bera fiskinn ofan í fjöruna og upp úr fjörunni þegar veður versnaði. 
Haustið 1927 tók faðir minn námskeið í vélgæslu og lauk námi um miðjan desember 1927, en fékk þá heiftarlega brjósthimnubólgu sem hann átti í allt árið 1928. 
Á vetrarvertíð 1929 réðst faðir minn sem vélstjóri á Skúla fógeta VE sem var 11.76 tonn að stærð og með 48 hestafla Tuxharnvél. Formaður var Karl Guðmundsson frá Reykholti. Reri hann með Karli þrjár vertíðir á Skúla fógeta, en 1931 tók Karl við formennsku á Tjaldi VE 225 sem var tæp 15 tonn og með nálægt 50 hestafla Saetffle-vél, og fylgdi faðir minn Karli og var með honum til vertíðarloka 1934 sem vélstjóri. 
Frá því að faðir minn reri fyrst héðan frá Eyjum, var ekki hægt að leggja að bryggju nema á hálfföllnum sjó, en ef komið var að fjöru varð að fara með bátinn út á ból í höfninni og fiskinum síðan kjótlað) í skjögtbátnum að bryggju og kastað upp á hana, þar sem aðgerðarmennirnir tóku við aflanum og fluttu hann í aðgerðarkróna. 
Komnar voru „kabyssur“ í þessa báta og þess vegna hægt að hita kaffi sem að sjálfsögðu var mikil framför hjá því sem áður var. Allir sjómenn voru með hitakassa sem í var ýmislegt matarkyns og dugði mönnum þann tíma sem verið var á sjónum. Var yfirleitt reynt að hafa í kössunum það besta sem til var á hverju heimili. 
Kojur voru í flestum bátum svo að sjómennirnir gátu lagt sig lÍ keyrslum á miðin og heim. 
Frá því að byrjað var að veiða í þorskanet héðan frá Eyjum munu hafa verið notuð steypt netagrjót, en stjórarnir voru stórir blágrýtishnullungar sem teknir voru inni á Eiði og klappaðar raufar í þá fyrir festingar á stjóraflugin. Seinna voru svo stjórarnir steyptir líka. 
Á þessum árum þurftu sjómenn ekki að beita línuna, heldur voru ráðnir fjórir beitumenn, sem síðan reru á netunum. Á línubátunum reru fimm menn. 
Aðgerðarmenn voru ráðnir hjá hverri útgerð, og var hlutverk þeirra ekki eftirsóknarvert. Þeir þurftu að sækja fiskinn á bryggjuna og keyra hann á handvögnum upp í kró, og síðan að gera að honum, fletja og salta. Lifrinni þurftu þeir að koma frá sér í lifrarbræðsluna, og svo þurftu þeir að salta hrognin. Það gefur því auga leið að vinnutími þeirra var oft langur. Venjulega voru fjórir aðgerðarmenn hjá hverri útgerð. 
Að lokinni hverri sjóferð var hverjum bát lagt við sitt ból úti á höfninni og síðan reru sjómennirnir á skjögtbátnum í land og settu hann upp í hrófin og gengu þar frá honum til næsta róðurs. 
Faðir minn giftist móður minni, Líneyju Guðmundsdóttir, ættaðri frá Skagaströnd. árið 1930 og hófu þau búskap í húsinu Reykholti við Urðaveg, í kjallara. í einu herbergi og eldhúsi. Faðir minn hafði móður sína hjá sér og var hún hjá þeim svo til alveg þar til hún lést 1963.
Þau bjuggu þarna í Reykholti í eitt ár og þar fæddist elsta barnið, Anna systir mín, þann 28. apríl 1931. 
Haustið 1930 hóf faðir minn byggingu nýs íbúðarhúss að Faxastíg 13. og náði að steypa það upp á gamlársdag 1930. 
Haustið eftir, 1931. fluttust þau svo í húsið hálfkarað og komu sér fyrir í einu herbergi og eldhúsi, en meðal annars var ekki komið loft í húsið, svo að þetta var einn geymur og heldur óvistlegt. Þau höfðu lítinn kolaofn í svefnherberginu. svo að hægt var að hafa nokkra hlýju. 
Það má til gamans geta þess að þau hjónin áttu fjórar ær og gátu ekki haft þær annars staðar en í stofunni sem seinna varð. 
Síðar byggði faðir minn útihús fyrir ærnar sunnan íbúðarhússins, og fjós, því að fljótlega keypti hann kú í félagi með Sveini Guðmundssyni frá Arnarstapa. Sveinn átti ágætt tún og heyjaði þar handa kúnni, bæði að sínum hluta og seldi föður mínum hey að hans hluta. Seinna eignaðist faðir minn tún fyrir sig, þar sem nú er Brattagata, en það voru suðurmörk túnsins, og náði norður undir Höfðaveg. 
Fljótlega bætti faðir minn við sig annarri kú, og átti í kringum fimmtán ær þegar mest var. Að vísu hafði hann ekki heima á gjöf nema um tíu ær, en hafði í útigöngu í Elliðaey og síðar Ystakletti um fimm ær. Á sumrin þurftu þau hjónin því að heyja nóg handa skepnunum, og á veturna þegar faðir minn var á sjó lenti gjöfin að sjálfsögðu á móður minni sem ævinlega sá um mjaltirnar. 
Á vorin var farið með ærnar út í Ystaklett og þar gengu þær sjálfala til hausts með lömbin. 
Að lokinni vetrarvertíð 1934 tóku þeir sig saman tvennir bræður, faðir minn og Guðjón bróðir hans og Karl Guðmundsson og Jón bróðir hans, sem var ráðinn skipstjóri, og létu byggja fyrir sig bát í Fredrikshavn í Danmörku. Þessi bátur var Ver VE 318 sem var 22 tonn að stærð og með 80 hestafla Völundvél, einna strokka tvígengis. Það voru þrír Danir sem sigldu Ver til Eyja, og var heimsiglingarskipstjóri bróðir Péturs Andersens sem lengi var skipstjóri og útgerðarmaður hér í Eyjum. Kom Ver til Eyja fyrsta sinni í desember 1934. Þegar eftir heimkomuna tóku eigendurnir til við að útbúa bátinn fyrir vetrarvertíð. Jafnframt þurftu þeir að fá sér húsnæði fyrir aðgerð og beitningu. Fengu þeir félagar leigða kró við Strandveg sem Árni Böðvarsson rakari átti. Í þessari kró höfðu þeir aðstöðu í nokkur ár, var aðgerð og söltun niðri, en beitning uppi á lofti. 
Í kringum 1940 keypti Verútgerðin kró, þar sem Vélaverkstæðið Þór hf. er nú til húsa. Var sú kró með þeim stærri sem þá tíðkuðust hér í Eyjum. 
Niðri í krónni var aðgerð og söltun aflans, en uppi í norðurenda fór beitning línunnar fram. Í suðurenda loftsins var veiðarfærageymsla og sömuleiðis voru þar felld net og skorið af. 
Guðjón bróðir föður míns sá um aðgerðina og um veiðarfærin. en Karl Guðmundsson var útgerðarstjóri og sá um öll innkaup og launagreiðslur. Faðir minn sá um fiskþurrkunina á sumrin, jafnhliða vélstjórastarfinu á Ver. 
Stakkstæði Verútgerðarinnar voru skammt ofan Brekastígs, og var þar þurrkaður afli Vers alveg fram undir seinni heimsstyrjöld, en þá lagðist niður hin gamla saltfiskþurrkun sem staðið hafði um aldir. Þá tóku við hinir miklu ísfiskflutningar til hinna stríðshrjáðu Breta, og þessir flutningar stóðu öll stríðsárin. 
Fyrstu tvö árin eftir stríð var afli Vers lagður inn í Hraðfrystistöð Vestmannaeyja, en síðan í nýstofnaða Vinnslustöð Vestmannaeyja, og var það gert þangað til þeir hættu útgerð 1963. 
Jón Guðmundsson skipstjóri á Ver var mikill aflamaður og heppinn formaður, og gekk útvegur þeirra félaga mjög vel. Meðal annars var Jón aflakóngur á Ver vertíðina 1946. 
Faðir minn var vélstjóri á Ver allt til ársins 1942, en þá hætti hann sjómennsku. Voru ýmsir menn vélstjórar á Ver þar til Björgvin Jónsson frá Garðsstöðum, mágur Jóns skipstjóra, varð vélstjóri í fjögur ár, og keypti síðan hlut Guðjóns Sveinssonar l. nóvember 1948, en Guðjón fluttist þá til Reykjavíkur. Var Björgvin síðan vélstjóri á Ver allt þar til þeir hættu útgerð. 
Þeir félagar áttu þennan fyrsta Ver, sem ávallt var mikil happafleyta, allt til 1950. eða í 16 ár, en seldu hann þá til Keflavíkur. Á sama ári keyptu þeir Braga frá Keflavík, sem þeir skírðu Ver II. VE 18. Ver II. var 35 tonn að stærð með 300 hestafla Buda aðalvél. Jón Guðmundsson var áfram skipstjóri á þessum Ver, og fiskaði vel. Áttu þeir þennan bát í 1O ár, en seldu hann árið 1960 til Keflavíkur. Þá keyptu þeir Hugrúnu VE sem var 54 tonn að stærð með 330 hestafla GMC vél og skírðu bátinn Ver VE 318. Þetta var þriðji og síðasti Ver í þeirra útgerðarsögu. Þeir áttu bátinn aðeins í 3 ár. en þá varð Jón að hætta sjómennsku vegna veikinda. Seldu þeir þá bátinn til Hornafjarðar og hættu útgerð eftir tæplega 30 ára samfelldan útgerðarrekstur. 
Eftir að faðir minn hætti sjómennsku 1942, fór hann að vinna við skipasmíðar í Skipasmíðastöð Ársæls Sveinssonar, og vann við það í þrjú ár. Þá réðst hann sem verkstjóri hjá Netagerð Vestmannaeyja sem var til húsa í hinu þekkta Framhúsi sem stóð austan við Hraðfrystistöðina. en fór undir hraun í eldgosinu 1973. Netagerðin var stofnuð af útgerðarmönnum á árinu 1936 og var mikið þarfafyrirtæki. Þessi starfræksla Netagerðarinnar bjargaði alveg útgerð Vestmanneyinga á stríðsárunum, bæði hvað öngultauma snerti og einnig netaframleiðslu, því að nálega ekkert fékkst flutt til landsins af slíkum útgerðarvörum öll stríðsárin. 
Í Framhúsinu voru þrjár stórar netahnytingarvélar og unnu þar um 10 stúlkur. Þar voru hnýtt bómullarnet og hampnet og snúnir öngultaumar. 
Rétt fyrir 1950 fluttist Netagerðin í eigið húsnæði við Heiðarveg þar sem slökkvistöð bæjarins er nú til húsa. Þar var bætt við tveim
netahnýtingarvélum til viðbótar, og farið að hnýta nylonnet. 
Því miður ollu skammsýn gróðasjónarmið innflytjenda því að rekstri Netagerðarinnar var hætt 1960 og húsið selt Vestmannaeyjabæ. 
Faðir minn var verkstjóri um átta ára bil og sá um hinn daglega rekstur, en Sigurður Ólason var framkvæmdastjóri fyrirtækisins um 20 ára skeið. 
Eftir að faðir minn hætti hjá Netagerðinni vann hann í nokkur ár hjá Fiskiðjunni hf .. aðallega við það að gera við borðvigtar. 
Þá réðst hann til verslunarstarfa hjá Hallberg kaupmanni Halldórssyni og vann í málningarvöruverslun hans., sem var í kjallara hússins Þorvaldseyri við Vestmannabraut. Vann hann þar í nokkur ár. 
Á árinu 1962 varð faðir minn fyrir þungri lífsreynslu, er móðir mín varð fyrir hörmulegu slysi á þjóðhátíðinni það ár. Flugeldur lenti í höfði hennar, og var henni lengi ekki hugað líf. Sem betur fór lifði hún þó þetta af. en beið þess aldrei bætur, og gat ekki unnið hin erfiðari heimilisstörf eftir það. 
Rétt fyrir 1970 réðst faðir minn sem gæslumaður við gamla sjúkrahúsið og var í því starfi þegar eldur braust út á Heimaey 23. janúar 1973. 
Eins og aðrir Eyjabúar fóru þau til lands og bjuggu í Þorlákshöfn þar til þau fluttust aftur heim til Eyja 31. október 1973. 
Þegar heim var komið vann faðir minn við að fullgera nýja sjúkrahúsið og vann við það þangað til það var tekið í notkun. Eftir þetta hætti hann að vinna úti, en hjálpaði móður minni við hin erfiðari heimilisstörf. 
Haustið 1983 seldu þau hjónin íbúðarhús sitt að Faxastíg 13 og fluttust í rúmgott herbergi á elliheimilinu Hraunbúðum. Þar una þau vel sínum hag og eru vel ern. 
Þeim varð þriggja barna auðið:
Anna, fædd 28. apríl 1931. gift Símoni Kristjánssyni. Þau eiga tvö kjörbörn. 
Guðmar, fæddur 6. apríl 1933, var giftur Sigríði Lárusdóttur. Þau áttu þrjú börn. Guðmar lést 25. júlí 1967 eftir langvarandi veikindi. 
Sveinn. sem þessar línur ritar, fæddur 24. nóvember 1934. giftur Ólöfu Waage. Þau eiga fjögur börn. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Sveinn Tómasson'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Minningabrot úr lífi föður míns

2017-03-24T13:26:15Z

Halla1: Ný síða: Minningabrot úr lífi föður míns Ég. sem þessar línur rita, hafði lengi haft í huga að skrá niður nokkrar minningar föður míns frá fyrri árum hans, og sérstaklega ef...

Minningabrot
úr lífi föður míns
Ég. sem þessar línur rita, hafði lengi haft í huga að skrá niður nokkrar minningar föður míns frá fyrri árum hans, og sérstaklega eftir að hann kemur fyrst til Eyja sem vermaður, 19 ára gamall. Þá var að sjálfsögðu öðruvísi um að litast en er í dag, en samt sem áður nýr heimur fyrir 19 ára sveitapilt. Ég tel það skyldu okkar að varðveita reynslu þeirra sem á undan hafa gengið, og í því skyni festi ég línur þessar á blað og tel vel við hæfi að birta þær í Sjómannadagsblaði Vestmannaeyja.
Faðir minn. Tómas Stefán Sveinsson. fæddist í Selkoti í Austur-Eyjafjallahreppi 14. ágúst 1903. Faðir hans var Sveinn Jóns¬son, fæddur 7. október 1874, en hann lést 15. janúar 1920, aðeins 45 ára gamall. Móðir hans var Anna Valgerður Tómasdóttir, fædd 11. ágúst 1872. Hún lést hér í Vestmanna¬eyjum 5. maí l 963, á 91. aldursári. Þau hjónin eignuðust 6 börn: Elst var Guðrún, fædd 1897. lést 1983. Guðjón fæddur 1898, en hann lést 1968. Hjörleifur. fæddur 1901, faðir minn. fæddur 1903. Gróa fædd 1905 og Sigfús fæddur 1907.
Faðir minn byrjaði ungur að hjálpa til við hin algengu störf eins og tíðkaðist til sveita. Eftir lát föður síns 1920 sá hann um gegn¬ingarnar. því að tveir eldri bræðra hans. Guðjón og Hjörleifur. fóru á vertíð út í Eyjar. Bústofninn var í kringum 60 ær og 4 kýr og tveir vetrungar.
Jafnframt gegningum reyndi faðir minn að komast að sem hálfdrættingur hjá Fjalla-formönnum, en án árangurs. Þá var það að Eyjólfur bóndi á Hrútafelli kom að Selkoti. Faðir minn tjáði honum vandræði sín. Eyjólfur, sem átti hlut í sexæringi með Vig¬fúsi Guðmundssyni bónda á Eystri-Skógum, taldi sjálfsagt að hann mætti fljóta með hjá
honum. Vigfús reri frá Skógasandi rétt austan Skógár.
Þegar faðir minn kom í sandinn fyrsta sinni og hitti Vigfús að máli. var það auðsótt mál að fá að róa með.
Á þessum sexæringi voru níu Eykilingar.
Þennan fyrsta róðrardag, laugardaginn fyrir páska árið 1920. þrísóttu þeir félagar því að nóg var af góðum fiski og hægiætisveður.
Þegar faðir minn tilkynnti Vigfúsi hvað hann hefði dregið. sagði Vigfús að þess þyrfti ekki með. því að hann fengi fullan hlut eins og hinir.
Faðir minn reiddi aflann sem hann komst með heim að Selkoti. en það er um eins og hálfs klukkutíma ferð. Hann fór síðan daginn eftir, sem var páskadagur, aftur í sandinn og reiddi heim það sem eftir var af fiski. Þegar heim kom tók við aðgerð og tlatning svo að í þetta fór megnið af deginum.
Annan í páskum var ekki róið vegna veðurs, en þegar tveir dagar til viðbótartöru til einskis, gengust þeir yngri fyrir því að færa bátinn vestan Borgarhóls, því að þar var betra að róa í því tíðarfari sem þá var. Þaðan reru þeir svo það sem eftir var vertíðar.
Þegar leið að næstu vertíð. árið 192 l, vildu þeir Fjallaformenn. sem höfðu synjað föður mínum um far vertíðina áður, fá hann til sín. en hann vildi ekki ráða sig hjá þeim fyrr en hann hefði fyrst haft samband við Vigfús
áður. þar sem hann hefði reynst sér svo vel. Vigfús var þá svo mannfár, að hann sagðist ekki geta róið nema hann kæmi. Það varð því úr að faðir minn reri hjá honum, og í staðinn bauð Vigfús flutning á hlut hans vestur að Drangshlíð. en þangað sóttu svo systur hans. Guðrún og Gróa. fiskinn og 11uttu heim að Selkoti.
Þessa vertíð reru þeir frá hinu fræga Maríuhliði sem er vestan Jökulsár á Sól-heimasandi. Það var hinn frægi sjósóknari. Guðmundur Ólafsson frá Eyjarhólum í Mýrdal. formaður á áraskipinu Pétursey. sem fann þennan stað og reri þaðan fyrst 1862.
Úr Maríuhliði reru þeir svo alla vertiðina þegar gaf. Ekki var það nú oft sem hægt var að róa frá hafnlausri ströndinni, en það var helst í atlandsvindi. Munu róörarnir hafa verið 12-15 þennan vetur.
Í janúar 1922 kom faðir minn fyrsta sinn til Vestmannaeyja og var ráðinn beitningar¬maður á Ófeig VE 217. sem var 12.40 tonn
að stærð og með 22 hestana Altavél. For¬maður var Jón Ólafsson frá Hólmi.
Fljótlega eftir að róðrar hófust fortallaðist einn af hásetum Jóns. og kom þá fuðir minn í hans stað og reri síðan vertíðina.
Fyrst var að sjálfsögðu róið með fínu. en ekki var nú línan löng því að aðeins var róið með 12-15 bjóð, sex strengja, og var línan beitt í hina upprunalegu bjóðakassa sem voru ílangir og flái þeim megin sem önglarnit lágu. Línan var öll lögð á höndunum og annaðist Hjörleifur bróðir föður míns það erfiða og áhættusama verk á Ófeigi.
Um miðjan mars voru netin tekin um borð. en þar var um að ræða aðeins þrjár trossur.
tólf neta. ·
Netin voru aðallega lögð .,undir Sandi" fyrst í stað. en síðan flutt austur á Leir og í Þríhamradjúpið. Það var aftur seinna á ver-tíðinni sem þeir lögðu netin suður á Eyja¬banka.
Ekki veit ég hvort menn gera sér almennt grein fyrir þeim erfiðleikum sem sjómenn þá
máttu glíma við. svo sem því að ekki var pláss til að greiða netin niður jafnóðum og þau voru dregin, heldur voru þau látin í ganginn í einu gosli. Síðan. þegar búið var að draga trossuna. voru þau greiuu niður í hina siðu bátsins og því næst var trossan lögð í sjóinn aftur.
Spil var í Ófeigi svo að hægt var að draga bæði línuna og netin á spilinu. en á fyrstu árum vélbátanna var bæði línan og netin dregin á höndunum. Það var því heldur en ekki bylting þegar dráttarspilin komu til sög¬unnar.
Aflinn þessa vertíð hjá þeim á Ófeigi var vel í meðallagi. bæði á línu og í netin.
Þessa fyrstu vertíð föður míns í Eyjum bjó hann á Hólmi. íbúðarhúsi Jóns Ólafssonar formanns. Þar í kjallara hússins sváfu þeirsex saman í einu herbergi. Voru þarna bæði sjómenn og aðgerðarmenn á Ófeigi.
Næstu þrjár vertíðir reri faðir minn áfram á Ófeigi, en bjó þá í Garðinum. húsi Jóns Hinrikssonar og Ingibjargar Theodórs¬dóttur, en Jón Hinriksson var einniz eiuandi að Ófeigi. Hefur faðir minn sagt að ~hjá ~þeim hjónum. Jóni og Ingibjörgu. hafi sér ávallt liðið vel. og aldrei átt betri húsbændur.
Frá vorinu 1923 var faðir minn vinnu¬maður á útvegi Jóns Hinrikssonar í sex ár við að vaska fisk og þurrka. Fiskur Jóns var þurrkaður bæði austur á Skansí og austur á Urðum. Var þessi fiskur fenginn af þeim bátum sem Jón átti hlut í. en þeir voru nokkrir. Unnu við þetta 8- l O manns og þar á meðal Jón sjálfur og Ingibjörg og börn þeirra hjóna. Á Skansinum var hlaðið stakkstæði. en austur á Urðum var fiskurinn breiddur ú tjörugrjótið sjálft, og var því mikill burður að bera fiskinn ofan í fjöruna og upp úr fjörunni þegar veður versnaði.
Haustið 1927 tók faðir minn námskeið í vélgæslu og lauk námi um miðjan desember 1927, en fékk þá heiftarlega brjósthimnu¬bolgu sem hann átti í allt úrið 1928.
A vetrarvertíð 1929 réðst faðir minn sem vélstjóri á Skúla fógeta VE sem var l l.76
tonn að stærð og með-lH hestafla Tuxharnvél. Formaður var Karl Guðmundsson frá Rcvk¬holti. Reri hann með Karli þrjár vertíðir á Skúla fógeta. en [ t).1 I tók Karl vit) for¬mennsku ú Tjalui VE 225 sem var tæp 15 tonn og með nálægt 50 hestafla Sactflc-vél. og fylgdi faðir minn Karli og var með honum til vertíðarloka 193--l sem vélstjóri.
Frá því að faðir minn reri fyrst héðan frú Eyjum. var ekki hægt að leggja a() bryggju nema á hálfföllnum sjó. en ef kornið var að fjöru varð að fara með bátinn út ,í ból í höfninni og fiskinum síðan kjóllat) ,í skjiigt¬bátnum ac) bryggju og kastat) upp ;í hana. þar sem aðgerðarmennirnir tóku við aflanum og fluttu hann í aðgerðarkróna.
Komnar voru .. kábyssur" í þessa búta og þess vegna hægt að hita kaffi sem at) sjálf¬sögc)u var mikil framför hjú því sem áður var. Allir sjómenn voru með hitakassa sem í var ýmislegt matarkyns og dugði mönnum þann tíma sem verið var ú sjónum. Var yfirleitt reynt a() hafa í kössunum það besta sem til var ú hverju heimili.
Kojur voru í flestum bátum svo að sjó¬mennirnir gátu lagt sig lÍ keyrslum á miðin og heim.
Frá því að byrjað var at) veiða í þorskanet héðan fr.i Eyjum munu hafa verió notuð steypt netagrjót. en stjórarnir voru stórir blágrýtishnullungar sem teknir voru inni á Eiði og klappaðar raufar í þá fyrir festingar á
stjóraflugin. Seinna voru svo stjórarnir steyptir líka.
Á þessum árum þurftu sjómenn ekki að beita línuna, heldur voru ráðnir fjórir beitu¬menn, sem síðan reru á netunum. Á línu¬bátunum reru fimm menn.
Aðgerðarmenn voru ráðnir hjá hverri útgerð. og var hlutverk þeirra ekki eftir¬sóknarvert. Þeir þurftu að sækja fiskinn á bryggjuna og keyra hann á handvögnum upp í kró. og síðan að gera að honum, fletja og salta. Lifrinni þurftu þeir að koma frá sér í lifrarbræðsluna, og svo þurftu þeir að salta hrognin. Það gefur því auga leið að vinnutími þeirra var oft langur. Venjulega voru fjórir aðgerðarmenn hjá hverri útgerð.
Að lokinni hverri sjóferð var hverjum bát lagt við sitt ból úti á höfninni og síðan reru sjómennirnir á skjögtbátnum í land og settu hann upp í hrófin og gengu þar frá honum til næsta róðurs.
Faðir minn giftist móður minni. Líneyju Guðmundsdóttir. ættaðri frá Skagaströnd. árið 1930 og hófu þau búskap í húsinu Reyk¬holti við Urðaveg, í kjallara. í einu herbergi og eldhúsi. Faðir minn hafði móður sína hjá sér og var hún hjá þeim svo til alveg þar til hún lést 1963.
Þau bjuggu þarna í Reykholti í eitt ár og þar fæddist elsta barnið, Anna systir mín, þann 28. apríl 1931.
Haustið 1930 hóf faðir minn byggingu nýs íbúðarhúss að Faxastíg 13. og náði a0 steypa það upp á gamlársdag 1930.
Haustið eftir. 1931. fluttust þau svo í húsið hálfkarað og komu sér fyrir í einu herbergi og ellihúsi. en meðal annars var ekki komið loft í húsið. svo að þetta var einn geyrnur og heldur óvistlegt. Þau höfðu lítinn kolaofn í svefn¬herberginu. svo að hægt var að hafa nokkra hlýju.
Það má til gamans geta þess að þau hjónin áttu fjórar ær og gátu ekki haft þær annars staðar en í stofunni sem seinna varð.
Síðar byggði faðir minn útihús fyrir ærnar sunnan
og fjós, því að fljótlega keypti hann kú í félagi með Sveini Guðmundssyni frá Arnarstapa. Sveinn átti ágætt tún og heyjaði þar handa kúnni. bæði að sínum hluta og seldi föður mínum hey að hans hluta. Seinna eignaðist faðir minn tún fyrir sig, þar sem nú er Bratta¬gata, en það voru suðurmörk túnsins, og náði norður undir Höfðaveg.
Fljótlega bætti faðir minn við sig annarri kú, og átti í kringum fimmtán ær þegar mest var. Að vísu hafði hann ekki heima á gjöf nema um tíu ær, en hafði í útigöngu í Elliðaey og síðar Ystakletti um fimm ær. Á sumrin þurftu þau hjónin því að heyja nóg handa skepnunum, og á veturna þegar faðir minn var á sjó lenti gjöfin að sjálfsögðu á móður minni sem ævinlega sá um mjaltirnar.
Á vorin var farið með ærnar út í Ystaklett og þar gengu þær sjálfala til hausts með lömbin.
Að lokinni vetrarvertíð 1934 tóku þeir sig saman tvennir bræður, faðir minn og Guðjón bróðir hans og Karl Guðmundsson og Jón bróðir hans. sem var ráðinn skipstjóri, og létu byggja fyrir sig bát í Fredrikshavn í Dan¬mörku. Þessi bátur var Ver VE 318 sem var 22 tonn að stærð og með 80 hestafla Völund¬vél. einna strokka tvígengis. Það voru þrír Danir sem sigldu Ver til Eyja, og var heim-siglingarskipstjóri bróðir Péturs Andersens sem lengi var skipstjóri og útgerðarmaður
hér í Eyjum. Kom Ver til Eyja fyrsta sinni í desember 1934. Þegar eftir heimkomuna tóku eigendurnir til við að útbúa bátinn fyrir vetrarvertíð. Jafnframt þurftu þeir að fá sér húsnæði fyrir aðgerð og beitningu. Fengu þeir félagar leigða kró við Strandveg sem Árni Böðvarsson rakari átti. Í þessari kró höfðu þeir aðstöðu í nokkur ár. var aðgerð og söltun niðri, en beitning uppi á lofti.
Í kringum 1940 keypti Ver-útgerðin kró. þar sem Vélaverkstæðið Þór hf. er nú til húsa. Var sú kró með þeim stærri sem þá tíðkuðust hér í Eyjum.
Niðri í krónni var aðgerð og söltun aflans. en uppi í norðurenda fór beitnína línunnar fram. Í suðurenda loftsins var v;iðarfæra¬geymsla og sömuleiðis voru þar felld net og skorið af.
Guðjón bróðir föður míns sá um aðgerðina og um veiðarfærin. en Karl Guðmundsson var útgerðarstjóri og sá um öll innkaup og launagreiðslur. Faðir minn sá um fisk¬þurrkunina á sumrin. jafnhliða vélstjóra-starfinu á Ver.
Stakkstæði Ver-útgerðarinnar voru
skammt ofan Brekastígs, og var þar þurrk¬aður afli Vers alveg fram undir seinni heims¬styrjöld, en þá lagðist niður hin gamla salt¬fiskþurrkun sem staðið hafði um aldir. Þá tóku við hinir miklu ísfiskflutningar til hinna stríðshrjáðu Breta. og þessir flutningar stóðu öll stríðsárin.
Fyrstu tvö árin eftir stríð var afli Vers
lagður inn í Hraðfrystistöð Vestmannaeyja. 1Wy11d af Ver Il. VE I /8.
en síuan í nýstofnaða Vinnslustöð Vest¬mannaeyja, og var þau gert þarigað til þeir hættu útgerð l 963.
Jón Guðmundsson skipstjóri á Ver var mikill aflamaður og heppinn formaður. og gekk útvegur þeirra félaga mjög vel. Meðal annars var Jón aflakóngur á Ver vertíðina 1946.
Faðir minn var vélstjóri á Ver allt til ársins 1942. en þá hætti hann sjómennsku. Voru ýmsir menn vélstjórar á Ver þar til Björgvin
Jónsson frá Garðsstöðum. mágur Jóns skip- Mvrul af Ver !c'.r. Hugrún) VF .U8.
stjóra, van) vélstjóri í fjögur ár, og keypti síðan hlut Guðjóns Sveinssonar l. nóvember 1948. en Guðjón fluttist þá til Reykjavíkur. Var Björgvin síðan vélstjóri á Ver allt þar til þeir hættu útgerð.
Þeir félagar áttu þennan fyrsta Ver, sem ávallt var mikil happafleyta. allt til l 950. eða í l 6 ár, en seldu hann þá til Keflavíkur. Á sama ári keyptu þeir Braga frá Keflavík, sem þeir skírðu Ver Il. VE l 18. Ver Il. var 35 tonn að stærð með 300 hestafla Buda aðal¬vél. Jón Guðmundsson var áfram skipstjóri á þessum Ver, og fiskaði vel. Áttu þeir þennan bát í l O ár, en seldu hann árið l 960 til Keflavíkur. Þá keyptu þeir Hugrúnu VE sem var 54 tonn að stærð með 330 hestafla GMC vél og skírðu bátinn Ver VE 318. Þetta var þriðji og síðasti Ver í þeirra útgerðarsögu. Þeir áttu bátinn aðeins í 3 ár. en þá varð Jón að hætta sjómennsku vegna veikinda. Seldu þeir þá bátinn til Hornafjarðar og hættu útgerð eftir tæplega 30 ára samfelldan útgerðarrekstur.
Eftir að faðir minn hætti sjómennsku 1942. fór hann að vinna við skipasmíðar í Skipasmíðastöð Ársæls Sveinssonar. og vann við það í þrjú ár. Þá réðst hann sem verkstjóri hjá Netagerð Vestmannaeyja sem var til húsa í hinu þekkta Framhúsi sem stóð austan við Hraðfrystistöðina. en fór undir hraun í eld-gosinu 1973. Netagerðin var stofnuð af út-gerðarmönnum á árinu l 936 og var mikið þarfafyrirtæki. Þessi starfræksla Netagerðar¬innar bjargaði alveg útgerð Vestmanneyinga á stríðsárunum. bæði hvað öngultauma snerti og einnig netaframleiðslu. því að nálega ekkert fékkst flutt til landsins af slíkum út¬gcn)arvörum öll stríðsárin.
Í Framhúsinu voru þrjár stórar neta¬hnytingarvélar og unnu þar um l O stúlkur. Þar voru hnýtt bómullarnet og hampnet og snúnir öngultaumar.
Rétt fyrir 1950 fluttist Netagerðin í eigið húsnæði við Heiðarveg þar sem slökkvistöð bæjarins er nú til húsa. Þar var bætt við tveim
netahnýtingarvélum til viðbótar, og farið að hnýta nylon-net.
Því miður ollu skammsýn gróðasjónarmið innflytjenda því að rekstri Netagerðarinnar var hætt l 960 og húsið selt Vestmannaeyja¬bæ.
Faðir minn var verkstjóri um átta ára bil og sá um hinn daglega rekstur. en Sigurður Ólason var framkvæmdastjóri fyrirtækisins um 20 ára skeið.
Eftir að faðir minn hætti hjá Netagerðinni vann hann í nokkur ár hjá Fiskiðjunni hf .. aðallega við það að gera við borðvigtar.
Þá réðst hann til verslunarstarfa hjá Hall¬berg kaupmanni Halldórssyni og vann í málningarvöruverslun hans. sem var í kjall¬ara hússins Þorvaldseyri við Vestmanna¬braut. Vann hann þar í nokkur ár.
Á árinu 1962 varð faðir minn fyrir þungri lífsreynslu, er móðir mín varð fyrir hörmu¬legu slysi á þjóðhátíðinni það ár. Flugeldur lenti í höfði hennar, og var henni lengi ekki hugað líf. Sem betur fór lifði hún þó þetta af. en beið þess aldrei bætur, og gat ekki unnið hin erfiðari heimilisstörf eftir það.
Rétt fyrir 1970 réðst faðir minn sem gæslu-maður við gamla sjúkrahúsið og var í því starfi þegar eldur braust út á Heimaey 23. janúar 1973.
Eins og aðrir Eyjabúar fóru þau til lands og bjuggu í Þorlákshöfn þar til þau fluttust aftur heim til Eyja 31. október 1973.
Þegar heim var komið vann faðir minn við að fullgera nýja sjúkrahúsið og vann við þau þangað til það var tekið í notkun. Eftir þetta
hætti hann að vinna úti, en hjálpaði móður minni við hin erfiðari heimilisstörf.
Haustið i 983 seldu þau hjónin íbúðarhús sitt að Faxastíg 13 og fluttust í rúmgott herbergi á elliheimilinu Hraunbúðum. Þar una þau vel sínum hag og eru vel ern.
Þeim varð þriggja barna auðið:
Anna, fædd 28. apríl 1931. gift Símoni Kristjánssyni. Þau eiga tvö kjörbörn.
Guðmar. fæddur 6. apríl 1933, var giftur Sigríði Lárusdóttur. Þau áttu þrjú börn. Guðmar lést 25. júlí 196 7 eftir langvarandi veikindi.
Sveinn. sem þessar línur ritar. fæddur 2-+. nóvember 1934. giftur Ólöfu Waage. Þau eiga fjögur börn.
Sveinn Tómasson

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tundurduflið á Hallgeirseyjasandi 1921

2017-03-24T13:21:51Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tundurduflið á Hallgeirseyjarsandi 1921'''</center></big></big> 

Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunnindin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu allan trjáreka sem náði þrem álnum (tæpa tvo metra), en leiguliðar máttu hirða sprekið. 
Í Landeyjum var löngum skortur á trjáviði, en allur slíkur reki kom sér vel til áreftis á útihús og í baðstofur, sagað eftir þörfum. 
En fleira rak á fjörur en tré úr skógum fjarlægra landa, þar á meðal drápstæki, öðrum ætluð en friðelskandi sveitafólki á Íslandi. Þetta voru tundurduflin. Ekki hef ég spurnir af að nema eitt tundurdufl hafi rekið á Landeyjasand eftir heimsstyrjöldina fyrri 1914-1918. en allnokkur í þeirri síðari. 
Í Virkinu í norðri er frá því greint, að tundurdufl hafi fyrst verið reynd við vörn frönsku hafnarborgarinnar La Rochelle árið 1628. 
Í lok fyrri heimsstyrjaldar var lagt 71 þús. duflum á 45 km breitt og 430 km langt belti frá Orkneyjum til Noregs. 
Í Virkinu er þessum duflum svo lýst: „Tundurdufl eru hylki með sprengiefni, sem þannig er útbúið, að það springur við tiltölulega litla viðkomu á íkveikjustaðina. Duflin eru ýmist kúlulaga eða peru- og keilulaga úr stáli eða járni. Hleðslan er venjulega skotbómull, sem er sérstaklega hreinsuð bómull, vætt í sýrum, þurrkuð eða söxuð. Hleðslan er stundum önnur sprengiefni, t.d. trotyl, trinol eða novit. Sprengingin verður af neista eða glóð, sem annaðhvort er framleitt með rafmagni, efnablöndun eða slagkveikju. Myndast þessi neisti oftast við högg á duflin. Þó eru stundum leiðslur frá athuganastöðvum í landi að duflinu og má þaðan láta þau springa." 
Duflin eru ýmist rekadufl, botndufl eða segulmögnuð dufl. Oft eru dufl höfð í kafi hæfilega til að skip lendi á þeim. Hleðslan var mismunandi. frá 60 kg og allt að 180 kg. 
Þessar fyrra stríðs vítisvélar voru eins og barnaleikföng í samanburði við þær ógnarbombur sem nú standa á stokkum stórveldanna til þess að vernda friðinn, að okkur er fortalið!
Á vordögum 1921 fréttist um Landeyjar og víðar, að tundurdufl væri rekið á fjöru Hallgeirseyjar. Maður frá Hallgeirsey, sem gekk fjörur, fann duflið. 
Fóru nokkrir menn frá Hallgeirseyjarbæjum fram í Sand til að skoða „gripinn" og færa undan sjó. Fyrst var reynt að velta duflinu eins og tunnu, en það gekk ekki vel. Var þá brugðið böndum á duflið og því velt þannig; gekk þá allt betur. Sett upp á kamp og haggaðist duflið ekki í gljúpum sandinum. Við þetta verk unnu meðal annarra þeir Óskar Jónsson í Hallgeirsey, sem lengi hefur búið að Sólhlíð hér, Þorvaldur Stephensen, þá skrifstofumaður Kaupfélags Hallgeirseyjar, báðir á besta aldri og afrenndir að afli. 
Ekki held ég að fregnin um duflið hafi vakið sérlega athygli í sveitinni. Allir þóttust vita, að púðrið væri blautt og duflið löngu óvirkt, búið að velkjast í Atlantshafinu árum saman. Sumir sögðu að það væri afleitt að geta ekki notfært sér allt þetta góða stál ( eða járn) sem væri í hylkinu. Bóndi í Landeyjum, hagur á járn, sagði að þetta væri nú aldeilis fínt í skeifur. 
Það mun hafa hvarflað að Valdimar bónda á Álfhólum, að ekki væri alveg öruggt að duflið væri óvirkt. Tveir sumarstrákar úr Eyjum voru þá í Vestur-Landeyjum. Þeir
voru að hoppa á duflinu. eins og háttur var okkar stráka. Kom þá Valdimar þar að og skipaði þeim harðri hendi að hypja sig niður. Þessir piltar eru báðir þjóðkunnir menn: Jón Í.Sigurðsson hafnsögumaður og Þorsteinn Sigurðsson forstjóri. 
Fjaran og sjórinn hafði mikið aðdráttarall fyrir okkur börn og unglinga. Um og eftir 1920 áttu mótorbátar úr Eyjum margar ferðir „upp að Sandinum“ og þá oftast Hallgeirseyjarsandi eftir að kaupfélagið í Hallgeirsey var stofnað ( 1919). Vestmanna¬eyjar voru þá umskipunarhöfn; bátarnir sel¬fluttu vörurnar til lands. Heldur dró úr þessum ferðum frá 1924. því þá fóru skipin að koma frá útlöndum upp að Söndunum.
Þá voru „lokaferðirnar“. þegar vermenn úr Landeyjum og næstu sveitum komu á vélbátum hlöðnum trosi (saltfiski) og öðrum varningi. Kom þá fyrir að þrír bátar úr Eyjum voru samtímis við Sandinn. 
Sandferðirnar okkar strákanna voru skemmtilegar, tilbreyting, líf og fjör.
Í Sandinum hittumst við peyjarnir frá nokkrum bæjum, í fyrstu í leik og spjalli. en fljótt fórum við að taka til hendinni eftir mætti því nóg var að snúast þegar Eyjaleiðið var komið. 
Þegar duflið kom tókum við strákar því fagnandi. Þarna lá það á bumbunni. sak-leysislegt, eiginlega vinalegt. Það var líka gott til síns brúks; allir komu ríðandi í sand og þá gat sá sem fyrstur kom bundið klárinn sinn við hring í duflinu. Svo gátu fleiri komið og bundið í taglið á fyrsta hesti og þannig áfram ef vildi. Svo var aldrei að vita nema hellt yrði úr hylkinu, svo smíða mætti úr því skeifur og fleira gagnlegt. - Tvö horn held ég að hafi átt að vera á duflinu en annað var brotið af. 
Ég held að við strákarnir höfum varla farið sand þetta vor án þess að djöflast á duflinu ef svo má segja, stundum tveir saman. Enginn bannaði okkur þennan leik. 
Nú var kominn sláttur og strjálari ferðir í Sandinn. Þá er það einn dag, seint í ágúst ef ég man rétt, að við á Úlfsstöðum sáum til mannaferða suður Affallsbakka, en þar lá leiðin að Hallgeirsey. Nokkrir karlmenn riðu þar í hóp og voru flestir greinilega óvanir hestamennsku, voru hoknir í hnökkunum og riðu hægt. Mannaferðir um sláttinn voru óvenjulegar. Við á Úlfsstöðum vorum öngvu nær um þetta ferðalag. 
Um kvöldið. Við feðgar komnir heim frá slætti. Reyndar má öllu nafn gefa. sláttur 10 ára snáða ekki beysinn. Það var farið að skyggja í baðstofunni, eða húm eins og kallað var. 
Allt í einu lýsir eldblossi upp baðstofuhróið. Albjart örstutta stund. þungur dynkur. Ekki hrikti neitt í viðum það ég man. 
Þá rann upp fyrir okkur ljós: Þeir sem riðu um garða í dag hafa sprengt tundurduflið. 
Daginn eftir flaug „fiskisagan“. Dátar af varðskipinu danska. „Beskytteren“ (Verndarinn). voru þarna að verki. Þeir hafa, að því er ætla má, komið í bíl frá Reykjavík að Garðsauka í Hvelhrepp. Þar settir undir þá hestar, kannski fyrsti reiðtúr þeirra á ævinni. Í fylgd með þeim var Björgvin Vigfússon sýslumaður og fararstjóri íslenskur.
Líklegt er, að Guðjón Jónsson hreppstjóri og bóndi í Hallgeirsey hafi tilkynnt sýslumanni duflrekann og hann komið þeirri fregn áleiðis rétta boðleið. Kynni að vera, að landhelgisgæslunni dönsku hafi þótt rétt að reyna á það hvort duflið væri eins „steindautt“ og við sveitamenn héldum. 
Danirnir brúkuðu kveikiþráð og fóru með hann langt vestur á sandinn. Gígurinn, sem varð við sprenginguna, var á aðra mannhæð. Sagt er að sprungubrot hafi farið gegnum tjörukagga, sem stóð ekki langt frá duflinu. Annars var ekki urmull eftir nema eitt lítið sprengjubrot sem Óskar í Hallgeirsey fann langt frá þeim stað þar sem duflið var. 
Mest bar á sprengingunni í Fljótshlíðinni, mun meira en í Landeyjum. Þar hrikti í húsum með miklum gný og jafnvel dæmi þess að rúður í gluggum hafi brotnað.
Eitthvað var um það talað. að duflið hafi legið þannig, sem var þá tilviljun, að sprengihætta hafi þess vegna verið minni en annars. 
Í seinni heimsstyrjöld rak mörg dufl á Landeyjasand, flest á Bakkafjöru. austarlega á ströndinni. Þar heitir Tangi. vegna þess að sandur nær þar lengst fram í sjó fram í A-Landeyjum. Þó fundust þau á víð og dreif um ströndina. stundum mörg í einu. 
Sumir héldu að duflin spryngi ekki ef þau ræki á sendna strönd. Veturinn 1942 fann Sigurður Loftsson, þá bóndi á Bakka, tundurdufl rekið í flæðarmálinu. Þá var mikið brim. Sigurður lét duflið eiga sig. Þá er hann var kominn hálfa leið heim (tæplega klukkustundar gangur heim að Bakka) .. heyrði ég þann mesta hvell. sem ég nokkurn tíma hef heyrt ... er haft eftir Sigurði. Er hann leit við sá hann mikinn eldblossa. svo svartan mökk. Dynkurinn heyrðist í nálægar sveitir.
Nokkru seinna sprakk tundurdufl við sandinn um nótt. Þá hrökk fólk í nálægum bæjum upp úr svefni við hávaðann. 

''Heimildir:'' 
''Virkið í norðri Ill.'' 
''Salomonsens Leksíkon,'' 
''Samtöl við Óskar Jónsson og Jón Í.'' 
''Sigurðsson.'' ''
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Haraldur Guðnason.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tundurduflið á Hallgeirseyjasandi 1921

2017-03-24T13:21:13Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tundurduflið á Hallgeirseyjarsandi 1921'''</center></big></big> 

Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunnindin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu allan trjáreka sem náði þrem álnum (tæpa tvo metra), en leiguliðar máttu hirða sprekið. 
Í Landeyjum var löngum skortur á trjáviði, en allur slíkur reki kom sér vel til áreftis á útihús og í baðstofur, sagað eftir þörfum. 
En fleira rak á fjörur en tré úr skógum fjarlægra landa, þar á meðal drápstæki, öðrum ætluð en friðelskandi sveitafólki á Íslandi. Þetta voru tundurduflin. Ekki hef ég spurnir af að nema eitt tundurdufl hafi rekið á Landeyjasand eftir heimsstyrjöldina fyrri 1914-1918. en allnokkur í þeirri síðari. 
Í Virkinu í norðri er frá því greint, að tundurdufl hafi fyrst verið reynd við vörn frönsku hafnarborgarinnar La Rochelle árið 1628. 
Í lok fyrri heimsstyrjaldar var lagt 71 þús. duflum á 45 km breitt og 430 km langt belti frá Orkneyjum til Noregs. 
Í Virkinu er þessum duflum svo lýst: „Tundurdufl eru hylki með sprengiefni, sem þannig er útbúið, að það springur við tiltölulega litla viðkomu á íkveikjustaðina. Duflin eru ýmist kúlulaga eða peru- og keilulaga úr stáli eða járni. Hleðslan er venjulega skotbómull, sem er sérstaklega hreinsuð bómull, vætt í sýrum, þurrkuð eða söxuð. Hleðslan er stundum önnur sprengiefni, t.d. trotyl, trinol eða novit. Sprengingin verður af neista eða glóð, sem annaðhvort er framleitt með rafmagni, efnablöndun eða slagkveikju. Myndast þessi neisti oftast við högg á duflin. Þó eru stundum leiðslur frá athuganastöðvum í landi að duflinu og má þaðan láta þau springa." 
Duflin eru ýmist rekadufl, botndufl eða segulmögnuð dufl. Oft eru dufl höfð í kafi hæfilega til að skip lendi á þeim. Hleðslan var mismunandi. frá 60 kg og allt að 180 kg. 
Þessar fyrra stríðs vítisvélar voru eins og barnaleikföng í samanburði við þær ógnarbombur sem nú standa á stokkum stórveldanna til þess að vernda friðinn, að okkur er fortalið!
Á vordögum 1921 fréttist um Landeyjar og víðar, að tundurdufl væri rekið á fjöru Hallgeirseyjar. Maður frá Hallgeirsey, sem gekk fjörur, fann duflið. 
Fóru nokkrir menn frá Hallgeirseyjarbæjum fram í Sand til að skoða „gripinn" og færa undan sjó. Fyrst var reynt að velta duflinu eins og tunnu, en það gekk ekki vel. Var þá brugðið böndum á duflið og því velt þannig; gekk þá allt betur. Sett upp á kamp og haggaðist duflið ekki í gljúpum sandinum. Við þetta verk unnu meðal annarra þeir Óskar Jónsson í Hallgeirsey, sem lengi hefur búið að Sólhlíð hér, Þorvaldur Stephensen, þá skrifstofumaður Kaupfélags Hallgeirseyjar, báðir á besta aldri og afrenndir að afli. 
Ekki held ég að fregnin um duflið hafi vakið sérlega athygli í sveitinni. Allir þóttust vita, að púðrið væri blautt og duflið löngu óvirkt, búið að velkjast í Atlantshafinu árum saman. Sumir sögðu að það væri afleitt að geta ekki notfært sér allt þetta góða stál ( eða járn) sem væri í hylkinu. Bóndi í Landeyjum, hagur á járn, sagði að þetta væri nú aldeilis fínt í skeifur. 
Það mun hafa hvarflað að Valdimar bónda á Álfhólum, að ekki væri alveg öruggt að duflið væri óvirkt. Tveir sumarstrákar úr Eyjum voru þá í Vestur-Landeyjum. Þeir
voru að hoppa á duflinu. eins og háttur var okkar stráka. Kom þá Valdimar þar að og skipaði þeim harðri hendi að hypja sig niður. Þessir piltar eru báðir þjóðkunnir menn: Jón Í.Sigurðsson hafnsögumaður og Þorsteinn Sigurðsson forstjóri. 
Fjaran og sjórinn hafði mikið aðdráttarall fyrir okkur börn og unglinga. Um og eftir 1920 áttu mótorbátar úr Eyjum margar ferðir „upp að Sandinum“ og þá oftast Hallgeirseyjarsandi eftir að kaupfélagið í Hallgeirsey var stofnað ( 1919). Vestmanna¬eyjar voru þá umskipunarhöfn; bátarnir sel¬fluttu vörurnar til lands. Heldur dró úr þessum ferðum frá 1924. því þá fóru skipin að koma frá útlöndum upp að Söndunum.
Þá voru „lokaferðirnar“. þegar vermenn úr Landeyjum og næstu sveitum komu á vélbátum hlöðnum trosi (saltfiski) og öðrum varningi. Kom þá fyrir að þrír bátar úr Eyjum voru samtímis við Sandinn. 
Sandferðirnar okkar strákanna voru skemmtilegar, tilbreyting, líf og fjör.
Í Sandinum hittumst við peyjarnir frá nokkrum bæjum, í fyrstu í leik og spjalli. en fljótt fórum við að taka til hendinni eftir mætti því nóg var að snúast þegar Eyjaleiðið var komið. 
Þegar duflið kom tókum við strákar því fagnandi. Þarna lá það á bumbunni. sak-leysislegt, eiginlega vinalegt. Það var líka gott til síns brúks; allir komu ríðandi í sand og þá gat sá sem fyrstur kom bundið klárinn sinn við hring í duflinu. Svo gátu fleiri komið og bundið í taglið á fyrsta hesti og þannig áfram ef vildi. Svo var aldrei að vita nema hellt yrði úr hylkinu, svo smíða mætti úr því skeifur og fleira gagnlegt. - Tvö horn held ég að hafi átt að vera á duflinu en annað var brotið af. 
Ég held að við strákarnir höfum varla farið sand þetta vor án þess að djöflast á duflinu ef svo má segja, stundum tveir saman. Enginn bannaði okkur þennan leik. 
Nú var kominn sláttur og strjálari ferðir í Sandinn. Þá er það einn dag, seint í ágúst ef ég man rétt, að við á Úlfsstöðum sáum til mannaferða suður Affallsbakka, en þar lá leiðin að Hallgeirsey. Nokkrir karlmenn riðu þar í hóp og voru flestir greinilega óvanir hestamennsku, voru hoknir í hnökkunum og riðu hægt. Mannaferðir um sláttinn voru óvenjulegar. Við á Úlfsstöðum vorum öngvu nær um þetta ferðalag. 
Um kvöldið. Við feðgar komnir heim frá slætti. Reyndar má öllu nafn gefa. sláttur 10 ára snáða ekki beysinn. Það var farið að skyggja í baðstofunni, eða húm eins og kallað var. 
Allt í einu lýsir eldblossi upp baðstofuhróið. Albjart örstutta stund. þungur dynkur. Ekki hrikti neitt í viðum það ég man. 
Þá rann upp fyrir okkur ljós: Þeir sem riðu um garða í dag hafa sprengt tundurduflið. 
Daginn eftir flaug „fiskisagan“. Dátar af varðskipinu danska. „Beskytteren“ (Verndarinn). voru þarna að verki. Þeir hafa, að því er ætla má, komið í bíl frá Reykjavík að Garðsauka í Hvelhrepp. Þar settir undir þá hestar, kannski fyrsti reiðtúr þeirra á ævinni. Í fylgd með þeim var Björgvin Vigfússon sýslumaður og fararstjóri íslenskur.
Líklegt er, að Guðjón Jónsson hreppstjóri og bóndi í Hallgeirsey hafi tilkynnt sýslumanni duflrekann og hann komið þeirri fregn áleiðis rétta boðleið. Kynni að vera, að landhelgisgæslunni dönsku hafi þótt rétt að reyna á það hvort duflið væri eins „steindautt“ og við sveitamenn héldum. 
Danirnir brúkuðu kveikiþráð og fóru með hann langt vestur á sandinn. Gígurinn, sem varð við sprenginguna, var á aðra mannhæð. Sagt er að sprungubrot hafi farið gegnum tjörukagga, sem stóð ekki langt frá duflinu. Annars var ekki urmull eftir nema eitt lítið sprengjubrot sem Óskar í Hallgeirsey fann langt frá þeim stað þar sem duflið var. 
Mest bar á sprengingunni í Fljótshlíðinni, mun meira en í Landeyjum. Þar hrikti í húsum með miklum gný og jafnvel dæmi þess að rúður í gluggum hafi brotnað.
Eitthvað var um það talað. að duflið hafi legið þannig, sem var þá tilviljun, að sprengihætta hafi þess vegna verið minni en annars. 
Í seinni heimsstyrjöld rak mörg dufl á Landeyjasand, flest á Bakkafjöru. austarlega á ströndinni. Þar heitir Tangi. vegna þess að sandur nær þar lengst fram í sjó fram í A-Landeyjum. Þó fundust þau á víð og dreif um ströndina. stundum mörg í einu. 
Sumir héldu að duflin spryngi ekki ef þau ræki á sendna strönd. Veturinn 1942 fann Sigurður Loftsson, þá bóndi á Bakka, tundurdufl rekið í flæðarmálinu. Þá var mikið brim. Sigurður lét duflið eiga sig. Þá er hann var kominn hálfa leið heim (tæplega klukkustundar gangur heim að Bakka) .. heyrði ég þann mesta hvell. sem ég nokkurn tíma hef heyrt ... er haft eftir Sigurði. Er hann leit við sá hann mikinn eldblossa. svo svartan mökk. Dynkurinn heyrðist í nálægar sveitir.
Nokkru seinna sprakk tundurdufl við sandinn um nótt. Þá hrökk fólk í nálægum bæjum upp úr svefni við hávaðann. 
''Heimildir:'' 

''Virkið í norðri Ill.'' 
''Salomonsens Leksíkon,'' 
''Samtöl við Óskar Jónsson og Jón Í.'' 
''Sigurðsson.'' ''
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Haraldur Guðnason.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tundurduflið á Hallgeirseyjasandi 1921

2017-03-24T13:20:30Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tundurduflið á Hallgeirseyjarsandi 1921'''</center></big></big> 

Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunnindin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu allan trjáreka sem náði þrem álnum (tæpa tvo metra), en leiguliðar máttu hirða sprekið. 
Í Landeyjum var löngum skortur á trjáviði, en allur slíkur reki kom sér vel til áreftis á útihús og í baðstofur, sagað eftir þörfum. 
En fleira rak á fjörur en tré úr skógum fjarlægra landa, þar á meðal drápstæki, öðrum ætluð en friðelskandi sveitafólki á Íslandi. Þetta voru tundurduflin. Ekki hef ég spurnir af að nema eitt tundurdufl hafi rekið á Landeyjasand eftir heimsstyrjöldina fyrri 1914-1918. en allnokkur í þeirri síðari. 
Í Virkinu í norðri er frá því greint, að tundurdufl hafi fyrst verið reynd við vörn frönsku hafnarborgarinnar La Rochelle árið 1628. 
Í lok fyrri heimsstyrjaldar var lagt 71 þús. duflum á 45 km breitt og 430 km langt belti frá Orkneyjum til Noregs. 
Í Virkinu er þessum duflum svo lýst: „Tundurdufl eru hylki með sprengiefni, sem þannig er útbúið, að það springur við tiltölulega litla viðkomu á íkveikjustaðina. Duflin eru ýmist kúlulaga eða peru- og keilulaga úr stáli eða járni. Hleðslan er venjulega skotbómull, sem er sérstaklega hreinsuð bómull, vætt í sýrum, þurrkuð eða söxuð. Hleðslan er stundum önnur sprengiefni, t.d. trotyl, trinol eða novit. Sprengingin verður af neista eða glóð, sem annaðhvort er framleitt með rafmagni, efnablöndun eða slagkveikju. Myndast þessi neisti oftast við högg á duflin. Þó eru stundum leiðslur frá athuganastöðvum í landi að duflinu og má þaðan láta þau springa." 
Duflin eru ýmist rekadufl, botndufl eða segulmögnuð dufl. Oft eru dufl höfð í kafi hæfilega til að skip lendi á þeim. Hleðslan var mismunandi. frá 60 kg og allt að 180 kg. 
Þessar fyrra stríðs vítisvélar voru eins og barnaleikföng í samanburði við þær ógnarbombur sem nú standa á stokkum stórveldanna til þess að vernda friðinn, að okkur er fortalið!
Á vordögum 1921 fréttist um Landeyjar og víðar, að tundurdufl væri rekið á fjöru Hallgeirseyjar. Maður frá Hallgeirsey, sem gekk fjörur, fann duflið. 
Fóru nokkrir menn frá Hallgeirseyjarbæjum fram í Sand til að skoða „gripinn" og færa undan sjó. Fyrst var reynt að velta duflinu eins og tunnu, en það gekk ekki vel. Var þá brugðið böndum á duflið og því velt þannig; gekk þá allt betur. Sett upp á kamp og haggaðist duflið ekki í gljúpum sandinum. Við þetta verk unnu meðal annarra þeir Óskar Jónsson í Hallgeirsey, sem lengi hefur búið að Sólhlíð hér, Þorvaldur Stephensen, þá skrifstofumaður Kaupfélags Hallgeirseyjar, báðir á besta aldri og afrenndir að afli. 
Ekki held ég að fregnin um duflið hafi vakið sérlega athygli í sveitinni. Allir þóttust vita, að púðrið væri blautt og duflið löngu óvirkt, búið að velkjast í Atlantshafinu árum saman. Sumir sögðu að það væri afleitt að geta ekki notfært sér allt þetta góða stál ( eða járn) sem væri í hylkinu. Bóndi í Landeyjum, hagur á járn, sagði að þetta væri nú aldeilis fínt í skeifur. 
Það mun hafa hvarflað að Valdimar bónda á Álfhólum, að ekki væri alveg öruggt að duflið væri óvirkt. Tveir sumarstrákar úr Eyjum voru þá í Vestur-Landeyjum. Þeir
voru að hoppa á duflinu. eins og háttur var okkar stráka. Kom þá Valdimar þar að og skipaði þeim harðri hendi að hypja sig niður. Þessir piltar eru báðir þjóðkunnir menn: Jón Í.Sigurðsson hafnsögumaður og Þorsteinn Sigurðsson forstjóri. 
Fjaran og sjórinn hafði mikið aðdráttarall fyrir okkur börn og unglinga. Um og eftir 1920 áttu mótorbátar úr Eyjum margar ferðir „upp að Sandinum“ og þá oftast Hallgeirseyjarsandi eftir að kaupfélagið í Hallgeirsey var stofnað ( 1919). Vestmanna¬eyjar voru þá umskipunarhöfn; bátarnir sel¬fluttu vörurnar til lands. Heldur dró úr þessum ferðum frá 1924. því þá fóru skipin að koma frá útlöndum upp að Söndunum.
Þá voru „lokaferðirnar“. þegar vermenn úr Landeyjum og næstu sveitum komu á vélbátum hlöðnum trosi (saltfiski) og öðrum varningi. Kom þá fyrir að þrír bátar úr Eyjum voru samtímis við Sandinn. 
Sandferðirnar okkar strákanna voru skemmtilegar, tilbreyting, líf og fjör.
Í Sandinum hittumst við peyjarnir frá nokkrum bæjum, í fyrstu í leik og spjalli. en fljótt fórum við að taka til hendinni eftir mætti því nóg var að snúast þegar Eyjaleiðið var komið. 
Þegar duflið kom tókum við strákar því fagnandi. Þarna lá það á bumbunni. sak-leysislegt, eiginlega vinalegt. Það var líka gott til síns brúks; allir komu ríðandi í sand og þá gat sá sem fyrstur kom bundið klárinn sinn við hring í duflinu. Svo gátu fleiri komið og bundið í taglið á fyrsta hesti og þannig áfram ef vildi. Svo var aldrei að vita nema hellt yrði úr hylkinu, svo smíða mætti úr því skeifur og fleira gagnlegt. - Tvö horn held ég að hafi átt að vera á duflinu en annað var brotið af. 
Ég held að við strákarnir höfum varla farið sand þetta vor án þess að djöflast á duflinu ef svo má segja, stundum tveir saman. Enginn bannaði okkur þennan leik. 
Nú var kominn sláttur og strjálari ferðir í Sandinn. Þá er það einn dag, seint í ágúst ef ég man rétt, að við á Úlfsstöðum sáum til mannaferða suður Affallsbakka, en þar lá leiðin að Hallgeirsey. Nokkrir karlmenn riðu þar í hóp og voru flestir greinilega óvanir hestamennsku, voru hoknir í hnökkunum og riðu hægt. Mannaferðir um sláttinn voru óvenjulegar. Við á Úlfsstöðum vorum öngvu nær um þetta ferðalag. 
Um kvöldið. Við feðgar komnir heim frá slætti. Reyndar má öllu nafn gefa. sláttur 10 ára snáða ekki beysinn. Það var farið að skyggja í baðstofunni, eða húm eins og kallað var. 
Allt í einu lýsir eldblossi upp baðstofuhróið. Albjart örstutta stund. þungur dynkur. Ekki hrikti neitt í viðum það ég man. 
Þá rann upp fyrir okkur ljós: Þeir sem riðu um garða í dag hafa sprengt tundurduflið. 
Daginn eftir flaug „fiskisagan“. Dátar af varðskipinu danska. „Beskytteren“ (Verndarinn). voru þarna að verki. Þeir hafa, að því er ætla má, komið í bíl frá Reykjavík að Garðsauka í Hvelhrepp. Þar settir undir þá hestar, kannski fyrsti reiðtúr þeirra á ævinni. Í fylgd með þeim var Björgvin Vigfússon sýslumaður og fararstjóri íslenskur.
Líklegt er, að Guðjón Jónsson hreppstjóri og bóndi í Hallgeirsey hafi tilkynnt sýslumanni duflrekann og hann komið þeirri fregn áleiðis rétta boðleið. Kynni að vera, að landhelgisgæslunni dönsku hafi þótt rétt að reyna á það hvort duflið væri eins „steindautt“ og við sveitamenn héldum. 
Danirnir brúkuðu kveikiþráð og fóru með hann langt vestur á sandinn. Gígurinn, sem varð við sprenginguna, var á aðra mannhæð. Sagt er að sprungubrot hafi farið gegnum tjörukagga, sem stóð ekki langt frá duflinu. Annars var ekki urmull eftir nema eitt lítið sprengjubrot sem Óskar í Hallgeirsey fann langt frá þeim stað þar sem duflið var. 
Mest bar á sprengingunni í Fljótshlíðinni, mun meira en í Landeyjum. Þar hrikti í húsum með miklum gný og jafnvel dæmi þess að rúður í gluggum hafi brotnað.
Eitthvað var um það talað. að duflið hafi legið þannig, sem var þá tilviljun, að sprengihætta hafi þess vegna verið minni en annars. 
Í seinni heimsstyrjöld rak mörg dufl á Landeyjasand, flest á Bakkafjöru. austarlega á ströndinni. Þar heitir Tangi. vegna þess að sandur nær þar lengst fram í sjó fram í A-Landeyjum. Þó fundust þau á víð og dreif um ströndina. stundum mörg í einu. 
Sumir héldu að duflin spryngi ekki ef þau ræki á sendna strönd. Veturinn 1942 fann Sigurður Loftsson, þá bóndi á Bakka, tundurdufl rekið í flæðarmálinu. Þá var mikið brim. Sigurður lét duflið eiga sig. Þá er hann var kominn hálfa leið heim (tæplega klukkustundar gangur heim að Bakka) .. heyrði ég þann mesta hvell. sem ég nokkurn tíma hef heyrt ... er haft eftir Sigurði. Er hann leit við sá hann mikinn eldblossa. svo svartan mökk. Dynkurinn heyrðist í nálægar sveitir.
Nokkru seinna sprakk tundurdufl við sandinn um nótt. Þá hrökk fólk í nálægum bæjum upp úr svefni við hávaðann. 
Heimildir: 
''Virkið í norðri Ill.'' 
''Salomonsens Leksíkon,'' 
''Samtöl við Óskar Jónsson og Jón Í.'' 
''Sigurðsson.'' ''
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Haraldur Guðnason.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tundurduflið á Hallgeirseyjasandi 1921

2017-03-23T15:01:13Z

Halla1:

<big><big><center>'''Tundurduflið á Hallgeirseyjarsandi 1921'''</center></big></big> 

Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunnindin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu allan trjáreka sem náði þrem álnum (tæpa tvo metra), en leiguliðar máttu hirða sprekið. 
Í Landeyjum var löngum skortur á trjáviði, en allur slíkur reki kom sér vel til áreftis á útihús og í baðstofur, sagað eftir þörfum. 
En fleira rak á fjörur en tré úr skógum fjarlægra landa, þar á meðal drápstæki, öðrum ætluð en friðelskandi sveitafólki á Íslandi. Þetta voru tundurduflin. Ekki hef ég spurnir af að nema eitt tundurdufl hafi rekið á Landeyjasand eftir heimsstyrjöldina fyrri 1914-1918. en allnokkur í þeirri síðari. 
Í Virkinu í norðri er frá því greint, að tundurdufl hafi fyrst verið reynd við vörn frönsku hafnarborgarinnar La Rochelle árið 1628. 
Í lok fyrri heimsstyrjaldar var lagt 71 þús. duflum á 45 km breitt og 430 km langt belti frá Orkneyjum til Noregs. 
Í Virkinu er þessum duflum svo lýst: „Tundurdufl eru hylki með sprengiefni, sem þannig er útbúið, að það springur við tiltölulega litla viðkomu á íkveikjustaðina. Duflin eru ýmist kúlulaga eða peru- og keilulaga úr stáli eða járni. Hleðslan er venjulega skotbómull, sem er sérstaklega hreinsuð bómull, vætt í sýrum, þurrkuð eða söxuð. Hleðslan er stundum önnur sprengiefni, t.d. trotyl, trinol eða novit. Sprengingin verður af neista eða glóð, sem annaðhvort er framleitt með rafmagni, efnablöndun eða slagkveikju. Myndast þessi neisti oftast við högg á duflin. Þó eru stundum leiðslur frá athuganastöðvum í landi að duflinu og má þaðan láta þau springa." 
Duflin eru ýmist rekadufl, botndufl eða segulmögnuð dufl. Oft eru dufl höfð í kafi hæfilega til að skip lendi á þeim. Hleðslan var mismunandi. frá 60 kg og allt að 180 kg. 
Þessar fyrra stríðs vítisvélar voru eins og barnaleikföng í samanburði við þær ógnarbombur sem nú standa á stokkum stórveldanna til þess að vernda friðinn, að okkur er fortalið!
Á vordögum 1921 fréttist um Landeyjar og víðar, að tundurdufl væri rekið á fjöru Hallgeirseyjar. Maður frá Hallgeirsey, sem gekk fjörur, fann duflið. 
Fóru nokkrir menn frá Hallgeirseyjarbæjum fram í Sand til að skoða „gripinn" og færa undan sjó. Fyrst var reynt að velta duflinu eins og tunnu, en það gekk ekki vel. Var þá brugðið böndum á duflið og því velt þannig; gekk þá allt betur. Sett upp á kamp og haggaðist duflið ekki í gljúpum sandinum. Við þetta verk unnu meðal annarra þeir Óskar Jónsson í Hallgeirsey, sem lengi hefur búið að Sólhlíð hér, Þorvaldur Stephensen, þá skrifstofumaður Kaupfélags Hallgeirseyjar, báðir á besta aldri og afrenndir að afli. 
Ekki held ég að fregnin um duflið hafi vakið sérlega athygli í sveitinni. Allir þóttust vita, að púðrið væri blautt og duflið löngu óvirkt, búið að velkjast í Atlantshafinu árum saman. Sumir sögðu að það væri afleitt að geta ekki notfært sér allt þetta góða stál ( eða járn) sem væri í hylkinu. Bóndi í Landeyjum, hagur á járn, sagði að þetta væri nú aldeilis fínt í skeifur. 
Það mun hafa hvarflað að Valdimar bónda á Álfhólum, að ekki væri alveg öruggt að duflið væri óvirkt. Tveir sumarstrákar úr Eyjum voru þá í Vestur-Landeyjum. Þeir
voru að hoppa á duflinu. eins og háttur var okkar stráka. Kom þá Valdimar þar að og skipaði þeim harðri hendi að hypja sig niður. Þessir piltar eru báðir þjóðkunnir menn: Jón Í.Sigurðsson hafnsögumaður og Þorsteinn Sigurðsson forstjóri. 
Fjaran og sjórinn hafði mikið aðdráttarall fyrir okkur börn og unglinga. Um og eftir 1920 áttu mótorbátar úr Eyjum margar ferðir „upp að Sandinum“ og þá oftast Hallgeirseyjarsandi eftir að kaupfélagið í Hallgeirsey var stofnað ( 1919). Vestmanna¬eyjar voru þá umskipunarhöfn; bátarnir sel¬fluttu vörurnar til lands. Heldur dró úr þessum ferðum frá 1924. því þá fóru skipin að koma frá útlöndum upp að Söndunum.
Þá voru „lokaferðirnar“. þegar vermenn úr Landeyjum og næstu sveitum komu á vélbátum hlöðnum trosi (saltfiski) og öðrum varningi. Kom þá fyrir að þrír bátar úr Eyjum voru samtímis við Sandinn. 
Sandferðirnar okkar strákanna voru skemmtilegar, tilbreyting, líf og fjör.
Í Sandinum hittumst við peyjarnir frá nokkrum bæjum, í fyrstu í leik og spjalli. en fljótt fórum við að taka til hendinni eftir mætti því nóg var að snúast þegar Eyjaleiðið var komið. 
Þegar duflið kom tókum við strákar því fagnandi. Þarna lá það á bumbunni. sak-leysislegt, eiginlega vinalegt. Það var líka gott til síns brúks; allir komu ríðandi í sand og þá gat sá sem fyrstur kom bundið klárinn sinn við hring í duflinu. Svo gátu fleiri komið og bundið í taglið á fyrsta hesti og þannig áfram ef vildi. Svo var aldrei að vita nema hellt yrði úr hylkinu, svo smíða mætti úr því skeifur og fleira gagnlegt. - Tvö horn held ég að hafi átt að vera á duflinu en annað var brotið af. 
Ég held að við strákarnir höfum varla farið sand þetta vor án þess að djöflast á duflinu ef svo má segja, stundum tveir saman. Enginn bannaði okkur þennan leik. 
Nú var kominn sláttur og strjálari ferðir í Sandinn. Þá er það einn dag, seint í ágúst ef ég man rétt, að við á Úlfsstöðum sáum til mannaferða suður Affallsbakka, en þar lá leiðin að Hallgeirsey. Nokkrir karlmenn riðu þar í hóp og voru flestir greinilega óvanir hestamennsku, voru hoknir í hnökkunum og riðu hægt. Mannaferðir um sláttinn voru óvenjulegar. Við á Úlfsstöðum vorum öngvu nær um þetta ferðalag. 
Um kvöldið. Við feðgar komnir heim frá slætti. Reyndar má öllu nafn gefa. sláttur 10 ára snáða ekki beysinn. Það var farið að skyggja í baðstofunni, eða húm eins og kallað var. 
Allt í einu lýsir eldblossi upp baðstofuhróið. Albjart örstutta stund. þungur dynkur. Ekki hrikti neitt í viðum það ég man. 
Þá rann upp fyrir okkur ljós: Þeir sem riðu um garða í dag hafa sprengt tundurduflið. 
Daginn eftir flaug „fiskisagan“. Dátar af varðskipinu danska. „Beskytteren“ (Verndarinn). voru þarna að verki. Þeir hafa, að því er ætla má, komið í bíl frá Reykjavík að Garðsauka í Hvelhrepp. Þar settir undir þá hestar, kannski fyrsti reiðtúr þeirra á ævinni. Í fylgd með þeim var Björgvin Vigfússon sýslumaður og fararstjóri íslenskur.
Líklegt er, að Guðjón Jónsson hreppstjóri og bóndi í Hallgeirsey hafi tilkynnt sýslumanni duflrekann og hann komið þeirri fregn áleiðis rétta boðleið. Kynni að vera, að landhelgisgæslunni dönsku hafi þótt rétt að reyna á það hvort duflið væri eins „steindautt“ og við sveitamenn héldum. 
Danirnir brúkuðu kveikiþráð og fóru með hann langt vestur á sandinn. Gígurinn, sem varð við sprenginguna, var á aðra mannhæð. Sagt er að sprungubrot hafi farið gegnum tjörukagga, sem stóð ekki langt frá duflinu. Annars var ekki urmull eftir nema eitt lítið sprengjubrot sem Óskar í Hallgeirsey fann langt frá þeim stað þar sem duflið var. 
Mest bar á sprengingunni í Fljótshlíðinni, mun meira en í Landeyjum. Þar hrikti í húsum með miklum gný og jafnvel dæmi þess að rúður í gluggum hafi brotnað.
Eitthvað var um það talað. að duflið hafi legið þannig, sem var þá tilviljun, að sprengihætta hafi þess vegna verið minni en annars. 
Í seinni heimsstyrjöld rak mörg dufl á Landeyjasand, flest á Bakkafjöru. austarlega á ströndinni. Þar heitir Tangi. vegna þess að sandur nær þar lengst fram í sjó fram í A-Landeyjum. Þó fundust þau á víð og dreif um ströndina. stundum mörg í einu. 
Sumir héldu að duflin spryngi ekki ef þau ræki á sendna strönd. Veturinn 1942 fann Sigurður Loftsson, þá bóndi á Bakka, tundurdufl rekið í flæðarmálinu. Þá var mikið brim. Sigurður lét duflið eiga sig. Þá er hann var kominn hálfa leið heim (tæplega klukkustundar gangur heim að Bakka) .. heyrði ég þann mesta hvell. sem ég nokkurn tíma hef heyrt ... er haft eftir Sigurði. Er hann leit við sá hann mikinn eldblossa. svo svartan mökk. Dynkurinn heyrðist í nálægar sveitir.
Nokkru seinna sprakk tundurdufl við sandinn um nótt. Þá hrökk fólk í nálægum bæjum upp úr svefni við hávaðann.
Heimildir:
Virkiu í norðri Ill. Salomonsens Leksíkon,
Samtöl við Óskar Jónsson og Jón Í.
Sigurðsson.
Haraldur Guðnason.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Tundurduflið á Hallgeirseyjasandi 1921

2017-03-23T14:22:26Z

Halla1: Ný síða: Tundurduflið á Hallgeirseyjar-sandi 1921 Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunn¬indin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu alla...

Tundurduflið á Hallgeirseyjar-sandi 1921

Í Landeyjum voru rekafjörur einu hlunn¬indin sem fylgdu jörðunum. Jarðir næst sjó áttu fjöruréttindin. Jarðaeigendur áttu allan trjáreka sem náði þrem álnum (tæpa tvo metra), en leiguliðar máttu hirða sprekið.
Í Landeyjum var löngum skortur á trjáviði, en allur slíkur reki kom sér vel til áreftis á útihús og í baðstofur, sagað eftir þörfum.
En fleira rak á fjörur en tré úr skógum fjarlægra landa, þar á meðal drápstæki, öðrum ætluð en friðelskandi sveitafólki á Íslandi. Þetta voru tundurduflin. Ekki hef ég spurnir af að nema eitt tundurdufl hafi rekið á Landeyjasand eftir heimsstyrjöldina fyrri 1914-1918. en allnokkur í þeirri síðari.
Í Virkinu í norðri er frá því greint, að tundurdufl hafi fyrst verið reynd við vörn frönsku hafnarborgarinnar La Rochelle árið 1628.
Í lok fyrri heimsstyrjaldar var lagt 71 þús. duflum á 45 km breitt og 430 km langt belti frá Orkneyjum til Noregs.
Í Virkinu er þessum duflum svo lýst: „Tundurdufl eru hylki með sprengiefni, sem þannig er útbúið, að það springur við tiltölu¬lega litla viðkomu á íkveikjustaðina. Duflin eru ýmist kúlulaga eða peru- og keilulaga úr stáli eða járni. Hleðslan er venjulega skot¬bómull, sem er sérstaklega hreinsuð bómull, vætt í sýrum, þurrkuð eða söxuð. Hleðslan er stundum önnur sprengiefni, t.d. trotyl, trinol eða novit. Sprengingin verður af neista eða glóð, sem annaðhvort er framleitt með raf-magni, efnablöndun eða slagkveikju. Myndast þessi neisti oftast við högg á duflin. Þó eru stundum leiðslur frá athugana¬stöðvum í landi að duflinu og má þaðan láta þau springa."
Duflin eru ýmist rekadufl, botndufl eða segulmögnuð dufl. Oft eru dufl höfð í kafi hæfilega til að skip lendi á þeim. Hleðslan var mismunandi. frá 60 kg og allt að 180 kg.
Þessar fyrra stríðs vítisvélar voru eins og barnaleikföng í samanburði við þær ógnar-bombur sem nú standa á stokkum stór-veldanna til þess að vernda friðinni. að okkur er fortalið!
Á vordögum 1921 fréttist um Landeyjar og víðar, að tundurdufl væri rekið á fjöru Hallgeirseyjar. Maður frá Hallgeirsey, sem gekk fjörur. fann duflið.
Fóru nokkrir menn frá Hallgeirseyjar¬bæjum fram í Sand til að skoða „gripinn" og færa undan sjó. Fyrst var reynt að velta duflinu eins og tunnu, en það gekk ekki vel. Var þá brugðið böndum á duflið og því velt þannig; gekk þá allt betur. Sett upp á kamp og haggaðist duflið ekki í gljúpum sandinum. Við þetta verk unnu meðal annarra þeir Óskar Jónsson í Hallgeirsey, sem lengi hefur búið að Sólhlíð hér, Þorvaldur Stephensen, þá skrifstofumaður Kaupfélags Hallgeirs¬eyjar, báðir á besta aldri og afrenndir að afli.
Ekki held ég að fregnin um duflið hafi vakið sérlega athygli í sveitinni. Allir þóttust vita, að púðrið væri blautt og duflið löngu óvirkt, búið að velkjast í Atlantshafinu árum saman. Sumir sögðu að það væri afleitt að geta ekki notfært sér allt þetta góða stál ( eða járn) sem væri í hylkinu. Bóndi í Landeyjum, hagur á járn, sagði að þetta væri nú aldeilis fínt í skeifur.
Það mun hafa hvarflað að Valdimar bónda á Álfhólum, að ekki væri alveg öruggt að duflið væri óvirkt. Tveir sumarstrákar úr Eyjum voru þá í Vestur-Landeyjum. Þeir
voru að hoppa á duflinu. eins og háttur var okkar stráka. Kom þá Valdimar þar að og skipaði þeim harðri hendi að hypja sig niður. Þessir piltar eru báðir þjóðkunnir menn: Jón Í. Siuurðsson hafnsögumaður o0 Þorsteinn
b ~ ~
Sigurðsson forstjóri.
Fjaran og sjórinn hafði mikið aðdráttarall fyrir okkur börn og unglinga. Um og eftir 1920 áttu mótorbátar úr Eyjum margar ferðir .,upp að Sandinum" og þá oftast Hallgeirseyjarsandi eftir að kaupfélagið í Hallgeirsey var stofnað ( 1919). Vestmanna¬eyjar voru þá umskipunarhöfn; bátarnir sel¬fluttu vörurnar til lands. Heldur dró úr þessum ferðum frá 1924. því þá fóru skipin að koma frá útlöndum upp að Söndunum.
Þá voru .Jokaferðimar". þegar vermenn úr Landeyjum og næstu sveitum komu á vélbátum hlöðnum trosi (saltfiski) og öðrum varningi. Kom þá fyrir að þrír bátar úr Eyjum voru samtímis við Sandinn.
Sandferðirnar okkar strákanna voru skemmtilegar, tilbreyting, líf og fjör.
Í Sandinum hittumst við peyjarnir frá nokkrum bæjum, í fyrstu í leik og spjalli. en fljótt fórum við að taka til hendinni eftir mætti því nóg var að snúast þegar Eyjaleiðið var komið.
Þegar duflið kom tókum við strákar því
fagnandi. Þarna lá það á bumbunni. sak-leysislegt, eiginlega vinalegt. Það var líka gott til síns brúks; allir komu ríðandi í sand og þá gat sá sem fyrstur kom bundið klárinn sinn við hring í duflinu. Svo gátu fleiri komið og bundið í taglið á fyrsta hesti og þannig áfram ef vildi. Svo var aldrei að vita nema hellt yrði úr hylkinu, svo smíða mætti úr því skeifur og fleira gagnlegt. - Tvö horn held ég að hafi átt að vera á duflinu en annað var brotið af.
Ég held að við strákarnir höfum varla farið sand þetta vor án þess að djöflast á duflinu ef svo má segja, stundum tveir saman. Enginn bannaði okkur þennan leik.
Nú var kominn sláttur og strjálarí ferðir í Sandinn. Þá er það einn dag. seint í ágúst ef ég man rétt, að við á Úlfsstöðum sáum til mannaferða suður Affallsbakka. en þar lá leiðin að Hallgeirsey. Nokkrir karlmenn riðu þar í hóp og voru flestir greinilega óvanir hestamennsku. voru hoknir í hnökkunum og riðu hægt. Mannaferðir um sláttinn voru óvenjulegar. Við á Úlfsstöðum vorum öngvu nær um þetta ferðalag.
Um kvöldið. Við feðgar komnir heim frá slætti. Reyndar má öllu nafn gefa. sláttur 10 ára snáða ekki beysinn. Það var faril) að skyggja í baðstofunni. eða húm eins og kallað var.
Allt í einu lýsir eldblossi upp baðstofu¬hróið. Albjart örstutta stund. þungur dynkur. Ekki hrikti neitt í viðum það ég man.
Þá rann upp fyrir okkur ljós: Þeir sem riðu um garða í dag hafa sprengt tundurduflið.
Daginn eftir flaug .Jiskisagan ... Dátar af varðskipinu danska, .. Beskyttercn„ ( Verndarinn). voru þarna að verki. Þeir hafa. að því er ætla m.1, komið í bíl frá Reykjavík að Garðsauka í Hvelhrepp. Þar settir undir þá hestar. kannski fyrsti reiðtúr þeirra á ævinni. Í fylgd með þeim var Björgvin Vigfússon sýslumaður og fararstjóri ís¬lenskur.
Líklegt er. að Guðjón Jónsson hreppstjóri og bóndi í Hallgeirsey hafi tilkynnt sýslu¬manni duflrekann og hann komið þeirri fregn
áleiðis rétta boðleið. Kynni að vera, að land-helgisgæslunni dönsku hafi þótt rétt að reyna á það hvort duflið væri eins ,.steindautt" og við sveitamenn héldum.
Danirnir brúkuðu kveikiþráð og fóru með hann langt vestur á sandinn. Gígurinn, sem varð við sprenginguna, var á aðra mannhæð. Sagt er að sprungubrot hafi farið gegnum tjörukagga, sem stóð ekki langt frá duflinu. Annars var ekki urmull eftir nema eitt lítið sprengjubrot sem Óskar í Hallgeirsey fann langt frá þeim stað þar sem duflið var.
Mest bar á sprengingunni í Fljótshlíðinni, mun meira en í Landeyjum. Þar hrikti í húsum með miklum gný og jafnvel dæmi þess að rúður í gluggum hafi brotnað.
Eitthvað var um það talað. að duflið hafi legið þannig. sem var þá tilviljun. að sprengi-hætta hafi þess vegna verið minni en annars.
Í seinni heimsstyrjöld rak mörg dufl á Landeyjasand, flest á Bakkafjöru. austarlega á ströndinni. Þar heitir Tangi. vegna þess að sandur nær þar lengst fram í sjó fram í A-Landeyjum. Þó fundust þau á víð og dreif um ströndina. stundum mörg í einu.
Sumir héldu að duflin spryngi ekki ef þau ræki á sendna strönd. Veturinn 1942 fann Sigurður Loftsson, þá bóndi á Bakka, tundurdufl rekið í flæðarmálinu. Þá var mikið brim. Sigurður lét duflið eiga sig. Þá er hann var kominn hálfa leið heim (tæplega klukkustundar gangur heim að Bakka) .. heyrði ég þann mesta hvell. sem ég nokkurn tíma hef heyrt ... er haft eftir Sigurði. Er hann leit við sá hann mikinn eldblossa. svo svartan mökk. Dynkurinn heyrðist í nálægar sveitir.
Nokkru seinna sprakk tundurdufl við sandinn um nótt. Þá hrökk fólk í nálægum bæjum upp úr svefni við hávaðann.
Heimildir:
Virkiu í norðri Ill. Salomonsens Leksíkon,
Samtöl við Óskar Jónsson og Jón Í.
Sigurðsson.
Haraldur Guðnason.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Básar

2017-03-23T14:19:37Z

Halla1:

<big><big><center>'''Básar</center></big></big> 

Básar voru formlega teknir í notkun 8. des. s. l. 
Boðað var til samsætis að Básum af því tilefni. Boðið var stjórnum aðildarfélaga ásamt nokkrum velunnurum og fréttamönnum. 
Þó að gerð hafi verið grein fyrir stofnun húsfélagsins Bása í Sjómannadagsblaðinu 1978 þykir rétt að bæta um betur nú. Í þessu blaði birtist hluti ræðu Jóhannesar Kristinssonar við þetta tækifæri, seinni hluti hennar, þar sem rakin er saga hússins til dagsins í dag. 
Jóhannes Kristinsson setti samsætið og bauð gesti velkomna. Síðan minntist hann tveggja látinna félaga úr hússtjórninni. þeirra Kristins Sigurðssonar og Alfreðs Þorgrímssonar, svo og annarra félaga sem látist hafa síðastliðin átta ár. Risu viðstaddir úr sætum. 
Séra Kjartan Örn Sigurbjörnsson flutti blessunarorð og óskaði húseigendum til hamingju með húsið og farsældar um ókomin ár. 
Jóhannes rakti sögu húsfélagsins frá því á árinu 1976, en þá sameinuðust fimm félög um húsakaupin, Verðandi, Vélstjórafélagið, Sjómannadagsráð, Björgunarfélagið og slysavarnadeildin Eykyndill. 
Jóhannes sagði m.a.: 
„Fljótlega var Carl Ólafur Granz fenginn til liðs við hússtjórnina til að hanna og fullgera húsið eftir hugmyndum hússtjórnarinnar. Það er álit flestra að sá liðsauki, sem Carl Ólafur var, hafi verið ómetanlegur. Hægt og sígandi var unnið að uppbyggingunni í sjö ár, en lokaspretturinn var svo á þessu ári. Það var ætíð ætlunin frá upphafi að uppbyggingin yrði ekki hraðari en svo að húsið yrði félögunum. sem stöðu að húsakaupunum, ekki fjárhagsleg byrði. Óneitanlega stóðu Verðandimenn best að vígi því að þeir áttu húseign sem eyðilagðist í gosinu, en hin félögin höfðu misjafnar fjáröflunarleiðir til að fjármagna húsakaupin. Það má því segja að þrátt fyrir góðan ásetning hafi misjöfn fjárhagsgeta verið orsök þess að húsið var ekki endanlega tilbúið fyrr en nú. 
Í stuttu máli er húsbyggingarsagan þessi: 
Húsfélagið stofnað 5. des. 1976. Húsið keypt 6. des. 1976. Á árunum 1976 til 1980 eru neðsta hæð og miðhæð svo til fullkláraðar. 1980 til 1983 var unnið við rishæðina, en það var árið 1980 sem þekjunni var lyft í núverandi mynd. Á fundi 8, janúar 1984 var tekin ákvörðun um að hraða framkvæmdum þannig að húsinu yrði lokið á árinu. 22. mars er svo fyrirliggjandi tilboð frá Carli Ólafi um að ljúka við húsið. Það er svo í byrjun apríl að fundin er leið til að fjármagna fyrirtækið og voru þau Richard Sighvatsson og Jórunn Helgadóttir fengin til að semja endanlega við Carl Ólaf um verkið. Samkomulag tókst fljótlega og skyldi verkinu lokið fyrir 15. maí og stóðst það nokkurn veginn. 
Björgunarfélagið notaði salinn fyrst til kaffisamsætis í endaðan maí og þótti takast vel. Eykyndilskonur hafa haldið tvo eða þrjá skemmtifundi á efstu hæðinni. Verðandi hefur haldið tvo fundi á loftinu. Það skal tekið fram að frá því að húsið var keypt hafa allir stjórnarfundir félaganna verið haldnir á miðhæðinni, í norðausturherberginu. Það er því óhætt að segja að húsið sé löngu komið í gagnið þó að við tökum það formlega í notkun allt hér í kvöld. 
Ég held að hér sé um einstakt fyrirbæri á Íslandi að ræða og þótt víðar væri leitað, að fimm félagasamtök skuli sameinast um svo viðamikið hús sem Básar eru. Og það ótrúlega er, að alveg furðulitlir árekstrar hafa verið á þessum átta árum, þó að bryddað hafi lítillega á þeim, en ekkert sem skemmt hefur
hina góðu sambúð og ég vona að hún megi haldast um ókomin ár. 
Eins og sést hér nú er salurinn svo til búinn, vantar aðeins gardínur sem töfðust, aðallega vegna verkfalls í haust, en þær koma fljótlega. Ýmislegt er að ske á neðstu hæðinni, það eru Björgunarfélagsmenn að fylgja eftir kröfum tímans. Miðhæðin svo til búin með sínu skemmtilega fyrirkomulagi. Varðandi salernin, þá var það eina sem við gátum gert fyrir fatlaða, sem eiga eftir að koma hingað, að eitt klósettið er stærra en hin. 
Í fjárþröng okkar - sem hlýtur að vera þegar Básar eru annars vegar - kom fram tillaga um að selja auglýsingar fyrir ofan borðin, þannig að ef einhver keypti auglýsingu fyrir sitt fyrirtæki eða sjálfan sig sem einstakling, héngi nafnspjald viðkomandi yfir því borði um ókomin ár og það nefnt eftir því fyrirtæki eða þeim einstaklingi. Lítillega hef ég kynnt þetta mál út á við og er töluverður áhugi, en hefur þótt nokkuð dýrt þar sem ég vil selja borðið fyrir 100 þús. kr. Ég hef sagt að ég sé liðlegur í samningum og er ekki dottinn upp fyrir með fyrirtækið enn. Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka samstarfsfólki mínu í húsnefnd fyrir ánægjulegt samstarf í átta ár. Og ekki síður vil ég þakka Carli Ólafi fyrir samfylgdina. 
Hér hefur aðeins verið stiklað á stóru á átta ára ferli, en það hefði verið hægt að skrifa heilt blað, svo margt hefur skeð." 
Carl Ólafur sté í pontu og sló á létta strengi, afhenti meðal annars Einari Guðmundssyni fornaldarkylfu sem hann hafði verið látinn gæta er þakinu var lyft. 
Rósa Magnúsdóttir, formaður slysavarnadeildarinnar Eykyndils, sagði frá notkun hússins á vegum félagsins en hún hafði verið nokkur. Einnig sagði hún frá því að
Eykyndilskonur hefðu ákveðið að færa húsinu að gjöf ,,brunastrokk" sem yrði hafður í glugga á efstu hæð. ,,Strokkurinn" er þannig, að ef eldur yrði laus þá er hann neyðarútgangur. 
Friðrik Ásmundsson sagði frá því hvernig Verðandi hefði eignast þennan stóra hlut sem Jóhannes Kristinsson nefndi hér að framan, en það var er ekkja Guðjóns heitins frá Heiði gaf neðstu hæð húseignarinnar Heiði. Þar hafði Verðandi komið sér upp skrifstofu og annarri aðstöðu þegar gosið hófst, en Viðlagasjóður svo greitt þegar húsið var dæmt ónýtt. 
Eftir kaffiveitingar var gestum boðið að skoða húsið en formaður hvers félags var til staðar í viðkomandi herbergi og svaraði spurningum gesta. 
Um kl. 23 mætti hljómsveit á staðinn og spilaði til kl. 3 eftir miðnætti fyrir dansi. 
Núverandi stjórn húsfélagsins Básar skipa: 
Frá Verðandi 
Richard Sighvatsson. frá Vélstjórafélaginu
Gústaf Ó. Guðmundsson. frá Sjómannadagsráði Jóhannes Kristinsson. 
frá Björgunarfélaginu Grímur Guðnason. 
frá Eykyndli 
Sigríður Björnsdóttir. 
Formaður hússtjórnar og umsjónarmaður er Gústaf Ó. Guðmundsson. 

'''Ræða Rósu Magnúsdóttur formanns Eykyndils'''br> Góðir félagar og gestir. 
Í kvöld er stórum áfanga náð í sögu félagsins og starfi félaga okkar, sem nú vígja þetta hús. Bása. Er það einlæg ósk okkar Eykyndilskvenna að starf og félagsandi í félögum okkar megi eflast og dafna við þessar gjörbreyttu og góðu aðstöðu sem skapast hefur með tilkomu þessa samastaðar. 
Aðdragandinn er orðinn nokkuð langur, eða átta ár. Það var á fundi í Eykyndli 27. okt. 1976 að samþykkt var að Eykyndill tæki þátt í kaupum Halkionshússins ásamt með Björgunarfélaginu, Sjómannadagsráði, Vélstjórafélaginu og Verðandi. 
Eins og okkur konum er títt átti auðvitað að skotganga með lagfæringu hússins. Satt að segja hefur aldrei skort viljann hjá félögunum, ónei. Peningaskortur hefur háð framkvæmdum öðru fremur. 
En nú erum við hér og bjart framundan. Að vísu er ýmislegt ógert og svo til öll tæki til reksturs hússins ókomin. En trú okkar er að það komist í lag, vonandi fljótt. Í það minnsta eru gardínurnar á leiðinni. 
Ég verð nú að hvísla að ykkur að við Eykyndilskonur erum búnar að syndga upp á náðina og halda hér tvo fundi. Á fyrsta fundinum. sem haldinn var 24. okt., var svohljóðandi tillaga borin upp: 
„Í tilefni þess að húsið Básar er tekið í notkun leggur stjórn Eykyndils til að Eykyndill gefi Básum björgunarstrokk sem settur verði við húsið svo fljótt sem auðið er."
Var þetta samþykkt og hafa bréf um þetta verið send til meðeignarfélaga okkar. Strokkurinn hefur verið pantaður en það getur tekið sex mánuði að við fáum hann.
Við í Eykyndli teljum að við hefðum ekki getað eignast félagsmiðstöð á betri stað í bænum, því að eins og Jórunn Helgadóttir sagði á fyrsta Eykyndilsfundinum hér í Básum: "Þá blasir við okkur hér út um gluggana það sem við vinnum fyrir með slysavörnum, það eru bátarnir, skipin og bærinn að baki okkar." 
Ég get ekki lokið þessari tölu án þess að minnast á Kristin Sigurðsson. Hann hafði óþrjótandi áhuga á framgangi og velferð þessa húss og eru þau ótalin handtökin hans hér í Básum. Vil ég færa ekkju hans, Bjarnýju Guðjónsdóttur, og börnum þeirra þakkir okkar í Eykyndli og segja þeim að góð samvinna okkar við hann er ekki gleymd. 
Þá er mér óhætt að segja að samvinna okkar fimm félaganna hefur verið með sóma, og er það ósk okkar að svo megi verða um ókomin ár. Vil ég fyrir hönd Eykyndils þakka Jóhannesi og Geirrúnu fyrir höfðinglega gjöf sem við munum nota nú í kvöld. 
Til hamingju með Bása, félagar. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Rósa Magnúsdóttir.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Básar

2017-03-23T14:18:40Z

Halla1:

<big><big><center>'''Básar</center></big></big> 

Básar voru formlega teknir í notkun 8. des. s. l. 
Boðað var til samsætis að Básum af því tilefni. Boðið var stjórnum aðildarfélaga ásamt nokkrum velunnurum og fréttamönnum. 
Þó að gerð hafi verið grein fyrir stofnun húsfélagsins Bása í Sjómannadagsblaðinu 1978 þykir rétt að bæta um betur nú. Í þessu blaði birtist hluti ræðu Jóhannesar Kristinssonar við þetta tækifæri, seinni hluti hennar, þar sem rakin er saga hússins til dagsins í dag. 
Jóhannes Kristinsson setti samsætið og bauð gesti velkomna. Síðan minntist hann tveggja látinna félaga úr hússtjórninni. þeirra Kristins Sigurðssonar og Alfreðs Þorgrímssonar, svo og annarra félaga sem látist hafa síðastliðin átta ár. Risu viðstaddir úr sætum. 
Séra Kjartan Örn Sigurbjörnsson flutti blessunarorð og óskaði húseigendum til hamingju með húsið og farsældar um ókomin ár. 
Jóhannes rakti sögu húsfélagsins frá því á árinu 1976, en þá sameinuðust fimm félög um húsakaupin, Verðandi, Vélstjórafélagið, Sjómannadagsráð, Björgunarfélagið og slysavarnadeildin Eykyndill. 
Jóhannes sagði m.a.: 
„Fljótlega var Carl Ólafur Granz fenginn til liðs við hússtjórnina til að hanna og fullgera húsið eftir hugmyndum hússtjórnarinnar. Það er álit flestra að sá liðsauki, sem Carl Ólafur var, hafi verið ómetanlegur. Hægt og sígandi var unnið að uppbyggingunni í sjö ár, en lokaspretturinn var svo á þessu ári. Það var ætíð ætlunin frá upphafi að uppbyggingin yrði ekki hraðari en svo að húsið yrði félögunum. sem stöðu að húsakaupunum, ekki fjárhagsleg byrði. Óneitanlega stóðu Verðandimenn best að vígi því að þeir áttu húseign sem eyðilagðist í gosinu, en hin félögin höfðu misjafnar fjáröflunarleiðir til að fjármagna húsakaupin. Það má því segja að þrátt fyrir góðan ásetning hafi misjöfn fjárhagsgeta verið orsök þess að húsið var ekki endanlega tilbúið fyrr en nú. 
Í stuttu máli er húsbyggingarsagan þessi: 
Húsfélagið stofnað 5. des. 1976. Húsið keypt 6. des. 1976. Á árunum 1976 til 1980 eru neðsta hæð og miðhæð svo til fullkláraðar. 1980 til 1983 var unnið við rishæðina, en það var árið 1980 sem þekjunni var lyft í núverandi mynd. Á fundi 8, janúar 1984 var tekin ákvörðun um að hraða framkvæmdum þannig að húsinu yrði lokið á árinu. 22. mars er svo fyrirliggjandi tilboð frá Carli Ólafi um að ljúka við húsið. Það er svo í byrjun apríl að fundin er leið til að fjármagna fyrirtækið og voru þau Richard Sighvatsson og Jórunn Helgadóttir fengin til að semja endanlega við Carl Ólaf um verkið. Samkomulag tókst fljótlega og skyldi verkinu lokið fyrir 15. maí og stóðst það nokkurn veginn. 
Björgunarfélagið notaði salinn fyrst til kaffisamsætis í endaðan maí og þótti takast vel. Eykyndilskonur hafa haldið tvo eða þrjá skemmtifundi á efstu hæðinni. Verðandi hefur haldið tvo fundi á loftinu. Það skal tekið fram að frá því að húsið var keypt hafa allir stjórnarfundir félaganna verið haldnir á miðhæðinni, í norðausturherberginu. Það er því óhætt að segja að húsið sé löngu komið í gagnið þó að við tökum það formlega í notkun allt hér í kvöld. 
Ég held að hér sé um einstakt fyrirbæri á Íslandi að ræða og þótt víðar væri leitað, að fimm félagasamtök skuli sameinast um svo viðamikið hús sem Básar eru. Og það ótrúlega er, að alveg furðulitlir árekstrar hafa verið á þessum átta árum, þó að bryddað hafi lítillega á þeim, en ekkert sem skemmt hefur
hina góðu sambúð og ég vona að hún megi haldast um ókomin ár. 
Eins og sést hér nú er salurinn svo til búinn, vantar aðeins gardínur sem töfðust, aðallega vegna verkfalls í haust, en þær koma fljótlega. Ýmislegt er að ske á neðstu hæðinni, það eru Björgunarfélagsmenn að fylgja eftir kröfum tímans. Miðhæðin svo til búin með sínu skemmtilega fyrirkomulagi. Varðandi salernin, þá var það eina sem við gátum gert fyrir fatlaða, sem eiga eftir að koma hingað, að eitt klósettið er stærra en hin. 
Í fjárþröng okkar - sem hlýtur að vera þegar Básar eru annars vegar - kom fram tillaga um að selja auglýsingar fyrir ofan borðin, þannig að ef einhver keypti auglýsingu fyrir sitt fyrirtæki eða sjálfan sig sem einstakling, héngi nafnspjald viðkomandi yfir því borði um ókomin ár og það nefnt eftir því fyrirtæki eða þeim einstaklingi. Lítillega hef ég kynnt þetta mál út á við og er töluverður áhugi, en hefur þótt nokkuð dýrt þar sem ég vil selja borðið fyrir 100 þús. kr. Ég hef sagt að ég sé liðlegur í samningum og er ekki dottinn upp fyrir með fyrirtækið enn. Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka samstarfsfólki mínu í húsnefnd fyrir ánægjulegt samstarf í átta ár. Og ekki síður vil ég þakka Carli Ólafi fyrir samfylgdina. 
Hér hefur aðeins verið stiklað á stóru á átta ára ferli, en það hefði verið hægt að skrifa heilt blað, svo margt hefur skeð." 
Carl Ólafur sté í pontu og sló á létta strengi, afhenti meðal annars Einari Guðmundssyni fornaldarkylfu sem hann hafði verið látinn gæta er þakinu var lyft. 
Rósa Magnúsdóttir, formaður slysavarnadeildarinnar Eykyndils, sagði frá notkun hússins á vegum félagsins en hún hafði verið nokkur. Einnig sagði hún frá því að
Eykyndilskonur hefðu ákveðið að færa húsinu að gjöf ,,brunastrokk" sem yrði hafður í glugga á efstu hæð. ,,Strokkurinn" er þannig, að ef eldur yrði laus þá er hann neyðarútgangur. 
Friðrik Ásmundsson sagði frá því hvernig Verðandi hefði eignast þennan stóra hlut sem Jóhannes Kristinsson nefndi hér að framan, en það var er ekkja Guðjóns heitins frá Heiði gaf neðstu hæð húseignarinnar Heiði. Þar hafði Verðandi komið sér upp skrifstofu og annarri aðstöðu þegar gosið hófst, en Viðlagasjóður svo greitt þegar húsið var dæmt ónýtt. 
Eftir kaffiveitingar var gestum boðið að skoða húsið en formaður hvers félags var til staðar í viðkomandi herbergi og svaraði spurningum gesta. 
Um kl. 23 mætti hljómsveit á staðinn og spilaði til kl. 3 eftir miðnætti fyrir dansi. 
Núverandi stjórn húsfélagsins Básar skipa:
Frá Verðandi 
Richard Sighvatsson. frá Vélstjórafélaginu
Gústaf Ó. Guðmundsson. frá Sjómannadagsráði Jóhannes Kristinsson. 
frá Björgunarfélaginu Grímur Guðnason. 
frá Eykyndli 
Sigríður Björnsdóttir. 
Formaður hússtjórnar og umsjónarmaður er Gústaf Ó. Guðmundsson. 

'''Ræða Rósu Magnúsdóttur formanns Eykyndils'''br> Góðir félagar og gestir. 
Í kvöld er stórum áfanga náð í sögu félagsins og starfi félaga okkar, sem nú vígja þetta hús. Bása. Er það einlæg ósk okkar Eykyndilskvenna að starf og félagsandi í félögum okkar megi eflast og dafna við þessar gjörbreyttu og góðu aðstöðu sem skapast hefur með tilkomu þessa samastaðar. 
Aðdragandinn er orðinn nokkuð langur, eða átta ár. Það var á fundi í Eykyndli 27. okt. 1976 að samþykkt var að Eykyndill tæki þátt í kaupum Halkionshússins ásamt með Björgunarfélaginu, Sjómannadagsráði, Vélstjórafélaginu og Verðandi. 
Eins og okkur konum er títt átti auðvitað að skotganga með lagfæringu hússins. Satt að segja hefur aldrei skort viljann hjá félögunum, ónei. Peningaskortur hefur háð framkvæmdum öðru fremur. 
En nú erum við hér og bjart framundan. Að vísu er ýmislegt ógert og svo til öll tæki til reksturs hússins ókomin. En trú okkar er að það komist í lag, vonandi fljótt. Í það minnsta eru gardínurnar á leiðinni. 
Ég verð nú að hvísla að ykkur að við Eykyndilskonur erum búnar að syndga upp á náðina og halda hér tvo fundi. Á fyrsta fundinum. sem haldinn var 24. okt., var svohljóðandi tillaga borin upp: 
„Í tilefni þess að húsið Básar er tekið í notkun leggur stjórn Eykyndils til að Eykyndill gefi Básum björgunarstrokk sem settur verði við húsið svo fljótt sem auðið er."
Var þetta samþykkt og hafa bréf um þetta verið send til meðeignarfélaga okkar. Strokkurinn hefur verið pantaður en það getur tekið sex mánuði að við fáum hann.
Við í Eykyndli teljum að við hefðum ekki getað eignast félagsmiðstöð á betri stað í bænum, því að eins og Jórunn Helgadóttir sagði á fyrsta Eykyndilsfundinum hér í Básum: "Þá blasir við okkur hér út um gluggana það sem við vinnum fyrir með slysavörnum, það eru bátarnir, skipin og bærinn að baki okkar." 
Ég get ekki lokið þessari tölu án þess að minnast á Kristin Sigurðsson. Hann hafði óþrjótandi áhuga á framgangi og velferð þessa húss og eru þau ótalin handtökin hans hér í Básum. Vil ég færa ekkju hans, Bjarnýju Guðjónsdóttur, og börnum þeirra þakkir okkar í Eykyndli og segja þeim að góð samvinna okkar við hann er ekki gleymd. 
Þá er mér óhætt að segja að samvinna okkar fimm félaganna hefur verið með sóma, og er það ósk okkar að svo megi verða um ókomin ár. Vil ég fyrir hönd Eykyndils þakka Jóhannesi og Geirrúnu fyrir höfðinglega gjöf sem við munum nota nú í kvöld. 
Til hamingju með Bása, félagar. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Rósa Magnúsdóttir.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Básar

2017-03-23T14:18:03Z

Halla1:

<big><big><center>'''Básar</center></big></big> 

Básar voru formlega teknir í notkun 8. des. s. l. 
Boðað var til samsætis að Básum af því tilefni. Boðið var stjórnum aðildarfélaga ásamt nokkrum velunnurum og fréttamönnum. 
Þó að gerð hafi verið grein fyrir stofnun húsfélagsins Bása í Sjómannadagsblaðinu 1978 þykir rétt að bæta um betur nú. Í þessu blaði birtist hluti ræðu Jóhannesar Kristinssonar við þetta tækifæri, seinni hluti hennar, þar sem rakin er saga hússins til dagsins í dag. 
Jóhannes Kristinsson setti samsætið og bauð gesti velkomna. Síðan minntist hann tveggja látinna félaga úr hússtjórninni. þeirra Kristins Sigurðssonar og Alfreðs Þorgrímssonar, svo og annarra félaga sem látist hafa síðastliðin átta ár. Risu viðstaddir úr sætum. 
Séra Kjartan Örn Sigurbjörnsson flutti blessunarorð og óskaði húseigendum til hamingju með húsið og farsældar um ókomin ár. 
Jóhannes rakti sögu húsfélagsins frá því á árinu 1976, en þá sameinuðust fimm félög um húsakaupin, Verðandi, Vélstjórafélagið, Sjómannadagsráð, Björgunarfélagið og slysavarnadeildin Eykyndill. 
Jóhannes sagði m.a.: 
„Fljótlega var Carl Ólafur Granz fenginn til liðs við hússtjórnina til að hanna og fullgera húsið eftir hugmyndum hússtjórnarinnar. Það er álit flestra að sá liðsauki, sem Carl Ólafur var, hafi verið ómetanlegur. Hægt og sígandi var unnið að uppbyggingunni í sjö ár, en lokaspretturinn var svo á þessu ári. Það var ætíð ætlunin frá upphafi að uppbyggingin yrði ekki hraðari en svo að húsið yrði félögunum. sem stöðu að húsakaupunum, ekki fjárhagsleg byrði. Óneitanlega stóðu Verðandimenn best að vígi því að þeir áttu húseign sem eyðilagðist í gosinu, en hin félögin höfðu misjafnar fjáröflunarleiðir til að fjármagna húsakaupin. Það má því segja að þrátt fyrir góðan ásetning hafi misjöfn fjárhagsgeta verið orsök þess að húsið var ekki endanlega tilbúið fyrr en nú. 
Í stuttu máli er húsbyggingarsagan þessi:
Húsfélagið stofnað 5. des. 1976. Húsið keypt 6. des. 1976. Á árunum 1976 til 1980 eru neðsta hæð og miðhæð svo til fullkláraðar. 1980 til 1983 var unnið við rishæðina, en það var árið 1980 sem þekjunni var lyft í núverandi mynd. Á fundi 8, janúar 1984 var tekin ákvörðun um að hraða framkvæmdum þannig að húsinu yrði lokið á árinu. 22. mars er svo fyrirliggjandi tilboð frá Carli Ólafi um að ljúka við húsið. Það er svo í byrjun apríl að fundin er leið til að fjármagna fyrirtækið og voru þau Richard Sighvatsson og Jórunn Helgadóttir fengin til að semja endanlega við Carl Ólaf um verkið. Samkomulag tókst fljótlega og skyldi verkinu lokið fyrir 15. maí og stóðst það nokkurn veginn. 
Björgunarfélagið notaði salinn fyrst til kaffisamsætis í endaðan maí og þótti takast vel. Eykyndilskonur hafa haldið tvo eða þrjá skemmtifundi á efstu hæðinni. Verðandi hefur haldið tvo fundi á loftinu. Það skal tekið fram að frá því að húsið var keypt hafa allir stjórnarfundir félaganna verið haldnir á miðhæðinni, í norðausturherberginu. Það er því óhætt að segja að húsið sé löngu komið í gagnið þó að við tökum það formlega í notkun allt hér í kvöld. 
Ég held að hér sé um einstakt fyrirbæri á Íslandi að ræða og þótt víðar væri leitað, að fimm félagasamtök skuli sameinast um svo viðamikið hús sem Básar eru. Og það ótrúlega er, að alveg furðulitlir árekstrar hafa verið á þessum átta árum, þó að bryddað hafi lítillega á þeim, en ekkert sem skemmt hefur
hina góðu sambúð og ég vona að hún megi haldast um ókomin ár. 
Eins og sést hér nú er salurinn svo til búinn, vantar aðeins gardínur sem töfðust, aðallega vegna verkfalls í haust, en þær koma fljótlega. Ýmislegt er að ske á neðstu hæðinni, það eru Björgunarfélagsmenn að fylgja eftir kröfum tímans. Miðhæðin svo til búin með sínu skemmtilega fyrirkomulagi. Varðandi salernin, þá var það eina sem við gátum gert fyrir fatlaða, sem eiga eftir að koma hingað, að eitt klósettið er stærra en hin. 
Í fjárþröng okkar - sem hlýtur að vera þegar Básar eru annars vegar - kom fram tillaga um að selja auglýsingar fyrir ofan borðin, þannig að ef einhver keypti auglýsingu fyrir sitt fyrirtæki eða sjálfan sig sem einstakling, héngi nafnspjald viðkomandi yfir því borði um ókomin ár og það nefnt eftir því fyrirtæki eða þeim einstaklingi. Lítillega hef ég kynnt þetta mál út á við og er töluverður áhugi, en hefur þótt nokkuð dýrt þar sem ég vil selja borðið fyrir 100 þús. kr. Ég hef sagt að ég sé liðlegur í samningum og er ekki dottinn upp fyrir með fyrirtækið enn. Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka samstarfsfólki mínu í húsnefnd fyrir ánægjulegt samstarf í átta ár. Og ekki síður vil ég þakka Carli Ólafi fyrir samfylgdina. 
Hér hefur aðeins verið stiklað á stóru á átta ára ferli, en það hefði verið hægt að skrifa heilt blað, svo margt hefur skeð." 
Carl Ólafur sté í pontu og sló á létta strengi, afhenti meðal annars Einari Guðmundssyni fornaldarkylfu sem hann hafði verið látinn gæta er þakinu var lyft. 
Rósa Magnúsdóttir, formaður slysavarnadeildarinnar Eykyndils, sagði frá notkun hússins á vegum félagsins en hún hafði verið nokkur. Einnig sagði hún frá því að
Eykyndilskonur hefðu ákveðið að færa húsinu að gjöf ,,brunastrokk" sem yrði hafður í glugga á efstu hæð. ,,Strokkurinn" er þannig, að ef eldur yrði laus þá er hann neyðarútgangur. 
Friðrik Ásmundsson sagði frá því hvernig Verðandi hefði eignast þennan stóra hlut sem Jóhannes Kristinsson nefndi hér að framan, en það var er ekkja Guðjóns heitins frá Heiði gaf neðstu hæð húseignarinnar Heiði. Þar hafði Verðandi komið sér upp skrifstofu og annarri aðstöðu þegar gosið hófst, en Viðlagasjóður svo greitt þegar húsið var dæmt ónýtt. 
Eftir kaffiveitingar var gestum boðið að skoða húsið en formaður hvers félags var til staðar í viðkomandi herbergi og svaraði spurningum gesta. 
Um kl. 23 mætti hljómsveit á staðinn og spilaði til kl. 3 eftir miðnætti fyrir dansi. 
Núverandi stjórn húsfélagsins Básar skipa:
Frá Verðandi 
Richard Sighvatsson. frá Vélstjórafélaginu
Gústaf Ó. Guðmundsson. frá Sjómannadagsráði Jóhannes Kristinsson. 
frá Björgunarfélaginu Grímur Guðnason. 
frá Eykyndli 
Sigríður Björnsdóttir. 
Formaður hússtjórnar og umsjónarmaður er Gústaf Ó. Guðmundsson. 

'''Ræða Rósu Magnúsdóttur formanns Eykyndils'''br> Góðir félagar og gestir. 
Í kvöld er stórum áfanga náð í sögu félagsins og starfi félaga okkar, sem nú vígja þetta hús. Bása. Er það einlæg ósk okkar Eykyndilskvenna að starf og félagsandi í félögum okkar megi eflast og dafna við þessar gjörbreyttu og góðu aðstöðu sem skapast hefur með tilkomu þessa samastaðar. 
Aðdragandinn er orðinn nokkuð langur, eða átta ár. Það var á fundi í Eykyndli 27. okt. 1976 að samþykkt var að Eykyndill tæki þátt í kaupum Halkionshússins ásamt með Björgunarfélaginu, Sjómannadagsráði, Vélstjórafélaginu og Verðandi. 
Eins og okkur konum er títt átti auðvitað að skotganga með lagfæringu hússins. Satt að segja hefur aldrei skort viljann hjá félögunum, ónei. Peningaskortur hefur háð framkvæmdum öðru fremur. 
En nú erum við hér og bjart framundan. Að vísu er ýmislegt ógert og svo til öll tæki til reksturs hússins ókomin. En trú okkar er að það komist í lag, vonandi fljótt. Í það minnsta eru gardínurnar á leiðinni. 
Ég verð nú að hvísla að ykkur að við Eykyndilskonur erum búnar að syndga upp á náðina og halda hér tvo fundi. Á fyrsta fundinum. sem haldinn var 24. okt., var svohljóðandi tillaga borin upp: 
„Í tilefni þess að húsið Básar er tekið í notkun leggur stjórn Eykyndils til að Eykyndill gefi Básum björgunarstrokk sem settur verði við húsið svo fljótt sem auðið er."
Var þetta samþykkt og hafa bréf um þetta verið send til meðeignarfélaga okkar. Strokkurinn hefur verið pantaður en það getur tekið sex mánuði að við fáum hann.
Við í Eykyndli teljum að við hefðum ekki getað eignast félagsmiðstöð á betri stað í bænum, því að eins og Jórunn Helgadóttir sagði á fyrsta Eykyndilsfundinum hér í Básum: "Þá blasir við okkur hér út um gluggana það sem við vinnum fyrir með slysavörnum, það eru bátarnir, skipin og bærinn að baki okkar." 
Ég get ekki lokið þessari tölu án þess að minnast á Kristin Sigurðsson. Hann hafði óþrjótandi áhuga á framgangi og velferð þessa húss og eru þau ótalin handtökin hans hér í Básum. Vil ég færa ekkju hans, Bjarnýju Guðjónsdóttur, og börnum þeirra þakkir okkar í Eykyndli og segja þeim að góð samvinna okkar við hann er ekki gleymd. 
Þá er mér óhætt að segja að samvinna okkar fimm félaganna hefur verið með sóma, og er það ósk okkar að svo megi verða um ókomin ár. Vil ég fyrir hönd Eykyndils þakka Jóhannesi og Geirrúnu fyrir höfðinglega gjöf sem við munum nota nú í kvöld. 
Til hamingju með Bása, félagar. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Rósa Magnúsdóttir.'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Básar

2017-03-23T13:52:00Z

Halla1: Ný síða: Básar Básar voru formlega teknir í notkun 8. des. s. l. Boðað var til samsætis að Básum af því tilefni. Boðið var stjörnum aðildarfélaga ásamt nokkrum velunnurum og fr...

Básar
Básar voru formlega teknir í notkun 8. des. s. l.
Boðað var til samsætis að Básum af því tilefni. Boðið var stjörnum aðildarfélaga ásamt nokkrum velunnurum og frétta¬mönnum.
Þó að gerð hafi verið grein fyrir stofnun húsfélagsins Bása í Sjómannadagsblaðinu 1978 þykir rétt ac) bæta um betur nú. Í þessu blaði birtist hluti ræðu Jóhannesar Kristins¬sonar við þetta tækifæri. seinni hluti hennar. þar sem rakin er saga hússins til dagsins í dag.
Jóhannes Kristinsson setti samsætið og bauð gesti velkomna. Síðan minntist hann tveggja látinna félaga úr hússtjórninni. þeirra Kristins Sigurðssonar og Alfreðs Þorgríms¬sonar, svo og annarra félaga sem látist hafa síðastliðin átta ár. Risu viðstaddir úr sæturn.
Séra Kjartan Örn Sigurbjörnsson flutti blessunarorð og óskaði húseigendum til hamingju með húsið og farsældar um ókomin ár.
Jóhannes rakti sögu húsfélagsins frá því :í árinu 1976, en þá sameinuðust fimm félög um húsakaupin, Verðandi, Vélstjórafélagið. Sjómannadagsráð. Björgunarfélagið og slysavarnadeildin Eykyndill.
Jóhannes sagði m.a.:
„Fljótlega var Carl Ólafur Granz fenginn til liðs við hússtjórnina til að harma og full¬gera húsið eftir hugmyndum hússtjórnar¬innar. Það er álit flestra að sá liðsauki, sem Carl Ólafur var. hafi verið ómetanlegur. Hægt og sígandi var unnið að uppbygging¬unni í sjö ár, en lokaspretturinn var svo á þessu ári. Það var ætíð ætlunin frá upphafi að uppbyggingin yrði ekki hraðari en svo að húsið yrði félögunum. sem stöðu að húsa-kaupunum, ekki fjárhagsleg byrði. Óneitan¬lega stóðu Verðandi-menn best að vígi því að þeir áttu húseign sem eyðilagðist í gosinu. en hin félögin höfðu misjafnar fjáröflunarleiðir
til ac) fjármagna húsakaupin. Þau má því segja að þrátt fyrir góðan ásetning hafi mis¬jöfn ljárhagsgeta verið orsök þess að húsið var ekki endanlega tilbúið fyrr en nú.
Í stuttu máli er húsbyggingarsagan þessi:
Húsfélagið stofnað 5. des. 1976. Húsið keypt 6. des. 1976. Á árunum 1976 til 1980 eru neðsta hæð og miðhæð svo til fullkláraðar. 1980 til 1983 var unnið við rishæðina. en það var árið 1980 sem þekjunni var lyft í nú¬verandi mynd. Á fundi 8,. janúar l 984 var tekin ákvörðun um að hraða framkvæmdum þannig að húsinu yrði lokið á árinu. 22. mars er svo fyrirliggjandi tilboð frá Carli Ólafi um að ljúka við húsið. Það er svo í byrjun apríl að fundin er leið til að fjármagna fyrirtækið og voru þau Richard Sighvatsson og Jórunn Helgadóttir fengin til að semja endanlega við Carl Ólaf um verkið. Samkomulag tókst
fljótlega og skyldi verkinu lokið fyrir 15. maí og stóðst það nokkurn veginn.
Björgunarfélagið notaði salinn fyrst til kaffisamsætis í endaðan maí og þótti takast vel. Eykyndilskonur hafa haldið tvo eða þrjá skemmtifundi á efstu hæðinni. Verðandi hefur haldið tvo fundi á loftinu. Það skal tekið fram að frá því að húsið var keypt hafa allir stjórnarfundir félaganna verið haldnir á miðhæðinni, í norðausturherberginu. Það er því óhætt að segja að húsið sé löngu komið í gagnið þó að við tökum það formlega í notkun allt hér í kvöld.
Ég held að hér sé um einstakt fyrirbæri á Íslandi að ræða og þótt víðar væri leitað, að fimm félagasamtök skuli sameinast um svo viðamikið hús sem Básar eru. Og það ótrú¬lega er, að alveg furðulitlir árekstrar hafa verið á þessum átta árum, þó að bryddað hafi lítillega á þeim, en ekkert sem skemmt hefur
hina góðu sambúð og ég vona að hún megi haldast um ókomin ár.
Eins og sést hér nú er salurinn svo til búinn, vantar aðeins gardínur sem töfðust, aðallega vegna verkfalls í haust, en þær koma fljót¬lega. Ýmislegt er að ske á neðstu hæðinni, það eru Björgunarfélagsmenn að fylgja eftir kröfum tímans. Miðhæðin svo til búin með sínu skemmtilega fyrirkomulagi. Varðandi salernin, þá var það eina sem við gátum gert fyrir fatlaða, sem eiga eftir að koma hingað, að eitt klósettið er stærra en hin.
Í fjárþröng okkar - sem hlýtur að vera þegar Básar eru annars vegar - kom fram tillaga um að selja auglýsingar fyrir ofan borðin, þannig að ef einhver keypti auglýs¬ingu fyrir sitt fyrirtæki eða sjálfan sig sem einstakling, héngi nafnspjald viðkomandi yfir því borði um ókomin ár og það nefnt eftir því fyrirtæki eða þeim einstaklingi. Lítillega
hef ég kynnt þetta mál út á við og er tölu¬verður áhugi, en hefur þótt nokkuð dýrt þar sem ég vil selja borðið fyrir 100 þús. kr. Ég hef sagt að ég sé liðlegur í samningum og er ekki dottinn upp fyrir með fyrirtækið enn. Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka samstarfs¬fólki mínu í húsnefnd fyrir ánægjulegt sam¬starf í átta ár. Og ekki síður vil ég þakka Carli Ólafi fyrir samfylgdina.
Hér hefur aðeins verið stiklað á stóru á átta ára ferli, en það hefði verið hægt að skrifa heilt blað, svo margt hefur skeð."
Carl Ólafur sté í pontu og sló á létta strengi, afhenti meðal annars Einari Guð¬mundssyni fornaldarkylfu sem hann hafði verið látinn gæta er þakinu var lyft.
Rósa Magnúsdóttir, formaður slysavarna-deildarinnar Eykyndils, sagði frá notkun hússins á vegum félagsins en hún hafði verið nokkur. Einnig sagði hún frá því að
Eykyndilskonur hefðu ákveðið að færa húsinu að gjöf ,,brunastrokk" sem yrði hafður í glugga á efstu hæð. ,,Strokkurinn" er þannig, að ef eldur yrði laus þá er hann neyðarútgangur.
Friðrik Ásmundsson sagði frá því hvernig Verðandi hefði eignast þennan stóra hlut sem Jóhannes Kristinsson nefndi hér að framan, en það var er ekkja Guðjóns heitins frá Heiði gaf neðstu hæð húseignarinnar Heiði. Þar hafði Verðandi komið sér upp skrifstofu og annarri aðstöðu þegar gosið hófst, en Viðlagasjóður svo greitt þegar húsið var dæmt ónýtt.
Eftir kaffiveitingar var gestum boðið að skoða húsið en formaður hvers félags var til staðar í viðkomandi herbergi og svaraði spurningum gesta.
Um kl. 23 mætti hljómsveit á staðinn og spilaði til kl. 3 eftir miðnætti fyrir dansi.
Núverandi stjórn húsfélagsins Básar skipa:
Frá Verðandi
Richard Sighvatsson, frá Vélstjórafélagiriu
Gústaf Ó. Guðmundsson, frá Sjómannadagsráði Jóhannes Kristinsson,
frá Björgunarfélaginu Grímur Guðnason.
frá Eykyndli
Sigríður Björnsdóttir.
Ræða Rósu Magnúsdóttur formanns Eykyndils Góðir félagar og gestir.
Í kvöld er stórum áfanga náð í sögu félagsins og starfi félaga okkar, sem nú vígja þetta hús. Bása. Er það einlæg ósk okkar Eykyndilskvenna að starf og félagsandi í félögum okkar megi eflast og dafna við þessar gjörbreyttu og góðu aðstöðu sem skapast hefur með tilkomu þessa samastaðar.
Aðdragandinn er orðinn nokkuð langur, eða átta ár. Það var á fundi í Eykyndli 27. okt. 1976 að samþykkt var að Eykyndill tæki þátt í kaupum Halkionshússins ásamt með Björgunarfélaginu, Sjómannadagsráði. Vél-stjórafélaginu og Verðandi.
Eins og okkur konum er títt átti auðvitað að skotganga með lagfæringu hússins. Satt að segja hefur aldrei skort viljann hjá félögun-
um, ónei. Peningaskortur hefur háð fram-kvæmdum öðru fremur.
En nú erum við hér og bjart framundan.
Að vísu er ýmislegt ógert og svo til öll tæki til reksturs hússins ókomin. En trú okkar er að það komist í lag. vonandi fljótt. Í það minnsta eru gardínurnar á leiðinni.
Ég verð nú að hvísla að ykkur að við Eykyndilskonur erum búnar að syndga upp á náðina og halda hér tvo fundi. Á fyrsta fundinum. sem haldinn var 24. okt., var svohljóðandi tillaga borin upp:
„1 tilefni þess að húsið Básar er tekið í notkun leggur stjórn Eykyndils til að Ey¬kyndill gefi Básum björgunarstrokk sem settur verði við húsið svo fljótt sem auðið er. ..
Var þetta samþykkt og hafa bréf um þetta verið send til meðeignarfélaga okkar. Strokkurinn hefur verið pantaður en það getur tekið sex mánuði að við fáum hann.
Við í Eykyndli teljum að við hefðum ekki getað eignast félagsmiðstöð á betri stað í bænum, því að eins og Jórunn Helgadóttir sagði á fyrsta Eykyndilsfundinum hér í Básum: ,,Þá blasir við okkur hér út um gluggana það sem við vinnum fyrir með slysavörnum, það eru bátarnir, skipin og bærinn að baki okkar."
Ég get ekki lokið þessari tölu án þess að minnast á Kristin Sigurðsson. Hann hafði óþrjótandi áhuga á framgangi og velferð þessa húss og eru þau ótalin handtökin hans hér í Básum. Vil ég færa ekkju hans, Bjarnýju Guðjónsdóttur, og börnum þeirra þakkir okkar í Eykyndli og segja þeim að góð sam¬vinna okkar við hann er ekki gleymd.
Þá er mér óhætt að segja að samvinna okkar fimm félaganna hefur verið með sóma, og er það ósk okkar að svo megi verða um ókomin ár. Vil ég fyrir hönd Eykyndils þakka Jóhannesi og Geirrúnu fyrir höfðinglega gjöf sem við munum nota nú í kvöld.
Til hamingju með Bása, félagar.
Rósa Magnúsdóttir.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum

2017-03-23T13:48:54Z

Halla1:

<big><big><center>'''Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum'''</center></big></big> 
Hjalli á Enda var eitt sinn sem oftar á humar hér austan við Eyjar. En vegna þess að hann hafði ekki nema takmarkað af vírum gat hann ekki farið út á það dýpi þar sem bátarnir fengu mestan humar. Hinir skipstjórarnir voru samt sem áður duglegir að láta Hjalla vita ef þeir fengu mikið af humri. og var Hjalli orðinn á leiður á þessu. Það koma að því að Hjalla fannst nóg komið og þegar bátur nokkur tilkynnti honum góðan afla sagði Hjalli: "Getið þið ekki skilið það að ég fer ekki út á svona mikið dýpi. því ég er svo djöfull lofthræddur!" 

Hjalli sagði eitt sinn þegar hann var að fá ágætt við rafstrenginn: "Ég er nú ekki kaldari en svo að ég þori ekki annað en að sleppa stýrinu þegar ég bruna yfir strenginn!" 

'''Sýnishorn af talstöðvar-viðskiptum báta:''' 
Hafsteinn: Varstu að fá 'ann, Siggi minn? Siggi Óla: Það var l 1/2 tonn, Hafsteinn, náði ekki tveimur eftir þrjá tímana. 
Hafsteinn: Það hefði einhvern tíma þótt gott, þótt það þyki ekki mikið í dag.
Siggi Óla: Já, Hafsteinn. maður hefði einhvern tíma sleikt út um, og það báðum megin. þótt maður láti svona út úr sér núna. Blessaður! 

Logi, ekki orðinn útgerðarmaður, og Leó að lesa bátaauglýsingar í blöðunum:
Leó: Það er hérna til sölu 12 tonna bátur í toppstandí. Viltu ekki fá símanúmerið? 
Logi: Er gefin upp breiddin á lúkarskappanum?
Leó: Nei. þarf það að fylgja? 
Logi: Já, það er upp á að koma Óla kokk niður. 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum

2017-03-23T13:42:09Z

Halla1:

<big><big><center>'''Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum'''</center></big></big> 
Hjalli á Enda var eitt sinn sem oftar á humar hér austan við Eyjar. En vegna þess að hann hafði ekki nema takmarkað af vírum gat hann ekki farið út á það dýpi þar sem bátarnir fengu mestan humar. Hinir skip¬stjórarnir voru samt sem áður duglegir að láta Hjalla vita ef þeir fengu mikið af humri. og var Hjalli orðinn á leiður á þessu. Það koma að því að Hjalla fannst nóg komið og þegar bátur nokkur tilkynnti honum góðan afla sagði Hjalli: .,Getið þið ekki skilið það að ég fer ekki út á svona mikið dýpi. því ég er svo djöfull lofthræddur!"
Hjalli sagði eitt sinn þegar hann var að fá ágætt við rafstrenginn: ,.Ég ernú ekki kaldari en svo að ég þori ekki annað en að sleppa stýrinu þegar ég bruna yfir strenginn! ..
Sýnishorn af talstöðvar-viðskiptum báta:
Hafsteinn: Varstu að fá 'ann, Siggi minn? Siggi Óla: Það var l 1í2 tonn, Hafsteinn, náði ekki tveimur eftir þrjá tímana.
Hafsteinn: Það hefði einhvern tíma þótt gott, þótt það þyki ekki mikið í dag.
Siggi Ola: Já, Hafsteinn. maður hefði ein-hvern tíma sleikt út um, og það báðum megin. þótt maður láti svona út úr sér núna. Blessaður!

Logi, ekki orðinn útgerðarmaður, og Leó að lesa bátaauglýsingar í blöðunum:
Leó: Það er hérna til sölu 12 tonna bátur í toppstandí. Viltu ekki fá símanúmerið?
Logi: Er gefin upp breiddin á lúkars-kappanum?
Leó: Nei. þarf það að fylgja?
Logi: Já, það er upp á að koma Óla kokk niður.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Vinnsla og notkun lífefna á Íslandi

2017-03-23T13:39:08Z

Halla1:

<big>'''Líftækni:'''</big>
<big><big><center>'''Vinnsla og notkun líf efna á Íslandi'''</center></big></big> 

Undanfarinn áratugur hefur verið tímabil stórstígra framfara í líftækni. Helstu ástæður þessara öru framfara er aukinn skilningur á eðli örvera, ensíma og þess erfðaefnis sem stýrir nýsmíði ensíma og annarra lífefna í frumunni. Afleiðingin er stóraukin iðnaðarframleiðsla ensíma og örvera og notkun þeirra á ýmsum sviðum. 
Miklar vonir eru bundnar við áframhaldandi þróun og framfarir í líftækni, einkum á sviði ensímtækninnar, sem tekur til framleiðslu og notkunar ensíma, og erfðatækninnar sem gerir kleift að ferja erfðaefni milli lífvera með hagkvæmari framleiðslu lífefna að markmiði. 
Líftækni hefur almennt verið skilgreind sem notkun lífvera, lífrænna kerfa eða lífrænna ferla í framleiðslu- eða þjónustugreinum. Í skýrslu OECD frá árinu 1982 er líftækni skilgreind á eftirfarandi hátt:
Notkun vísindalegrar og verkfræðilegrar þekkingar við vinnslu efna þar sem notaðar eru lífverur eða hlutar þeirra. Einnig á þetta við um vinnslu efna úr lífverum til framleiðslu á markaðsvöru og til notkunar í þjónustugreinum. 
En líftæknin er ekki að öllu leyti ný grein, enda nokkurs konar samtenging annarra og yfirleitt eldri greina. Sumar aðferðir líftækninnar hafa verið notaðar frá fornu fari. Í því sambandi má nefna matvælaframleiðslu af ýmsum toga, svo sem osta- og jógúrtgen), öl- og víngerð og margt fleira. Sú nýjung sem fyrst og fremst felst í líftækninni nú er samtenging greina eins og lífefnatræði, örverufræði og verkfræði í þeim tilgangi að leysa ýmis vandamál sem mannkynið stendur frammi fyrir, eins og t.d. þverrandi auðlindir. Dæmi um þetta er melting og gerjun sterkju eða trénís til framleiðslu alkóhóls sem eldsneytis. 

'''Vaxandi áhugi og miklar vonir''' 
Meginástæðurnar fyrir vaxandi áhuga á líftækni eru að öllum líkindum tvær:
1. Aukin vitund um nýtingu endurnýjanlegra náttúruauðlinda. 
2. Aukin þekking á eiginleikum stórsameinda og á því hvernig örverur starfa.
Nefna má að fram til 1950 voru flest lífræn efni unnin úr náttúrulegum hráefnum eða úrgangsefnum. t.d. var polyethylen plast unnið úr melassa sem er úrgagnsefni frá sykurframleiðslu. 
Á sjötta áratugnum viku þessi hráefni hvert af öðru fyrir ódýrum olíuhráefnum. Vitundin um náttúruleg hráefni tendraðist á ný á tíma olíukreppunnar og vegna aukins skilnings manna á mikilvægi umhverfisverndar. Líftækniiðnferli bjóða flest upp á .. mjúk" ferli. eða hitastig frá 0°- 100° C og oftast tiltölulega lágan þrýsting. 
Enda þótt hinn hefðbundni gerjunariðnaður muni væntanlega alltaf gegna veigamiklu hlutverki í líftækni þá er ljóst að þær miklu vonir, sem nú eru bundnar við líftæknina varðandi hagnýtingu, byggja aðallega á tveimur meginuppgötvunum í líffræði. 
'''1. Ensímtækni.''' Örverur eða ensím úr þeim má nota til að framkvæma flestar náttúrulegar efnabreytingar. Þetta byggist á gífurlegri fjölbreytni, sérvirkni og hraða þeirra efnahvarfa sem ensím hvata. Þróun í ensímtækni gefur möguleika á að hagnýta þessa eiginleika ensímanna. 
'''2. Erfðatæknin.''' Nýjar aðferðir til að flytja erfðaeinkenni á milli fjarskyldra tegunda, gera mönnum kleift að nota örverur til að framleiða lífefni sem eru þeim algerlega framandi. Erfðatæknina má einnig nota til að breyta eiginleikum og auka afurðir af öðrum lífverum. 
Ein helsta ástæðan fyrir hinum aukna áhuga á líftækni, sem fram hefur komið á seinni árum, er hinn fyrirsjáanlegi skortur á hefðbundnum efna- og orkugjöfum eins og t.d. olíu og kolum. Maðurinn verður því að leita nýrra aðferða til að nýta sólarorkuna til framleiðslu á lífrænu efni. Úr þessu lífræna efni munu síðan fást mörg nauðsynleg efni, sem mannkynið þarf á að halda. Framleiðsla þessara efna og hagnýting þeirra mun að mestu leyti byggjast á erfðatækni, ensímtækni og á hinum stórkostlegu og fjölbreytilegu nýmyndunarhæfileikum örvera. Meginmarkmið líftæknilegra rannsókna er því uppgötvun, þróun og hagkvæmur rekstur iðnaðar og framleiðsluferla sem byggjast á margvíslegum eiginleikum lífveranna. 

'''Grunnrannsóknir eflast''' 
Flestar iðnaðarþjóðir veraldar leggja hundruð milljóna og jafnvel milljarða króna til rannsókna og þróunarverkefna á sviði líftækni. Nokkur munur er í stuðningsaðferðum frá einu landi til annars. Sammerkt er þeim þó öllum að reynt er í fyrsta áfanga að efla grunnrannsóknir og þróunarstarfsemi í háskólum og rannsóknarstofnunum, því að líftækni byggist fyrst og fremst á þekkingu. Í
öðrum áfanga er reynt að sameina áhuga og kraft framkvæmda- og fjármálamanna þekkingu vísindanna í nýjum fyrirtækjum. Slík fyrirtæki eru oft sett á fót nærri uppsprettu þekkingarinnar, það er að segja nærri háskólum og rannsóknarstofnunum. Ríkisvaldið hefur víða haft forgöngu um stofnun líftæknifyrirtækja þegar seint hefur þótt ganga að fá áhættufjármagn úr atvinnulífinu. Líftæknifyrirtækjum eru víða boðin skattfríðindi og jafnvel hagstætt áhættufjármagn frá stjórnvöldum. 
Hér á landi hefur áhugi á líftækni farið vaxandi. Bent hefur verið á fjölda möguleika á þessu sviði til nýrrar sóknar í iðnaði. Hins vegar hafa framlög frá opinberum aðilum til líftæknirannsókna verið næsta lítil til þessa og atvinnufyrirtæki vart haft bolmagn til þess að gera betur. 
Þjóðin lifir að mestu á framleiðslu matvæla, en talið er að sú grein muni verða fyrir miklum áhrifum líftækninnar á komandi áratug. Raunar er sú þróun þegar hafin. Og víst er að það verður óhemjudýrt að kaupa líftæknileg efni og aðferðir, tilsniðin og full frágengin, t.d. af samkeppnisþjóðum okkar í fiskiðnaði, ef það verður þá nokkru sinni hægt. Það er því ánægjulegt að nú er útlit fyrir að það rofi til um fjármögnun í íslenskum líftæknirannsóknum á vormánuðum 1985. 

'''Iðnaðarensím''' 
Notkun ensíma í iðnaði mun hafa byrjað um síðustu aldamót, en veruleg aukning í notkun þeirra í iðnaði varð fyrst eftir 1965. Ensím eru einkum unnin úr innyflum dýra, úr plöntum og úr örverum. Ensím úr örverum hafa frá upphafi verið verulegur hluti iðnaðarensíma, og hefur hlutur þeirra stöðugt farið vaxandi. 
Staða ensímiðnaðar árið 1981 , er þannig að framleidd voru um 65.000 tonn að verðmæti um 400 milljónir bandaríkjadala (þar af voru örveruensím aö andvirði 150 milljónir). Spáð var aukningu í 75.000 tonn að verðmæti 600 milljónir dala árið 1985. 
Ensímiðnaður er ung og ört vaxandi iðngrein þar sem um 25 fyrirtæki sjá um nær alla heimsframleiðsluna, en sex þeirra eru langtum stærst. Meðal vestrænna þjóða eru þær þjóðir, sem stunda mikinn matvælaútflutning, stærstu ensímframleiðendurnir, Danir með tæplega helming framleiðslunnar og Hollendingar með fimmtung. Skýringin á þessu kann að vera tengd nauðsyn matvælaútflutnings þjóðanna til að skapa sem mest verðmæti úr hráefninu, en mörg ensímanna eru einmitt úr úrgangi matvælaiðnaðar. Slíkt er vitanlega lærdómsríkt fyrir okkur Íslendinga, ekki síst á tímum minnkandi hráefnismagns fyrir okkar mikilvæga matvælaiðnað, fiskiðnaðinn. 
Að magni til er notkun iðnaðarensíma mest í þvottaefnaiðnaði. Þar er fyrst og fremst um að ræða próteinkljúfandi og sykurkljúfandi ensím sem unnin eru úr ýmsum tegundum bakteríuættkvíslarinnar Bacillus. Þessi örveruensím hafa mörg reynst mjög heppileg í þvottaefni vegna þess að þau eru frekar hitaþolin, geta starfað við hátt sýrustig (í lút) og eru ónæm fyrir ýmsum efnasamböndum sem finnast í þvottaefnum. Auk þess sem sykurkljúfandi ensím eru notuð í þvottaefni eru þau mjög mikið notuð við framleiðslu á ávaxtasykri úr sterkju, og hefur notkun ensíma í raun þegar valdið byltingu í sykuriðnaðinum. 
Ensímið rennin er notað sem hleypir við ostagerð. Upphaflega var það aðeins fáanlegt úr mögum ungra kálfa. Eftirspurnin var hins vegar orðin meiri en framleiðslan og fyrir 15 árum var farið að nota svepparennin til framleiðslu ýmissa ostategunda. Nú. er talið að um það bil helmingur af heimsframleiðslu osta notist við svepparennin. Mikil þörf er þó alltaf fyrir hið upphaflega kálfarennin vegna sérstakra eiginleika þess. og hefur nú nýlega tekist með erfðatæknilegum aðferðum að láta E.coli bakteríur framleiða það. Þessi framleiðsla er þó enn á tilraunastigi en ef að líkum lætur mun hún aukast verulega á næstu árum. 

'''Hvað eru ensím?''' 
Ensím eru efnahvatar lífheimsins, enda oft nefndir lífhvatar. Ensímin eru risastórar próteinsameindir sem eru samsettar úr amínósýrum. Þau hvetja öll efnahvörf lífvera og taka þátt í stjórn efnaskipta þeirra, ásamt smáum stjórnefnum, svonefndum hindrum og örvum. Orkuvinnsla lífvera og nýsmíði lífefna eru höfuðviðfangsefni ensímhvötunar. Gerjun ethanols (vínanda) úr sykri (glúkósa) er dæmi um orkuvinnsluferil í lífverum með þátttöku 12 ensíma. Ethanolið (vínandinn) er lokaafurð, sem gersveppurinn getur ekki nýtt frekar við súrefnissnauð skilyrði. Melting fæðu er annað dæmi um ensímhvötun. Melting einnar máltíðar tekur okkur mannverur innan við einn sólarhring með aðstoð meltingarensíma. Án þeirra mundi melting máltíðarinnar taka um 50 ár. Líf eins og við þekkjum það er með öllu óhugsandi án ensíma. 
Það eru einmitt gersveppir og meltingarensím sem hafa skipt miklu máli í líftækni undanfarinna áratuga og talið er að svo muni verða áfram, einkum í matvælaiðnaði, eldsneytisframleiðslu og efnaiðnaði framtíðarinnar. 
Af iðnaðarensímum í notkun árið 1981 voru 90% meltingarensím, þar af voru 59% próteinkljúfandi meltingarensím. Þessi ensím voru ýmist unnin úr spendýrum. einkum svínum, eða örverum, einkum Bacillus. Ensímin eru einkum notuð við 30-60° C hita. 
Í mörgum tilvikum kann að vera mun hentugra að nota ensím er hafa aðra eiginleika en þau ensím sem nú eru notuð. Þetta á sérstaklega við um ensím sem hafa mikla virkni við mun lægra eða mun hærra hitastig en þau ensím sem nú eru á boðstólum. Fleiri framleiðsluleiðir myndu þannig opnast ef slík ensím væru fáanleg. Ensím kaldsjávarfiska eru einmitt virk við mun lægra hitastig en
samsvarandi ensím blóðheitra dýra, og ensím úr hveraörverum þola mun hærra hitastig en þau sem nú eru í notkun. 
Mörg meltingarensím fiska eru verulega frábrugðin tilsvarandi ensímum í blóðheitum dýrum. Hvaða markaðslega þýðingu þetta hefur er enn ekki ljóst, en bent hefur verið á ýmsa hugsanlega möguleika fyrir meltingarensím úr fiskum (í mjólkuriðnaði. fiskiðnaði. efnaiðnaði o.fl.). 
Ensím hveraörveranna eru stöðug og virk við það hitastig sem viðkomandi örverur lifa best við. Einnig hefur komið í ljós að þau eru oftast stöðugri gagnvart öðrum þáttum, svo sem sýrustigi og lífrænum leysiefnum heldur en venjuleg ensím. 

'''Stórar þjóðir og smáar''' 
Hingað til hafa stórþjóðirnar verið nær einar um að hagnýta nýjustu aðferðir í líftækni, einkum erfðatæknina, og þá fyrst og fremst í lyfjaiðnaði, efnaiðnaði og læknisfræði. Litið er á líftækni sem lykilatriði varðandi endurreisn efnahagslífsins í hinum þróuðu löndum. Líftæknin er nú einnig að hefja innreið sína inn á önnur svið, svo sem landbúnað og matvælaframleiðslu og jafnframt eru þróaðar smáþjóðir farnar að huga að hagnýtingu líftækninnar. Vanþróaðar þjóðir vænta einnig mikils af líftækninni í framtíðinni varðandi orkuöflun úr ódýrum lífmassa og lausn fæðuvandamálsins. 
Líftækni og aðferðir hennar eru ekkert nýtt fyrirbæri á Íslandi. Út frá hinni víðu skilgreiningu má færa rök að því. að skreiðarverkun sé mikilvæg grein líftækni hérlendis, þar eð hún byggist að öllum líkindum á vexti ákveðinna mjólkursýrugerla, sem hindra vöxt ýmissa óæskilegra lífvera á skreiðinni. Sömuleiðis gegna meltingarensím síldarinnar mikilvægu hlutverki við síldarverkun og mætti telja til líftækni. 
Líftækni til innanlandsnota er þó mun fjölbreyttari. Er þar fyrst að nefna mjólkuriðnað. þar sem skyr, jógúrt og súrmjólk eru búin til með aðstoð gerla og sveppa, og ostar hleyptir með hjálp próteinkljúfandi ensíma. Bruggun öls og brauðgerð byggjast á gersveppum. Af tiltölulega nýrri notkun líftækni má telja slógmeltu, þar sem næringarríkt fóður, og notkun ýmissa smádýra og örvera til að draga úr tjóni af völdum skordýra á garða- og gróðurhúsajurtum. 
Loks er líftæknin mikið notuð til mælinga á ýmsum efnum og sýklum á sjúkrahúsum og fjölmörgum rannsóknarstofum. Í stuttu máli má segja að án líftækni væri nútíma atvinnustarfsemi í matvælaframleiðslu, heilbrigðisþjónustu og rannsóknum óhugsandi á Íslandi. 

'''Líftækni og fiskiðnaður''' 
Líklegt er að höfuðatvinnuvegur okkar, fiskvinnslan, verði fyrir miklum áhrifum á næstu árum og áratugum. 
Með notkun líftækni við fiskvinnslu er átt við notkun ensíma eða örvera til þess að framkvæma einhverja aðgerð í vinnslu hráefnisins. Í hefðbundinni fiskvinnslu er höfuðáhersla nú lögð á véltæknilegar lausnir flestra vinnsluþátta Án efa mætti í mörgum tilfellum beita aðferðum líftækninnar til þess að einfalda og auka hagkvæmni í fiskvinnslunni. Sem dæmi um slíkt má nefna, að Norðmenn eru nú farnir að nota ensím við vinnslu smokkfisks. Smokkurinn hefur seigar himnur sem fjarlægja þarf fyrir neyslu og illmögulegt hefur reynst að fjarlægja með hefðbundnum aðferðum. Með notkun ensíma hefur hins vegar tekist að fjarlægja þessar himnur á einfaldan og ódýran hátt. Á tilsvarandi hátt kann að vera mögulegt að nýta ensím til að skilja sundur líffæri eða líkamshluta af ólíkri gerð. t.d. losa hreistur af fiski, roðfletta fisk, hreinsa burt búkhimnur, losa skelfisk úr skelinni, fjarlægja himnur af lifur og hrognaskálmum, losa sundur innyfli o.m.fl. Fóðurframleiðsla úr mysu og fiskúrgangi, meltuvinnsla, á án efa einnig mikla framtíð fyrir sér hér á landi, tengd framþróun í fiskeldi og loðdýrarækt. 
Enda þótt líftæknilegir ferlar séu almennt ekki skilgreindir sem orkufrekir, er talsverð orka nauðsynleg og kostnaður við vinnslu og dreifingu hennar getur skipt sköpum varðandi hagkvæmni. Má nefna að mikla gufu þarf til að dauðhreinsa æti og tanka fyrir ræktun örvera. Ræktun hveraörvera þarf einnig varma. Þá er ódýr varmaorka mikilvæg til eimingar og þurrkunar á líftæknilegum afurðum. Ég tel líklegt að fiskiðnaðurinn sé sú atvinnugrein hér á landi sem verði fyrir einna mestum áhrifum líftækninnar. Líklegt er að áhrifin verði á þann veg að með líftæknilegum aðferðum megi hagnýta fiskúrgang og fisktegundir sem nú eru ekki nýttar. Einnig verði vinnsluaðferðir þróaðar þannig að núverandi framleiðsla verði hagkvæmari og afurðirnar verðmætari. 

'''Efling líftækninnar á Íslandi''' 
Eftir hvaða leiðum mun líftæknin berast til okkar Íslendinga? Ég tel þrjár leiðir líklegastar. Í fyrsta lagi með innlendum rannsóknum og þróunarstarfi. Dæmi um slíkt er: 
Vinnsla fóðurs úr slógmeltu. 
Vinnsla heparins úr sauðfjárgörnum. Vinnsla ensíma úr innlendum hráefnum.
svo sem fiskúrgangi og hveraörverum. 
Notkun ensímtækni í fiskiðnaði. Vinnsla lyfja úr merablóði. Vinnsla meðalafitu úr lýsi. 

Í öðru lagi með innfluttum framleiðsluaðferðum. Dæmi um möguleika á því sviði er:
Vinnsla lyfja úr blóðvökva manna. Hagnýting mysu í fóður, sætefni eða ethanolvinnslu. 
Alkóhóleldsneyti og kjarnfóður úr inn¬fluttri sterkju. 
Í þriðja lagi með erlendum líftæknifyrirtækjum eins og t.d. ensímframleiðendum. Það virðist ekki síður áhugavert að reyna að laða til landsins erlend lífæknifyrirtæki eins og erlend stóriðjufyrirtæki og raunar e.t.v. eftirsóknarverðara. Ég tel þessar leiðir allar færar og allar vænlegar. Mér sýnist jafnframt að það þurfi að stórauka viðleitni okkar Íslendinga á öllum þessum sviðum. en þó sérstaklega til innlendra rannsókna og þróunarstarfs. Ef það er gert er ég sann¬færður um að árangurinn mun ekki láta á sér standa. Við Íslendingar getum gert hvað sem er eins vel og aðrar þjóðir ef ekki betur. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Jón Bragi Bjarnason'''</div> 

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Vinnsla og notkun lífefna á Íslandi

2017-03-22T14:54:20Z

Halla1:

<big>'''Líftækni:'''</big>
<big><big><center>'''Vinnsla og notkun líf efna á Íslandi'''</center></big></big> 

Undanfarinn áratugur hefur verið tímabil stórstígra framfara í líftækni. Helstu ástæður þessara öru framfara er aukinn skilningur á eðli örvera, ensíma og þess erfðaefnis sem stýrir nýsmíði ensíma og annarra lífefna í frumunni. Afleiðingin er stóraukin iðnaðarframleiðsla ensíma og örvera og notkun þeirra á ýmsum sviðum. 
Miklar vonir eru bundnar við áframhaldandi þróun og framfarir í líftækni, einkum á sviði ensímtækninnar, sem tekur til framleiðslu og notkunar ensíma, og erfðatækninnar sem gerir kleift að ferja erfðaefni milli lífvera með hagkvæmari framleiðslu lífefna að markmiði. 
Líftækni hefur almennt verið skilgreind sem notkun lífvera, lífrænna kerfa eða lífrænna ferla í framleiðslu- eða þjónustugreinum. Í skýrslu OECD frá árinu 1982 er líftækni skilgreind á eftirfarandi hátt:
Notkun vísindalegrar og verkfræðilegrar þekkingar við vinnslu efna þar sem notaðar eru lífverur eða hlutar þeirra. Einnig á þetta við um vinnslu efna úr lífverum til framleiðslu á markaðsvöru og til notkunar í þjónustugreinum. 
En líftæknin er ekki að öllu leyti ný grein, enda nokkurs konar samtenging annarra og yfirleitt eldri greina. Sumar aðferðir líftækninnar hafa verið notaðar frá fornu fari. Í því sambandi má nefna matvælaframleiðslu af ýmsum toga, svo sem osta- og jógúrtgen), öl- og víngerð og margt fleira. Sú nýjung sem fyrst og fremst felst í líftækninni nú er samtenging greina eins og lífefnatræði, örverufræði og verkfræði í þeim tilgangi að leysa ýmis vandamál sem mannkynið stendur frammi fyrir, eins og t.d. þverrandi auðlindir. Dæmi um þetta er melting og gerjun sterkju eða trénís til framleiðslu alkóhóls sem eldsneytis. 

'''Vaxandi áhugi og miklar vonir''' 
Meginástæðurnar fyrir vaxandi áhuga á líftækni eru að öllum líkindum tvær:
1. Aukin vitund um nýtingu endurnýjanlegra náttúruauðlinda. 
2. Aukin þekking á eiginleikum stórsameinda og á því hvernig örverur starfa.
Nefna má að fram til 1950 voru flest lífræn efni unnin úr náttúrulegum hráefnum eða úrgangsefnum. t.d. var polyethylen plast unnið úr melassa sem er úrgagnsefni frá sykurframleiðslu. 
Á sjötta áratugnum viku þessi hráefni hvert af öðru fyrir ódýrum olíuhráefnum. Vitundin um náttúruleg hráefni tendraðist á ný á tíma olíukreppunnar og vegna aukins skilnings manna á mikilvægi umhverfisverndar. Líftækniiðnferli bjóða flest upp á .. mjúk" ferli. eða hitastig frá 0°- 100° C og oftast tiltölulega lágan þrýsting. 
Enda þótt hinn hefðbundni gerjunariðnaður muni væntanlega alltaf gegna veigamiklu hlutverki í líftækni þá er ljóst að þær miklu vonir, sem nú eru bundnar við líftæknina varðandi hagnýtingu, byggja aðallega á tveimur meginuppgötvunum í líffræði. 
'''1. Ensímtækni.''' Örverur eða ensím úr þeim má nota til að framkvæma flestar náttúrulegar efnabreytingar. Þetta byggist á gífurlegri fjölbreytni, sérvirkni og hraða þeirra efnahvarfa sem ensím hvata. Þróun í ensímtækni gefur möguleika á að hagnýta þessa eiginleika ensímanna. 
'''2. Erfðatæknin.''' Nýjar aðferðir til að flytja erfðaeinkenni á milli fjarskyldra tegunda, gera mönnum kleift að nota örverur til að framleiða lífefni sem eru þeim algerlega framandi. Erfðatæknina má einnig nota til að breyta eiginleikum og auka afurðir af öðrum lífverum. 
Ein helsta ástæðan fyrir hinum aukna áhuga á líftækni, sem fram hefur komið á seinni árum, er hinn fyrirsjáanlegi skortur á hefðbundnum efna- og orkugjöfum eins og t.d. olíu og kolum. Maðurinn verður því að leita nýrra aðferða til að nýta sólarorkuna til framleiðslu á lífrænu efni. Úr þessu lífræna efni munu síðan fást mörg nauðsynleg efni, sem mannkynið þarf á að halda. Framleiðsla þessara efna og hagnýting þeirra mun að mestu leyti byggjast á erfðatækni, ensímtækni og á hinum stórkostlegu og fjölbreytilegu nýmyndunarhæfileikum örvera. Meginmarkmið líftæknilegra rannsókna er því uppgötvun, þróun og hagkvæmur rekstur iðnaðar og framleiðsluferla sem byggjast á margvíslegum eiginleikum lífveranna. 

'''Grunnrannsóknir eflast''' 
Flestar iðnaðarþjóðir veraldar leggja hundruð milljóna og jafnvel milljarða króna til rannsókna og þróunarverkefna á sviði líftækni. Nokkur munur er í stuðningsaðferðum frá einu landi til annars. Sammerkt er þeim þó öllum að reynt er í fyrsta áfanga að efla grunnrannsóknir og þróunarstarfsemi í háskólum og rannsóknarstofnunum, því að líftækni byggist fyrst og fremst á þekkingu. Í
öðrum áfanga er reynt að sameina áhuga og kraft framkvæmda- og fjármálamanna þekkingu vísindanna í nýjum fyrirtækjum. Slík fyrirtæki eru oft sett á fót nærri uppsprettu þekkingarinnar, það er að segja nærri háskólum og rannsóknarstofnunum. Ríkisvaldið hefur víða haft forgöngu um stofnun líftæknifyrirtækja þegar seint hefur þótt ganga að fá áhættufjármagn úr atvinnulífinu. Líftæknifyrirtækjum eru víða boðin skattfríðindi og jafnvel hagstætt áhættufjármagn frá stjórnvöldum. 
Hér á landi hefur áhugi á líftækni farið vaxandi. Bent hefur verið á fjölda möguleika á þessu sviði til nýrrar sóknar í iðnaði. Hins vegar hafa framlög frá opinberum aðilum til líftæknirannsókna verið næsta lítil til þessa og atvinnufyrirtæki vart haft bolmagn til þess að gera betur. 
Þjóðin lifir að mestu á framleiðslu matvæla, en talið er að sú grein muni verða fyrir miklum áhrifum líftækninnar á komandi áratug. Raunar er sú þróun þegar hafin. Og víst er að það verður óhemjudýrt að kaupa líftæknileg efni og aðferðir, tilsniðin og full frágengin, t.d. af samkeppnisþjóðum okkar í fiskiðnaði, ef það verður þá nokkru sinni hægt. Það er því ánægjulegt að nú er útlit fyrir að það rofi til um fjármögnun í íslenskum líftæknirannsóknum á vormánuðum 1985. 

'''Iðnaðarensím''' 
Notkun ensíma í iðnaði mun hafa byrjað um síóustu aldamót, en veruleg aukning í notkun þeirra í iðnaði varð fyrst eftir 1965. Ensím eru einkum unnin úr innyflum dýru, úr plöntum og úr örverum. Ensím úr örverum hafa frá upphafi verið verulegur hluti iðnaðarensíma, og hefur hlutur þeirra stöðugt farið vaxandi.
Staða ensímiðnaðar árit) 1981 , ar þannig að framleidd voru um 65.000 tonn at) verð¬mæti um -+llll milljónir bandaríkjadala (þar af voru örveruensím aö andvirði 150 milljónir). Spáð var aukningu í 75.000 tonn ·a1) verð¬mæti 600 milljónir dala árið 1985.
Ensímiðnaður er ung og ört vaxandi iðn¬grein þar sem um 25 fyrirtæki sjá um nær alla
heimsframleiðsluna, en sex þeirra eru langt¬um stærst. Meðal vestrænna þjóða eru þær þjóðir, sem stunda mikinn matvælaútflutn¬ing. stærstu ensímframleiðendurnir, Danir með tæplega helming framleiðslunnar og Hollendingar með fimmtung. Skýringin á þessu kann að vera tengd nauðsyn matvæla¬útflutnings þjóðanna til að skapa sem mest verðmæti úr hráefninu, en mörg ensímanna eru einmitt úr úrgangi matvælaiðnaðar. Slíkt er vitanlega lærdómsríkt fyrir okkur Íslend¬inga, ekki síst á tímum minnkandi hráefnis¬magns fyrir okkar mikilvæga matvælaiðnað. fiskiðnaðinn.
Að magni til er notkun iðnaðarensíma mest í þvottaefnaiðnaði. Þar er fyrst og fremst um að ræða próteinkljúfandi og sykurkljúfandi ensím sem unnin eru úr ýmsum tegundum bakteríuættkvíslarinnar Bacillus. Þessi örveruensím hafa mörg reynst mjög heppileg í þvottaefni vegna þess að þau
eru frekar hitaþolin, geta starfað við hátt sýrustig (í lút) og eru ónæm fyrir ýmsum efnasamböndum sem finnast í þvottaefnum. Auk þess sem sykurkljúfandi ensím eru notuð í þvottaefni eru þau mjög mikið notuð við framleiðslu á ávaxtasykri úr sterkju, og hefur notkun ensíma í raun þegar valdið byltingu í sykuriðnaðinum.
Ensímið rennin er notað sem hleypir við ostagerð. Upphaflega var það aðeins fáan¬legt úr mögum ungra kálfa. Eftirspurnin var hins vegar orðin meiri en framleiðslan og fyrir 15 árum var farið að nota svepparennin til framleiðslu ýmissa ostategunda. Nú. er talið að um það bil helmingur af heims¬framleiðslu osta notist við svepparennin. Mikil þörf er þó alltaf fyrir hið upphaflega kálfarennin vegna sérstakra eiginleika þess. og hefur nú nýlega tekist með erfðatækni¬legum aðferðum að láta E.coli bakteríur framleiða það. Þessi framleiðsla er þó enn á
tilraunastigi en ef að líkum lætur mun hún aukast verulega á næstu árum.
Hvað eru ensím?
Ensím eru efnahvatar lífheimsins, enda oft nefndir lífhvatar. Ensímin eru risastórar próteinsameindir sem eru samsettar úr amínósýrum. Þau hvetja öll efnahvörf lífvera og taka þátt í stjórn efnaskipta þeirra. ásamt smáum stjórnefnum, svonefndum hindrum og örvum. Orkuvinnsla lífvera og nýsmíði lífefna eru höfuðviðfangsefni ensímhvötun¬ar. Gerjun ethanols (vínanda) úr sykri (glúkósa) er dæmi um orkuvinnsluferil í líf¬verum með þátttöku 12 ensíma. Ethanolið (vínandinn) er lokaafurð, sem gersveppurinn getur ekki nýtt frekar við súrefnissnauð skil¬yrði. Melting fæðu er annað dæmi um ensím¬hvötun. Melting einnar máltíðar tekur okkur mannverur innan við einn sólarhring með aðstoð meltingarensíma. Án þeirra mundi melting máltíðarinnar taka um 50 ár. Líf eins og við þekkjum það er með öllu óhugsandi án ensíma.
Það eru einmitt gersveppir og meltingar-ensím sem hafa skipt miklu máli í líftækni undanfarinna áratuga og talið er að svo muni verða áfram, einkum í matvælaiðnaði, elds-neytisframleiðslu og efnaiðnaði framtíðar-innar.
Af iðnaðarensímum í notkun árið 1981 voru 90% meltingarensím, þar af voru 59% próteinkljúfandi meltingarensím. Þessi ensím voru ýmist unnin úr spendýrum. eink¬um svínum. eða örverum. einkum Bacillus. Ensímin eru einkum notuð við 30-60° C hita.
Í mörgum tilvikum kann að vera mun hentugra að nota ensím er hafa aðra eigin¬leika en þau ensím sem nú eru notuð. Þetta á sérstaklega við um ensím sem hafa mikla virkni við mun lægra eða mun hærra hitastig en þau ensím sem nú eru á boðstólum. Fleiri framleiðsluleiðir myndu þannig opnast ef slík ensím væru fáanleg. Ensím kaldsjávarfiska eru einmitt virk við mun lægra hitastig en
samsvarandi ensím blóðheitra dýra, og ensím úr hveraörverum þola mun hærra hitastig en þau sem nú eru í notkun.
Mörg meltingarensím fiska eru verulega frábrugðin tilsvarandi ensímum í blóðheiturn dýrum. Hvaða markaðslega þýðingu þetta hefur er enn ekki ljóst, en bent hefur verið á ýmsa hugsanlega möguleika fyrir meltingar-ensím úr fiskum (í mjólkuriðnaði. fiskiðnaði. efnaiðnaði o.fl.).
Ensím hveraörveranna eru stöðug og virk við það hitastig sem viðkomandi örverur lifa best við. Einnig hefur komið í ljós að þau eru oftast stöðugri gagnvart öðrum þáttum, svo sem sýrustigi og lífrænum leysiefnum heldur en venjuleg ensím.
Stórar þjóðir og smáar
einar um að hagnýta nýjustu aðferðir í líf¬tækni, einkum erfðatæknina. og þá fyrst og fremst í lyfjaiðnaði. efnaiðnaði og læknis¬fræði. Litið er á líftækni sem lykilatriði varðandi endurreisn efnahagslífsins í hinum þróuðu löndum. Líftæknin er nú einnig að hetja innreið sína inn á önnur svið. svo sem landbúnað og matvælaframleiðslu og jafn¬framt eru þróaðar smáþjóðir farnar að huga að hagnýtingu líftækninnar. Vanþróaðar þjóðir vænta einnig mikils af líftækninni í framtíðinni varðandi orkuöflun úr ódýrum lífmassa og lausn fæðuvandamálsins.
Líftækni og aðferðir hennar eru ekkert nýtt fyrirbæri á Íslandi. Út frá hinni víðu skilgreiningu má færa rök að því. að skreiðar¬verkun sé mikilvæg grein líftækni hérlendis. þar eð hún byggist að öllum líkindum á vexti ákveðinna mjólkursýrugerla. sem hindra vöxt ýmissa óæskilegra lífvera á skreiðinni. Sömuleiðis gegna meltingarensím síldar¬innar mikilvægu hlutverki við síldarverkun og mætti telja til líftækni.
Líftækni til innanlandsnota er þó mun fjölbreyttari. Er þar fyrst að nefna mjólkur¬iðnað. þar sem skyr. jógúrt og súrmjólk eru búin til með aðstoð gerla og sveppa. og ostar hleyptir með hjálp próteinkljúfanúi ensíma. Bruggun öls og brauðgerð byggjast á ger-sveppum. Af tiltölulega nýrri notkun líftækni má telja slógmettu, þar sem næringarríkt fóður. og notkun ýmissa smádýra og örvera til að úraga úr tjóni af völdum skordýra á garða- og gróðurhúsajurtum.
Loks er líftæknin mikið notuð til mælinga á ýmsum efnum og sýklum á sjúkrahúsum og tjölmörgum rannsóknarstofum. Í stuttu máli má segja að án líftækni væri nútíma atvinnu¬starfsemi í matvælaframleiðslu, heilbrigðis¬þjónustu og rannsóknum óhugsandi á Ís¬landi.
Líftækni og fiskiðnaður
Líklegt er að höfuðatvinnuvegur okkar.
fiskvinnslan, verði fyrir miklum áhrifum á næstu árum og áratugum.
Með notkun líftækni við fiskvinnslu er átt við notkun ensíma eða örvera til þess að framkvæma einhverja aðgerð í vinnslu hrá¬efnisins. Í hefðbundinni fiskvinnslu er höfuð¬áhersla nú lögð á véltæknilegar lausnir tlestra vinnsluþá~ta~ Án efa mætti í mörgum til¬fellum beita aðferðum líftækninnar til þess að einfalda og auka hagkvæmni í fiskvinnsl¬unni. Sem dæmi um slíkt má nefna, að Norð¬menn eru nú farnir að nota ensím við vinnslu smokkfisks. Smokkurinn hefur seigar himnur sem fjarlægja þarf fyrir neyslu og illmögulegt hefur reynst að fjarlægja með hefðbundnum aðferðum Með notkun ensíma hefur hins vegar tekist að fjarlægja þessar himnur á einfaldan og ódýran hátt. Á tilsvar¬andi hátt kann að vera mögulegt að nýta ensím til að skilja sundur líffæri eða líkams¬hluta af ólíkri gerð. t.d. losa hreistur af fiski, roðfletta fisk. hreinsa burt búkhimnur, losa skelfisk úr skelinni. fjarlægja himnur af lifur og hrognaskálmum. losa sundur innyfli o.m.fl. Fóðurframleiðsla úr mysu og fisk¬úrgangi. meltuvinnsla, á án efa einnig mikla framtíð fyrir sér hér álanúi. tengd framþróun í fiskeldi og loðdýrarækt.
Enúa þótt líftæknilegir ferlar séu almennt ekki skilgreindir sem orkufrekir. er talsverð orka nauðsynleg og kostnaður við vinnslu og dreifingu hennar getur skipt sköpum varð¬andi hagkvæmni. Má nefna að mikla gufu þarf til að dauðhreinsa æti og tanka fyrir ræktun örvera. Ræktun hveraörvera þarf einnig varma. Þá er ódýr varmaorka mikil¬væg til eimingar og þurrkunar á líftækni¬legum afurðum. Ég tel líklegt að fisk¬iðnaðurinn sé sú atvinnugrein hér á landi sem verði fyrir einna mestum áhrifum líf-tækninnar. Líklegt er að áhrifin verði á þann veg að með líftæknilegum aðferðum megi hagnýta fiskúrgang og fisktegundir sem nú eru ekki nýttar. Einnig verði vinnsluaðferðir þróaðar þannig að núverandi framleiðsla verði hagkvæmari og afurðirnar verðmætari.
Efling líftækninnar á Íslandi
Eftir hvaða leiðum mun líftæknin berast til okkar Ísiendinga? Ég tel þrjár leiðir líkleg¬astar. Í fyrsta lagi með innlendum rann¬sóknum og þróunarstarfi. Dæmi um slíkt er:
Vinnsla fóðurs úr slógmeltu.
Vinnsla heparins úr sauðfjárgörnum. Vinnsla ensíma úr innlendum hráefnum.
svo sem fiskúrgangi og hveraörverum.
Notkun ensímtækni í fiskiðnaði. Vinnsla lyfja úr merablóði. Vinnsla meðalafitu úr lýsi.
Í öðru lagi með innfluttum framleiðsluað-ferðum. Dæmi um möguleika á því sviði er:
Vinnsla lyfja úr blóðvökva manna. Hagnýting mysu í fóður, sætefni eða ethanolvinnslu.
Alkóhóleldsneyti og kjarnfóður úr inn¬fluttri sterkju.
Í þriðja lagi með erlendum líftæknifyrir-tækjum eins og t.d. ensímframleiðendum. Það virðist ekki síður áhugavert að reyna að laða til landsins erlend lífæknifyrirtæki eins og erlend stóriðjufyrirtæki og raunar e.t.v. eftirsóknarverðara. Ég tel þessar leiðir allar færar og allar vænlegar. Mér sýnist jafnframt að það þurfi að stórauka viðleitni okkar Íslendinga á öllum þessum sviðum. en þó sérstaklega til innlendra rannsókna og þróunarstarfs. Ef það er gert er ég sann¬færður um að árangurinn mun ekki láta á sér standa. Við Íslendingar getum gert hvað sem er eins vel og aðrar þjóðir ef ekki betur.
Jón Bragi Bjarnason

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum

2017-03-22T13:43:00Z

Halla1: Ný síða: Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum Hjalli á Enda var eitt sinn sem oftar á humar hér austan við Eyjar. En vegna þess að hann hafði ekki nema takmarkað af vírum gat hann...

Heyrt í talstöðinni eða í lúkarnum
Hjalli á Enda var eitt sinn sem oftar á humar hér austan við Eyjar. En vegna þess að hann hafði ekki nema takmarkað af vírum gat hann ekki farið út á það dýpi þar sem bátarnir fengu mestan humar. Hinir skip¬stjórarnir voru samt sem áður duglegir að láta Hjalla vita ef þeir fengu mikið af humri. og var Hjalli orðinn á leiður á þessu. Það koma að því að Hjalla fannst nóg komið og þegar bátur nokkur tilkynnti honum góðan afla sagði Hjalli: .,Getið þið ekki skilið það að ég fer ekki út á svona mikið dýpi. því ég er svo djöfull lofthræddur!"
Hjalli sagði eitt sinn þegar hann var að fá ágætt við rafstrenginn: ,.Ég ernú ekki kaldari en svo að ég þori ekki annað en að sleppa stýrinu þegar ég bruna yfir strenginn! ..
Sýnishorn af talstöðvar-viðskiptum báta:
Hafsteinn: Varstu að fá 'ann, Siggi minn? Siggi Óla: Það var l 1í2 tonn, Hafsteinn, náði ekki tveimur eftir þrjá tímana.
Hafsteinn: Það hefði einhvern tíma þótt gott, þótt það þyki ekki mikið í dag.
Siggi Ola: Já, Hafsteinn. maður hefði ein-hvern tíma sleikt út um, og það báðum megin. þótt maður láti svona út úr sér núna. Blessaður!

Logi, ekki orðinn útgerðarmaður, og Leó að lesa bátaauglýsingar í blöðunum:
Leó: Það er hérna til sölu 12 tonna bátur í toppstandí. Viltu ekki fá símanúmerið?
Logi: Er gefin upp breiddin á lúkars-kappanum?
Leó: Nei. þarf það að fylgja?
Logi: Já, það er upp á að koma Óla kokk niður.

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Vinnsla og notkun lífefna á Íslandi

2017-03-22T13:39:16Z

Halla1: Ný síða: Líftækni: Vinnsla og notkun líf efna á Islandi Undanfarinn áratugur hefur verið tímabil stórstígra framfara í líftækni. Helstu ástæður þessara öru framfara er aukinn ...

Líftækni:
Vinnsla og notkun líf efna á Islandi
Undanfarinn áratugur hefur verið tímabil stórstígra framfara í líftækni. Helstu ástæður þessara öru framfara er aukinn skilningur á eðli örvera, ensíma og þess erfðaefnis sem stýrir nýsmíði ensíma og annarra lífefna í frumunni. Afleiðingin er stóraukin iðnaðar¬framleiðsla ensíma og örvera og notkun þeirra á ýmsum sviðum.
Miklar vonir eru bundnar við áfram¬haldandi þróun og framfarir í líftækni, einkum á sviði ensímtækninnar. sem tekur til framleiðslu og notkunar ensíma. og erfða¬tækninnar sem gerir kleift að ferja erfðaefni
milli lífvera með hagkvæmari framleiðslu lífefna að markmiði.
Líftækni hefur almennt verið skilgreind sem notkun lífvera. lífrænna kerfa eða líf¬rænna ferla í framleiðslu- eða þjónustu¬greinum. Í skýrslu OECD frá árinu 1982 er líftækni skilgreind á eftirfarandi hátt:
Notkun vísindalegrar og verkfræðilegrar þekkingar við vinnslu efna þar sem notaðar eru lífverur eða hlutar þeirra. Einnig á þetta við um vinnslu efna úr lífverum til fram¬leiðslu á markaðsvöru og til notkunar í þjónustugreinum.
En líftæknin er ekki að öllu leyti ný grein. enda nokkurs konar samtenging annarra og yfirleitt eldri greina. Sumar aðferðir líf-tækninnar hafa verið notaðar frá fornu fari. Í því sambandi má nefna matvælaframleiðslu af ýmsum toga. svo sem osta- og jógúrtgen). öl- og víngerð og margt fleira. Sú nýjung sem fyrst og fremst felst í líftækninni nú er sam-
tenging greina eins og lífefnatræði. örveru¬fræði og verkfræði í þeim tilgangi að leysa ýmis vandamál sem mannkynið stendur frammi fyrir. eins og t.d. þverrandi auðlindir. Dæmi um þetta er melting og gerjun sterkju eða trénís til framleiðslu alkóhóls sem elds¬neytis.
Vaxandi áhugi og miklar vonir
Meginástæi)urnar fyrir vaxandi áhuga á líftækni eru að öllum líkindum tvær:
1. Aukin vitund um nýtingu endurnýjan-legra náttúruauðlinda.
-, Aukin þekking á eiginleikum stórsam¬ -einda og á því hvernig örverur starfa.
Nefna má að fram til 1950 voru flest lífræn
efni unnin úr náttúrulegum hráefnum eða úrgangsefnum. t.d. var polyethylen plast unnið úr melassa sem er úrgagnsefni frá sykurframleiðslu.
Á sjötta áratugnum viku þessi hráefni hvert af öðru fyrir ódýrum olíuhráefnum. Vitundin um náttúruleg hráefni tendraðist á ný á tíma olíukreppunnar og vegna aukins skilnings manna á mikilvægi umhverfis¬verndar. Líftækniiðnferli bjóða flest upp á .. mjúk" ferli. eða hitastig frá 0°- 100° C og oftast tiltölulega lágan þrýsting.
Enda þótt hinn hefðbundni gerjunar¬iðnaður muni væntanlega alltaf gegna veiga¬miklu hlutverki· í líftækni þú er ljóst að þær miklu vonir. sem nú eru bundnar við líf¬tæknina varðandi hagnýtingu. byggja aðal¬lega á tveimur meginuppgötvunum í líffræði.
1. Ensímtækni. Örverur eða ensím úr þeim má nota til a0 framkvæma flestar náttúru-legar efnabreytingar. Þetta byggist á gífurlegri fjölbreytni. sérvirkni og hraða þeirra efnahvarfa sem ensím hvata. Þróun í ensímtækni gefur möguleika á að hag¬nýta þessa eiginleika ensímanna.
2. Erfðatæknin. Nýjar aðferðir til að flytja erfðaeinkenni á milli fjarskyldra tegunda, gera mönnum kleift að nota örverur til að framleiða lífefni sem eru þeim algerlega framandi. Erfðatæknina má einnig nota til að breyta eiginleikum og auka afurðir af öðrum lífverum.
Ein helsta ástæðan fyrir hinum aukna áhuga á líftækni, sem fram hefur komið á seinni árum, er hinn fyrirsjáanlegi skortur á hefðbundnum efna- og orkugjöfum eins og t.d. olíu og kolum. Maðurinn verður því að leita nýrra aðferða til að nýta sólarorkuna til framleiðslu á lífrænu efni. Úr þessu lífræna efni munu síðan fást mörg nauðsynleg efni, sein mannkynið þarf á að halda. Framleiðsla þessara efna og hagnýting þeirra mun að mestu leyti byggjast á erfðatækni, ensím¬tækni og á hinum stórkostlegu og fjölbreyti¬legu nýmyndunarhæfileikum örvera. Megin-markmið líftæknilegra rannsókna er því upp-
efni unnin úr náttúrulegum hráefnum eða úrgangsefnum. t.d. var polyethylen plast unnið úr melassa sem er úrgagnsefni frá sykurframleiðslu.
Á sjötta áratugnum viku þessi hráefni hvert af öðru fyrir ódýrum olíuhráefnum. Vitundin um náttúruleg hráefni tendraðist á ný á tíma olíukreppunnar og vegna aukins skilnings manna á mikilvægi umhverfis¬verndar. Líftækniiðnferli bjóða flest upp á .. mjúk" ferli. eða hitastig frá 0°- 100° C og oftast tiltölulega lágan þrýsting.
Enda þótt hinn hefðbundni gerjunar¬iðnaður muni væntanlega alltaf gegna veiga¬miklu hlutverki· í líftækni þú er ljóst að þær miklu vonir. sem nú eru bundnar við líf¬tæknina varðandi hagnýtingu. byggja aðal¬lega á tveimur meginuppgötvunum í líffræði.
1. Ensímtækni. Örverur eða ensím úr þeim má nota til a0 framkvæma flestar náttúru-legar efnabreytingar. Þetta byggist á gífurlegri fjölbreytni. sérvirkni og hraða þeirra efnahvarfa sem ensím hvata. Þróun í ensímtækni gefur möguleika á að hag¬nýta þessa eiginleika ensímanna.
2. Erfðatæknin. Nýjar aðferðir til að flytja erfðaeinkenni á milli fjarskyldra tegunda, gera mönnum kleift að nota örverur til að framleiða lífefni sem eru þeim algerlega framandi. Erfðatæknina má einnig nota til að breyta eiginleikum og auka afurðir af öðrum lífverum.
Ein helsta ástæðan fyrir hinum aukna áhuga á líftækni, sem fram hefur komið á seinni árum, er hinn fyrirsjáanlegi skortur á hefðbundnum efna- og orkugjöfum eins og t.d. olíu og kolum. Maðurinn verður því að leita nýrra aðferða til að nýta sólarorkuna til framleiðslu á lífrænu efni. Úr þessu lífræna efni munu síðan fást mörg nauðsynleg efni, sein mannkynið þarf á að halda. Framleiðsla þessara efna og hagnýting þeirra mun að mestu leyti byggjast á erfðatækni, ensím¬tækni og á hinum stórkostlegu og fjölbreyti¬legu nýmyndunarhæfileikum örvera. Megin-markmið líftæknilegra rannsókna er því upp-
götvun, þróun og hagkvæmur rekstur iðnaðar- og framleiðsluferla sem byggjast á margvíslegum eiginleikum lífveranna.
Grunnrannsóknir eflast
Flestar iðnaðarþjóðir veraillar leggja hundruð milljóna og jafnvel milljarða króna til rannsókna og þróunarverkefna á sviði líftækni. Nokkur munur er ,í stuðnings¬aðferðum frá einu landi til annars. Sammerkt er þeim þó öllum að reynt er í fyrsta áfanga að efla grunnrannsóknir og þróunarstarfsemi í háskólum og rannsóknarstofnunum. því að líftækni bvzuist fyrst oz fremst á þekkingu. Í
_rc,e e, b
öðrum áfanga er reynt að sameina áhuga og kraft framkvæmda- og fjármálamanna þekk¬ingu vísindanna í nýjum fyrirtækjum. Slík fyrirtæki eru oft sett á fót nærri uppsprettu þekkingarinnar. það er að segja nærri há¬skólum og rannsóknarstofnunum. Ríkis-valdið hefur víða haft forgöngu um stofnun líftæknifyrirtækja þegar seint hefur þótt ganga að fá áhættufjármagn úr atvinnulífinu. Líftæknifyrirtækjum eru víða boðin skatt¬fríðindi og jafnvel hagstætt áhættufjármagn frá stjórnvöldum.
Hér á landi hefur áhugi á líftækni farið vaxandi. Bent hefur verið á fjölda möguleika á þessu sviði til nýrrar sóknar í iðnaði. Hins vegar hafa framlög frá opinberum aðilum til líftæknirannsókna verið næsta lítil til þessa og atvinnufyrirtæki vart haft bolmagn til þess að gera betur.
Þjóðin lifir að mestu á framleiðslu mat¬væla. en talið er að sú grein muni verða fyrir miklum áhrifum líftækninnar á komandi ára¬tug. Raunar er sú þróun þegar hafin. Og víst er að það verður óhemjudýrt að kaupa líf¬tæknileg efni og aðferðir. tilsniðin ug full-frágengin. t.d. af samkeppnisþjóðum okkar í fiskiðnaði, ef það verður þá nokkru sinni hægt. Það er því ánægjulegt að nú er útlit fyrir að það rofi til um fjármögnun í íslenskum líftæknirannsóknum á vormánuðum l 9H5.
Iðnaðarensím
Notkun ensíma í iðnaði mun hafa byrjað um síóustu aldamót. en veruleg aukning „í notkun þeirra í iðnaði van) fyrst eftir 1 %5. Ensím eru einkum unnin úr innyflum dýru, úr plöntum og úr örverum. Ensím úr örverum hafa frá upphafi verið verulegur hluti iðnaðarensíma. og hefur hlutur þeirra stöð¬ugt farið vaxandi.
Staða ensímiðnaðar árit) 1981 , ar þannig að framleidd voru um 65.000 tonn at) verð¬mæti um -+llll milljónir bandaríkjadala (þar af voru örveruensím aö andvirði 150 milljónir). Spáð var aukningu í 75.000 tonn ·a1) verð¬mæti 600 milljónir dala árið 1985.
Ensímiðnaður er ung og ört vaxandi iðn¬grein þar sem um 25 fyrirtæki sjá um nær alla
heimsframleiðsluna, en sex þeirra eru langt¬um stærst. Meðal vestrænna þjóða eru þær þjóðir, sem stunda mikinn matvælaútflutn¬ing. stærstu ensímframleiðendurnir, Danir með tæplega helming framleiðslunnar og Hollendingar með fimmtung. Skýringin á þessu kann að vera tengd nauðsyn matvæla¬útflutnings þjóðanna til að skapa sem mest verðmæti úr hráefninu, en mörg ensímanna eru einmitt úr úrgangi matvælaiðnaðar. Slíkt er vitanlega lærdómsríkt fyrir okkur Íslend¬inga, ekki síst á tímum minnkandi hráefnis¬magns fyrir okkar mikilvæga matvælaiðnað. fiskiðnaðinn.
Að magni til er notkun iðnaðarensíma mest í þvottaefnaiðnaði. Þar er fyrst og fremst um að ræða próteinkljúfandi og sykurkljúfandi ensím sem unnin eru úr ýmsum tegundum bakteríuættkvíslarinnar Bacillus. Þessi örveruensím hafa mörg reynst mjög heppileg í þvottaefni vegna þess að þau
eru frekar hitaþolin, geta starfað við hátt sýrustig (í lút) og eru ónæm fyrir ýmsum efnasamböndum sem finnast í þvottaefnum. Auk þess sem sykurkljúfandi ensím eru notuð í þvottaefni eru þau mjög mikið notuð við framleiðslu á ávaxtasykri úr sterkju, og hefur notkun ensíma í raun þegar valdið byltingu í sykuriðnaðinum.
Ensímið rennin er notað sem hleypir við ostagerð. Upphaflega var það aðeins fáan¬legt úr mögum ungra kálfa. Eftirspurnin var hins vegar orðin meiri en framleiðslan og fyrir 15 árum var farið að nota svepparennin til framleiðslu ýmissa ostategunda. Nú. er talið að um það bil helmingur af heims¬framleiðslu osta notist við svepparennin. Mikil þörf er þó alltaf fyrir hið upphaflega kálfarennin vegna sérstakra eiginleika þess. og hefur nú nýlega tekist með erfðatækni¬legum aðferðum að láta E.coli bakteríur framleiða það. Þessi framleiðsla er þó enn á
tilraunastigi en ef að líkum lætur mun hún aukast verulega á næstu árum.
Hvað eru ensím?
Ensím eru efnahvatar lífheimsins, enda oft nefndir lífhvatar. Ensímin eru risastórar próteinsameindir sem eru samsettar úr amínósýrum. Þau hvetja öll efnahvörf lífvera og taka þátt í stjórn efnaskipta þeirra. ásamt smáum stjórnefnum, svonefndum hindrum og örvum. Orkuvinnsla lífvera og nýsmíði lífefna eru höfuðviðfangsefni ensímhvötun¬ar. Gerjun ethanols (vínanda) úr sykri (glúkósa) er dæmi um orkuvinnsluferil í líf¬verum með þátttöku 12 ensíma. Ethanolið (vínandinn) er lokaafurð, sem gersveppurinn getur ekki nýtt frekar við súrefnissnauð skil¬yrði. Melting fæðu er annað dæmi um ensím¬hvötun. Melting einnar máltíðar tekur okkur mannverur innan við einn sólarhring með aðstoð meltingarensíma. Án þeirra mundi melting máltíðarinnar taka um 50 ár. Líf eins og við þekkjum það er með öllu óhugsandi án ensíma.
Það eru einmitt gersveppir og meltingar-ensím sem hafa skipt miklu máli í líftækni undanfarinna áratuga og talið er að svo muni verða áfram, einkum í matvælaiðnaði, elds-neytisframleiðslu og efnaiðnaði framtíðar-innar.
Af iðnaðarensímum í notkun árið 1981 voru 90% meltingarensím, þar af voru 59% próteinkljúfandi meltingarensím. Þessi ensím voru ýmist unnin úr spendýrum. eink¬um svínum. eða örverum. einkum Bacillus. Ensímin eru einkum notuð við 30-60° C hita.
Í mörgum tilvikum kann að vera mun hentugra að nota ensím er hafa aðra eigin¬leika en þau ensím sem nú eru notuð. Þetta á sérstaklega við um ensím sem hafa mikla virkni við mun lægra eða mun hærra hitastig en þau ensím sem nú eru á boðstólum. Fleiri framleiðsluleiðir myndu þannig opnast ef slík ensím væru fáanleg. Ensím kaldsjávarfiska eru einmitt virk við mun lægra hitastig en
samsvarandi ensím blóðheitra dýra, og ensím úr hveraörverum þola mun hærra hitastig en þau sem nú eru í notkun.
Mörg meltingarensím fiska eru verulega frábrugðin tilsvarandi ensímum í blóðheiturn dýrum. Hvaða markaðslega þýðingu þetta hefur er enn ekki ljóst, en bent hefur verið á ýmsa hugsanlega möguleika fyrir meltingar-ensím úr fiskum (í mjólkuriðnaði. fiskiðnaði. efnaiðnaði o.fl.).
Ensím hveraörveranna eru stöðug og virk við það hitastig sem viðkomandi örverur lifa best við. Einnig hefur komið í ljós að þau eru oftast stöðugri gagnvart öðrum þáttum, svo sem sýrustigi og lífrænum leysiefnum heldur en venjuleg ensím.
Stórar þjóðir og smáar
einar um að hagnýta nýjustu aðferðir í líf¬tækni, einkum erfðatæknina. og þá fyrst og fremst í lyfjaiðnaði. efnaiðnaði og læknis¬fræði. Litið er á líftækni sem lykilatriði varðandi endurreisn efnahagslífsins í hinum þróuðu löndum. Líftæknin er nú einnig að hetja innreið sína inn á önnur svið. svo sem landbúnað og matvælaframleiðslu og jafn¬framt eru þróaðar smáþjóðir farnar að huga að hagnýtingu líftækninnar. Vanþróaðar þjóðir vænta einnig mikils af líftækninni í framtíðinni varðandi orkuöflun úr ódýrum lífmassa og lausn fæðuvandamálsins.
Líftækni og aðferðir hennar eru ekkert nýtt fyrirbæri á Íslandi. Út frá hinni víðu skilgreiningu má færa rök að því. að skreiðar¬verkun sé mikilvæg grein líftækni hérlendis. þar eð hún byggist að öllum líkindum á vexti ákveðinna mjólkursýrugerla. sem hindra vöxt ýmissa óæskilegra lífvera á skreiðinni. Sömuleiðis gegna meltingarensím síldar¬innar mikilvægu hlutverki við síldarverkun og mætti telja til líftækni.
Líftækni til innanlandsnota er þó mun fjölbreyttari. Er þar fyrst að nefna mjólkur¬iðnað. þar sem skyr. jógúrt og súrmjólk eru búin til með aðstoð gerla og sveppa. og ostar hleyptir með hjálp próteinkljúfanúi ensíma. Bruggun öls og brauðgerð byggjast á ger-sveppum. Af tiltölulega nýrri notkun líftækni má telja slógmettu, þar sem næringarríkt fóður. og notkun ýmissa smádýra og örvera til að úraga úr tjóni af völdum skordýra á garða- og gróðurhúsajurtum.
Loks er líftæknin mikið notuð til mælinga á ýmsum efnum og sýklum á sjúkrahúsum og tjölmörgum rannsóknarstofum. Í stuttu máli má segja að án líftækni væri nútíma atvinnu¬starfsemi í matvælaframleiðslu, heilbrigðis¬þjónustu og rannsóknum óhugsandi á Ís¬landi.
Líftækni og fiskiðnaður
Líklegt er að höfuðatvinnuvegur okkar.
fiskvinnslan, verði fyrir miklum áhrifum á næstu árum og áratugum.
Með notkun líftækni við fiskvinnslu er átt við notkun ensíma eða örvera til þess að framkvæma einhverja aðgerð í vinnslu hrá¬efnisins. Í hefðbundinni fiskvinnslu er höfuð¬áhersla nú lögð á véltæknilegar lausnir tlestra vinnsluþá~ta~ Án efa mætti í mörgum til¬fellum beita aðferðum líftækninnar til þess að einfalda og auka hagkvæmni í fiskvinnsl¬unni. Sem dæmi um slíkt má nefna, að Norð¬menn eru nú farnir að nota ensím við vinnslu smokkfisks. Smokkurinn hefur seigar himnur sem fjarlægja þarf fyrir neyslu og illmögulegt hefur reynst að fjarlægja með hefðbundnum aðferðum Með notkun ensíma hefur hins vegar tekist að fjarlægja þessar himnur á einfaldan og ódýran hátt. Á tilsvar¬andi hátt kann að vera mögulegt að nýta ensím til að skilja sundur líffæri eða líkams¬hluta af ólíkri gerð. t.d. losa hreistur af fiski, roðfletta fisk. hreinsa burt búkhimnur, losa skelfisk úr skelinni. fjarlægja himnur af lifur og hrognaskálmum. losa sundur innyfli o.m.fl. Fóðurframleiðsla úr mysu og fisk¬úrgangi. meltuvinnsla, á án efa einnig mikla framtíð fyrir sér hér álanúi. tengd framþróun í fiskeldi og loðdýrarækt.
Enúa þótt líftæknilegir ferlar séu almennt ekki skilgreindir sem orkufrekir. er talsverð orka nauðsynleg og kostnaður við vinnslu og dreifingu hennar getur skipt sköpum varð¬andi hagkvæmni. Má nefna að mikla gufu þarf til að dauðhreinsa æti og tanka fyrir ræktun örvera. Ræktun hveraörvera þarf einnig varma. Þá er ódýr varmaorka mikil¬væg til eimingar og þurrkunar á líftækni¬legum afurðum. Ég tel líklegt að fisk¬iðnaðurinn sé sú atvinnugrein hér á landi sem verði fyrir einna mestum áhrifum líf-tækninnar. Líklegt er að áhrifin verði á þann veg að með líftæknilegum aðferðum megi hagnýta fiskúrgang og fisktegundir sem nú eru ekki nýttar. Einnig verði vinnsluaðferðir þróaðar þannig að núverandi framleiðsla verði hagkvæmari og afurðirnar verðmætari.
Efling líftækninnar á Íslandi
Eftir hvaða leiðum mun líftæknin berast til okkar Ísiendinga? Ég tel þrjár leiðir líkleg¬astar. Í fyrsta lagi með innlendum rann¬sóknum og þróunarstarfi. Dæmi um slíkt er:
Vinnsla fóðurs úr slógmeltu.
Vinnsla heparins úr sauðfjárgörnum. Vinnsla ensíma úr innlendum hráefnum.
svo sem fiskúrgangi og hveraörverum.
Notkun ensímtækni í fiskiðnaði. Vinnsla lyfja úr merablóði. Vinnsla meðalafitu úr lýsi.
Í öðru lagi með innfluttum framleiðsluað-ferðum. Dæmi um möguleika á því sviði er:
Vinnsla lyfja úr blóðvökva manna. Hagnýting mysu í fóður, sætefni eða ethanolvinnslu.
Alkóhóleldsneyti og kjarnfóður úr inn¬fluttri sterkju.
Í þriðja lagi með erlendum líftæknifyrir-tækjum eins og t.d. ensímframleiðendum. Það virðist ekki síður áhugavert að reyna að laða til landsins erlend lífæknifyrirtæki eins og erlend stóriðjufyrirtæki og raunar e.t.v. eftirsóknarverðara. Ég tel þessar leiðir allar færar og allar vænlegar. Mér sýnist jafnframt að það þurfi að stórauka viðleitni okkar Íslendinga á öllum þessum sviðum. en þó sérstaklega til innlendra rannsókna og þróunarstarfs. Ef það er gert er ég sann¬færður um að árangurinn mun ekki láta á sér standa. Við Íslendingar getum gert hvað sem er eins vel og aðrar þjóðir ef ekki betur.
Jón Bragi Bjarnason

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Herra, bjarg þú

2017-03-22T13:29:38Z

Halla1:

<big><big><center>'''Herra, bjarga þú'''</center></big></big> 

Þegar við komum inn í Landakirkju þá sjáum við í kórglugga mynd af því þegar Jesús hastar á vindinn og vatnið og það varð stillilogn. Myndin sýnir það augnablik þegar Jesús mælir þessi orð af vörum. Lærisveinarnir eru óttaslegnir. Þeir byrgja andlit í höndum sér. Þeir eru hræddir. Afskaplega mannleg og eðlileg viðbrögð það. Mér þykir sérstaklega vænt um þessa mynd og mér finnst hún eiga svo vel við hér í kirkjunni okkar. Hversu oft hafa ekki Vestmanneyingar bæði á sjó og landi byrgt andlit sín í ótta um afdrif sín og ástvina sinna. Hversu oft hafa ekki þessi bænarorð borist upp í himininn: .. Herra. bjarga þú. vér förumst." 
Ég hef oft verið spurður að því hvort Vestmanneyingar séu trúhneigðari en aðrir landsmenn. Ég hef hvorki viljað né getað svarað þeirri spurningu. En ég veit að spurningin kviknar af því að hér hafa orðið meiri athurðir og furðulegri en annars staðar á landinu. Nefni ég tvennt til sem hæst ber. Annars vegar er það Tyrkjaránið 1627 og hins vegar og það sem nær okkur er, en það er eldgosið á Heimaey 1973. 
Þó er enn ótalið það sem mestu skiptir líklega. Hér er stærsta verstöð landsins og hér hefur það verið hlutskipti margra hraustra sjómanna að gista hina votu gröf. Og margir. já allir. hafa siglt í kröppum sjó og fundið til smæðar sinnar og ráðaleysis frammi fyrir ógnarafli Ægis. Við slíkar aðstæður hafa menn fundið fánýti þess að treysta einungis á afl sitt og megin. Þá hafa aðstæður kallað fram bænarorðin: .. Herra. bjarga þú ... 
Þannig hafa menn leitað ásjár hjá honum sem er upphaf og endir allra hluta. Þeir hafa setið við hlið lærisveinanna á þóftunni í litla bátnum á Geneseratvatninu endur fyrir löngu. Litið til hans bænaraugum sem bæði er vinur og frelsari og getur bjargað úr sérhverri neyð. 
Kristur hefur ekki breyst þó að allt sé ú hverfanda hveli. Þú að bátarnir hafi breyst. Þó að allt sé gert sem í mannlegu valdi stendur til að forðast óhöpp til sjós og lands þá getum við aldrei tryggt okkur til fulls. 
Enn er ástæða til þess að vita um og þekkja þann sem getur breytt stormi og stórsjö í stillilogn. Og hér er ég ekki aðeins að tala um náttúruöflin heldur og ekki síður þau umbrot er verða innra með okkur. 
Það er bæn mín nú og ævinlega að gifta og farsæld fylgi sjómönnum og þeir nái ávallt heilir í höfn. Og þá á ég við bæði í starfi og í lífi. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''-Kjartan Örn.'''</div> 
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vm. h.f.

2017-03-22T13:27:04Z

Halla1:

<big><big><center>'''Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf.'''</center></big></big> 

Það var 21. maí árið 1925 að fundur var settur að Borg. Á fundinn mættu: Gunnar Ólafsson konsúll. Vík. Jón Sverrisson yfirfiskmatsmaður, Háagarði, Jón Ólafsson útgerðarmaður, Hólmi. Stefán Björnsson útgerðarmaður. Skuld. Jóhann Þ. Jósefsson alþingismaður, Fagurlyst. Helgi Benediktsson kaupmaður. Hörgsholti, Þorsteinn Jónsson kaupmaður. Jómsborg, Ársæll Sveinsson útgerðarmaður, Fögrubrekku, Guðmundur Jónsson, Háeyri, Gunnar M. Jónsson, Brúarhúsi, Hannes Hansson, Hvoli, Ólafur Ingileifsson, Víðivöllum. Jón Jónsson, Hlíð, Sigurður Ingimundarson, Skjaldbreið og Guðjón Jónsson, Heiði. 
Fundarstjóri var kosinn Gunnar Ólafsson og fundarritari Jóhann Þ. Jósefsson.
Fundarstjóri hóf máls og skýrði mönnum tilgang fundarins sem væri sá að koma á fót félagsskap til að byggja í Vestmannaeyjum slipp eða dráttarbraut fyrir lítil skip og báta. Höfðu tildrög að þessu verið þau að fundarmenn ásamt nokkrum öðrum höfðu orðið ásáttir um að gangast fyrir stofnun félags í þessu skyni. 
Fundarstjóri las uppkast að stofnskrá fyrir félagið. Því næst samþykktu fundarmenn í einu hljóði að stofna félagið og sömdu og samþykktu stofnskrá þess. þá er hér fer á eftir. grein fyrir grein og alla í heilli sinni. 
1. grein: Félagið heitir h/f Dráttarbraut Vestmannaeyja. 2. grein: Heimilisfang og varnarþing félagsins er í Vestmannaeyjum. 3. grein: Félagið er stofnsett í þeim tilgangi að koma upp dráttarbraut fyrir skip og báta til þess að flýta fyrir smíði og viðgerðum á bátum og skipum. 4 grein fjallar um hlutafé. 5. grein: Stofnkostnaðinn, kr. 250. greiði félagið sjálft. Stofnendum sjálfum er engin þóknun ætluð. 6. grein fjallar um hlutafjáreign. 7.8og 9.grein er sleppt hér.10.grein: Stofnendur áskilja sér ekki stöðu hjá félaginu eða önnur friðindi.
Þá er ákveðið að Gunnar M. Jónsson veiti dráttarbrautinni forstöðu. Skipulag félagsins skyldi ekki vera með neinum sérstaklega ákveðnum hætti. 
Það sem að framan greinir er tekið að mestu orðrétt upp úr fundargerðarbók félagsins fyrir réttum 60 árum. 
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er með elstu hlutafélögum hér í bæ. Félagið hefur verið að mestum hluta í eigu sama fólksins allan tímann, og aðeins tveir menn hafa borið hitann og þungann af rekstrinum frá byrjun.
Eru það undirritaður og faðir hans. Gunnar M. Jónsson. þar áður. 
Eftir að búið var að stofna félagið og ráða Gunnar M. Jónsson forstöðumann var ákveðið að senda hann til Noregs til að kynna sér fyrirkomulag dráttarbrauta og leita eftir tilboði í braut handa félaginu. Erindið í Noregi gekk vel. Það var fyrirtækið Mjölnir a/s í Bergen sem smíðaði vagninn og spilið. Hvort tveggja kostaði rúmar 5000 krónur og þótti mikið. Þá var eftir að byggja brautina og hliðargarða. en búið var að kaupa smíðaskúr og lóð í Skildingafjöru af þeim Einari Runólfssyni. Guðmundi Jónssyni og Ólafi Ástgeirssyni á 2500 krónur. Það gekk vel að byggja braut og garða. 
Fyrsti báturinn var tekinn upp um haustið 1925. Hann hét Garðar. kallaður Múla¬Garðar. Það er skrýtin tilviljun að í Garðari átti Filippus Árnason hlut. hann átti einnig bátinn sem síðastur fór á flot úr þeim sama vagni þrjátíu og fjórum árum seinna. það var Léttir. 
Eins og nærri má geta var margt og mikið að gera í Dráttarbrautinni. sérstaklega fyrstu sextán árin. fram að því að vestri slippurinn var tekinn í notkun. 
Á þeim árum voru bútar smíðaðir. aðrir lengdir. sett á suma hekk og þeir oft borðhækkaðir um leið. Seinna voru innréttaðir lúkarar. smíðuð ný stýrishús á marga. teknir undan kilir. gert við búta sem lent hofðu upp í klöppum með meira og minna skemmda botna. 
Þegar þrengsli voru mest á hliðargörðum var farið í að draga nokkra búta upp í garð. þ.e. upp af efstu görðunum upp undir veg sem nú er. Ég man eftir Gunnari Hámundarsyni og Viggó sem báðir voru yfir 20 tonn. Erlingi sem gerður var upp uppi í garði eftir að hann kom úr strandinu á Meðallandssandi. og Höfrungi sem dreginn var sömu leið til að lengja hann. Aðalskorðurnar. upp og niður garðana aftur. voru topptalíur: ef þær biluðu var voðinn vís. 
Það hefur þurft kjark til að framkvæma það sem hér hefur verið talið upp og hafa aðeins yfir að ráða tveim handskrúfuðum dúnkröftum sem járnkarlar voru notaðir í til að skrúfa með. Vanalega voru tveir menn á hvorum járnkarli. annar togaði, hinn ýtti á. Spilið og vagnvírinn voru notuð til að draga. Mestu erfiðleikarnir þessu samfara voru berghöldin. Til að koma þeim fyrir þurfti að grafa axlardjúpa skurði, um fjögurra metra langa, og tók það oft nokkurn tíma. Þetta var löngu áður en skurðgröfur heyrðust nefndar. Ofan í skurðina, sem urðu að vera beint fram af hverjum bát, voru settir rekastaurar, þeir gildustu sem völ var á stundum tveir saman. Vírstroffa var síðan sett um þá miðja og blökk í hinn endann. Grafa þurfti svo með hæfilegum halla upp og í átaksáttina. Síðan var mokað ofan í aftur til að hafa jarðvegsþyngsli ofan á berghaldinu. Oftast hélt þetta en ef staur brotnaði þurfti að endurtaka alla mokstursvinnuna. Þessi berghöld voru síðan notuð fyrir stoppara á leiðinni til baka. þau gegndu þannig tvíþættu hlutverki. 
M/b Muggur sem var 27 tonna eikarbátur var smíðaður uppi í garði, beint vestur af veiðarfærahúsi Emils Andersens. Þar stóð Erlingur II., 25 tonn, á stokkum, síðan Vonin. 62 tonn, Jötunn, 42 tonn, og Blátindur, 42 tonn, en síðastur var Geir, 13 tonn, súðbirtur eikarbátur. Allir voru þessir bátar smíðaðir þarna til að upptaka ekki garðana. Erfiðið, sem hlaut að fylgja því að koma þeim niður á garða, var ekki sett fyrir sig, öðru nær. Það var margt sem ráðist var í sem nú þætti heldur mikil bjartsýni. 
Dýpkunarskipið kom til Eyja árið 1935. Í fyllingu tímans, þegar kom að því að taka það á land til hreinsunar, voru góð ráð dýr. Skipið er nokkuð þungt, líklega á bilinu 120- 150 tonn. Til umræðu var að slefa því til Reykjavíkur til að koma því í slipp. Eini möguleikinn hér var Dráttarbraut Vestmannaeyja. Spurningin var aðallega hvort spilið væri nógu sterkt. Það var reynt og tókst vel. Skipið var ekki einungis tekið upp, heldur fært út á garða líka. Dýpkunarskipið var síðan tekið upp þegar með þurfti þangað til vestri slippurinn var tekinn í notkun árið 1941. 
Þetta út af fyrir sig vil ég telja til afreksverka og óþarfi að það falli í gleymskunnar dá. 
Hannes Hansson á Hvoli átti bát sem Freyja hét, hans síðasta Freyja. Honum datt í hug að skipta um vél á miðri netavertíð, og var ákveðinn í að taka netin ekki upp. á meðan. Freyja var tekin upp í slipp. Það voru Gunnar M. Jónsson og Guðjón Jónsson í Magna sem tóku til óspilltra málanna. Þeir héldu til í bátnum meðan á verkinu stóð, létu færa sér mat og kaffi og lögðu sig stund og stund til skiptis eftir því sem á stóð. Þegar Freyja fór til að vitja netanna aftur, með nýju
vélina. voru þau aðeins þriggja nátta. Þetta er ótrúlegt en satt. 
Vorið 1958 urðu þáttaskil í rekstri Dráttarbrautarinnar. Brautin þurfti endurbóta við enda komin til ára sinna. Við stóðum frammi fyrir því að annaðhvort var að byggja nýja braut með öllu eða hætta rekstrinum. Fyrri kosturinn var valinn og undirrituðum falin fyrirsjá, þar með talið að bera ábyrgð á meðferð þess fjár sem þurfti ef það fengist að láni. Smáfjárhæð átti brautin inni í banka. enda ekki von á að þar væru gildir sjóðir þar sem stöðugjöld höfðu aðeins verið 15 aurar á tonn á sólarhring. Svona hafði þetta verið frá upphafi og var þarigað til Félag íslenskra dráttarbrauta var stofnað. Það sameinaði taxta og gaf út fyrir allar dráttarbrautir lands¬lllS.
Þegar hér var komið var ekki til setunnar boðið. Þó að mörgum kunni aö finnast það ótrúlegt þá bað ég oft fyrir þessum áformum
öllum. en þó einkum því að okkur yrði hlíft við að slys yrðu á mönnum. allt annað gerði minna til.
Fyrsta verkið var að hífa gamla vagninn af sporinu og henda honum. líka spilinu. Næst var að ýta gömlu hliðargörðunum í hrúgu með jarðýtu og moka síðan og keyra í burtu. 
Við byrjuðum á að steypa brautina sjálfa, síðan hliðargarðana. Steypan var öll hrærð ú staðnum og í hana fóru á sjöunda þúsund pokar af sementi. Sementið var allt sótt inn í Vinnslustöð og þurfti að taka hvern poka í fangið og lyfta upp í bíla. Þetta sement hefði dugað í um tólf steinsteypt einbýlishús, en í görðunum öllum er loftasteypa. 
Þegar kom að smíði vagnsins fékkst enginn til að teikna hann, allra síst hjólin, gerð þeirra og festingar. Ég hafði ákveðnar hugmyndir um hvernig hjólin skyldu vera og neyddist því til að teikna þau ásamt festingum. Það eru þrettán valsar í miðju sem taka yfir tvo teina, þrjú búnt með þremur og tvö með tveim. Undir hliðunum eru fimm tveggja hjóla búnt hvorum megin. Það ánægjulegasta var að á daginn kom að Mjölnir a/s í Bergen var enn við lýði. Þeim voru sendar þessar heimagerðu teikningar með fyrirspurn um hvort þeir vildu smíða hjólin eftir þeim. Mjölnir a/s svaraði um hæl. þeir sögðust fúsir til smíðanna. Hjólin öll kostuðu hingað komin 96.000 kr. og var það mjög sanngjarnt. Þau eru úr glóðaðri járnsteypu og hafa dugað vel og ættu mikið eftir ef því væri að skipta. Vagninn smíðuðum við Vigfús heitinn Jónsson að langmestu leyti. 
Það var ekki liðið ár frá því við hófum framkvæmdir þar til við tókum fyrsta bátinn. Erling. upp á nýja vagninn. 
Samtímis því að byggja brautina vorum við með m/b Blátind í fúaviðgerð). og var það stór viðgerð). Blátindi, sem var 42 tonn. þurftum við svo að lyfta upp um metra til að steypa garða undir hann. Við vorum aldrei fleiri en tíu sem höfðum þetta fyrir stafni. 
Lán var fengið hjá Framkvæmdabanka Íslands. Lánið var í svissneskum frönkum og var til fimmtán ára. Áður en fyrsta árið var liðið var búið að fella gengi krónunnar fjórum sinnum, samtals um 60%. Róðurinn þyngdist því ört og varð erfitt að standa í skilum. Árlegar greiðslur vextir og afborganir, urðu fljótlega helmingur höfuðstóls sem samt hækkaði sífellt. Við fengum líka lán í Fiskveiðasjóði. þar var skilningi og góðvild að mæta. Síðast en ekki síst átti Útvegsbankinn hér stóran þátt í því að þetta gat gengið. Hafi forráðamenn þeirrar stofnunar fyrr og síðar heila þökk fyrir alla hjálpsemina. 
Strax og nýja brautin var fullgerð fórum við að taka upp miklu stærri og þyngri skip en ráð hafði verið fyrir gert. Sum skipanna höfðu ekki verið tekin á land hér áður. Þau voru Hringver. Gjafar II., Kristbjörg. Eyjaberg og Lóðsinn. Lóðsinn var þyngstur miðað við kjöllengd. Við tókum hann upp nokkrum sinnum og út á garða án minnstu óhappa. Svo var einnig um hina. Árlega voru um eitt hundrað bátar teknir upp meðan þeir voru flestir, og kalli ansað hvenær sem var sólarhrings. Allt gekk það ljúft og án óhappa. Þess má geta hér að endurbygging Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf. var á sínum tíma talin ein mesta og besta lendingarbót bátaflotans hér um áratugi. 
Tvö atvik eru mér sérstaklega minnisstæð. Hið fyrra skeði um miðjan dag. Ég hafði beðið mann einn að passa að enginn væri fyrir vagninum. en það þurfti að láta hann renna niður til að taka á hann skorður. Maðurinn kallaði til mín og sagði að þetta væri allt í lagi, enginn væri fyrir. Vagninn rann nokkuð greitt. en það ótrúlega skeði að maðurinn hljóp af stað fyrir vagninn þegar hann var rétt kominn að garði, en bilið milli bita á vagni og garði er aðeins um einn sentimetri. Ég byrjaði að loka bremsunum um leið og sýnt var hvað maðurinn ætlaði en var augnabliki of seinn. Hann var kominn með fótinn á milli. Menn kölluðu: Hífðu vagninn, hann er á milli með fótinn. Eftir augnabliks umhugsun gerði ég það. en gætti þess að sleppa ekki bremsunum fyrr en kúplingin var farin að taka svo að vagninn færi ekki millimetra neðar. Það tókst. 
Ég keyrði með manninn upp á sjúkrahús. Eftir að mynd hafði verið tekin af fæti hans kom það ótrúlega í ljós að hann var ekki svo mikið sem brákaður. en fóturinn illa marinn og blóðhlaupinn. 
Þessi maður var frá vinnu í hálfan mánuð og jafnaði sig heima. Ástæðan fyrir því að hann hljóp fyrir vagninn var sú að hann kom auga á lítið barn sem lá ,í miðbrautinni niður undir sjó. Það er mér með öllu óskiljanlegt, og algjörlega hulin ráðgáta. hvað það var sem afstýrði því að þarna gerðust ekki hörmulegir atburðir. 
Nokkrum árum eftir þetta var ég og maður mér nákominn að slaka niður aflaskipinu Sæbjörgu VE 56. Þungir bátar eins og hún snúa spilinu öfugt þó að samankúplað sé á báðum tromlum. Hraðanum er stjórnað á bremsum en slaki úthalarinn, sem er 2 1/4 tommu vír, dreginn á kopp. Koppurinn hlýðir stjórn með sömu bremsum. Í þetta skipti hafði ég ekki augun af hömlum þess sem af dró. Ég minnist þess ekki að hafa horft á hann þar áður. Það skipti engum togum, ég sá að önnur hönd hans var að festast undir vírnum. Ég byrjaði starx að hemla, en maðurinn greip með lausu hendinni um hina föstu og í sömu andrá var hann fastur með báðar hendur. Ósjálfrátt herti ég af afli að bremsunum. Það kom harður kippur á vírana
og m/b Sæbjörg stöðvaðist á örfáum augnablikum. Spilið hafði aðeins farið 3/4 úr snúning frá því að maðurinn festist með fyrri höndina þangað til spilið stöðvaðist alveg. Manninum var bjargað. hann tognaði á öxlum og marðist aðeins á höndum. Eftir læknisskoðun mátti hann fara heim og var frá vinnu í nokkrar vikur en náði sér fljótt að fullu. Spilið hefði ekki mátt fara fjórðung úr snúningi í viðbót. það hefði verið of mikið. 
Með ólíkindum hefði verið ef spil, vagn og vírar hefðu komið óskemmt úr þvílíkum neyðarátökum. Strax eftir þetta gekk spilið allt í bylgjum og kom í ljós að öxull þess hafði snúið upp á sig. Það var ekki hægt að gera við hann. hann var búinn að standa fyrir sínu. 
Ég hugleiddi oft og mikið þessi atvik og hversu litlu við ráðum á slíkum örlaga
stundum. Síður en svo er óhugsandi að ég hafi verið bænheyrður, þó að nokkuð hafi verið um liðið. Það eitt er víst að það var ekki nema að örlitlu leyti fyrir mitt tilstilli að svo giftusamlega tókst til í þessi tvö umræddu skipti. 
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er búin að vera í þjónustu við bátaflotann hér í rétt sextíu ár eins og áður sagði. Á svo löngum tíma hefur á ýmsu gengið eins og eðlilegt er. 
Enn á ný eru að verða þáttaskil í rekstri gömlu slipparma. Eins og öllum er kunnugt hefur bátunum fækkað svo mjög að fyrir þá fáu, sem eftir eru, er með öllu óhugsandi að halda til lengdar í rekstri tveim dráttarbrautum. Þær geta rúmað samtímis upp á görðum um þrjátíu báta milli 50- 100 tonna hvern, - m.ö.o. alla þá báta í einu sem Vestmanneyingar eiga af þessari stærð, og meira en það. Ennfremur er komið í notkun stórfyrirtækið Skipalyftan hf. sem bæjarfélagið keypti og reisti.br>
Nú er ljóst, eftir áratuga þjónustu við bátaflotann. að vegna tilkomu skipalyftunnar og endaloka smiðjanna, Magna og Volunds, svo og geysilegrar fækkunar bátaflotans. verður rekstri gömlu slipanna ekki haldið áfram til lengdar. Fyrir þá eru einfaldlega ekki næg verkefni lengur. 
Kröfur tímans og þróunin hefur sinn framgang.
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Eggert Gunnarsson'''</div> 
{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vm. h.f.

2017-03-22T13:26:00Z

Halla1:

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vm. h.f.

2017-03-21T15:01:44Z

Halla1:

<big><big><center>'''Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf.'''</center></big></big> 

Það var 21. maí árið 1925 að fundur var settur að Borg. Á fundinn mættu: Gunnar Ólafsson konsúll. Vík. Jón Sverrisson yfirfiskmatsmaður, Háagarði, Jón Ólafsson útgerðarmaður, Hólmi. Stefán Björnsson útgerðarmaður. Skuld. Jóhann Þ. Jósefsson alþingismaður, Fagurlyst. Helgi Benediktsson kaupmaður. Hörgsholti, Þorsteinn Jónsson kaupmaður. Jómsborg, Ársæll Sveinsson útgerðarmaður, Fögrubrekku, Guðmundur Jónsson, Háeyri, Gunnar M. Jónsson, Brúarhúsi, Hannes Hansson, Hvoli, Ólafur Ingileifsson, Víðivöllum. Jón Jónsson, Hlíð, Sigurður Ingimundarson, Skjaldbreið og Guðjón Jónsson, Heiði. 
Fundarstjóri var kosinn Gunnar Ólafsson og fundarritari Jóhann Þ. Jósefsson.
Fundarstjóri hóf máls og skýrði mönnum tilgang fundarins sem væri sá að koma á fót félagsskap til að byggja í Vestmannaeyjum slipp eða dráttarbraut fyrir lítil skip og báta. Höfðu tildrög að þessu verið þau að fundarmenn ásamt nokkrum öðrum höfðu orðið ásáttir um að gangast fyrir stofnun félags í þessu skyni. 
Fundarstjóri las uppkast að stofnskrá fyrir félagið. Því næst samþykktu fundarmenn í einu hljóði að stofna félagið og sömdu og samþykktu stofnskrá þess. þá er hér fer á eftir. grein fyrir grein og alla í heilli sinni. 
1. grein: Félagið heitir h/f Dráttarbraut Vestmannaeyja. 2. grein: Heimilisfang og varnarþing félagsins er í Vestmannaeyjum. 3. grein: Félagið er stofnsett í þeim tilgangi að koma upp dráttarbraut fyrir skip og báta til þess að flýta fyrir smíði og viðgerðum á bátum og skipum. 4 grein fjallar um hlutafé. 5. grein: Stofnkostnaðinn, kr. 250. greiði félagið sjálft. Stofnendum sjálfum er engin þóknun ætluð. 6. grein fjallar um hlutafjáreign. 7.8og 9.grein er sleppt hér.10.grein: Stofnendur áskilja sér ekki stöðu hjá félaginu eða önnur friðindi.
Þá er ákveðið að Gunnar M. Jónsson veiti dráttarbrautinni forstöðu. Skipulag félagsins skyldi ekki vera með neinum sérstaklega ákveðnum hætti. 
Það sem að framan greinir er tekið að mestu orðrétt upp úr fundargerðarbók félagsins fyrir réttum 60 árum. 
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er með elstu hlutafélögum hér í bæ. Félagið hefur verið að mestum hluta í eigu sama fólksins allan tímann, og aðeins tveir menn hafa borið hitann og þungann af rekstrinum frá byrjun.
Eru það undirritaður og faðir hans. Gunnar M. Jónsson. þar áður. 
Eftir að búið var að stofna félagið og ráða Gunnar M. Jónsson forstöðumann var ákveðið að senda hann til Noregs til að kynna sér fyrirkomulag dráttarbrauta og leita eftir tilboði í braut handa félaginu. Erindið í Noregi gekk vel. Það var fyrirtækið Mjölnir a/s í Bergen sem smíðaði vagninn og spilið. Hvort tveggja kostaði rúmar 5000 krónur og þótti mikið. Þá var eftir að byggja brautina og hliðargarða. en búið var að kaupa smíðaskúr og lóð í Skildingafjöru af þeim Einari Runólfssyni. Guðmundi Jónssyni og Ólafi Ástgeirssyni á 2500 krónur. Það gekk vel að byggja braut og garða. 
Fyrsti báturinn var tekinn upp um haustið 1925. Hann hét Garðar. kallaður Múla¬Garðar. Það er skrýtin tilviljun að í Garðari átti Filippus Árnason hlut. hann átti einnig bátinn sem síðastur fór á flot úr þeim sama vagni þrjátíu og fjórum árum seinna. það var Léttir. 
Eins og nærri má geta var margt og mikið að gera í Dráttarbrautinni. sérstaklega fyrstu sextán árin. fram að því að vestri slippurinn var tekinn í notkun. 
Á þeim árum voru bútar smíðaðir. aðrir lengdir. sett á suma hekk og þeir oft borðhækkaðir um leið. Seinna voru innréttaðir lúkarar. smíðuð ný stýrishús á marga. teknir undan kilir. gert við búta sem lent hofðu upp í klöppum með meira og minna skemmda botna. 
Þegar þrengsli voru mest á hliðargörðum var farið í að draga nokkra búta upp í garð. þ.e. upp af efstu görðunum upp undir veg sem nú er. Ég man eftir Gunnari Hámundarsyni og Viggó sem báðir voru yfir 20 tonn. Erlingi sem gerður var upp uppi í garði eftir að hann kom úr strandinu á Meðallandssandi. og Höfrungi sem dreginn var sömu leið til að lengja hann. Aðalskorðurnar. upp og niður garðana aftur. voru topptalíur: ef þær biluðu var voðinn vís. 
Það hefur þurft kjark til að framkvæma það sem hér hefur verið talið upp og hafa aðeins yfir að ráða tveim handskrúfuðum dúnkröftum sem járnkarlar voru notaðir í til að skrúfa með. Vanalega voru tveir menn á hvorum járnkarli. annar togaði, hinn ýtti á. Spilið og vagnvírinn voru notuð til að draga. Mestu erfiðleikarnir þessu samfara voru berghöldin. Til að koma þeim fyrir þurfti að grafa axlardjúpa skurði, um fjögurra metra langa, og tók það oft nokkurn tíma. Þetta var löngu áður en skurðgröfur heyrðust nefndar. Ofan í skurðina, sem urðu að vera beint fram af hverjum bát, voru settir rekastaurar, þeir gildustu sem völ var á stundum tveir saman. Vírstroffa var síðan sett um þá miðja og blökk í hinn endann. Grafa þurfti svo með hæfilegum halla upp og í átaksáttina. Síðan var mokað ofan í aftur til að hafa jarðvegsþyngsli ofan á berghaldinu. Oftast hélt þetta en ef staur brotnaði þurfti að endurtaka alla mokstursvinnuna. Þessi berghöld voru síðan notuð fyrir stoppara á leiðinni til baka. þau gegndu þannig tvíþættu hlutverki. 
M/b Muggur sem var 27 tonna eikarbátur var smíðaður uppi í garði, beint vestur af veiðarfærahúsi Emils Andersens. Þar stóð Erlingur II., 25 tonn, á stokkum, síðan Vonin. 62 tonn, Jötunn, 42 tonn, og Blátindur, 42 tonn, en síðastur var Geir, 13 tonn, súðbirtur eikarbátur. Allir voru þessir bátar smíðaðir þarna til að upptaka ekki garðana. Erfiðið, sem hlaut að fylgja því að koma þeim niður á garða, var ekki sett fyrir sig, öðru nær. Það var margt sem ráðist var í sem nú þætti heldur mikil bjartsýni. 
Dýpkunarskipið kom til Eyja árið 1935. Í fyllingu tímans, þegar kom að því að taka það á land til hreinsunar, voru góð ráð dýr. Skipið er nokkuð þungt, líklega á bilinu 120- 150 tonn. Til umræðu var að slefa því til Reykjavíkur til að koma því í slipp. Eini möguleikinn hér var Dráttarbraut Vestmannaeyja. Spurningin var aðallega hvort spilið væri nógu sterkt. Það var reynt og tókst vel. Skipið var ekki einungis tekið upp, heldur fært út á garða líka. Dýpkunarskipið var síðan tekið upp þegar með þurfti þangað til vestri slippurinn var tekinn í notkun árið 1941. 
Þetta út af fyrir sig vil ég telja til afreksverka og óþarfi að það falli í gleymskunnar dá. 
Hannes Hansson á Hvoli átti bát sem Freyja hét, hans síðasta Freyja. Honum datt í hug að skipta um vél á miðri netavertíð, og var ákveðinn í að taka netin ekki upp. á meðan. Freyja var tekin upp í slipp. Það voru Gunnar M. Jónsson og Guðjón Jónsson í Magna sem tóku til óspilltra málanna. Þeir héldu til í bátnum meðan á verkinu stóð, létu færa sér mat og kaffi og lögðu sig stund og stund til skiptis eftir því sem á stóð. Þegar Freyja fór til að vitja netanna aftur, með nýju
vélina. voru þau aðeins þriggja nátta. Þetta er ótrúlegt en satt. 
Vorið 1958 urðu þáttaskil í rekstri Dráttarbrautarinnar. Brautin þurfti endurbóta við enda komin til ára sinna. Við stóðum frammi fyrir því að annaðhvort var að byggja nýja braut með öllu eða hætta rekstrinum. Fyrri kosturinn var valinn og undirrituðum falin fyrirsjá, þar með talið að bera ábyrgð á meðferð þess fjár sem þurfti ef það fengist að láni. Smáfjárhæð átti brautin inni í banka. enda ekki von á að þar væru gildir sjóðir þar sem stöðugjöld höfðu aðeins verið 15 aurar á tonn á sólarhring. Svona hafði þetta verið frá upphafi og var þarigað til Félag íslenskra dráttarbrauta var stofnað. Það sameinaði taxta og gaf út fyrir allar dráttarbrautir lands¬lllS.
Þegar hér var komið var ekki til setunnar boðið. Þó að mörgum kunni aö finnast það ótrúlegt þá bað ég oft fyrir þessum áformum
öllum. en þó einkum því að okkur yrði hlíft við að slys yrðu á mönnum. allt annað gerði minna til.
Fyrsta verkið var að hífa gamla vagninn af sporinu og henda honum. líka spilinu. Næst var að ýta gömlu hliðargörðunum í hrúgu með jarðýtu og moka síðan og keyra í burtu. 
Við byrjuðum á að steypa brautina sjálfa, síðan hliðargarðana. Steypan var öll hrærð ú staðnum og í hana fóru á sjöunda þúsund pokar af sementi. Sementið var allt sótt inn í Vinnslustöð og þurfti að taka hvern poka í fangið og lyfta upp í bíla. Þetta sement hefði dugað í um tólf steinsteypt einbýlishús, en í görðunum öllum er loftasteypa. 
Þegar kom að smíði vagnsins fékkst enginn til að teikna hann, allra síst hjólin, gerð þeirra og festingar. Ég hafði ákveðnar hugmyndir um hvernig hjólin skyldu vera og neyddist því til að teikna þau ásamt festingum. Það eru þrettán valsar í miðju sem taka yfir tvo teina, þrjú búnt með þremur og tvö með tveim. Undir hliðunum eru fimm tveggja hjóla búnt hvorum megin. Það ánægjulegasta var að á daginn kom að Mjölnir a/s í Bergen var enn við lýði. Þeim voru sendar þessar heimagerðu teikningar með fyrirspurn um hvort þeir vildu smíða hjólin eftir þeim. Mjölnir a/s svaraði um hæl. þeir sögðust fúsir til smíðanna. Hjólin öll kostuðu hingað komin 96.000 kr. og var það mjög sanngjarnt. Þau eru úr glóðaðri járnsteypu og hafa dugað vel og ættu mikið eftir ef því væri að skipta. Vagninn smíðuðum við Vigfús heitinn Jónsson að langmestu leyti. 
Það var ekki liðið ár frá því við hófum framkvæmdir þar til við tókum fyrsta bátinn. Erling. upp á nýja vagninn. 
Samtímis því að byggja brautina vorum við með m/b Blátind í fúaviðgerð). og var það stór viðgerð). Blátindi, sem var 42 tonn. þurftum við svo að lyfta upp um metra til að steypa garða undir hann. Við vorum aldrei fleiri en tíu sem höfðum þetta fyrir stafni. 
Lán var fengið hjá Framkvæmdabanka Íslands. Lánið var í svissneskum frönkum og var til fimmtán ára. Áður en fyrsta árið var liðið var búið að fella gengi krónunnar fjórum sinnum, samtals um 60%. Róðurinn þyngdist því ört og varð erfitt að standa í skilum. Árlegar greiðslur vextir og afborganir, urðu fljótlega helmingur höfuðstóls sem samt hækkaði sífellt. Við fengum líka lán í Fiskveiðasjóði. þar var skilningi og góðvild að mæta. Síðast en ekki síst átti Útvegsbankinn hér stóran þátt í því að þetta gat gengið. Hafi forráðamenn þeirrar stofnunar fyrr og síðar heila þökk fyrir alla hjálpsemina. 
Strax og nýja brautin var fullgerð fórum við að taka upp miklu stærri og þyngri skip en ráð hafði verið fyrir gert. Sum skipanna höfðu ekki verið tekin á land hér áður. Þau voru Hringver. Gjafar II., Kristbjörg. Eyjaberg og Lóðsinn. Lóðsinn var þyngstur miðað við kjöllengd. Við tókum hann upp nokkrum sinnum og út á garða án minnstu óhappa. Svo var einnig um hina. Árlega voru um eitt hundrað bátar teknir upp meðan þeir voru flestir, og kalli ansað hvenær sem var sólarhrings. Allt gekk það ljúft og án óhappa. Þess má geta hér að endurbygging Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf. var á sínum tíma talin ein mesta og besta lendingarbót bátaflotans hér um áratugi. 
Tvö atvik eru mér sérstaklega minnisstæð. Hið fyrra skeði um miðjan dag. Ég hafði beðið mann einn að passa að enginn væri fyrir vagninum. en það þurfti að láta hann renna niður til að taka á hann skorður. Maðurinn kallaði til mín og sagði að þetta væri allt í lagi, enginn væri fyrir. Vagninn rann nokkuð greitt. en það ótrúlega skeði að maðurinn hljóp af stað fyrir vagninn þegar hann var rétt kominn að garði, en bilið milli bita á vagni og garði er aðeins um einn sentimetri. Ég byrjaði að loka bremsunum um leið og sýnt var hvað maðurinn ætlaði en var augnabliki of seinn. Hann var kominn með fótinn á milli. Menn kölluðu: Hífðu vagninn, hann er á milli með fótinn. Eftir augnabliks umhugsun gerði ég það. en gætti þess að sleppa ekki bremsunum fyrr en kúplingin var farin að taka svo að vagninn færi ekki millimetra neðar. Það tókst. 
Ég keyrði með manninn upp á sjúkrahús. Eftir að mynd hafði verið tekin af fæti hans kom það ótrúlega í ljós að hann var ekki svo mikið sem brákaður. en fóturinn illa marinn og blóðhlaupinn. 
Þessi maður var frá vinnu í hálfan mánuð og jafnaði sig heima. Ástæðan fyrir því að hann hljóp fyrir vagninn var sú að hann kom auga á lítið barn sem lá ,í miðbrautinni niður undir sjó. Það er mér með öllu óskiljanlegt, og algjörlega hulin ráðgáta. hvað það var sem afstýrði því að þarna gerðust ekki hörmulegir atburðir. 
Nokkrum árum eftir þetta var ég og maður mér nákominn að slaka niður aflaskipinu Sæbjörgu VE 56. Þungir bátar eins og hún snúa spilinu öfugt þó að samankúptað sé á báðum tromlum. Hraðanum er stjórnað á bremsum en slaki úthalarinn. sem er 21/~ tommu vír. dreginn á kopp. Koppurinn hlýðir stjórn með sömu bremsum. Í þetta skipti hafði ég ekki augun af hömlum þess sem af dró. Ég minnist þess ekki að hafa horft á hann þar áður. Það skipti engum togum. ég sá að önnur hönd hans var að festast undir vírnum. Ég byrjaði starx að hemla. en maðurinn greip með lausu hendinni um hina föstu og í sömu andrá var hann fastur met) báðar hendur. Ósjálfrátt herti ég af afli að bremsunum. Það kom harður kippur á vírana
og m/b Sæbjörg stöðvaðist á örfáum augna-blikum. Spilið hafði aðeins farið 3/4 úr snúning frá því að maðurinn festist með fyrri höndina þangað til spilið stöðvaðist alveg. Manninum var bjargað. hann tognaði á öxl¬um og marðist aðeins á höndum. Eftir læknisskoðun mátti hann fara heim og var frá vinnu í nokkrar vikur en náði sér fljótt að fullu. Spilið hefði ekki mátt fara fjórðung úr snúningi í viðbót. það hefði verið of mikið.
Með ólíkindum hefði verið ef spil, vagn og vírar hefðu komið óskemmt úr þvílíkum neyðarátökum. Strax eftir þetta gekk spilið allt í bylgjum og kom í ljós að öxull þess hafði snúið upp á sig. Það var ekki hægt að gera við hann. hann var búinn að standa fyrir sínu.
Ég hugleiddi oft og mikið þessi atvik og hversu litlu við ráðum á slíkum örlaga-
stundum. Síður en svo er óhugsandi að ég hafi verið bænheyrður, þó að nokkuð hafi verið um liðið. Það eitt er víst að það var ekki nema að örlitlu leyti fyrir mitt tilstilli að svo giftusamlega tókst til í þessi tvö umræddu skipti.
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er búin að vera í þjónustu við bátaflotann hér í rétt sextíu ár eins og áður sagði. Á svo löngum tíma hefur á ýmsu gengið eins og eðlilegt er.
Enn á ný eru að verða þáttaskil í rekstri gömlu slipparma. Eins og öllum er kunnugt hefur bátunum fækkað svo mjög að fyrir þá fáu, sem eftir eru, er með öllu óhugsandi að halda til lengdar í rekstri tveim dráttar¬hrautum. Þær geta rúmað samtímis upp á görðum um þrjátíu báta milli 50- 100 tonna hvern, - m.ö.o. alla þá báta í einu sem Vestmanneyingar eiga af þessari stærð. og meira en það. Ennfremur er komið í notkun stórfyrirtækið Skipalyftan hf. sem bæjar¬félagið keypti og reisti.
Nú er ljóst, eftir áratuga þjónustu við bátaflotann. að vegna tilkomu skipa¬lyftunnar og endaloka smiðjanna, Magna og Volunds, svo og geysilegrar fækkunar báta¬flotans. verður rekstri gömlu slipanna ekki haldið áfram til lengdar. Fyrir þá eru einfald¬lega ekki næg verkefni lengur.
Kröfur tímans og þróunin hefur sinn fram-gang.
Eggert Gunnarsson,

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vm. h.f.

2017-03-21T13:43:40Z

Halla1: Ný síða: <big><big><center>'''Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf.'''</center></big></big> Það var 21. maí árið 1925 að fundur var settur að Borg. Á fundinn ...

<big><big><center>'''Sextíu ár frá stofnun Dráttarbrautar Vestmannaeyja hf.'''</center></big></big> 

Það var 21. maí árið 1925 að fundur var settur að Borg. Á fundinn mættu: Gunnar Ólafsson kon;úll. Vík. Jón Sverrisson yfir¬fiskmatsmaður, Háagarði, Jón Ólafsson út¬gerðarmaður, Hólmi. Stefán Björnsson út¬gerðarmaður. Skuld. Jóhann Þ. Jósefsson alþingismaður, Fagurlyst. Helgi Benedikts-son kaupmaður. Hörgsholti, Þorsteinn Jóns¬son kaupmaður. Jómsborg, Ársæll Sveinsson útgerðarmaður, Fögrubrekku, Guðmundur Jónsson, Háeyri, Gunnar M. Jónsson, Brúarhúsi, Hannes Hansson, Hvoli, Ólafur Ingileifsson, Víðivöllum. Jón Jónsson, Hlíð, Sigurður Ingimundarson, Skjaldbreið og Guðjón Jónsson, Heiði.
Fumiarstjóri var kosinn Gunnar Ólafsson og fundarritari Jóhann Þ. Jósefsson.
Fundarstjóri hóf máls og skýrði mönnum tilgang fundarins sem væri sá að koma á fót félagsskap til að byggja í Vestmannaeyjum slipp eða dráttarbraut fyrir lítil skip og báta. Höfðu tildrög að þessu verið þau að fumiar¬menn ásamt nokkrum öðrum höfðu orðið ásáttir um a<) gangast fyrir stofnun félags í þessu skyni.
Fundarstjóri las uppkast að stofnskrá fyrir félagið. Því næst samþykktu fundarmenn í einu hljóði að stofna félagið og sömdu og samþykktu stofnskrá þess. þá er hér fer á eftir. grein fyrir grein og alla í heilli sinni.
1. grein: Félagið heitir h/f Dráttarbraut Vestmannaeyja. 2. grein: Heimilisfang og varnarþing félagsins er í Vestmannaeyjum. 3. grein: Félagið er stofnsett í þeim tilgangi að
koma upp dráttarbraut fyrir skip og báta til þess að flýta fyrir smíði og viðgerðum á bátum og skipum. -L grein fjallar um hlutafé. 5. grein: Stotnkosmaðinn, kr. 250. greiði félagið sjálft. Stofnendum sjálfum er engin þóknun ætluð. h. grein fjallar um hlutafjár¬eign. 7 .. N.oglJ.grcincrslcppthér.10.grcin:
Stofnendur áskilja sér ekki stöðu hjá félaginu eða önnur friðindi.
Þá er úkveuiö ao Gunnar M. Jónsson veiti dr.ittarbrautinni forstöðu. Skipulag félagsins skyldi ekki vera með neinum sérstaklega ákveðnum hætti.
Þau sem að framan greinir er tekið að mestu orðrétt upp úr fundargerðarbók félagsins fyrir réttum 60 árum.
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er með elstu hlutafélögum hér í bæ. Félagið hefur verið að mestum hluta í eigu sama fólksins allan tímann, og aðeins tveir menn hafa borið hitann og þungann af rekstrinum frá byrjun.
Eru það undirritaður og faðir hans. Gunnar M. Jónsson. þar áður.
Eftir að búið var að stofna félagið og ráða Gunnar M. Jónsson forstöðumann var ákveðið að senda hann til Noregs til að kynna sér fyrirkomulag dráttarbrauta og leita eftir tilboði í braut handa félaginu. Erindið í Noregi gekk vel. Það var fyrirtækið Mjölnir a/s í Bergen sem smíðaði vagninn og spilið. Hvort tveggja kostaði rúmar 5000 krónur og þótti mikið. Þá var eftir að byggja brautina og hliðargarða. en búið var að kaupa smíðaskúr og lóð í Skildingafjöru af þeim Einari Run¬ólfssyni. Guðmundi Jónssyni og Ólafi Ást¬geirssyni á 2500 krónur. Það gekk vel að byggja braut og garða.
Fyrsti báturinn var tekinn upp um haustið l 925. Hann hét Garðar. kallaður Múla¬Garðar. Það er skrýtin tilviljun að í Garðari átti Filippus Árnason hlut. hann átti einnig bátinn sem síðastur fór á flot úr þeim sama vagni þrjátíu og fjórum árum seinna. það var Léttir.
Eins og nærri má geta var margt og mikið að gera í Dráttarbrautinni. sérstaklega fyrstu sextán árin. fram að því að vestri slippurinn var tekinn í notkun.
Á þeim árum voru bútar smíðaðir. aðrir lengdir. sett ;j suma hckk og þeir oft borð¬hækkaðir um leið. Seinna voru innréttaðir lúkarar. smíðuð ný stýrishús á marga. teknir undan kilir. gert við búta sem lent hofðu upp í klöppum með meira og minna skemmda botna.
Þegar þrengsli voru mest á hliðargörðum var farið í að draga nokkra búta upp í garð. þ.e. upp af efstu görðunum upp undir veg sem nú er. Ég man eftir Gunnari Hámundar¬syni og Viggó sem báðir voru yfir 20 tonn. Erlingi sem gcrður var upp uppi í garði eftir að hann kom úr strandinu á Meðallands¬sandi. og Höfrungi sem dreginn var sömu leið til að lengja hann. Aðalskorðumar. upp og niður garðana aftur. voru topptalíur: ef þær biluðu var voðinn vís.
Það hefur þurft kjark til að framkvæma
það sem hér hefur verið talið upp og hafa aðeins vfir a<) ráða tveim handskrúfuðum dúnkröftum sem járnkarlar voru notaðir í til að skrúfa með. Vanalega voru tveir menn ú hvorum járnkarli. annar togaði, hinn ýtti á. Spilið og vagnvírinn voru notuð til a<) draga. Mestu erfiðleikarnir þessu samfara voru bcrghöldin. Til að koma þeim fyrir þurfti að grafa axlardjúpa skurði. um tjögurra metra langa. og tók það oft nokkurn tíma. Þetta var löngu áður en skurðgröfur heyrðust nefndar. Ofan í skurðina. sem urðu að vera beint fram af hverjum bát. voru settir rekastaurar. þeir gildustu sem völ var á. stundum tveir saman. Virstroffá var síðan sett um þá miðja og blökk í hinn endann. Grafa þurfti svo með hæfilegum halla upp og í átaksúttina. Síðan var mokað ofan í aftur til að hafa jarðvegs¬þyngsli ofan á berghaldinu. Oftast hélt þetta en ef staur brotnaði þurfti að endurtaka alla
mokstursvinnuna. Þessi berghöld voru síðan notuð fyrir stoppara á leiðinni til baka. þau gegndu þannig tvíþættu hlutverki.
M/b Muggur sem var 27 tonna eikarbátur var smíðaður uppi í garði, beint vestur af veiðarfærahúsi Emils Andersens. Þar stóð Erlingur l l., 25 tonn, á stokkum, síðan Vonin. 62 tonn, Jötunn, 42 tonn, og Blá¬tindur, 42 tonn, en síðasturvar Geir, l 3 tonn, súðbirtur eikarbátur. Allir voru þessir bátar smíðaðir þarna til að upptaka ekki garðana. Erfiðið, sem hlaut að fylgja því að koma þeim niður á garða, var ekki sett fyrirsig, öðru nær. Það var margt sem ráðist var í sem nú þætti heldur mikil bjartsýni.
Dýpkunarskipið kom til Eyja árið 1935. Í fyllingu tímans, þegar kom að því að taka það á land til hreinsunar, voru góð ráð dýr. Skipið er nokkuð þungt, líklega á bilinu 120- 150 tonn. Til umræðu var að slefa því til Reykja¬víkur til að koma því í slipp. Eini mögu-
leikinn hér var Dráttarbraut Vestmannaeyja. Spurningin var aðallega hvort spilið væri nógu sterkt. Það var reynt og tókst vel. Skipið var ekki einungis tekið upp, heldur fært út á garða líka. Dýpkunarskipið var síðan tekið upp þegar með þurfti þangað til vestri slipp¬urinn var tekinn í notkun árið l 94 l.
Þetta út af fyrir sig vil ég telja til afreks¬verka og óþarfi að það falli í gleymskunnar dá.
Hannes Hansson á Hvoli átti bát sem Freyja hét, hans síðasta Freyja. Honum datt í hug að skipta um vél á miðri netavertíð, og var ákveðinn í að taka netin ekki upp. á meðan. Freyja var tekin upp í slipp. Það voru Gunnar M. Jónsson og Guðjón Jónsson í Magna sem tóku til óspilltra málanna. Þeir héldu til í bátnum meðan á verkinu stóð, létu færa sér mat og kaffi og lögðu sig stund og stund til skiptis eftir því sem á stóð. Þegar Freyja fór til að vitja netanna aftur, með nýju
vélina. voru þau aðeins þriggja nátta. Þetta er ótrúlegt en satt.
Vorið 1958 urðu þáttaskil í rekstri Dráttarbrautarinnar. Brautin þurfti endur¬bóta við enda komin til ára sinna. Við stóðum frammi fyrir því að annaðhvort var að byggja nýja braut með öllu eða hætta rekstrinum. Fyrri kosturinn var valinn og undirrituðum falin fyrirsjá, þar með talið að bera ábyrgð á meðferð þess fjár sem þurfti efþað fengist að láni. Smáfjárhæð átti brautin inni í banka. enda ekki von á að þar væru gildir sjóðir þar sem stöðugjöld höfðu aðeins verið 15 aurar á tonn á sólarhring. Svona hafði þetta verið frá upphafi og var þarigað til Félag íslenskra dráttarbrauta var stofnað. Það sameinaði taxta og gaf út fyrir allar dráttarbrautir lands¬lllS.
Þegar hér var komið var ekki til setunnar boðið. Þó að mörgum kunni aö finnast það ótrúlegt þá bað ég oft fyrir þessum áformum
öllum. en þó einkum því að okkur yrði hlíft við að slys yrðu á mönnum. allt annað gerði minna til.
Fyrsta verkið var að hífa gamla vagninn af sporinu og henda honum. líka spilinu. Næst var að ýta gömlu hliðargörðunum í hrúgu með jarðýtu og moka síðan og keyra í burtu.
Við byrjuðum á að steypa brautina sjálfa, síðan hliðargarðana. Steypan var öll hrærð ú staðnum og í hana fóru á sjöunda þúsund pokar af sementi. Sementið var allt sótt inn í Vinnslustöð og þurfti aö taka hvern poka í fangið og lyfta upp í bíla. Þetta sement hefði dugað í um tólf steinsteypt einbýlishús. en í görðunum öllum er loftasteypa.
Þegar kom að smíði vagnsins fékkst enginn til að teikna hann, allra síst hjólin, gerð þeirra og festingar. Ég hafði ákveðnar hugmyndir urn hvernig hjólin skyldu vera og neyddist því til að teikna þau ásamt festingum. Það eru þrettán valsar í miðju sem taka yfir tvo teina.
þrjú búnt með þremur og tvö með tveim. Undir hliðunum eru fimm tveggja hjóla búnt hvorum megin. Það ánægjulegasta var að á daginn kom að Mjölnir a/s í Bergen var enn við lýði. Þeim voru sendar þessar heima¬gerðu teikningar með fyrirspurn um hvort þeir vildu smíða hjólin eftir þeim. Mjölnir a/s svaraði um hæl. þeir sögðust fúsir til smíð¬anna. Hjólin öll kostuðu hingað komin 96.000 kr. og var það mjög sanngjarnt. Þau eru úr glóðaöri járnsteypu og hafa dugað vel og ættu mikið eftir ef því væri að skipta. Vagninn smíðuðum við Vigfús heitinn Jóns¬son að langmestu leyti,
Það var ekki liðið ár frá því við húfum framkvæmdir þar til við tókum fyrsta bátinn. Erling. upp á nýja vagninn.
Samtímis því að byggja brautina vorum við með m/b Blátind í fúaviðgen). og var það stór viðgen). Blátindi. sem var 42 tonn. þurftum við svo að lyfta upp um metra. til að steypa garða undir hann. Við vorum aldrei fleiri en tíu sem höfðum þetta fyrir stafni.
Lán var fengið hjá Framkvæmdabanka Íslands. Lánið var í svissneskum frönkum og var til fimmtán ára. Áður en fyrsta árið var liðið var búið að fella gengi krónunnar fjór¬um sinnum. samtals um 60%. Róðurinn
þyngdist því ört ·og varð erfitt að standa í skilum. Árlesar greiðslur vextir o0 afbora-
e- '- ' t:- e,
anir, urðu fljótlega helmingur höfuðstóls sem
samt hækkaði sífellt. Við fengum líka lán í Fiskveiðasjóði. þar var skilningi og góðvild að mæta. Síðast en ekki síst átti Útvegs¬bankinn hér stóran þátt í því að þetta gat gengið. Hafi forráðamenn þeirrar stofnunar fyrr og síðar heila þökk fyrir alla hjálp-semina.
Strax og nýja brautin var fullgerð fórum við að taka upp miklu stærri og þyngri skip en ráð hafði verið fyrir gert. Sum skipanna höfðu ekki verið tekin á land hér áður. Þau voru Hringver. Gjafar l l., Kristbjörg. Eyja-bcrg og Lóðsinn. Lóðsinn var þyngstur miðað við kjöllengd. Við tókum hann upp nokkrum sinnum og út á garða án minnstu óhappa. Svo var einnig um hina. Árlega voru um eitt hundrað bátar teknir upp meðan þeir voru flestir. og kalli ansað hvenær sem var sólarhrings. Allt gekk það ljúft ogán óhappa. Þess má geta hér að endurbygging Dráttar¬brautar Vestmannaeyja hf. var á sínum tíma talin ein mesta og besta lendingarbót báta¬flotans hér um áratugi.
Tvö atvik eru mér ~érstaklega minnisstæð.
Hið fyrra skeði um miðjan dag. Ég hafði beðið mann einn að passa að enginn væri fyrir vagninum. en það þurfti að láta hann renna niður til að taka á hann skorður. Maðurinn kallaði til mín og sagði að þetta
væri allt í lagi. enginn væri fyrir. Vagninn rann nokkuð greitt. en það ótrúlega skeði að maðurinn hljóp af stað fyrir vagninn þegar hann var rétt kominn að garði. en bilið milli bita á vagni og garði er aðeins um einn sentimetri. Ég byrjaði að loka bremsunum um leið og sýnt var hvað maðurinn ætlaði en var augnabliki of seinn. Hann var kominn með fótinn á milli. Menn kölluðu: Hífðu vagninn, hann er á milli með fótinn. Eftir augnabliks umhugsun gerði ég það. en gætti þess að sleppa ekki bremsunum fyrr en kúplingin var farin að taka svo að vagninn færi ekki millimetra neðar. Það tókst.
Ég keyrði með manninn upp á sjúkrahús.
Eftir að mynd hafði verið tekin af fæti hans kom það ótrúlega í ljós að hann var ekki svo mikið sem brákaður. en fóturinn illa marinn og blóðhlaupinn.
Þessi maður var frá vinnu í hálfan mánuð og jafnaði sig heima. Ástæðan fyrir því að hann hljóp fyrir vagninn var sú að hann kom

auga á lítið barn sem lá ,í miðbrautinni niður undir sjó. Það er mér með öllu óskiljanlegt. og algjörlega hulin ráðgáta. hvað það var sem afstýrði því að þarna gerðust ekki hörmulegir atburðir.
Nokkrum árum eftir þetta var ég og maður mér nákominn að slaka niður aflaskipinu Sæbjörgu VE 56. Þungir bátar eins og hún snúa spilinu öfugt þó að samankúptað sé á báðum tromlum. Hraðanum er stjórnað á bremsum en slaki úthalarinn. sem er 21/~ tommu vír. dreginn á kopp. Koppurinn hlýðir stjórn með sömu bremsum. Í þetta skipti hafði ég ekki augun af hömlum þess sem af dró. Ég minnist þess ekki að hafa horft á hann þar áður. Það skipti engum togum. ég sá að önnur hönd hans var að festast undir vírnum. Ég byrjaði starx að hemla. en maðurinn greip með lausu hendinni um hina föstu og í sömu andrá var hann fastur met) báðar hendur. Ósjálfrátt herti ég af afli að bremsunum. Það kom harður kippur á vírana
og m/b Sæbjörg stöðvaðist á örfáum augna-blikum. Spilið hafði aðeins farið 3/4 úr snúning frá því að maðurinn festist með fyrri höndina þangað til spilið stöðvaðist alveg. Manninum var bjargað. hann tognaði á öxl¬um og marðist aðeins á höndum. Eftir læknisskoðun mátti hann fara heim og var frá vinnu í nokkrar vikur en náði sér fljótt að fullu. Spilið hefði ekki mátt fara fjórðung úr snúningi í viðbót. það hefði verið of mikið.
Með ólíkindum hefði verið ef spil, vagn og vírar hefðu komið óskemmt úr þvílíkum neyðarátökum. Strax eftir þetta gekk spilið allt í bylgjum og kom í ljós að öxull þess hafði snúið upp á sig. Það var ekki hægt að gera við hann. hann var búinn að standa fyrir sínu.
Ég hugleiddi oft og mikið þessi atvik og hversu litlu við ráðum á slíkum örlaga-
stundum. Síður en svo er óhugsandi að ég hafi verið bænheyrður, þó að nokkuð hafi verið um liðið. Það eitt er víst að það var ekki nema að örlitlu leyti fyrir mitt tilstilli að svo giftusamlega tókst til í þessi tvö umræddu skipti.
Dráttarbraut Vestmannaeyja hf. er búin að vera í þjónustu við bátaflotann hér í rétt sextíu ár eins og áður sagði. Á svo löngum tíma hefur á ýmsu gengið eins og eðlilegt er.
Enn á ný eru að verða þáttaskil í rekstri gömlu slipparma. Eins og öllum er kunnugt hefur bátunum fækkað svo mjög að fyrir þá fáu, sem eftir eru, er með öllu óhugsandi að halda til lengdar í rekstri tveim dráttar¬hrautum. Þær geta rúmað samtímis upp á görðum um þrjátíu báta milli 50- 100 tonna hvern, - m.ö.o. alla þá báta í einu sem Vestmanneyingar eiga af þessari stærð. og meira en það. Ennfremur er komið í notkun stórfyrirtækið Skipalyftan hf. sem bæjar¬félagið keypti og reisti.
Nú er ljóst, eftir áratuga þjónustu við bátaflotann. að vegna tilkomu skipa¬lyftunnar og endaloka smiðjanna, Magna og Volunds, svo og geysilegrar fækkunar báta¬flotans. verður rekstri gömlu slipanna ekki haldið áfram til lengdar. Fyrir þá eru einfald¬lega ekki næg verkefni lengur.
Kröfur tímans og þróunin hefur sinn fram-gang.
Eggert Gunnarsson,

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Herra, bjarg þú

2017-03-21T13:35:34Z

Halla1:

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1985/ Herra, bjarg þú

2017-03-21T13:23:32Z

Halla1: Ný síða: <big><big><center>'''Herra, bjarga þú'''</center></big></big> Þegar við komum inn í Landakirkju þá sjáum við í kórglugga mynd af því þegar Jesús hastar á vindinn...

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2005/Engilbert Ottó Sigurðsson

2017-03-20T14:59:00Z

Halla1:

<center>'''FRIÐRIK ÁSMUNDSSON'''</center> 
<big><big><center>'''Engilbert Ottó Sigurðsson'''</center></big></big> 

Engilbert Ottó Sigurðsson, kallaður Engli, er fæddur 14. mai 1931 á Brekastíg "23 í Vestmannaeyjum og þar ólst hann upp. Foreldrar hans voru Sigurður Bjarnason. sjómaður og Þorbjörg Sigurðardóttir, húsmóðir. Þegar hann var 6 og 7 ára gamall, vann móðir hans á stakkstæði í Löngulág þar sem malarvöllurinn okkar er núna. Á morgnana, þegar þurrt var, fylgdi Engli móður sinni til vinnu að breiða saltfiskinn og í eftirmiðdagana að taka saman. Þar sem fiskurinn lá fjærst stakknum, tók hann fisk og fisk saman í hrúgur sem konurnar létu á börur og báru að stakknum. Eftir fyrra sumarið, þegar allri vinnu við saltfiskinn var lokið, kom verkstjórinn, Þórður Benediktsson, heim á Brekastíg að borga Þorbjörgu fyrir sumar-vinnuna og borgaði Engla, að auki, 7 krónur fyrir hans vinnu. Því átti okkar maður ekki von á en segist aldrei gleyma. Þórður varð seinna þekktur forystumaður berklasjúklinga.. Sama gekk næsta sumar Engli fylgdi móður sinni á stakkstæðið og fékk borgað hjá Þórði.
Sumrin 1942 og 1943 var Engli í sveit í Þórisholti í Reynishverfinu í Mýrdal. Geir Einarsson bóndi þar, bróðir Matthíasar á Litluhólum, var skipsfélagi
Sigurðar á Mai VE 275 og þannig lenti Engli í sveitinni. Farið var á Mai strax eftir lok, 11. mai, og lent í Reynisfjöru. Margir vertíðarmenn voru sam-skipa á leið úr verinu. I Þórisholti voru kýr, kindur og hestar, mjög gott að vera þarna segir Engli. I sumarlok borgaði Geir honum 400 krónur og sendi með honum heim á Brekastíginn bæði kartöflu - og rófupoka. Þetta var vel gert.
Strax á Barnaskólaámnum fór Engli að vinna á vetrarvertíðinni, alla eftirmiðdaga og fram á kvöld jafnvel til miðnættis, niðri á Básaskersbryggju. Hann var svo heppinn að eiga sting heima í kjallara. „Eins gott að eiga sting þá og tölvu núna," segir hann. Þegar dagróðrarbátarnir fóna að koma að, var farið með fiskinn í krærnar þar sem gert var að honum síðan var honum ekið niður á Básaskers-bryggju og sturtað þar. Stundum var hann með öllum köntum bryggjunnar. Fisktökuskipin, sem sigldu með fiskinn á England, lágu við Herjólfs-kantinn. Þaðan var fiskurinn pikkaður í rennu sem lá niður í lestar skipanna. Engli og fleiri strákar höfðu það starf að tína fiskinn að rennunni. Þess vegna kom stingurinn sér vel. Það kom náttúrulega fyrir að heimalærdómurinn fór fyrir lítið þegar nóg var að gera á bryggjunni.
Fljótt eftir fermingu fór Engli að vinna, sem sendill, í Magnúsarbakaríi hjá Magnúsi Bergssyni, bakarameistara. Hann rak tvö útibú frá bakaríinu. sem var neðst við Heimagötuna, annað í Viðey og hitt við Hásteinsveginn. Tækið sem notað var til sendiferðanna, var handvagn. 01 var sett yfir axlirnar og í kjálkana og þannig var vagninn dreginn með brauð og kökur í útibúin. Það gat verið erfitt í snjó og hálku. Aðdrættir til bakstursins vofu lfka sóttir á vagninum. En erfiðast var að fara með brauð og kökur í færeyisku skúturnar sem lágu á Botninum. Færeyingarnir voru á handfærum en komu inn á sunnudögum og fengu þá kost. Hver skúta átti smjörlíkiskassa, það voru trékassar, sem brauðið var látið í. Engli dró svo vagninn, full-hlaðinn kössum, inn í Botn og þar niður að sjó. Hjólin sukku í sandinn svo þetta var erfitt. Þegar hann kom að flæðarmálinu, komu Færeyingarnir róandi á árabátum og hver hirti sitt. Milli sendi-ferða aðstoðaði Engli við baksturinn og þrif. Þrátt

Skipshöfnin á Guðrúnu VE ú vetrarvertíð 1952. Aftari röðf.v.: Jóhann Gunnarsson. Hafsteinn Júlíusson. Engilberl Ottó Sigurðsson. Jóhannes Guðmundsson. Olafur Sigurðsson. Fremri röð f.v.: Karl Guðrnundsso, vélstjóri, Oskar Eyjólfsson skipstjóri og Svavar Sigurjónsson stýrimaður. A myndina vantar Stefán Tryggvason.

fyrir puðið var hann ánægður hjá Magnúsi sem gerði vel við hann.
A vertíðinni 1947 vann hann í Isfélaginu. Þar var mikil vinna. I apríl var langoftast unnið til tvö á nóttunni og byrjað aftur klukkan átta næsta morgun. Vorið 1947 réði hann sig fyrst á sjó á Gullveigu VE 331 á sfld. Skipstjóri var Kristinn Sigurðsson á Skjaldbreið. Voru þeir á hringnót, tíu karlar á. Síðar á þessu ári var hann hjálparkokkur á togaranum Helgafellí sem Sæfellsútgerðin átti og Einar Guðmundsson í Málmey var með. Næstu sumur var hann á sfld á Þorgeiri goða hjá Júlíusi Sigurðssyni í Skjaldbreið og Kára hjá Sigurði Bjarnasyni í Hlaðbæ. Öll þessi sumur voru sfldar-leysissumur.
Engli fór fyrst á vetrarvertíð 1950 með Guðjóni Valdasyni á Kap og 1951 á Nönnu með Óskari Matthíassyni. Það gekk ljómandi hjá þeim báðum. Haustið 1951 er honum minnisstætt. Oskar var þá nýbúinn að kaupa Leó og með honum fór hann þá á reknet. Aflabrögðin gengu eðlilega en rottugang-urinn um borð var ekki eðlilegur. Fullt af þeim, öllum til ama ekki síst frammi í lúkkar og jafnvel í kojunum. Oskar gekk svo í að hreinsað var til svo í lagi varð. En árið 1952 fer hann á Guðrúnu til Oskars Eyjólfssonar í Laugardal. Þá vertíð varð Guðrún aflahæst yfir landið með 718 tonn í 78 róðrum og hásetahlutur var 35 þús. krónur. Þetta var þriðja árið í röð sem Oskar var aflakóngur Vestmannaeyja. Engli segir það hafa verið mikla vinnu og mest af aflanum sótt á Selvogsbankann. Engli hélt áfram með honum á síldinni um sumar-ið. A Kap og Nönnu voru ekki kokkar og hafði hver sjómaður því með sér bitakassa á sjóinn, með brauði, köldu kjöti, mjólk o.fl. A Guðrúnu var kokkur og var það mikill munur. Næstu tvær vetrarvertíðir var Engli með Eyjólfi Gíslasyni á

Erlingur 2. og fœreyskar skúlur í Vestmannaeyjahófn. Þarna niður í ftœðamálið fór Engli með brauð og kökitr úr Magnúsarbakaríi. Fœreyingarnir réru í land og hver hirti sitt.

Bessastöðum, á Hellisey og Hilmi. í aprfl 1953 tvísóttu þeir sjö sinnum á Helliseynni sem var tutt-ugu og tveggja tonna bátur. Eyfi fiskaði vel, hepp-inn með góða karla og það var stutt að sækja.
Vorið 1954 byrjaði Engli á Reyni hjá bræðrunum Júlíusi og Páli Ingibergssonum frá Hjálmholti og var með þeim þar til þeir hættu útgerð 1967. Palli var skipstjóri og Júlli vélstjóri. Þeir áttu þá Reyni VE 15 sem var smíðaður í Svíþjóð 1946 og var 53 tonn og frá 1958 Reyni VE 15, 72 tonn, smíðaðan í Danmörku. Þarna var gott að vera, alltaf mikill afli, góður mannskapur og vel gert út. Haustið 1961 fór

9 Engilbirrl »K slorþiirsWurinn.
Stór þorsk-ur ó fœri
Það hijóp heldur belur á snærid hjá t-ngilberl Sigurðvijni a Irillunni Smitv í i ikuiini þegur hann dró 38 kflöa bursk a íwrí við Drangana.
_Ég hef jktrci ilrtEiii) aora eins &kepnu og var nulciö streð ad nú honum upp.'' njgöi E: ngti þtgjr hann kom mcft þor^ltmn i tand. „En þó hef oft dregiö þa slórj." Þorikur-ínn rcynilist J!S kg. Liilargður hann á vélstjórnarnámskeið og var 2. vélstjóri hjá Júlla eftir það og leysti hann af. Frá því að Engli byrjaði á vetrarvertíðum, beitti hann á línunni en reri á netunum. Eftir árin á Reyni var hann á Berg, Ófeigi, Kristbjörgu og ísleifi. Fór síðan í smábáta-útgerð um tíma, átti Vin og var lfka bflstjóri á Vörubflastöðinni. Hann reri líka á trillunni Smáey VE 12 sem Þór sonur hans átti. Það gaf oft ágæt-lega á þessum litlu bátum. bæði á lúðulínu og færum. Síðasti báturinn, sem hann var á, var nótaskipið Guðmundur. Þar átti hann góð ár frá 1986 til 1988 þegar hann hætti, eftir 40 ár til sjós. Hann fór þá að vinna í Isfélaginu á vörubfl og lyft-ara en fór svo í hnífabrýnslu. Þarna var hann til starfsloka 2002.
Eiginkonan Engla, frá 31. júlí 1953. er Guðríður Guðfinna Jónsdóttir, fædd í Vfk í Mýrdal 1931. Fyrir þeirra kynni átti hún Jón Ragnar Sævarsson en saman eiga þau Kolbrúnu og Þór.
Engli var úrvalssjómaður, verklaginn og lipur. Saman vorum við á gamla og nýja Reyni. Það var góður tími og þeir eru fáir sjómennirnir mér kærari í minningunni. Hann var úrvalsúrgreiðslumaður og þeir voru fáir möskvarnir sem hann sleit. Þegar hann hætti í Isfélaginu, gaf stjóm þess honum áletr-að gullúr og starfsfólkið bókina ísland í aldanna rás 1976 til 2000 og með fylgdi kort með eftirfarandi skrautáletmn: „Elsku Engli. Við þökkum fyrir að hafa fengið að vinna með þér og kynnast gegnum árin. Þetta er búið að vera ánægjulegt. Þú ert frábær. Starfsfélagarnir".

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2005/Engilbert Ottó Sigurðsson

2017-03-20T14:55:22Z

Halla1:

<center>'''FRIÐRIK ÁSMUNDSSON'''</center> 
<big><big><center>'''Engilbert Ottó Sigurðsson'''</center></big></big> 

Engilbert Ottó Sigurðsson, kallaður Engli, er fæddur 14. mai 1931 á Brekastíg "23 í Vestmannaeyjum og þar ólst hann upp. Foreldrar hans voru Sigurður Bjarnason. sjómaður og Þorbjörg Sigurðardóttir, húsmóðir. Þegar hann var 6 og 7 ára gamall, vann móðir hans á stakkstæði í Löngulág þar sem malarvöllurinn okkar er núna. A morgnana, þegar þurrt var, fylgdi Engli móður sinni til vinnu að breiða saltfiskinn og í eftirmið-dagana að taka saman. Þar sem fiskurinn lá fjærst stakknum, tók hann fisk og fisk saman í hrúgur sem konurnar létu á börur og báru að stakknum. Eftir fyrra sumarið, þegar allri vinnu við saltfiskinn var lokið, kom verkstjórinn, Þórður Benediktsson, heim á Brekastíg að borga Þorbjörgu fyrir sumar-vinnuna og borgaði Engla, að auki, 7 krónur fyrir hans vinnu. Því átti okkar maður ekki von á en segist aldrei gleyma. Þórður varð seinna þekktur forystumaður berklasjúklinga.. Sama gekk næsta sumar Engli fylgdi móður sinni á stakkstæðið og fékk borgað hjá Þórði.
Sumrin 1942 og 1943 var Engli í sveit í Þórisholti í Reynishverfinu í Mýrdal. Geir Einarsson bóndi þar, bróðir Matthíasar á Litluhólum, var skipsfélagi
Sigurðar á Mai VE 275 og þannig lenti Engli í sveitinni. Farið var á Mai strax eftir lok, 11. mai, og lent í Reynisfjöru. Margir vertíðarmenn voru sam-skipa á leið úr verinu. I Þórisholti voru kýr, kindur og hestar, mjög gott að vera þarna segir Engli. I sumarlok borgaði Geir honum 400 krónur og sendi með honum heim á Brekastíginn bæði kartöflu - og rófupoka. Þetta var vel gert.
Strax á Barnaskólaámnum fór Engli að vinna á vetrarvertíðinni, alla eftirmiðdaga og fram á kvöld jafnvel til miðnættis, niðri á Básaskersbryggju. Hann var svo heppinn að eiga sting heima í kjallara. „Eins gott að eiga sting þá og tölvu núna," segir hann. Þegar dagróðrarbátarnir fóna að koma að, var farið með fiskinn í krærnar þar sem gert var að honum síðan var honum ekið niður á Básaskers-bryggju og sturtað þar. Stundum var hann með öllum köntum bryggjunnar. Fisktökuskipin, sem sigldu með fiskinn á England, lágu við Herjólfs-kantinn. Þaðan var fiskurinn pikkaður í rennu sem lá niður í lestar skipanna. Engli og fleiri strákar höfðu það starf að tína fiskinn að rennunni. Þess vegna kom stingurinn sér vel. Það kom náttúrulega fyrir að heimalærdómurinn fór fyrir lítið þegar nóg var að gera á bryggjunni.
Fljótt eftir fermingu fór Engli að vinna, sem sendill, í Magnúsarbakaríi hjá Magnúsi Bergssyni, bakarameistara. Hann rak tvö útibú frá bakaríinu. sem var neðst við Heimagötuna, annað í Viðey og hitt við Hásteinsveginn. Tækið sem notað var til sendiferðanna, var handvagn. 01 var sett yfir axlirnar og í kjálkana og þannig var vagninn dreginn með brauð og kökur í útibúin. Það gat verið erfitt í snjó og hálku. Aðdrættir til bakstursins vofu lfka sóttir á vagninum. En erfiðast var að fara með brauð og kökur í færeyisku skúturnar sem lágu á Botninum. Færeyingarnir voru á handfærum en komu inn á sunnudögum og fengu þá kost. Hver skúta átti smjörlíkiskassa, það voru trékassar, sem brauðið var látið í. Engli dró svo vagninn, full-hlaðinn kössum, inn í Botn og þar niður að sjó. Hjólin sukku í sandinn svo þetta var erfitt. Þegar hann kom að flæðarmálinu, komu Færeyingarnir róandi á árabátum og hver hirti sitt. Milli sendi-ferða aðstoðaði Engli við baksturinn og þrif. Þrátt

Skipshöfnin á Guðrúnu VE ú vetrarvertíð 1952. Aftari röðf.v.: Jóhann Gunnarsson. Hafsteinn Júlíusson. Engilberl Ottó Sigurðsson. Jóhannes Guðmundsson. Olafur Sigurðsson. Fremri röð f.v.: Karl Guðrnundsso, vélstjóri, Oskar Eyjólfsson skipstjóri og Svavar Sigurjónsson stýrimaður. A myndina vantar Stefán Tryggvason.

fyrir puðið var hann ánægður hjá Magnúsi sem gerði vel við hann.
A vertíðinni 1947 vann hann í Isfélaginu. Þar var mikil vinna. I apríl var langoftast unnið til tvö á nóttunni og byrjað aftur klukkan átta næsta morgun. Vorið 1947 réði hann sig fyrst á sjó á Gullveigu VE 331 á sfld. Skipstjóri var Kristinn Sigurðsson á Skjaldbreið. Voru þeir á hringnót, tíu karlar á. Síðar á þessu ári var hann hjálparkokkur á togaranum Helgafellí sem Sæfellsútgerðin átti og Einar Guðmundsson í Málmey var með. Næstu sumur var hann á sfld á Þorgeiri goða hjá Júlíusi Sigurðssyni í Skjaldbreið og Kára hjá Sigurði Bjarnasyni í Hlaðbæ. Öll þessi sumur voru sfldar-leysissumur.
Engli fór fyrst á vetrarvertíð 1950 með Guðjóni Valdasyni á Kap og 1951 á Nönnu með Óskari Matthíassyni. Það gekk ljómandi hjá þeim báðum. Haustið 1951 er honum minnisstætt. Oskar var þá nýbúinn að kaupa Leó og með honum fór hann þá á reknet. Aflabrögðin gengu eðlilega en rottugang-urinn um borð var ekki eðlilegur. Fullt af þeim, öllum til ama ekki síst frammi í lúkkar og jafnvel í kojunum. Oskar gekk svo í að hreinsað var til svo í lagi varð. En árið 1952 fer hann á Guðrúnu til Oskars Eyjólfssonar í Laugardal. Þá vertíð varð Guðrún aflahæst yfir landið með 718 tonn í 78 róðrum og hásetahlutur var 35 þús. krónur. Þetta var þriðja árið í röð sem Oskar var aflakóngur Vestmannaeyja. Engli segir það hafa verið mikla vinnu og mest af aflanum sótt á Selvogsbankann. Engli hélt áfram með honum á síldinni um sumar-ið. A Kap og Nönnu voru ekki kokkar og hafði hver sjómaður því með sér bitakassa á sjóinn, með brauði, köldu kjöti, mjólk o.fl. A Guðrúnu var kokkur og var það mikill munur. Næstu tvær vetrarvertíðir var Engli með Eyjólfi Gíslasyni á

Erlingur 2. og fœreyskar skúlur í Vestmannaeyjahófn. Þarna niður í ftœðamálið fór Engli með brauð og kökitr úr Magnúsarbakaríi. Fœreyingarnir réru í land og hver hirti sitt.

Bessastöðum, á Hellisey og Hilmi. í aprfl 1953 tvísóttu þeir sjö sinnum á Helliseynni sem var tutt-ugu og tveggja tonna bátur. Eyfi fiskaði vel, hepp-inn með góða karla og það var stutt að sækja.
Vorið 1954 byrjaði Engli á Reyni hjá bræðrunum Júlíusi og Páli Ingibergssonum frá Hjálmholti og var með þeim þar til þeir hættu útgerð 1967. Palli var skipstjóri og Júlli vélstjóri. Þeir áttu þá Reyni VE 15 sem var smíðaður í Svíþjóð 1946 og var 53 tonn og frá 1958 Reyni VE 15, 72 tonn, smíðaðan í Danmörku. Þarna var gott að vera, alltaf mikill afli, góður mannskapur og vel gert út. Haustið 1961 fór

9 Engilbirrl »K slorþiirsWurinn.
Stór þorsk-ur ó fœri
Það hijóp heldur belur á snærid hjá t-ngilberl Sigurðvijni a Irillunni Smitv í i ikuiini þegur hann dró 38 kflöa bursk a íwrí við Drangana.
_Ég hef jktrci ilrtEiii) aora eins &kepnu og var nulciö streð ad nú honum upp.'' njgöi E: ngti þtgjr hann kom mcft þor^ltmn i tand. „En þó hef oft dregiö þa slórj." Þorikur-ínn rcynilist J!S kg. Liilargður hann á vélstjórnarnámskeið og var 2. vélstjóri hjá Júlla eftir það og leysti hann af. Frá því að Engli byrjaði á vetrarvertíðum, beitti hann á línunni en reri á netunum. Eftir árin á Reyni var hann á Berg, Ófeigi, Kristbjörgu og ísleifi. Fór síðan í smábáta-útgerð um tíma, átti Vin og var lfka bflstjóri á Vörubflastöðinni. Hann reri líka á trillunni Smáey VE 12 sem Þór sonur hans átti. Það gaf oft ágæt-lega á þessum litlu bátum. bæði á lúðulínu og færum. Síðasti báturinn, sem hann var á, var nótaskipið Guðmundur. Þar átti hann góð ár frá 1986 til 1988 þegar hann hætti, eftir 40 ár til sjós. Hann fór þá að vinna í Isfélaginu á vörubfl og lyft-ara en fór svo í hnífabrýnslu. Þarna var hann til starfsloka 2002.
Eiginkonan Engla, frá 31. júlí 1953. er Guðríður Guðfinna Jónsdóttir, fædd í Vfk í Mýrdal 1931. Fyrir þeirra kynni átti hún Jón Ragnar Sævarsson en saman eiga þau Kolbrúnu og Þór.
Engli var úrvalssjómaður, verklaginn og lipur. Saman vorum við á gamla og nýja Reyni. Það var góður tími og þeir eru fáir sjómennirnir mér kærari í minningunni. Hann var úrvalsúrgreiðslumaður og þeir voru fáir möskvarnir sem hann sleit. Þegar hann hætti í Isfélaginu, gaf stjóm þess honum áletr-að gullúr og starfsfólkið bókina ísland í aldanna rás 1976 til 2000 og með fylgdi kort með eftirfarandi skrautáletmn: „Elsku Engli. Við þökkum fyrir að hafa fengið að vinna með þér og kynnast gegnum árin. Þetta er búið að vera ánægjulegt. Þú ert frábær. Starfsfélagarnir".

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2005/Engilbert Ottó Sigurðsson

2017-03-20T14:51:13Z

Halla1: Ný síða: Engilbert Ottó Sigurðsson E ngilbert Ottó Sigurðsson, kallaður Engli, er fæddur 14. mai 1931 á Brekastíg "23 í Vestmannaeyjum og þar ólst hann upp. Foreldrar hans voru Si...

Engilbert Ottó Sigurðsson

E
ngilbert Ottó Sigurðsson, kallaður Engli, er fæddur 14. mai 1931 á Brekastíg "23 í Vestmannaeyjum og þar ólst hann upp. Foreldrar hans voru Sigurður Bjarnason. sjómaður og Þorbjörg Sigurðardóttir, húsmóðir. Þegar hann var 6 og 7 ára gamall, vann móðir hans á stakkstæði í Löngulág þar sem malarvöllurinn okkar er núna. A morgnana, þegar þurrt var, fylgdi Engli móður sinni til vinnu að breiða saltfiskinn og í eftirmið-dagana að taka saman. Þar sem fiskurinn lá fjærst stakknum, tók hann fisk og fisk saman í hrúgur sem konurnar létu á börur og báru að stakknum. Eftir fyrra sumarið, þegar allri vinnu við saltfiskinn var lokið, kom verkstjórinn, Þórður Benediktsson, heim á Brekastíg að borga Þorbjörgu fyrir sumar-vinnuna og borgaði Engla, að auki, 7 krónur fyrir hans vinnu. Því átti okkar maður ekki von á en segist aldrei gleyma. Þórður varð seinna þekktur forystumaður berklasjúklinga.. Sama gekk næsta sumar Engli fylgdi móður sinni á stakkstæðið og fékk borgað hjá Þórði.
Sumrin 1942 og 1943 var Engli í sveit í Þórisholti í Reynishverfinu í Mýrdal. Geir Einarsson bóndi þar, bróðir Matthíasar á Litluhólum, var skipsfélagi
Sigurðar á Mai VE 275 og þannig lenti Engli í sveitinni. Farið var á Mai strax eftir lok, 11. mai, og lent í Reynisfjöru. Margir vertíðarmenn voru sam-skipa á leið úr verinu. I Þórisholti voru kýr, kindur og hestar, mjög gott að vera þarna segir Engli. I sumarlok borgaði Geir honum 400 krónur og sendi með honum heim á Brekastíginn bæði kartöflu - og rófupoka. Þetta var vel gert.
Strax á Barnaskólaámnum fór Engli að vinna á vetrarvertíðinni, alla eftirmiðdaga og fram á kvöld jafnvel til miðnættis, niðri á Básaskersbryggju. Hann var svo heppinn að eiga sting heima í kjallara. „Eins gott að eiga sting þá og tölvu núna," segir hann. Þegar dagróðrarbátarnir fóna að koma að, var farið með fiskinn í krærnar þar sem gert var að honum síðan var honum ekið niður á Básaskers-bryggju og sturtað þar. Stundum var hann með öllum köntum bryggjunnar. Fisktökuskipin, sem sigldu með fiskinn á England, lágu við Herjólfs-kantinn. Þaðan var fiskurinn pikkaður í rennu sem lá niður í lestar skipanna. Engli og fleiri strákar höfðu það starf að tína fiskinn að rennunni. Þess vegna kom stingurinn sér vel. Það kom náttúrulega fyrir að heimalærdómurinn fór fyrir lítið þegar nóg var að gera á bryggjunni.
Fljótt eftir fermingu fór Engli að vinna, sem sendill, í Magnúsarbakaríi hjá Magnúsi Bergssyni, bakarameistara. Hann rak tvö útibú frá bakaríinu. sem var neðst við Heimagötuna, annað í Viðey og hitt við Hásteinsveginn. Tækið sem notað var til sendiferðanna, var handvagn. 01 var sett yfir axlirnar og í kjálkana og þannig var vagninn dreginn með brauð og kökur í útibúin. Það gat verið erfitt í snjó og hálku. Aðdrættir til bakstursins vofu lfka sóttir á vagninum. En erfiðast var að fara með brauð og kökur í færeyisku skúturnar sem lágu á Botninum. Færeyingarnir voru á handfærum en komu inn á sunnudögum og fengu þá kost. Hver skúta átti smjörlíkiskassa, það voru trékassar, sem brauðið var látið í. Engli dró svo vagninn, full-hlaðinn kössum, inn í Botn og þar niður að sjó. Hjólin sukku í sandinn svo þetta var erfitt. Þegar hann kom að flæðarmálinu, komu Færeyingarnir róandi á árabátum og hver hirti sitt. Milli sendi-ferða aðstoðaði Engli við baksturinn og þrif. Þrátt

Skipshöfnin á Guðrúnu VE ú vetrarvertíð 1952. Aftari röðf.v.: Jóhann Gunnarsson. Hafsteinn Júlíusson. Engilberl Ottó Sigurðsson. Jóhannes Guðmundsson. Olafur Sigurðsson. Fremri röð f.v.: Karl Guðrnundsso, vélstjóri, Oskar Eyjólfsson skipstjóri og Svavar Sigurjónsson stýrimaður. A myndina vantar Stefán Tryggvason.

fyrir puðið var hann ánægður hjá Magnúsi sem gerði vel við hann.
A vertíðinni 1947 vann hann í Isfélaginu. Þar var mikil vinna. I apríl var langoftast unnið til tvö á nóttunni og byrjað aftur klukkan átta næsta morgun. Vorið 1947 réði hann sig fyrst á sjó á Gullveigu VE 331 á sfld. Skipstjóri var Kristinn Sigurðsson á Skjaldbreið. Voru þeir á hringnót, tíu karlar á. Síðar á þessu ári var hann hjálparkokkur á togaranum Helgafellí sem Sæfellsútgerðin átti og Einar Guðmundsson í Málmey var með. Næstu sumur var hann á sfld á Þorgeiri goða hjá Júlíusi Sigurðssyni í Skjaldbreið og Kára hjá Sigurði Bjarnasyni í Hlaðbæ. Öll þessi sumur voru sfldar-leysissumur.
Engli fór fyrst á vetrarvertíð 1950 með Guðjóni Valdasyni á Kap og 1951 á Nönnu með Óskari Matthíassyni. Það gekk ljómandi hjá þeim báðum. Haustið 1951 er honum minnisstætt. Oskar var þá nýbúinn að kaupa Leó og með honum fór hann þá á reknet. Aflabrögðin gengu eðlilega en rottugang-urinn um borð var ekki eðlilegur. Fullt af þeim, öllum til ama ekki síst frammi í lúkkar og jafnvel í kojunum. Oskar gekk svo í að hreinsað var til svo í lagi varð. En árið 1952 fer hann á Guðrúnu til Oskars Eyjólfssonar í Laugardal. Þá vertíð varð Guðrún aflahæst yfir landið með 718 tonn í 78 róðrum og hásetahlutur var 35 þús. krónur. Þetta var þriðja árið í röð sem Oskar var aflakóngur Vestmannaeyja. Engli segir það hafa verið mikla vinnu og mest af aflanum sótt á Selvogsbankann. Engli hélt áfram með honum á síldinni um sumar-ið. A Kap og Nönnu voru ekki kokkar og hafði hver sjómaður því með sér bitakassa á sjóinn, með brauði, köldu kjöti, mjólk o.fl. A Guðrúnu var kokkur og var það mikill munur. Næstu tvær vetrarvertíðir var Engli með Eyjólfi Gíslasyni á

Erlingur 2. og fœreyskar skúlur í Vestmannaeyjahófn. Þarna niður í ftœðamálið fór Engli með brauð og kökitr úr Magnúsarbakaríi. Fœreyingarnir réru í land og hver hirti sitt.

Bessastöðum, á Hellisey og Hilmi. í aprfl 1953 tvísóttu þeir sjö sinnum á Helliseynni sem var tutt-ugu og tveggja tonna bátur. Eyfi fiskaði vel, hepp-inn með góða karla og það var stutt að sækja.
Vorið 1954 byrjaði Engli á Reyni hjá bræðrunum Júlíusi og Páli Ingibergssonum frá Hjálmholti og var með þeim þar til þeir hættu útgerð 1967. Palli var skipstjóri og Júlli vélstjóri. Þeir áttu þá Reyni VE 15 sem var smíðaður í Svíþjóð 1946 og var 53 tonn og frá 1958 Reyni VE 15, 72 tonn, smíðaðan í Danmörku. Þarna var gott að vera, alltaf mikill afli, góður mannskapur og vel gert út. Haustið 1961 fór

9 Engilbirrl »K slorþiirsWurinn.
Stór þorsk-ur ó fœri
Það hijóp heldur belur á snærid hjá t-ngilberl Sigurðvijni a Irillunni Smitv í i ikuiini þegur hann dró 38 kflöa bursk a íwrí við Drangana.
_Ég hef jktrci ilrtEiii) aora eins &kepnu og var nulciö streð ad nú honum upp.'' njgöi E: ngti þtgjr hann kom mcft þor^ltmn i tand. „En þó hef oft dregiö þa slórj." Þorikur-ínn rcynilist J!S kg. Liilargður hann á vélstjórnarnámskeið og var 2. vélstjóri hjá Júlla eftir það og leysti hann af. Frá því að Engli byrjaði á vetrarvertíðum, beitti hann á línunni en reri á netunum. Eftir árin á Reyni var hann á Berg, Ófeigi, Kristbjörgu og ísleifi. Fór síðan í smábáta-útgerð um tíma, átti Vin og var lfka bflstjóri á Vörubflastöðinni. Hann reri líka á trillunni Smáey VE 12 sem Þór sonur hans átti. Það gaf oft ágæt-lega á þessum litlu bátum. bæði á lúðulínu og færum. Síðasti báturinn, sem hann var á, var nótaskipið Guðmundur. Þar átti hann góð ár frá 1986 til 1988 þegar hann hætti, eftir 40 ár til sjós. Hann fór þá að vinna í Isfélaginu á vörubfl og lyft-ara en fór svo í hnífabrýnslu. Þarna var hann til starfsloka 2002.
Eiginkonan Engla, frá 31. júlí 1953. er Guðríður Guðfinna Jónsdóttir, fædd í Vfk í Mýrdal 1931. Fyrir þeirra kynni átti hún Jón Ragnar Sævarsson en saman eiga þau Kolbrúnu og Þór.
Engli var úrvalssjómaður, verklaginn og lipur. Saman vorum við á gamla og nýja Reyni. Það var góður tími og þeir eru fáir sjómennirnir mér kærari í minningunni. Hann var úrvalsúrgreiðslumaður og þeir voru fáir möskvarnir sem hann sleit. Þegar hann hætti í Isfélaginu, gaf stjóm þess honum áletr-að gullúr og starfsfólkið bókina ísland í aldanna rás 1976 til 2000 og með fylgdi kort með eftirfarandi skrautáletmn: „Elsku Engli. Við þökkum fyrir að hafa fengið að vinna með þér og kynnast gegnum árin. Þetta er búið að vera ánægjulegt. Þú ert frábær. Starfsfélagarnir".

Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2005/ „Auðvitað erum við sjókonur“

2017-03-20T14:49:25Z

Halla1:

<center>'''GRÍMUR GÍSLASON'''</center>

<big><big><center>'''„Auðvitað erum við sjókonur"
- kaffiteríuspjall við þernurnar á Herjólfi'''</center></big></big> 

Konur hafa á liðnum árum almennt ekki sóst eftir störfum til sjós þó auðvitað hafi verið undantekningar á því. Sjómennskan hefur verið hefðbundið karlastarf einungis örfáar konur hafa lagt hana fyrir sig. Á Herjólfi hefur þessu þó verið öðruvísi farið enda sjómennskan þar örlítið annars konar en á flestum öðrum skipum íslenska flotans. 
Á elsta Herjólfi var ein til tvær þernur í starfi og þegar næsti Herjólfur kom var fjöldinn þar svipaður í fyrstu en síðan fjölgaði þernunum með auknum farþegafjölda skipsins. Þegar núverandi Herjólfur hóf siglingar, fjölgaði þernum enn og hafa þær verið um þriðjungur áhafnar skipsins síðan. 
Breytt viðhorf í þjóðfélaginu og jafnréttisumræða hafa orðið til þess að störf, sem áður voru hefðbundin karla- eða kvennastörf, eru það ekki lengur og á það við um starf þerna á Herjólfi jafnt sem önnur störf. Karlmenn hafa því starfað á Herjólfi undanfarin ár í störfum þerna og varð það til þess að starfsheiti þeirra var breytt í þjónustufólk í stað þerna. 
Stelpurnar á Herjólfi kalla sig þó enn þernur og kunna vel við það. 
Vegna aukinnar ferðatíðni Herjólfs er núna þjónustufólk á tveim vöktum sem skiptir störfum milli sín. Unnið er í viku og síðan vikufrí. Á annarri vaktinni eru eingöngu konur og flestar þeirra hafa langan starfsaldur á Herjólfi. Ein þeirra hóf störf á „Gamla Herjólfi", eins og þær sögðu, en hinar hófu störf á þeim „nýja." Sumar hafa starfað þar allt frá komu hans árið 1992. Þernuvaktina á Herjólfi skipa þær Sigríður Sæunn Óskarsdóttir, Margrét Júlíusdóttir, Ágústa Magnúsdóttir, Áróra Karlsdóttir, Ragnheiður Víglundsdóttir og Karen Hauksdóttir. Þær voru meira en til í smá spjall um starfið að rifja upp einhver skemmtileg atvik. 

'''Getum ekki kallað okkur sjóliða''' 
„Auðvitað erum við sjókonur," sögðu þær þegar við spjölluðum saman í kaffiteríunni á Herjólfi er hann lá í Þorlákshöfn milli ferða eitt vorsíðdegi í apríl. „Við lítum á starf okkar sem sjómennsku og viljum kalla okkur sjókonur í takt við tíðarandann. Þá köllum við okkur alltaf þernur þó að starfsheitið sé annað í dag eftir að strálkarnir fóru að vinna með okkur. Við kölluðum fyrstu strákana, sem unnu hér með okkur í kaffiteríunni, „þirna" en formlega starfsheitið í dag er þjónustufólk. Er ekki þjónustufólkið í flugvélunum í dag kallað flugliðar? Ef við ættum að nota starfsheiti í takt við það, værum við sjóliðar og það starfsheiti getur vart gengið svo að við kunnum best við að vera bara kallaðar þernur," sögðu þær og hlógu. 

'''Sumar hafði alltaf dreymt um sjómennsku''' 
Starf þerna á Herjólfi snýst um þjónustu við farþega. Afgreiðslu á klefum, sölu á mat og öðru góðgæti, aðstoð við farþega, þrif og fleira. Þær segja að þeim líki vel við starfið. Það sé fjölbreytilegt og skemmtilegt og þær hafi samskipti við mikinn fjölda fólks í starfi sínu. 
Aðspurðar segjast þær hafa byrjað sjómennskuna á Herjólfi og ekki verið annars staðar til sjós. Þær segjast þó allar tilbúnar til að prófa annars konar sjómennsku en á Herjólfi. 
Hvort það hafi alla tíð blundað í þeim að stunda sjómennsku, svara þær á mismunandi hátt. Sumar segja að þær hafi alltaf langað að prófa að vera til sjós en aðrar höfðu aldrei leitt hugann að því áður en þeim bauðst starf á Herjólfi. 

'''„Ástandið" ekki skemmtilegt en það venst''' 
Þær segja starfið geta verið erfitt, sérstaklega yfir vetrartímann þegar miklar brælur eru og mikil sjóveiki meðal farþega. Sjálfar finna þær aldrei til sjóveiki og segjast ekki heldur finna til sjóhræðslu sem sumir farþegar þurfa að glíma við. „Þetta getur verið mjög erfitt og krefjandi þegar fjöldi fólks er með og veður vont. Þá erum við oft á hlaupum milli farþega til að aðstoða þá. Oft er fólk mjög illa haldið af sjóveiki og verður nánast alveg bjargarlaust. Fólk er að ferðast með börn og á jafnvel í erfiðleikum með að sinna þeim vegna sjóveikinnar svo að það getur verið í mörg horn að líta," segja þær. Aðspurðar um hvort það reyni ekki stundum á þolrifin að þrífa þegar fólk hefur kastað upp og allt farið á gólfið eða í kojuna, segja þær að þetta venjist. „Þetta er svo sem ekki alltaf geðslegt en við erum orðnar vanar þessu og kippum okkur ekkert upp við það. Við notum mjög pent orð yfir það okkar á milli ef við þurfum að láta hverja aðra vita af því ef þrífa þarf upp eftir uppköst og segjum að það sé Astand." 

'''Fjölbreytilegt og skemmtilegt starf''' 
Þær segja að þeim líði þó ekki illa í brælum þó auðvitað sé allt mun erfiðara og talsverð orka fari bara í að standa og halda sér þegar veltingur er mikill. „En það venst líka og verður bara hluti af starfinu eins og allt annað. Það eru bæði góðir og slæmir dagar í þessu starfi eins og öllum öðrum," segja þær og eru sammála um það eins og flest annað sem ber á góma. 
„Starfið er fjölbreytt og yfirleitt skemmtilegt og eins og við höfum áður sagt, höfum við samskipti við mikinn fjölda fólks. Við sjáum flesta farþega sem um borð koma og þeir skipta tugum þúsunda á ári svo að meira líf og fjölbreytni í starfi er vandfundið. Þó þetta sé oftast skemmtilegt, hafa líka komið tímar sem hafa verið erfiðir. Sumir farþegar geta átt það til að vera erfiðir við að eiga og þá reynir oft á þolinmæðina. Eins hafa komið upp mjög alvarleg veikindatilfelli hér um borð og það er það allra erfiðasta sem gerist. Þó að siglingin sé ekki löng milli Þorlákshafnar og Vestmannaeyja þá getur manni fundist þetta órlangt þegar upp koma veikindatilfelli og á ríður að koma sjúklingi sem fyrst undir læknishendur. Slíkt tekur verulega á og situr í manni lengi á eftir," segja þær. 

'''Öll dýrin í skóginum vinir''' 
Þó að þriðjungur áhafnarinnar sé konur þá eru þær harðar á því að áhöfnin sé karlasamfélag og það sé sérstakur andi ríkjandi. Þær hafi þurft að aðlaga sig að þessu samfélagi en þær eru samt vissar um að með tímanum hafi heldur slaknað á karlrembunni um borð. „Þar sem yfirmennirnir eru allir karlar þá verður þetta karlasamfélag eða karlaveldi. Við erum undirmenn hér og verðum að sjálfsögðu að lúta yfirmönnunum og erum því körlum hér um borð undirgefnar ef svo má segja. Við höfum þó gert okkar besta til að reyna að skóla strákana til og finnst það bara hafa gengið þokkalega. Þeir hafa komið heilmikið til og það er talsverð breyting sem átt hefur sér stað frá því þær fyrstu byrjuðu að vinna á Herjólfi. Áhöfnin er nokkuð samstíga þó auðvitað komi alltaf 'upp einhver tilvik þar sem einingin er ekki mikil en andinn um borð er nokkuð góður. Það er yfirleitt létt yfir mannskapnum því öll dýrin í skóginum eru vinir," segja þær og hlæja dátt. 

'''Fengu fimm mínútur til að ljúka sér af''' 
Þær brosa og gjóta augum hver á aðra þegar talið berst að eftirminnilegum og skemtilegum atvikum úr starfinu og segja að af mörgu sé að taka en ekki sé allt hæft til frásagnar. 
Upp er rifjuð skemmtileg saga sem lifað hefur lengi um borð í Herjólfi en gerðist reyndar fyrir tíma þeirra um borð. Tveimur ókunnugum farþegum hafði verið seld hvorum sín kojan í klefa er Herjólfur var á leið til Eyja á fimmtudagskvöldi fyrir Þjóðhátíð. Þegar skipið hafði siglt um hríð, kom farþeginn, sem keypt hafði efri kojuna, í kaffiteríuna og sagði farir sínar ekki sléttar. Hann hefði hreinlega ekki svefnfrið þar sem maðurinn í neðri kojunni hefði haft stelpu með sér í klefann og þau væru í svo áköfum ástarleik, með tilheyrandi hljóðum, að hann þyldi bara ekki við þarna inni. Óskaði hann eftir því að leikurinn yrði stöðvaður svo hann gæti haldið áfram að hvílast. Þerna úr teríunni fór og kíkti í klefann og sannreyndi að maðurinn hafði mikið til síns máls því mikið fjör var í neðri kojunni. Hún var ekki alveg viss um hvernig bregðast ætti við þessum óvæntu aðstæðum og óskaði því eftir aðstoð stýrimanns. Hann kom og var fljótur að afgreiða málið. Fór inn í klefann, kíkti bak við tjöldin í neðri kojunni, átti orðastað við manninn og sagði honum að drífa í að ljúka athöfninni af. Hann fengi 5 mínútur til að klára en að þeim tíma liðnum yrðu þau að hafa hægt um sig. Leit hann síðan á klukkuna og stillti sér upp framan við klefann. Að 5 mínútum liðnum opnaði hann á ný og var þá allt komið í dúnalogn og farþeginn í efri kojunni gat haldið til klefans á ný og sofið í efri kojunni það sem eftir var ferðar í ró og friði. 

'''Sjókonur sem kunna að skemmta sér''' 
Þernurnar segja að þegar Herjólfur fór í slippferðir og tók með sér farþega hafi oft verið mikið fjör. Þær hafi þá notað ferðirnar til að þrífa eins mikið og mögulegt var og hafi sumum farþegunum stundum fundist hreinlætisæðið ganga út í öfgar. Einhverju sinni hafi ein þernan verið að skúra í salnum og einn farþeginn hafi snúið sér að henni og ætlað að gera að henni góðlátlegt grín vegna þrifnaðarins og sagt við hana: „Heyrðu, það er fluga þarna sem þú tókst ekki." Þernan hafi verið fljót til svara og sagði um leið við manninn: „Þakka þér fyrir en þetta er einn af áhöfninni og á að vera þarna." 
Þær segja að það sé komin hefð á það hjá þeim að fara í haustdekurferðir. Þá fari þær saman upp á land og eigi saman skemmtilega 2-3 daga. Þá sletti þær úr klaufunum og láti einnig dekra við sig. Fara í Bláá lónið, út að borða í Reykjavík eða leigi sumarbústað og taki þar saman helgi. „Þetta hafa verið hrikalega skemmtilegar ferðir og efli mjög annars góðan anda sem er í okkar hópi. Við nærumst á að rifja skemmtileg atvik úr þessum ferðum upp aftur og aftur en allt sem gerist í þeim er trúnaðarmál og því getum við ekki sagt frá því sem hefur gerst í þeim," segja þær hlæjandi. Þær segjast stefna á haustferð á þessu ári og nú hafi stefnan verið sett á London til að kynnast menningu heimsborgarinnar og leyfa um leið gestum heimsborgarinnar að kynnst því hvernig sjókonur frá Íslandi skemmti sér. 

'''Með bros á vör''' 
Það var kominn tími á áð kveðja stelpurnar á Herjólfi. Farþegar streymdu um borð og skipið byrjað að titra undan mali aðalvélanna sem komnar voru í gang. „Pöntun númer þrettán gjörið svo vel," glumdi í kallkerfinu um leið og rjúkandi diskur kom úr eldhúsinu. 
Allt var komið á fullan snúning í eldhúsi og kaffiteríu og framundan var enn ein ferðin frá Þorlákshöfn til Eyja þar sem sjókonurnar á Herjólfi sáu um að farþegum liði sem best þá tæpu þrjá tíma sem siglingin stendur. Þernurnar voru komnar á fulla ferð við að framreiða mat og annað góðgæti, afgreiða klefa og leysa önnur þau verkefni sem á starfssviði þeirra eru. Með bros á vör spjölluðu þær við farþegana og þjónustuðu þá með það sem þá vanhagaði um.
Sjókonurnar á Herjólfi eru hafsins hetjur ekki síður en aðrir þeir sjómenn og sjókonur sem sjómennskuna stunda. 
<div style="text-align: right; direction: ltr; margin-left: 1em;">'''Grímur Gíslason'''</div>