Blik 1937, 1. tbl./Einkennilegur maður - Breytingaskrá

Viglundur á 26. júní 2023 kl. 20:30

2023-06-26T20:30:36Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 26. júní 2023 kl. 20:30
Lína 51:		Lína 51:

	:::::::::::::(Eftir sögn móður minnar).<br>		:::::::::::::(Eftir sögn móður minnar).<br>
	:::::::::::::::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ.F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.		:::::::::::::::[[Þórunn Friðriksdóttir (Löndum)\|''Þ.F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.



	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur: Blik 1937/Einkennilegur maður færð á Blik 1937, 1. tbl./Einkennilegur maður

2010-10-18T19:37:36Z

Blik 1937/Einkennilegur maður færð á Blik 1937, 1. tbl./Einkennilegur maður

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 18. október 2010 kl. 19:37
(Enginn munur)

Viglundur á 18. október 2010 kl. 19:37

2010-10-18T19:37:12Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. október 2010 kl. 19:37
Lína 2:		Lína 2:


	~~==Blik 1937, 1. tbl.==~~
	~~<br>~~
	~~<br>~~		:::::::::::<big><big>EINKENNILEGUR MAÐUR</big>
	:::::::::<big><big>EINKENNILEGUR MAÐUR</big>
	<br>		<br>
	ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður sínum og skírður Stefán Ringsted.<br>		ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður sínum og skírður Stefán Ringsted.<br>

Viglundur á 3. maí 2010 kl. 18:00

2010-05-03T18:00:43Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 3. maí 2010 kl. 18:00
Lína 1:		Lína 1:
	~~==Blik1937, 1. tbl.==~~		[[Blik 1937\|Efnisyfirlit 1937]]
	~~'''EINKENNILEGUR MAÐUR.'''~~

	ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður ~~sinum~~ og skírður Stefán Ringsted.<br>
	Hann ólst upp með móður sinni og unni hún honum mjög og mælti allt eftir honum í uppvexti hans. Varð drengurinn snemma ódæll og kom sér illa. Ódælska hans og leti varð til þess, að hann dvaldi hvergi lengi á sama stað eftir að móðir hans dó, en jafnan átti hann lögheimili í Út-Mýrdal. Hann dvaldi þó ekki frekar á þeim heimilum en öðrum, en flakkaði jafnan. Framan af ~~æfinni~~ stundaði hann sjóróðra í Vestmannaeyjum og út frá Mýrdalssöndum. Þótti hann heldur góður sjómaður, enda netfiskinn. En sá ljóður var á ráði hans, að hann var mjög sjóhræddur, og jafnan svo lífhræddur, að broslegt þótti. Eitthvert sinn er sjómenn höfðu ákveðið að kveldi að leggja úr Eyjum til lands næsta morgun, fór Stefán ekki úr fötum alla nóttina, en grét fram á hendur sínar og fáraðist um, að þeir myndu allir farast í lendingunni við Dyrhólaey.<br>		==Blik 1937, 1. tbl.==
	Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var ~~sótst~~. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>		<br>
			<br>
			:::::::::<big><big>EINKENNILEGUR MAÐUR</big>
			<br>
			ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður sínum og skírður Stefán Ringsted.<br>
			Hann ólst upp með móður sinni og unni hún honum mjög og mælti allt eftir honum í uppvexti hans. Varð drengurinn snemma ódæll og kom sér illa. Ódælska hans og leti varð til þess, að hann dvaldi hvergi lengi á sama stað eftir að móðir hans dó, en jafnan átti hann lögheimili í Út-Mýrdal. Hann dvaldi þó ekki frekar á þeim heimilum en öðrum, en flakkaði jafnan. Framan af ævinni stundaði hann sjóróðra í Vestmannaeyjum og út frá Mýrdalssöndum. Þótti hann heldur góður sjómaður, enda netfiskinn. En sá ljóður var á ráði hans, að hann var mjög sjóhræddur, og jafnan svo lífhræddur, að broslegt þótti. Eitthvert sinn er sjómenn höfðu ákveðið að kveldi að leggja úr Eyjum til lands næsta morgun, fór Stefán ekki úr fötum alla nóttina, en grét fram á hendur sínar og fáraðist um, að þeir myndu allir farast í lendingunni við Dyrhólaey.<br>
			Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var sótzt. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>
	Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>		Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>
	Urðum við börnin alltaf glöð, þegar til hans sást, og var brýnt fyrir okkur að vera góð við hann, og stranglega bannað að hafa hann að athlægi.<br>		Urðum við börnin alltaf glöð, þegar til hans sást, og var brýnt fyrir okkur að vera góð við hann, og stranglega bannað að hafa hann að athlægi.<br>
	Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann ~~hétst~~ oft við þá, er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>		Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann hézt oft við þá, er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>
	Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:		Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:

Lína 15:		Lína 20:
	::úr henni góma raftinn.“<br>		::úr henni góma raftinn.“<br>

	Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>
			::Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>

	::„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>		::„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>
Lína 21:		Lína 27:
	::ekki syngur fagurt hann.“		::ekki syngur fagurt hann.“

	Þá sagði Stefán: <br>
			::Þá sagði Stefán: <br>

	::„Á Ketilstöðum karl sá er,<br>		::„Á Ketilstöðum karl sá er,<br>
Lína 28:		Lína 35:
	::um að bera glingur.“<br>		::um að bera glingur.“<br>

	Og svo þetta til hins sama:<br>
			::Og svo þetta til hins sama:<br>

	::„Guðmundur í Bröttuboru, <br>		::„Guðmundur í Bröttuboru, <br>
Lína 36:		Lína 44:
	Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>		Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>
	Hann bar jafnan mikið á baki, allskonar dót, úttroðna poka með skjóðum og smá pinklum utan á og neðan í. Það var skoplegt að sjá hann dinglandi með þetta niður í hnésbætur, úttroðinn barminn, alla vasa fulla, og jakkaermarnar einnig úttroðnar. Enginn mátti sjá í pinkla hans.<br>		Hann bar jafnan mikið á baki, allskonar dót, úttroðna poka með skjóðum og smá pinklum utan á og neðan í. Það var skoplegt að sjá hann dinglandi með þetta niður í hnésbætur, úttroðinn barminn, alla vasa fulla, og jakkaermarnar einnig úttroðnar. Enginn mátti sjá í pinkla hans.<br>
	Hann þótti sí hnuplandi, en jafnan var það lítils virði og lítilmótlegt. Hengdi hann paufa með þýfinu í útihús á þeim bæjum, þar sem hann vissi, að ekki var ~~hnýst~~ í þá. Stöku sinnum sást hann viðra úr pokunum og sat þá í miðri breiðunni, en ef einhvern bar þar að, var hann öskufljótur að grípa þetta saman.<br>		Hann þótti sí hnuplandi, en jafnan var það lítils virði og lítilmótlegt. Hengdi hann paufa með þýfinu í útihús á þeim bæjum, þar sem hann vissi, að ekki var hnýstst í þá. Stöku sinnum sást hann viðra úr pokunum og sat þá í miðri breiðunni, en ef einhvern bar þar að, var hann öskufljótur að grípa þetta saman.<br>
	Sagði hann einhverju sinni, er talað var um þjófnað: „Ég stel aldrei svona stórvægilega.“<br>		Sagði hann einhverju sinni, er talað var um þjófnað: „Ég stel aldrei svona stórvægilega.“<br>
	Innan um þetta var Stefán guðhræddur, las andlegar bækur, bað og var vel heima í guðsorði. Vanþakkaði Stefán aldrei neitt, en þakkaði jafnan fyrir sig.<br>		Innan um þetta var Stefán guðhræddur, las andlegar bækur, bað og var vel heima í guðsorði. Vanþakkaði Stefán aldrei neitt, en þakkaði jafnan fyrir sig.<br>
	Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>		Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í
			Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>
	Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>		Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>

	(Eftir sögn móður minnar).<br>		:::::::::::::(Eftir sögn móður minnar).<br>
			:::::::::::::::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ.F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.
	:::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.



	{{Blik}}		{{Blik}}

ZindriF: /* Blik1937, 1. tbl. */

2009-10-14T17:58:48Z

Blik1937, 1. tbl.

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 14. október 2009 kl. 17:58
Lína 45:		Lína 45:

	:::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.		:::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.



			{{Blik}}

Viglundur: Verndaði „Blik 1937/Einkennilegur maður“ [edit=sysop:move=sysop]

2009-09-30T13:43:36Z

Verndaði „Blik 1937/Einkennilegur maður“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 30. september 2009 kl. 13:43

Viglundur á 30. september 2009 kl. 13:43

2009-09-30T13:43:15Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 30. september 2009 kl. 13:43
Lína 10:		Lína 10:
	Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:		Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:

	„Kjaftagleið er flestum leið,<br>		::„Kjaftagleið er flestum leið,<br>
	með illsku tungu kraftinn,<br>		::með illsku tungu kraftinn,<br>
	Það ætti að skera upp við kok<br>		::Það ætti að skera upp við kok<br>
	úr henni góma raftinn.“<br>		::úr henni góma raftinn.“<br>

	Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>		Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>

	„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>		::„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>
	auma lyngur er sá mann,<br>		::auma lyngur er sá mann,<br>
	ekki syngur fagurt hann.		::ekki syngur fagurt hann.“

	Þá sagði Stefán: <br>		Þá sagði Stefán: <br>

	Á Ketilstöðum karl sá er,<br>		::„Á Ketilstöðum karl sá er,<br>
	sem ekki fagurt syngur,<br>		::sem ekki fagurt syngur,<br>
	en ærukrenking engin er<br>		::en ærukrenking engin er<br>
	um að bera glingur.<br>		::um að bera glingur.“<br>

	Og svo þetta til hins sama:<br>		Og svo þetta til hins sama:<br>

	~~Guðmundur~~ í Bröttuboru, <br>		::„Guðmundur í Bröttuboru, <br>
	kjöti stal og hýddist því<br>		::kjöti stal og hýddist því<br>
	högg fimmtíu á lendaskoru.<br>		::högg fimmtíu á lendaskoru.“<br>

	Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>		Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>
Lína 41:		Lína 41:
	Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>		Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>
	Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>		Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>
	~~(Eftir sögn móður minnar.)<br>~~

	[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.		(Eftir sögn móður minnar).<br>

			:::[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.

Viglundur á 23. september 2009 kl. 12:14

2009-09-23T12:14:00Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 23. september 2009 kl. 12:14
Lína 6:		Lína 6:
	Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var sótst. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>		Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var sótst. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>
	Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>		Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>
	Urðum við börnin alltaf glöð, þegar til hans sást, og var brýnt fyrir okkur að vera góð við hann, og stranglega bannað að hafa ~~bann~~ að athlægi.<br>		Urðum við börnin alltaf glöð, þegar til hans sást, og var brýnt fyrir okkur að vera góð við hann, og stranglega bannað að hafa hann að athlægi.<br>
	Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann hétst oft við, þá er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>		Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann hétst oft við þá, er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>
	Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:		Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:

Lína 16:		Lína 16:

	Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>		Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>

	„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>		„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>
	auma lyngur er sá mann,<br>		auma lyngur er sá mann,<br>
Lína 21:		Lína 22:

	Þá sagði Stefán: <br>		Þá sagði Stefán: <br>

	Á Ketilstöðum karl sá er,<br>		Á Ketilstöðum karl sá er,<br>
	sem ekki fagurt syngur,<br>		sem ekki fagurt syngur,<br>
Lína 41:		Lína 43:
	(Eftir sögn móður minnar.)<br>		(Eftir sögn móður minnar.)<br>

	''Þ. F. ~~Löndum~~, 1. bekk''.		[[Þórunn Friðriksdóttir\|''Þ. F.]] [[Lönd]]um, 1. bekk''.

Viglundur á 21. september 2009 kl. 10:45

2009-09-21T10:45:32Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 21. september 2009 kl. 10:45
Lína 1:		Lína 1:
	==Blik1937, 3. tbl.==		==Blik1937, 1. tbl.==
	'''EINKENNILEGUR MAÐUR.'''		'''EINKENNILEGUR MAÐUR.'''

Viglundur á 21. september 2009 kl. 10:31

2009-09-21T10:31:41Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 21. september 2009 kl. 10:31
Lína 1:		Lína 1:
	EINKENNILEGUR MAÐUR.		==Blik1937, 3. tbl.==
			'''EINKENNILEGUR MAÐUR.'''

	ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður sinum og skírður Stefán Ringsted.<br>		ÞAÐ mun hafa verið nálægt 1840, að danskt seglskip strandaði á Hvolsfjöru í Mýrdal. Skipstjórinn á því var danskur maður, er Stefán Ringsted hét. Dvaldi hann um tíma hjá Hirti bónda Loftssyni og gat son við dóttur hans, sem hét Guðríður. Var sveinninn heitinn í höfuð föður sinum og skírður Stefán Ringsted.<br>
	Hann ólst upp með móður sinni og unni hún honum mjög og mælti allt eftir honum í uppvexti hans. Varð drengurinn snemma ódæll og kom sér illa. Ódælska ~~hana~~ og leti varð til þess, að hann dvaldi hvergi lengi á sama stað eftir að móðir hans dó, en jafnan átti hann lögheimili í Út-Mýrdal. Hann dvaldi þó ekki frekar á þeim heimilum en öðrum, en flakkaði jafnan. Framan af æfinni stundaði hann sjóróðra í Vestmannaeyjum og út frá ~~Mýrdals söndum~~. Þótti hann heldur góður sjómaður, enda netfiskinn. En sá ljóður var á ráði hans, að hann var mjög sjóhræddur, og jafnan svo lífhræddur, að broslegt þótti. Eitthvert sinn er sjómenn höfðu ákveðið að kveldi að leggja úr Eyjum til lands næsta morgun, fór Stefán ekki úr fötum alla nóttina, en grét fram á hendur sínar og fáraðist um, að þeir myndu allir farast í lendingunni við ~~[[Dyrhólaey\|~~Dyrhólaey]].<br>		Hann ólst upp með móður sinni og unni hún honum mjög og mælti allt eftir honum í uppvexti hans. Varð drengurinn snemma ódæll og kom sér illa. Ódælska hans og leti varð til þess, að hann dvaldi hvergi lengi á sama stað eftir að móðir hans dó, en jafnan átti hann lögheimili í Út-Mýrdal. Hann dvaldi þó ekki frekar á þeim heimilum en öðrum, en flakkaði jafnan. Framan af æfinni stundaði hann sjóróðra í Vestmannaeyjum og út frá Mýrdalssöndum. Þótti hann heldur góður sjómaður, enda netfiskinn. En sá ljóður var á ráði hans, að hann var mjög sjóhræddur, og jafnan svo lífhræddur, að broslegt þótti. Eitthvert sinn er sjómenn höfðu ákveðið að kveldi að leggja úr Eyjum til lands næsta morgun, fór Stefán ekki úr fötum alla nóttina, en grét fram á hendur sínar og fáraðist um, að þeir myndu allir farast í lendingunni við Dyrhólaey.<br>
	Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var sótst. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>		Sjaldan var hann tvær nætur á sama bæ samfleytt, nema í stórhríðum, en fyrir kom, að hann var nokkra daga í senn í kaupavinnu. Þótti hann ágætur sláttumaður og flugbeit jafnan í höndum hans, enda var hann laghentur; smíðaði hann svo góðar skónálar, að eftir þeim var sótst. Hann seldi talsvert af þeim og lét fyrir ýmsan greiða.<br>
	Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>		Aldrei beiddist hann gistingar munnlega, heldur kallaði eitthvert barn húsbændanna út undir bæjarvegginn, og annað hvort fékk því bréf til húsbændanna, þar sem hann beiddi þá gistingar, eða hann lét skila því; beið hann á meðan fjarri bæjardyrunum.<br>
Lína 8:		Lína 9:
	Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann hétst oft við, þá er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>		Hann skrifaði fallega hönd, var prýðilega greindur, bókhneigður og stál minnugur. Var hann orðheppinn og fljótur að svara fyrir sig, en illyrtur, ef því var að skipta. Hann hétst oft við, þá er hann reiddist, og hótaði að ganga aftur til þeirra, sem hann reiddist við. Aldrei varð þó vart við, að heitingar hans yrðu að áhrínsorðum.<br>
	Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:		Hagyrtur þóttist hann vera, en kvað jafnan níð. Einhverju sinni þótti honum vinnukona leggja sér illt til og kvað hann þá:
	„Kjaftagleið er flestum leið, með illsku tungu kraftinn, Það ætti að skera upp við kok úr henni góma raftinn.“<br>
	Maður nokkur kvað til ~~Stefánn~~: „Stebbi hringur hefur glingursbyrði,		„Kjaftagleið er flestum leið,<br>
	auma lyngur er sá mann, ekki syngur fagurt hann.~~<br>~~		með illsku tungu kraftinn,<br>
	Þá sagði Stefán: Á Ketilstöðum karl sá er, sem ekki fagurt syngur, en ærukrenking engin er um að bera glingur.<br>		Það ætti að skera upp við kok<br>
	Og svo þetta til hins sama: Guðmundur í Bröttuboru, kjöti stal og hýddist því högg fimmtíu á lendaskoru. Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>		úr henni góma raftinn.“<br>

			Maður nokkur kvað til Stefáns:<br>
			„Stebbi hringur hefur glingursbyrði,<br>
			auma lyngur er sá mann,<br>
			ekki syngur fagurt hann.

			Þá sagði Stefán: <br>
			Á Ketilstöðum karl sá er,<br>
			sem ekki fagurt syngur,<br>
			en ærukrenking engin er<br>
			um að bera glingur.<br>

			Og svo þetta til hins sama:<br>

			Guðmundur í Bröttuboru, <br>
			kjöti stal og hýddist því<br>
			högg fimmtíu á lendaskoru.<br>

			Stefán var lýttur á auga og heldur ófríður maður, vel í meðallagi hár, þrekinn en lotinn í herðum.<br>
	Hann bar jafnan mikið á baki, allskonar dót, úttroðna poka með skjóðum og smá pinklum utan á og neðan í. Það var skoplegt að sjá hann dinglandi með þetta niður í hnésbætur, úttroðinn barminn, alla vasa fulla, og jakkaermarnar einnig úttroðnar. Enginn mátti sjá í pinkla hans.<br>		Hann bar jafnan mikið á baki, allskonar dót, úttroðna poka með skjóðum og smá pinklum utan á og neðan í. Það var skoplegt að sjá hann dinglandi með þetta niður í hnésbætur, úttroðinn barminn, alla vasa fulla, og jakkaermarnar einnig úttroðnar. Enginn mátti sjá í pinkla hans.<br>
	Hann þótti sí hnuplandi, en jafnan var það ~~litils~~ virði og lítilmótlegt. Hengdi hann paufa með þýfinu ~~í út~~ í útihús á þeim bæjum, þar sem hann vissi, að ekki var hnýst í þá. Stöku sinnum sást hann viðra úr pokunum og sat þá í miðri breiðunni, en ef einhvern bar þar að, var hann öskufljótur að grípa þetta saman.<br>		Hann þótti sí hnuplandi, en jafnan var það lítils virði og lítilmótlegt. Hengdi hann paufa með þýfinu í útihús á þeim bæjum, þar sem hann vissi, að ekki var hnýst í þá. Stöku sinnum sást hann viðra úr pokunum og sat þá í miðri breiðunni, en ef einhvern bar þar að, var hann öskufljótur að grípa þetta saman.<br>
	Sagði hann einhverju sinni, er talað var um þjófnað: „Ég stel aldrei svona stórvægilega.“<br>		Sagði hann einhverju sinni, er talað var um þjófnað: „Ég stel aldrei svona stórvægilega.“<br>
	Innan um þetta var Stefán guðhræddur, las andlegar bækur, bað og var vel heima í guðsorði. Vanþakkaði Stefán aldrei neitt, en þakkaði jafnan fyrir sig.<br>		Innan um þetta var Stefán guðhræddur, las andlegar bækur, bað og var vel heima í guðsorði. Vanþakkaði Stefán aldrei neitt, en þakkaði jafnan fyrir sig.<br>
	Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>		Stefán dó aldraður maður, hjá Heiðmundi bónda Hjaltasyni á Götum í Austur-Mýrdal. Sannaðist þar sem oftar, að „enginn ræður sínum næturstað,“ því í Austur-Mýrdal vildi hann aldrei eiga heima. Hann var ljúft og þakklátt gamalmenni, og dó að síðustu í sátt og friði við alla menn, og fól önd sína guði.<br>
	Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>		Margt fleira mætti segja um þennan einkennilega og greinda mann, umrenninginn, sem víða var misskilinn, en sem einnig naut víða skilnings og samúðar.<br>
	(Eftir sögn móður minnar.)<br> ''Þ. F. Löndum. 1. bekk''.		(Eftir sögn móður minnar.)<br>

			''Þ. F. Löndum, 1. bekk''.